billfor

Members
  • Content count

    23
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

47 Excellent

About billfor

  • Rank
    Dalaras Starter
  1. Επίσης το "Όχι δεν είναι χίμαιρα" είναι καινούρια έκδοση (τουλάχιστον σε σχέση με την έκδοση της εφημερίδας που έχω υπόψη μου), με ρεφραίν.
  2. Μια αξέχαστη βραδιά ζήσαμε χθες στα Γιάννενα. Η συναυλία του Νταλάρα στον Πολυχώρο Αγορά ήταν πραγματικά το κάτι άλλο. Μια συναυλία γεμάτη ενέργεια, γεμάτη καταπληκτικές ερμηνείες. Εκείνος ακούραστος, αειθαλής, να βγάζει τον καλύτερο εαυτό του σε κάθε τραγούδι, και ο κόσμος που είχε πλημμυρίσει το μαγαζί, να χειροκροτά συνεχώς, να συμμετέχει, στα τραγούδια, να πορώνει τον καλλιτέχνη να δώσει ότι καλύτερο. Όσον αφορά το πρόγραμμα, ήταν πλήρες, χωρίς εκπτώσεις σε τραγούδια με κάποιες μόνο μικροαλλαγές. Για παράδειγμα δεν έπαιξε τα "Δρόμοι παλιοί" , "Αθανασία", "Τανγκο Χριστουγέννων" , "Δεν φταίω" ,"Ήρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου", "Σ'αυτή την πόλη" και "Θεσσαλονίκη", έπαιξε όμως το "Εγώ θα σου μιλώ", το "Καράβια βγηκαν στη στεριά", το "Πρώτη του Δεκέμβρη" και την "Αλάνα" μέσα σε αποθέωση. Είναι δύσκολο να περιγραφούν τα συναισθήματα και κυρίως η συγκίνηση που νιώθουμε όσοι αγαπούμε αυτόν τον καλλιτέχνη και παρακολουθούμε την πορεία του για χρόνια, να τον βλέπουμε να ξαναγυρίζει σε μικρούς χώρους και να μας δείχνει και πάλι ότι μπορεί να ταυτιστεί μαζί μας, να γίνει δικό μας κομμάτι όπως παλιά, ένας καλλιτέχνης που μας τραγουδά όχι από καθέδρας αλλά μπροστά μας, σαν να είναι ένας από μας, προικισμένος βέβαια με ένα σπάνιο ταλέντο. Ακούραστος, γεμάτος ενέργεια, με φωνή κρυστάλλινη, καθαρή, τρυφερή, κλπ ξεδίπλωσε τα γνωστά ηχοχρώματά του χωρίς φειδώ. Νομίζω ότι όποιος κι αν τον παρακολουθήσει στις συναυλίες αυτές, ακόμα και αρνητικά προκατειλλημένος, δεν μπορεί να μην παραδεχθεί ότι πρόκειται για μεγάλο καλλιτέχνη και μεγάλο κεφάλαιο για τη μουσική της χώρας μας. Τέλος να σημειώσω ότι στις συναυλίες αυτές βλέπει κανείς και κάποιες πτυχές του χαρακτήρα του καλλιτέχνη. Σημειώνω λοιπόν ότι ο Νταλάρας έδειχνε ότι ήθελε να ευχαριστήσει τον κόσμο όσο περισσότερο μπορούσε, ενώ ευχαρίστησε επανειλλημένα από καρδιάς τους δυο Γιώργηδες και την Ευτυχία για την οποία μάλιστα χρησιμοποίησε και τη λέξη respect. Ελπίζω να μην τους κουράσαμε πολύ, και να απολαύσετε σήμερα μια υπέροχη βραδιά. ΥΓ. Στη Malaguena έβγαλε όλες τις κορώνες!!!
