melmac

Members
  • Content count

    163
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by melmac

  1. Θυμάται κανείς πριν αρκετά χρόνια όταν είχαν ρωτήσει το Νταλάρα τι άλλη δουλειά θα ήθελε να κάνει εκτός από τραγουδιστής-μουσικός τι είχε απαντήσει?
  2. http://i860.photobucket.com/albums/ab162/melmac1970/img011_zps82ca7db2.jpg http://i860.photobucket.com/albums/ab162/melmac1970/img012_zps708231e2.jpg http://i860.photobucket.com/albums/ab162/melmac1970/img014_zps7a2c0c7a.jpg Sorry για τη κόλα αλλά τότε δεν υπήρχε χώρος για να κρατηθεί στο αρχείο τόσος όγκος.
  3. Υπέροχη εκπομπή!! Δε μπορώ να μη μοιραστώ μαζί σας όμως ένα αστείο στιγμιότυπο με τη γυναίκα μου. Ενώ ξεκινήσαμε να βλέπουμε μαζί την εκπομπή κάποια στιγμή την παίρνει ο ύπνος και ξυπνάει την ώρα που πηγαίνει ο Νταλάρας στο τάφο του Τσιτσάνη.Τον βλέπει την ώρα που παίρνει ένα ύφος εδώ που τα λέμε άμα ξαναδείτε το στιγμιότυπο είναι λίγο horror, και φωνάζει.Φάντασμα...............
  4. Ευτυχώς που με τέτοιες δουλειές δεν ασχολούνται οι μεσημεριανές εκπομπές γιατί είναι σαν να τους ακούω. Τώρα που όλοι βλέπουν τούρκικα ο Νταλάρας τραγουδάει κι αυτός τούρκικα για να είναι στη μόδα.... Μη βάζω ιδέες!
  5. Πρώτη εμφάνιση για το μπουζούκι η κάνω λάθος; Και κάτι ακόμα... πάει σετ με το μπλουζάκι;
  6. Ο δίσκος περιέχει στοιχεία από έντεχνες και ροκ καταβολές, φλερτάρει όμως έντονα με το ζεϊμπέικικο και το δημοτικό. Ο συντάκτης στο in.gr φαίνεται ότι άκουσε με πολύ προσοχή τα τραγούδια...Διάβασε στους τίτλους Το τσάμικο τσακίστηκε ε λέει θα φλερτάρει με το δημοτικό τραγούδι!!! Άστο ρε μεγάλε. Μη γράφεις καλύτερα τίποτα.Θα βρούμε εμείς με τι φλερτάρει
  7. http://i860.photobucket.com/albums/ab162/melmac1970/mousikipage1.jpg http://i860.photobucket.com/albums/ab162/melmac1970/mousikipage2.jpg http://i860.photobucket.com/albums/ab162/melmac1970/mousikipage3.jpg http://i860.photobucket.com/albums/ab162/melmac1970/mousikipage4.jpg http://i860.photobucket.com/albums/ab162/melmac1970/mousikipage5.jpg http://i860.photobucket.com/albums/ab162/melmac1970/mousikipage6.jpg
  8. Αν δε ξέραμε ότι το ηχητικό ήταν από το 1968 θα έλεγα με σιγουριά ότι είναι κάποια χρόνια αργότερα.Δε ξέρω μπορεί να είναι ιδέα μου αλλά η φωνή ακούγεται πολλή πιο ώριμη από την εκτέλεση του δίσκου. Ευχαριστούμε για το ηχητικό.
  9. Παιδιά ο Παπαδημητρίου από παλιά είχε εκφραστεί με κολακευτικά λόγια για τον Νταλάρα.Μάλιστα σε μία εκπομπή στην Ερασπορ είχε βάλει και ένα ηχητικό ντοκουμέντο το οποίο δυστυχώς δε το πρόλαβα γιατί ήμουνα στο δρόμο. Αν θυμάμαι καλά ήταν από κάποια συναυλία στην Αθήνα και είχε ένα ντουέτο η με τον Άσιμο η με τον Σιδηρόπουλο.Αν γνωρίζει κάποιος περισότερα ας τα γράψει.
