Δείτε ακόμη:

dalaras.com ©2001 


Δυο πόδια η Χαλκιδική, εννοώ για μπάνια, και ένα για προσευχές. Να έχεις μόνο το Σαββατοκύριακο για διακοπές, όλη τη βδομάδα να δουλεύεις οχτάωρο τουλάχιστον καθημερινά, να πηγαίνεις στη Σιθωνία για μπάνια (δεύτερο πόδι της Χαλκιδικής), να έχει τέλειο καιρό, να έχει και γεμάτο φεγγάρι, να έχεις και καλή παρέα, και να παίζει κι ο Νταλάρας στο πρώτο πόδι, δηλαδή στην Κασσάνδρα, στο αρχαίο θέατρο της Σίβηρης! Ε δε θα πας;

Έτσι ξεκίνησα κι εγώ από Αλεξανδρούπολη για τη Σιθωνία για το κάμπινγκ του Αρμενιστή, και το Σάββατο πήρα τους κατσικόδρομους για τη Σίβηρη! Φεστιβάλ Κασσάνδρας λέει. Εφτά χρόνια ιστορία σημαίνουν τουλάχιστον καθιέρωση για ένα φεστιβάλ. Φρόντισα να κλείσω εισιτήριο από το τηλέφωνο. Ρώτησα και για φοιτητικό αλλά μου είπαν στο τηλέφωνο ότι υπάρχει μόνο ένας τύπος εισιτηρίου, το κανονικό, και κάνει 5000 δραχμές. Κομμάτια να γίνει. Πήγα στα γραφεία του φεστιβάλ και το αγόρασα.

Σε μια βόλτα στην κωμόπολη της Κασσανδρείας, διαπίστωσα δυο πράγματα. Το ένα ήταν ότι πάρα πολλοί άνθρωποι έψαχναν για "κανένα περίσσιο", αν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Το άλλο είναι ότι είδα να κυκλοφορούν και κάτι άσπρα εισιτήρια, ενώ εγώ είχα πάρει κόκκινο προς μοβ. Ρώτησα τον περιπτερά και μου είπε ότι τα άσπρα ήταν τα φοιτητικά και έκαναν 3000. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι έγινα έξω φρενών. Πίσω στα γραφεία του φεστιβάλ (3 χιλιόμετρα από την κωμόπολη) για να κάνω φασαρία. Εκεί καταλήξαμε στο ότι έγινε λάθος λέει, δεν ήξερε αυτός που μου έκλεισε το εισιτήριο αλλά πάντως δεν μπορούσε να αλλάξει κάτι ούτε να πάρω τα λεφτά μου πίσω και να αλλάξω εισιτήριο γιατί τα εισιτήρια είχαν κάνει φτερά εδώ και μέρες. Δε συνέχισα το θέμα αλλά τόνισα ότι είναι απαράδεκτο να κάνει κάποιος 500 χιλιόμετρα για το φεστιβάλ και να τον κοροϊδεύουν ούτε λίγο ούτε πολύ, όταν είχαν δώσει άλλωστε τόσα πολλά εισιτήρια. Κομμάτια να γίνει κι αυτό.

Έψαξα να βρω μια παραλία να κάνω μπάνιο και μετά ντους ώστε να βάλω και κανένα ρούχο πάνω μου, μια και με το μαγιό δεν πάει κανείς σε μια συναυλία... Βρε δεν παίρνω και καμιά αφίσα να έχω να θυμάμαι; Έκανα τόση φασαρία για τα εισιτήρια που μου έδωσαν όσες ήθελα. Θα ήθελα να μπορώ να τις περάσω στον υπολογιστή αλλά είναι μεγάλες γι αυτό το σκοπό. Αυτό που θέλω να σημειώσω ωστόσο είναι ότι όλες οι αφίσες έλεγαν σαφώς ότι η συναυλία θα άρχιζε στις 9.30 μ.μ. Μικρή λεπτομέρεια είναι ότι το εισιτήριο έλεγε ότι η συναυλία θα άρχιζε στις 21.00 και ότι η ώρα προσέλευσης ήταν 20.15. Μια και έχω πάει σε πολλές και διάφορες συναυλίες, υπέθεσα ότι στις 20.15 θα άνοιγαν τις πόρτες. Εγώ πήγα εκεί από τις 20.10.