  3. Έχοντας ήδη μια χρονική απόσταση από τη μεγάλη νύχτα της Παρασκευής, γυρίζουν στο μυαλό μου εικόνες και στιγμές της συναυλίας καθώς και κάποιες σκέψεις για τον τραγουδιστή Νταλάρα. Βλέπετε, δεν έχω τη δυνατότητα να τον βλέπω συχνά ζωντανά -τελευταία φορά στην πρεμιέρα του "Όλα απ' την αρχή" στο Παλλάς- και η λαχτάρα μου να τον ακούσω και να μάθω νέα του διοχετεύεται στο παρόν φόρουμ, που παρακολουθώ ανελλιπώς, και στο youtube. Όταν όμως τον βλέπω από κοντά, τον ακούω κυριολεκτικά με όλα μου τα κύτταρα. Μία πολύ δυνατή στιγμή της συναυλίας ήταν όταν τραγούδησε το "Για πιάσε γύφτο". Ο Γιώργος ως συνήθως "έδωσε" στον κόσμο το δεύτερο ρεφραίν αλλά η συμμετοχή δεν ήταν πολύ μαζική. Τότε σταμάτησε και είπε πόσο δύσκολοι και ασυνήθιστοι είναι οι δρόμοι των τραγουδιών αυτών και προέτρεψε να τα μάθουμε στα νέα παιδιά για να έχουν αυτά τα ακούσματα. Αμέσως μετά, παίρνοντας μια βαθιά αναπνοή, με εκπληκτική δύναμη και καθαρότητα φωνής τραγούδησε το ρεφραίν "Δεν είναι νύχτα για να περάσει...". Το κορμί μου πραγματικά ανατρίχιασε. Φωνή δυνατή, καθαρή, που όμως ράγιζε κι έβγαζε λυγμό στα σημεία που έπρεπε. Μιλάμε για πολύ δυνατή στιγμή... Δεν ξέρω αν είναι λόγω των ιδιαίτερων τραγουδιών του Καλδάρα, που του ταιριάζουν πολύ, αλλά έχω την βεβαιότητα ότι ο Νταλάρας της Παρασκευής είχε πιο ξεκούραστη φωνή απ' ότι 6 χρόνια πριν στο Παλλάς. Και λέω έχω τη βεβαιότητα γιατί όπως είπα πριν, δεν τον βλέπω συχνά από κοντά. Απόλυτα κουρδισμένος, χαλαρός αλλά και στιβαρός, με μεγάλη ελαστικότητα στη φωνή του, ερμήνευε πραγματικά σαν ηθοποιός τα τραγούδια του Καλδάρα. Βλέποντάς τον να τραγουδά (όπως και την Γλυκερία) καταλαβαίνεις ότι τίποτα στη ζωή αυτή δεν είναι τυχαίο. Το ταλέντο, η μεθοδικότητα, η μελέτη, η αγάπη για τη δουλειά του σε χτυπάν κατευθείαν στο πρόσωπο. Αυτός είναι ο Γιώργος Νταλάρας που ακούμε χρόνια τώρα. Τέλος, μια προσωπική ευχή - πρόταση. Μήπως θα έπρεπε να ηχογραφηθούν κάποιες από τις τελευταίες παραστάσεις ώστε να μείνουν τα τραγούδια αυτά και με την ώριμη φωνή του? Γνωρίζω για το dvd "Αφιέρωμα στη Μικρά Ασία" με το οποίο μοιραία υπάρχει αρκετή "αλληλοεπικάλυψη" αλλά νομίζω ότι τα τραγούδια του Βυζαντινού εσπερινού τα έχει δουλέψει τόσο πολύ που αξίζει να ηχογραφηθούν. Το λαϊκό μέρος του προγράμματος με τη Γλυκερία θα κάνει θραύση. Με ένα διπλό cd "Αφιέρωμα στον Απόστολο Καλδάρα" θα κλείσει και ο φόρος τιμής του Γιώργου στα πρόσωπα που τον σημάδεψαν (Κουγιουμτζή, Λοίζο, Τσιτσάνη, Βαμβακάρη).