  10. Πάντως από το δίσκο Με το'να πόδι στ'άστρα και μετά για προσωπικούς μιλάω κάνω τη σύγκριση και βγάζω όλους τους προηγούμενους καλύτερους.Τυχαίο? Δε νομίζω.Πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να βρει κάτι καλό για να υποστηρίξει ότι καινούριο βγαίνει αλλά δεν.Βέβαια υπάρχουν και κάποια άτυπα συμβόλαια - υποσχέσεις - υποχρεώσεις σε κάποιους που έχει μιλήσει κατά καιρούς ο Νταλάρας και ίσως τα εκπληρώνει τώρα.Πάντως ο τίτλος του τραγουδιού μας παρακινεί για το δικό μας καλό...Ξέχνα τις αναμνήσεις.
  11. Είμαι από παιδί στο δρόμο – Δεν ανέχομαι τη θηριωδία και τη «δημοκρατική» τρομοκρατία Ανεξάρτητα του πόσο αισιόδοξοι ή απαισιόδοξοι, ψύχραιμοι ή μη είμαστε, είναι σημαντικό να αποδεχτούμε ότι οι οξυμένες αντιθέσεις που δεν εκφράζονται με πολιτικό λόγο και πολιτικές θέσεις, οδηγούν σε μια στείρα πόλωση σε όλα τα επίπεδα, που αποφέρει ακόμα μεγαλύτερο πλήγμα στην ήδη κλονισμένη κοινωνική συνοχή. Η απόγνωση που φέρνουν τα κοινωνικά ελλείμματα, η ανεργία, η παντελής έλλειψη ανάπτυξης, η ανάγκη της εξυγίανσης του κράτους, η αδυναμία απονομής δικαιοσύνης και τιμωρίας των υπαιτίων, που έχουν την ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση, η περιθωριοποίηση της νέας γενιάς, όλα αυτά δεν απαντιούνται, ούτε με καταφυγή στην πόλωση και στη βαρβαρότητα σε όλα τα επίπεδα, ούτε με την άγαρμπη μεθόδευση – κατά την πιο επιεική κριτική – του κλείνουμε το στόμα σε όποιον λέει ή πράττει κάτι που δεν μας αρέσει. Είμαστε όλοι ανοιχτοί στην κρίση όλων. Η δύναμή μας και οι τίτλοι μας αντλούνται μόνο απ’ τις επιλογές των πολιτών. Δεν είμαστε κατ’ απονομήν πρίγκιπες. Πολιτικοί, καλλιτέχνες, δημόσια πρόσωπα αντλούμε το ρόλο και την ισχύ, που ο καθένας απολαμβάνει από την επιλογή των πολιτών. Είτε αυτή η επιλογή αφορά τη δημοκρατική επιλογή της ψήφου για τους πολιτικούς είτε αντανακλά απλά την όποια αποδοχή λόγω δημοφιλίας και πορείας για τα όλα τ’ άλλα πρόσωπα. Ο ρόλος αυτός, όμως, δημιουργεί σε όλους μας μια μεγαλύτερη πολιτική ευθύνη. Δεν είμαι ρήτορας για να προσπαθήσω να επιβάλω την αποδοχή των απόψεων μου, ούτε και διεκδίκησα ποτέ ενεργητικό πολιτικό ρόλο πέραν αυτού, που η ενασχόληση μου με την μουσική καθόρισε στο συνολικό αφήγημα της πορείας μου. Αφήγημα που στηρίζεται στο υλικό των δημιουργών που με εμπιστεύθηκαν και το οποίο ενισχύω με τη δική μου τέχνη. Και το μουσικό αφήγημα αυτό, που συμπληρώνεται από τον επαγγελματισμό των μουσικών και των τεχνικών, επιλέγεται από τους ακροατές μας. Οι οποίοι, όμως, διαμορφώνουν την αυτόνομη, αλλά και τη συλλογική σκέψη τους σε σχέση με αυτό που παρακολουθούν, μέσα από αντιφατικά, αντικρουόμενα και πολλά άλλα κοινωνικά ερεθίσματα. Τα τραγούδια μου, ό,τι ερμηνεύω, ό,τι επιλέγω, δεν είναι απλά μόνο το επάγγελμά