Πρώτα πρέπει να πω ότι υπήρχε σημαντικό πρόβλημα προσέλευσης των αυτοκινήτων στο χώρο της συναυλίας. Ένας δρόμος μικρός και μόλις ένα περιπολικό να ρυθμίζει την κυκλοφορία 4000 αυτοκινήτων. Εγώ άφησα το αυτοκίνητο στην πόλη και πήγα στο θέατρο με τα πόδια. Κάπου 3-4 χιλιόμετρα. 20.10 που πήγα εγώ, όταν η προτεινόμενη ώρα προσέλευσης ήταν 20.15, η κατάσταση του θεάτρου ήταν αυτή που φαίνεται στη φωτογραφία.

Σχεδόν γεμάτο

Δηλαδή σε μια ώρα που δε θα έπρεπε να είχαν ανοίξει καν οι πόρτες του θεάτρου, το θέατρο ήταν σχεδόν γεμάτο. Κι ο κόσμος ερχόταν με πολύ γρήγορο ρυθμό. Σκέφτηκα προς στιγμήν πού θα πήγαινε όλος ο κόσμος που είδα να έρχεται στο δρόμο. Εκεί πάντως δε θα χωρούσε. Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε από ένα κτίσμα που ήταν δίπλα στις κερκίδες, πλάι και προς τα πίσω της εξέδρας, ένας χώρος όπου τελικά καταλήφθηκε κι αυτός από κόσμο, ενώ δεν ξέρω το σκοπό της κανονικής του χρήσης. Πάντως κερκίδες δεν ήταν.

Επίσης πρέπει να σημειώσω ότι υπήρχε μόνο μια είσοδος και έξοδος που ζήτημα να είχε εύρος 5 ατόμων. Δηλαδή σε μια ώρα ανάγκης και σε ενδεχόμενο πανικό, θα υπήρχε πρόβλημα. Συνδυάστε τώρα αυτό με το γεγονός ότι δεν υπήρχαν ούτε καν βοηθητικά φώτα! Δηλαδή άντε να γινόταν μια διακοπή ρεύματος, τότε 6000 άνθρωποι θα έπρεπε να φύγουν ανά πέντε το πολύ από μια έξοδο υπό το απόλυτο σκότος ή υπό το φως της μεγάλης Άρκτου για να το θέσω στην πραγματική του διάσταση.

Όλα τα παραπάνω δεν τα σκεφτόταν κανείς εκεί μέσα, όλοι πήγαμε για συναυλία, οπότε αυτήν περιμέναμε να αρχίσει. Ναι, αλλά πότε, 9 ή 9.30 ; Στο θέατρο υπήρχε σαφώς η αίσθηση ότι θα άρχιζε στις 9 σύμφωνα και με το εισιτήριο, αλλά μέχρι τις 9.30 δεν υπήρχε καμία ένδειξη ότι θα άρχιζε η συναυλία. Το μόνο που οφείλω να πω είναι ότι η πυκνότητα του κόσμου ήταν πέραν του επιτρεπτού, είχαν καλυφθεί όλα, ακόμη και οι διάδρομοι, και επίσης όσοι δεν είχαν κάποιο χώρο για να κάτσουν τριγύριζαν όρθιοι μπροστά στην εξέδρα. Δηλαδή υπήρχε βαβούρα και αναμονή. Κι εγώ ένα νερό που ήθελα να αγοράσω...τι λέμε τώρα.