  4. Το "Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι". Και αν θυμάμαι καλά ο νεαρός έκανε ένα εντυπωσιακό τελείωμα στον στίχο "που φωτίζει με κερί".
  5. Μια πολύ ωραία καλοκαιρινή συναυλία με δυο εξαιρετικούς τραγουδιστές και μια καλοκουρδισμένη ορχήστρα παρακολουθήσαμε σήμερα στα Γιάννενα. Το πρόγραμμα της συναυλίας ήταν το γνωστό (συμπεριλήφθηκαν το " Αργά" και το "Λίγο λίγο θα με συνηθίσεις") αλλά μας έμεινε το παράπονο ότι δεν παίχθηκε ο "Μπαγλαμάς". Η έκπληξη όμως της συναυλίας ήταν το τραγούδι του Καλδάρα "Αχ καναρίνι μου καναρινάκι μου" που όπως είπε ο Γιώργος το πρόβαραν λιγάκι το απόγευμα και το είπαν πολύ ωραία. Το θέατρο δεν ήταν εντελώς γεμάτο ενώ στο encore κατέβηκε πολύς κόσμος μπροστά στη σκηνή και με κινητά τους τραβούσαν από πολύ κοντά τους δυο μεγάλους τραγουδιστές ενώ τραγουδούσαν. Κατά τα άλλα θα έλεγα ότι το κύριο χαρακτηριστικό της συναυλίας ήταν η ενέργεια που έβγαζε και η πολύ καλή διάθεση των δυο τραγουδιστών που φαίνονται να απολαμβάνουν πολύ τη συνεργασία τους και να αλληλοεκτιμώνται.
  6. Από τη δημιουργία του κινήματος των αγανακτισμένων στο οποίο συμμετείχαν και πολλοί καλλιτέχνες, εγώ και κάποιοι άλλοι στο forum είχαμε οσφρανθεί ότι η περίοδος αυτή θα ήταν δύσκολη για τον Γιώργο Νταλάρα. Η στάση του δεν ήταν η αναμενόμενη με βάση τα πιστεύω του όπως τουλάχιστον μας τα είχε δείξει τόσα χρόνια. Και ήρθε τελικά η ώρα να βλέπουμε τον μεγαλύτερο τραγουδιστή αυτής της χώρας να δέχεται - από μια μικρή ακραία ομάδα υπανθρώπων - γιαούρτια, νεράντζια ακόμα και μπουκάλια. Καταδικάζουμε όλοι μας τις ενέργειες αυτές με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, δεν είναι όμως αυτοί οι άνθρωποι και αυτών η γνώμη για τον Νταλάρα που ενδιαφέρουν εμένα. Εμένα με πονάει που μια μεγάλη μερίδα συνανθρώπων μας εκτιμάει μεν το ταλέντο και την ερμηνευτική δεινότητά του, αλλά έχει πάψει από καιρό να εκφράζεται μέσω αυτού και να τον νιώθει κομμάτι του. Δεν είναι ο Νταλάρας του '70 και του '80 που συνέπαιρνε τα πλήθη, όχι γιατί φωνητικά είναι υποδεέστερος - μάλλον το αντίθετο- αλλά γιατί ο κόσμος έχει μπερδευτεί πολύ με αυτόν τον άνθρωπο. Και εξηγούμαι: Ο Νταλάρας έχει μεγάλο ερμηνευτικό χάρισμα. Μπορεί και αντιλαμβάνεται τους στίχους που πρέπει να "φωτιστούν" και έχει και το εργαλείο, τη φωνή με το μοναδικό ηχόχρωμα, για να τους φωτίσει. Σε πείθει πραγματικά ότι αυτό που τραγουδάει το αισθάνεται. Μπορεί να μεταμορφώνεται σε λαικό παιδί, σε ρεμπέτη, σε έντεχνο, ερωτικό, δημοτικό τραγουδιστή, σε