μου. Ο τρόπος που δημοσιοποιώ τη δουλειά μου ταυτίζεται απόλυτα με τις επιλογές μου. Με το πότε, πού και για ποιο σκοπό τραγουδάω. Δεν είμαι καθόλου της άποψης, ότι γενικά ο τραγουδιστής τραγουδάει και από δω και από εκεί, κατά την περίσταση. Επίσης, δεν είμαι της άποψης ότι καλός τραγουδιστής, είναι ο μουγγός τραγουδιστής. Γι’ αυτό, η δουλειά μου συνδέεται πάντα με την προσωπική μου ελεύθερη κρίση, τη σηματοδοτεί και σηματοδοτείται από αυτήν. Οι συναυλίες μας είχαν και έχουν ένα μόνο στόχο, εκ μέρους των συμμετεχόντων καλλιτεχνών: να παίξουμε μουσική στις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά με ελεύθερη είσοδο, συνεχίζοντας το διαχρονικό αφήγημα που περιγράφω παραπάνω. Ποτέ δεν σκεφτήκαμε ότι θα βρεθούμε αντιμέτωποι μ’ ένα φαινόμενο θηριωδίας και αναζήτησης ηθικότητας σ’ αυτό που κάνουμε. Αντιμετωπίσαμε, αρκετά πριν την έναρξη των συναυλιών, μια δημαγωγία που υποδαύλισε την ψυχολογία της αντίδρασης και τη μετέτρεψε σε ψυχολογία του όχλου. Οι συναυλίες μας μετατράπηκαν σε πεδίο αντιπαράθεσης για την «εκδίκαση» της κρίσης που αντιμετωπίζει η χώρα, από το σώμα των «ενόρκων» θεατών των ΜΜΕ, υπό την χειραγώγηση «διαπρεπών υπερασπιστών». Και όλα αυτά με την αρχή της αντίδρασης «δυναμικών» μειοψηφιών σε βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας των ακροατών. Μια μικρογραφία της σύγχρονης ελληνικής μας περιπέτειας, όπου έχει χαθεί κάθε έννοια μέτρου, με την καλλιέργεια της πλήρους ασυνειδησίας. Μια κατάσταση που αδικεί αυτούς που προκαλούν την αντίδραση βίας, αλλά και αυτούς που γίνονται θύματα της. Το αποτέλεσμα ήταν να μετατραπεί η ελεύθερη έκφραση σε «δημοκρατική» τρομοκρατία. Σταθήκαμε όλοι, τραγουδιστές και μουσικοί, στις συναυλίες με αίσθημα ευθύνης χωρίς να εγκαταλείπουμε τη θέση μας επί σκηνής, απέναντι στα φαινόμενα αυτά. Η αλλοίωση, όμως, του πνεύματος και του χαρακτήρα των συναυλιών, η τυφλή βία και η προσπάθεια μετατροπής τους σε οιονεί «λαϊκό δικαστήριο», με την κατασκευή και τιμωρία «ενόχων», ήταν πέρα από το αναμενόμενο. Είμαι από παιδί στο δρόμο και έχω ζήσει πολλές προβοκάτσιες και πολώσεις. Ήμουν έτοιμος ν’ αντιμετωπίσω οποιοδήποτε πόλεμο φθοράς. Δεν μπορώ να δεχτώ ούτε και να συμβάλλω στην χουλιγκανοποίηση των συναυλιών που θα οδηγήσει σε ένα καλλιτεχνικό σκοταδισμό την κοινωνία μας. Είναι αδιανόητο σε μια περίοδο που χαρακτηριστικό της είναι η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, ν’ αφήσουμε να διαχυθεί αυτή η νοοτροπία στο χώρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας και έκφρασης. Τότε είναι σαφές, ότι εκτός των άλλων, κάποιοι επιτήδειοι κρυπτόμενοι πίσω από τη μάσκα της αγανάκτησης και της λοιδορίας κατά πάντων, θα μπορούν να εξαπολύουν κάθε είδους προγραφή, χυδαία επίθεση, ακόμα και