9.40 έσβησαν τα φώτα και άρχισε η συναυλία. Συμπέρασμα έχουμε ότι με την εκδοχή του εισιτηρίου είχαμε μια απαράδεκτη καθυστέρηση των 40 λεπτών και με την εκδοχή της αφίσας είχαμε μια μικρή και συνηθισμένη, ωστόσο υπαρκτή καθυστέρηση των 10 λεπτών. Συνήθως η καθυστέρηση σε μια συναυλία οφείλεται στο ότι ο χώρος δεν είναι γεμάτος. Αυτή η δικαιολογία δεν ευσταθεί στην περίπτωση της Χαλκιδικής. Υπήρχε πάρα πολύς κόσμος, τόσος που δεν έπρεπε. Στη φωτογραφία βλέπετε μια σκηνή από τη συναυλία όταν άρχισε. Φυσικά δεν είναι κοντινή, μια και όπως ανέφερα όταν εγώ πήγα το θέατρο ήταν γεμάτο και η θέση που βρήκα στην πιο ψηλή κερκίδα.

 

Ο Νταλάρας στην καλησπέρα του μας είπε ότι ακούνε και το "αίσχος" που φωνάζει το κοινό στη μεγάλη καθυστέρηση, πρόσθεσε ότι σε λίγο με τα τραγούδια όλα θα ξεχαστούν, αλλά τόνισε ότι κάποια πράγματα έπρεπε να τα πει για να τα "ξορκίζουμε" όπως χαρακτηριστικά είπε. Αρχικά τόνισε ότι άργησε 10 λεπτά, άρα η θεώρησή του έλεγε πως η συναυλία έπρεπε να αρχίσει στις 21.30. Δικαιολόγησε την καθυστέρηση λέγοντας ότι όταν ήρθε στο χώρο με το αυτοκίνητο, στην ώρα του, δεν τον άφησαν να περάσει με το αυτοκίνητο στο χώρο του πάρκινγκ μια και ήταν γεμάτο όπως ισχυρίστηκαν οι άνθρωποι της ασφάλειας. Έτσι αναγκάστηκε να περπατήσει την απόσταση μέχρι το θέατρο. Γι αυτό και η 10λεπτη καθυστέρηση. Και αναρωτήθηκε γιατί ενώ το θέατρο χωρά 4000 κόσμο εκεί υπήρχαν 6000. Στη φράση αυτή ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα επικροτώντας τον Νταλάρα. Τονίζω αυτό το στοιχείο γιατί 6000 κόσμος είναι μια μάζα και μετακινείται ενιαία σε μια άποψη και μερικές φορές πολύ εύκολα. Κι αυτό γιατί οι ίδιοι ήταν μετά που θα τα έβαζαν ίσως με τον Νταλάρα.

Τα ξόρκια φαίνεται ότι δεν έπιασαν και στο τέταρτο τραγούδι, "Τα βεγγαλικά σου μάτια", κόβεται το ρεύμα. Όλοι ελπίζουν να είναι κάτι προσωρινό, κάποια ασφάλεια ίσως, όμως δυστυχώς ήταν black out σε όλο το πρώτο πόδι της Χαλκιδικής. Φαινόταν από νωρίς η κακοτυχία αυτής της συναυλίας.

Μετά από 10 λεπτά βγήκε υπεύθυνος του φεστιβάλ και με τη μέθοδο του "σκάστε όλοι να φωνάζω να με ακούσετε" μια και δεν υπήρχε ούτε ένας τηλεβόας για να μας μιλήσει, μας είπε ότι είχε δέσμευση της ΔΕΗ ότι το πολύ σε μισή ώρα θα έχει λυθεί το πρόβλημα. Πέρασε άλλη μιάμιση ώρα χωρίς νεότερα. Μάλιστα δεν υπήρξε ούτε το φιλότιμο να βγει ένας εκ των διοργανωτών (δήμος και νομαρχία) να μας πει ότι αυτό το "σε μισή ώρα" ήταν προφανώς άκυρο. Εξάλλου ήταν 12 παρά η ώρα και εγώ είχα πάει για Νταλάρα, όχι σε σκυλάδικο. Παρακάτω βλέπετε μια φωτογραφία του θεάτρου όταν είχε ήδη κοπεί το ρεύμα.