παλικάρι που τραγουδά για την Ελλάδα, την Κύπρο, τους ανέργους, τους μετανάστες κλπ. Τραγουδά με την ίδια ευκολία και πειστικότητα αντάρτικα τραγούδια και εκκλησιαστικούς ύμνους, ασχέτως προσωπικών του αντιλήψεων τις οποίες μάλιστα ευθαρσώς δηλώνει στις συνεντεύξεις. Μπορεί να μεταμορφωθεί σα να μην τρέχει τίποτα σε βυζαντινό ψάλτη, σε Τσε Γκεβάρα, σε Μέγα Αλέξανδρο, σε έφηβο, σε μάγκα, σε αλήτη και πάλι σε ψάλτη κ.α. "Μέσα μου είμαι χίλιοι ανθρώποι ποιον να πρωτοθυμηθείς". Έχει την ικανότητα να χειρίζεται τον κόσμο, χάρη στο ταλέντο του, όπως θέλει και όποτε θέλει. Να βγάζει ένα δίσκο ποιοτικότατο για την Κύπρο ή τα μεγάλα "Κατά Μάρκον" και αμέσως μετά να σου πετά ένα σουξέ "Με λένε Πόπη" κι εσύ να μην ξέρεις που να κρυφτείς και τι να πεις στους φίλους σου, εκείνος όμως να το θεωρεί άνετα εμπορικό τρικ. Να μπλέκεται ανάμεσα στα φοβερά αφιερώματα στους σπουδαίους του ρεμπέτικου, "Ο φαντάρος". Ο ερμηνευτής μπορεί σε όλα αυτά τα τραγούδια του να έλεγε αλήθεια, δηλαδή να τα ένιωθε, αλλά ο κόσμος φαντάζεται τον καλλιτέχνη δικό του άνθρωπο και θέλει να ταυτίζεται μ' αυτόν. Πρέπει να υπάρχει μια, γενική έστω, ταυτότητα ακόμα και στους καλλιτέχνες. Πώς να πεις το "Λιώνουν τα νιάτα μας στη βιοπάλη" ή το "Ανεμολόγιο" -έστω και με εκπληκτικό τρόπο- σε μια λαική συνοικία όταν με ευφράδεια λόγου έχεις από πριν δηλώσει ότι συμφωνείς με αυτούς που μας καταπατούν και μας διαλύουν στις συνεντεύξεις σου (συμφωνώ εδώ με το Λαζόπουλο). Θεωρώ ότι ο κόσμος στη συντριπτική του πλειοψηφία δείχνει μεγάλη ανοχή στις παλινωδίες αυτές, ίσως γιατί τον αγάπησε πραγματικά κάποια περίοδο ή αναγνωρίζει το μεγάλο του ταλέντο και το ότι είναι δουλευταράς και όχι πρόχειρος. Τελειώνοντας, θέλω να πω ακόμα μια φορά ότι η καλλιτεχνική αξία του Νταλάρα είναι μεγάλη και του χρωστώ πολλά, για αυτό και τον ευχαριστώ. Είναι σίγουρο ότι η αγάπη μου γι αυτόν είναι μεγάλη και θα με συγκινήσει πάλι στον επόμενο κιόλας δίσκο του. Τον προτιμώ όμως πραγματικά να τραγουδάει παρά να μιλάει. Βασίλης
  7. Δεν χρειάζεται να πω κι εγώ πόσο στεναχωριέμαι μ' όλα αυτά που ζούμε τις τελευταίες μέρες. Διαβάζω τα άρθρα για τα επεισόδια που δημοσιεύονται στο παρόν topic και προσπαθώ να καταλάβω γιατί φτάσαμε ως εδώ. Ο Γιώργος είναι ένας τραγουδιστής που δέχτηκε από την αρχή της καριέρας του πολύ αγάπη και πλατιά αποδοχή από τον κόσμο ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης. Πώς φτάσαμε στο σημείο να υβρίζεται μ' αυτό τον τρόπο έστω από μερικούς? Να ισχύει άραγε αυτό που λέμε για τους ερωτευμένους όταν χωρίζουν, ότι νιώθουν προδομένοι και βγάζουν μίσος για τον άλλοτε αγαπημένο άνθρωπο? Δεν ξέρω τι να πω. Πάντως το παρακάτω άρθρο του Στάθη ίσως να είναι πιο κοντά στην αλήθεια από τις υμνολογίες ή τις εμετικές ύβρεις απέναντι στον αγαπημένο μας καλλιτέχνη. http://seisaxthia.blogspot.com/2012/03/blog-post_5874.html