βία, επειδή έχουν προηγούμενα, εμμονές, ή ακόμη και ίδια συμφέροντα. Αντιμετωπίζουμε, όμως, και στο χώρο της πολιτικής μια πραγματικότητα, ένα πρωτοφανές φαινόμενο για την χώρα μας που την οδηγεί σε μια ακόμα επικίνδυνη πολιτική στρέβλωση. Αντιμετωπίζουμε την υποταγή ενός αδύναμου πολιτικού προσωπικού, στην γραφειοκρατικού τύπου επίλυση της κρίσης, όπως αυτή καθοδηγείται – λόγω της αδυναμίας μας και με δική μας συνευθύνη – από κέντρα εκτός της χώρας. Βαφτίζουμε, δε, το πολιτικό αυτό φαινόμενο «διακυβέρνηση ευθύνης» και «συγκυβέρνησης» των κομμάτων εξουσίας. Πέρα από τις προφανείς και μεγάλες ευθύνες των κυβερνήσεων των τελευταίων χρόνων, η ανυπαρξία διακριτής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, όμως, που ουσιαστικά είναι κι αυτό αποτέλεσμα της πολιτικής μας αυτής παθογένειας, διαλύει τη μορφή του πολιτεύματος μας. Διαχρονικά η διγλωσσία και το έλλειμμα αντιπολιτευτικού λόγου με σαφή και τεκμηριωμένη πρόταση διακυβέρνησης έχει δημιουργήσει ένα πολιτικό κενό στην κοινοβουλευτική μας πραγματικότητα. Κενό που αποτελεί την κινητήριο δύναμη των εξελίξεων, που βλέπουμε εντός και εκτός Βουλής. Ο κατακερματισμός του πολιτικού σκηνικού σε μικρές «επιτροπές» ετερογενών συμφερόντων και πολιτικών, αποδυναμώνει την συνεκτικότητα της κοινωνίας μας, διχάζοντας τους πολίτες σε μια νέου τύπου ισορροπία των καλών και των κακών. Ας αναρωτηθούμε για τα φαινόμενα αυτά της αντίδρασης στις συναυλίες που παραπέμπουν στην αγωνιστική διάθεση των κοινωνιών μας, όταν αυτές βρίσκονται σε διωγμό. Ας αναρωτηθούμε κατά πόσο οι λύσεις που επικαλούνται στη μέθη της θηριωδίας με την οποία αναπτύσσονται, μπορεί να οδηγούν σε μια νέα μεταμφιεσμένη μοναρχία ή νεοφεουδαρχία. Σε μια κοινωνία της μοναδικής άποψης, αυτού που μπορεί να την επιβάλλει. Σε μια πολιτική και κοινοβουλευτική απεικόνιση αυτής της ανεξέλεγκτης και ασυνείδητης κατάστασης. Σε μια Δημοκρατία της στατιστικής και όχι της κοινωνικής αντιπροσώπευσης των πολιτών. Σε μια πολιτεία της χειραφέτησης, μέσω χειραγώγησης «αριστερών ιδεοληψιών» που ταυτίζονται με «ακροδεξιές ευαισθησίες», χωρίς την ισχύ πραγματικού πολιτικού λόγου, αλλά με προτάσεις που ερεθίζουν τη φαντασία των πολιτών και όχι το θυμικό τους. Ας αναλογιστούμε όλοι την ευθύνη του όποιου τίτλου που μας έχει αποδοθεί από τους πολίτες, ο καθένας από το δικό του πόστο, για τον τρόπο με τον οποίο θα τους ενεργοποιήσουμε μέσα από πολιτικές ιδέες για έξοδο από την κατάσταση διωγμού που βρίσκονται. Το κατεστημένο, βλέπετε, δεν είναι κάτι που δεν μας αφορά. Και το κατεστημένο της ασυδοσίας, του συμψηφισμού ευθυνών, της ανεπάρκειας και της ανυποληψίας που η χώρα αναδύει στη διεθνή της εικόνα, αντικατοπτρίζει όλους εμάς, που με συμπεριφορές σαν αυτές που εμφανίστηκαν στις