   

Κάπου τότε βγήκε και ο Νταλάρας να μας μιλήσει με την ίδια μέθοδο, μια και, επαναλαμβάνω, δεν υπήρχαν βοηθητικά μέσα ούτε σε στοιχειώδες επίπεδο. Μας είπε ότι η ώρα πλησιάζει 12, ότι βλέπει ότι υπάρχουν και μικρά παιδιά, και ότι δεν υπάρχει επίσημη ενημέρωση καθόλου για το τι θα γίνει με το ρεύμα, και ότι χωρίς να είναι, αισθάνεται υπεύθυνος απέναντί μας. Γι αυτό μας πρότεινε αν σε 15 λεπτά από εκείνη τη στιγμή, δηλαδή 12 παρά κάτι, δεν ερχόταν το ρεύμα, να φεύγαμε σιγά σιγά και με προσοχή, μια και δεν υπήρχαν βοηθητικά φώτα. Τονίζω ότι αυτό έγινε 12 παρά, πολλή ώρα μετά τη διακοπή. Το ρεύμα δεν ήρθε, ο καλλιτέχνης έφυγε, το ίδιο άρχισε να κάνει σιγά σιγά κι ο κόσμος.

Μάλιστα. Και με τα εισιτήρια δηλαδή τι θα γίνει; Εκεί βγήκε ένας εκ των διοργανωτών, ένας άνθρωπος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, και έκανε λαϊκισμό στα πλαίσια και της προεκλογικής εκστρατείας. Είπε λοιπόν, ότι ο καλλιτέχνης πήρε τη "σακούλα με τα λεφτά" και έφυγε. Να με πάρει η ευχή, αφού η μαμά μου με έκανε παιδαρά και μένα, γιατί να μην τη στήνω στις συναυλίες, να βουτάω τίποτα σακούλες με λεφτά; Ποιος δουλεύει με τράπεζες σήμερα, όλοι σε σακούλες τα δίνουν! Και θα έδινα και κάτι και στους καναλάρχες που τα έχουν ανάγκη. Αυτούς τους ένα δυο που ξεφτίλισαν τους εαυτούς τους εκείνο το Σαββατοκύριακο. Το μπλακ άουτ της Χαλκιδικής 2 ώρες στο δελτίο, και εκείνο στην Αττική πέρασε σε ένα λεπτό. Μα γιατί; Και να σου και κάποιοι από κάτω να φωνάζουν στο νομάρχη: "Πέστα μεγάλε" Βρε μπας και πήγα σε καμιά προεκλογική συγκέντρωση;

Ακολούθησε γενική αναταραχή, άλλοι φώναζαν, άλλοι έβριζαν, άλλοι έλεγαν "Άσε τον Νταλάρα στη θέση του", άλλοι ζητούσαν τα λεφτά τους κι εγώ μετάνιωνα που δεν είχα πάρει και ένα μαγνητοφωνάκι να τα γράψω όλα αυτά και να τα θυμάμαι μετά. Σε ένα πρόχειρο γραφείο δημιουργήθηκε μια λίστα όσων πέταξαν τα αποκόμματά των εισιτηρίων. Πήγα λίγο παραδίπλα και εκεί τραβολογούνταν ο Καραχάλιος(πολύ αντιπαθής φιγούρα αυτός ο τύπος), εκπρόσωπος του γκρουπ με τους διοργανωτές. Χωρίς να ξέρω λεπτομέρειες, η κατάσταση μου φάνηκε σαφής. Ο Καραχάλιος είχε το πάνω χέρι στα τυπικά, υπήρχε συμβόλαιο βλέπετε που οι διοργανωτές δεν τήρησαν.