συναυλίες, προπηλακίζουμε και προπηλακιζόμαστε στην Ευρώπη. Με την συμμετοχή μας ή με την αδράνεια μας. Βιώνουμε μια ιστορική στιγμή και το τέλος ενός πολιτισμικού παραδείγματος. Η αναγκαιότητα για νέες ιδέες και βαθιές τομές σε όλα τα επίπεδα καθημερινά αναδεικνύεται ως μονόδρομος. Δε βλέπω να υπάρχει κάποιο «Ευφυές Σχέδιο» από το οποίο θα αναδειχθεί ο νέος Πολιτισμός. Η ποιότητα της δικής μας πορείας, του καθενός ξεχωριστά, και η αντίσταση στο χάος και την αναρχία που η μεταβατική περίοδος τρέφει, είναι η μόνη απάντηση στην υποταγή, το μπάχαλο και το τίποτα. Η εκ των υστέρων μεταμέλεια ή αυτοκριτική πάνω στα ερείπια, είναι ένα έργο που δε θέλουμε να ξαναδούμε. ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΝΤΑΛΑΡΑ ΑΠΟ ΤΟ aixmi.gr
  12. Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος στα ΝΕΑ http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4701288
  13. Ρε παιδιά σκέφτομαι μήπως πρέπει να σταματήσουμε να αναπαράγουμε όλα αυτά τα μαλ.....σμένα στοιχεία που κάνουν όλα αυτά που κάνουν και να αναφερόμαστε μόνο στις συναυλίες καθαρά από μουσικής πλευράς? Νομίζω ότι βλέποντας όλοι αυτοί ότι ασχολούμαστε μαζί τους και ακούγονται αυτά που λένε μέσα από τα διάφορα videos τους δίνουμε ένα παραπάνω κίνητρο να συνεχίσουν.Άλλωστε και ο ίδιος ο Νταλάρας συνεχίζει τις συναυλίες σε πείσμα όλων αυτών σα να μη θέλει να δώσει συνέχεια η πιο σωστά σα να λέει σας αγνοώ εγώ κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα από τον καθένα τραγουδάω!Υπάρχουν άλλα sites που ασχολούνται με αυτούς μήπως φτάνει πια? Από την άλλη λέω πρέπει να υπάρχει και η αντίθετη φωνή.... Φαύλος κύκλος.....................
  14. Παιδιά πολύ φοβάμαι ότι και να θέλει ο νταλάρας να συνεχίσει τις συναυλίες μπορεί να προκύψει θέμα με τους δήμους(λόγους ασφαλείας κλπ).
  15. Κάτι μου λέει ότι πρέπει να μαζευτούμε και να τους πετάξουμε μόνοι μας έξω από κάθε άλλη συναυλία που ελπίζω να γίνει...
  16. Λίγο καθυστερημένα βέβαια αλλά το βάζω έτσι για το αρχείο το έντυπο που έδειναν στην είσοδο της συναυλίας στο Ηράκλειο. http://i860.photobucket.com/albums/ab162/melmac1970/irakleio.jpg
  17. Συμπληρώνω στη λίστα και το Φεύγουν τα τραγούδια.
  18. Παιδιά μόλις επέστρεψα.Ο Νταλάρας απόψε τα έσπαγε. Μαζί του ήταν η Ασλανίδου η Στρατηγού και ο Γ.Σαμπάνης.Κράτησε 2 ώρες και κάποια από τα τραγούδια που δεν ακόυμε συχνά σε συναυλίες ήταν τα Θέλω να τα πω,Φορτώθηκα τις τύψεις μου,Στην ανατολή στη δύση,Ο σαλταδόρος.Όποιος θυμηθεί και άλλα ας τα γράψει.Γενικά όλα ήταν super εκτός από κάτι μα....ες που στην αρχή είχαν σηκώσει ένα πανό που έγραφε έξω ο νταλάρας και στα πρώτα τραγούδια φώναζαν κάτι συνθήματα.Αλλά τους την έπεσε όλο το κοινό και την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια.