Τι έλεγε το συμβόλαιο; Έλεγε ότι σε περίπτωση διακοπής για λόγους ανωτέρας βίας, πληρώνεται το συγκρότημα κανονικά και επίσης επιστρέφονται τα λεφτά των εισιτηρίων στον κόσμο από την ασφαλιστική εταιρία στην οποία έχουν φροντίσει οι διοργανωτές να ασφαλίσουν τη συναυλία. Αλλά αυτό δεν έγινε. Και αυτό είναι κάτι που εγώ μπορώ να χαρακτηρίσω αρπαχτή. Δε μιλάμε για μια συναυλία μόνο, από πίσω είναι ολόκληρο φεστιβάλ. Δεν είχαν βοηθητικά φώτα, δεν είχαν ένα τηλεβόα, δεν είχαν γεννήτριες, δεν είχαν εξόδους κινδύνου, δεν είχαν άδεια από την Πυροσβεστική. Δεν είχαν τίποτα, εκτός από ένα υπέροχο θέατρο σε ένα ακόμη πιο υπέροχο φυσικό χώρο. Αλλά αυτό δε φτάνει.

Προσωπικά πήρα τα λεφτά μου την ίδια μέρα μια και εξήγησα σε μια κυρία που ανέλαβε τη λίστα των απολεσθέντων αποκομμάτων ότι είχα έρθει από μακριά και τελικά με εξυπηρέτησε, αν και πρέπει να πω ότι δεν έχω να θυμάμαι από την ευγένειά της. Για κείνη τότε έφταιγαν όλοι εκτός από τους διοργανωτές. Δεν ξέρω τι απέγινε με τα άλλα εισιτήρια. Νομίζω ότι με δικαστήρια ο κόσμος μπορούσε να τα πάρει πίσω τα λεφτά, ενώ ακουγόταν και κάτι για αλλαγή τους με εισιτήρια άλλων εκδηλώσεων του φεστιβάλ.

Αυτό για το οποίο ήμουν σίγουρος όταν επέστρεφα την άλλη μέρα στην πόλη μου ήταν ότι, πάλι, θα έπρεπε να ακούσω τις "αγάπες" των "φίλων" μου για τον Νταλάρα. Και δεν έπεσα καθόλου έξω. "Τον σιχάθηκα το Γιωργάκη σου" λέει ο Α. Τον ρώτησα αν και σε αυτόν δεν επέστρεψε τα λεφτά ο Νταλάρας. Ήξερα ότι δε του χρειάζονταν τέτοιες αφορμές για να πει τα φαρμάκια του, προσχήματα έψαχνε. Πάλι όμως με σοκάριζε αυτή η αντίληψη, μιας κοινωνίας όπου κάποιοι άνθρωποι μπορούν να σιχαθούν κάποιους άλλους εκ του μακρόθεν και χωρίς λόγους. "Άκουσα", "Λέγεται", "Ο Πανούσης είπε", "Υπάρχει η φήμη", "Τα περιοδικά έγραψαν", "Ο Σκάι έδειξε" κτλ. Δηλαδή τόσο ακράδαντα στοιχεία! Δεν είχα κουράγιο να μιλήσω πάλι γι αυτά, μόνο του συνέστησα στις επικείμενες εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να ψηφίσει μετά από πολλή και ώριμη σκέψη. Ο θεσμός θέλει αξιόπιστους ανθρώπους. Ο λόγος τους να είναι υπογραφή αλλά τουλάχιστον και η υπογραφή τους να ισχύει. Να τη βάζουν σε ένα συμβόλαιο και να το τηρούν. Εξάλλου, ποιος ήταν αυτός που το είπε, την υπογραφή και ένα δυο άλλα πράγματα, πρέπει να προσέχουμε πολύ πού τα βάζουμε.

Δευτέρα βράδυ μετά τα γεγονότα πήγα σε άλλο φεστιβάλ, παραδοσιακών χορών, στην Άνθεια Αλεξ/πολης, κι εκεί δεν κόπηκε το ρεύμα! Άντε γεια σου πατρίδα!