  19. Ήδη τα πρώτα πανό έχουν τοποθετηθεί στο Ν.Ηράκλειο.Άρα το λέμε και με σιγουριά πλέον καλή αρχή...
  20. Η ιστορία με τη μελωδία του τραγουδιού συνεχίζεται και στη ταινία HUGO του Martin Scorsese καθώς ακούγεται κατά τη διάρκεια της ταινίας.
  21. Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Λ.Χαψιάδη που μιλάει και για το Γ.Νταλάρα υπάρχει στο e-orfeas.gr. Ένα μικρό απόσπασμα. Πώς γνώρισες το Νταλάρα και τον Παπαδόπουλο; Λ.Χ.: Μεγάλη ιστορία! Από πού ν’ αρχίσω; Ο Γιώργος Νταλάρας μου άρεσε από τότε που σπούδαζα στην Πάτρα. Τον γούσταρα γιατί τραγουδούσε αρρενωπά κι έλεγε τραγούδια που δεν έλεγαν οι άλλοι. Έψαχνε τους στίχους, έκανε ωραίους δίσκους. Διαβάζω μια συνέντευξη του Νταλάρα στα «Νέα», τον Οκτώβριο του 1974, όπου λέει ότι εγκαταλείπει οριστικά την παραλία και πηγαίνει στις μπουάτ της Πλάκας. Και λέει επίσης πως θέλει να κάνει δίσκους με ρεμπέτικα, αλλά δε μπορεί εύκολα να βρει τραγούδια και μάλιστα ενός τραγουδιστή που λατρεύει, του Γιώργου Κάβουρα. Όχι του δημοτικού τραγουδιστή, αλλά ενός ρεμπέτη που ήρθε από τη Σμύρνη. Εγώ είχα πολλά τραγούδια του Κάβουρα και παίρνω την απόφαση να του τα πάω. Πηγαίνω στο «Θεμέλιο» όπου τραγουδούσε, μπαίνω στο καμαρίνι του και του δίνω δυο κασέτες με τραγούδια του Κάβουρα, τα περισσότερα από αυτά δεν τα είχε κι ενθουσιάστηκε. Είχε βγάλει την κιθάρα του κι έπαιζε επί τόπου τα ρεμπέτικα του Κάβουρα που άκουγε. Κουβέντα στην κουβέντα, μου λέει: Θέλω να γίνουμε φίλοι!Μέσω του Γιώργου Νταλάρα, την επόμενη μέρα γνώρισα το Λευτέρη Παπαδόπουλο! Είχε πει ο Νταλάρας στον Παπαδόπουλο πως γνώρισα τον πιο φανατικό σου θαυμαστή. Κι ο Παπαδόπουλος του είπε «Πες του να έρθει στο γραφείο μου να τον δω από κοντά». Πηγαίνω λοιπόν στα «Νέα» κι ανεβαίνω στον πέμπτο όροφο, μ’ ένα γραμμόφωνο να παίζει από τον τρίτο, το «Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη». Με βλέπει και του λέω αυτό το γραμμόφωνο είναι δώρο για εσάς! Με αγκαλιάζει και με φιλάει. Την ίδια μέρα μου έκανε το τραπέζι κι άρχισα αφού μου το ζήτησε, να του μιλάω για μένα. Του έλεγα επίσης πολλές πληροφορίες για τραγούδια που έγραψε και τα είχε ξεχάσει. Τρελάθηκε αυτός! Με το Νταλάρα και τον Παπαδόπουλο, γίναμε αχώριστοι φίλοι από το 1975! e-orfeas.gr
  22. Να μην ξεχνιόμαστε!! http://portal.kathimerini.gr/loizos