  8. Αγαπητοί μου φίλοι νομίζω ότι αυτό που ενώνει όλους εμάς που στον ελεύθερο χρόνο μας μπαίνουμε στη σελίδα αυτή, είναι η αγάπη για τον μεγάλο καλλιτέχνη Γιώργο Νταλάρα. Ομολογώ ότι είναι ο καλλιτέχνης που με έχει σημαδέψει με τις επιλογές του αλλά και με το χάρισμά του να "προσθέτει" στα τραγούδια που ερμηνεύει. Ο Νταλάρας πιστεύει στη δύναμη του τραγουδιού και το έχει πει πολλές φορές. Βλέποντας λοιπόν την εκπομπή "Στην υγειά μας", θαύμασα το εναρκτήριο τραγούδι "Σ' ευλογημένη μέρα" που ήταν μια μεγάλη κι ευχάριστη έκπληξη, μιας και είχα χρόνια να τ' ακούσω και ο Γιώργος μαζί με τα παιδιά το είπαν καταπληκτικά. Όταν αργότερα τραγούδησε το "Κάνε λιγάκι υπομονή" άκουσα το σχόλιο του και ομολογώ ότι δεν το περίμενα. Δεν περίμενα δηλαδή να συνδέσει το τραγούδι του Τσιτσάνη με την τραγική κατάσταση της χώρας. Ήταν σαν να το αφιέρωνε σε όλους τους Έλληνες. Τέλος πάντων, η εκπομπή ήταν καταπληκτική, τα παιδιά και ο Γιώργος υπέροχοι, όλα καλά. Εμένα μου είχε κολλήσει όμως το πρώτο τραγούδι με τους στίχους του Ελύτη και την μελωδία του αξέχαστου Δ. Λάγιου. Μόλις λοιπόν ανέβηκε στο youtube, το παρακολουθούσα φανατικά για πολλές μέρες ώσπου οι στίχοι του ποιητή μαζί με το χάρισμα του Νταλάρα να δίνει ζωή σ' ότι τραγουδά καταστάλαξαν μέσα μου την αίσθηση ότι το τραγούδι αυτό δεν επιλέχθηκε τυχαία να αρχίσει την εκπομπή αλλά είχε ένα μήνυμα, το ίδιο μήνυμα που είπε ο Γιώργος για το " Κάνε λιγάκι υπομονή". Αυτή είναι η δική μου αίσθηση και δεν περιμένω να την έχει και κάποιος άλλος φίλος στο φόρουμ. Δεν θέλω με αυτά που γράφω να μειώσω στο παραμικρό τον Γιώργο Νταλάρα. ’λλωστε όπως σωστά επισημάνθηκε από άλλους, τα πράγματα δεν είναι απλά για να βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα για το τί πρέπει να γίνει και ποια στάση είναι η συνετή. Απλά γνωρίζοντας τον Γιώργο μέσα απ' τα τραγούδια του και μόνο, και βλέποντας τις ευαισθησίες του δυσκολεύομαι να πιστέψω πως θα είχε την ίδια στάση αν δεν ήταν η σύζυγός του υπουργός. Είχε ενεργό συμμετοχή όταν στη χώρα μας θίγονταν δικαιώματα πολύ μικρότερων ομάδων απ' ότι σήμερα ή όταν η χώρα πάλευε για μικρότερα πράγματα. Κι αν όμως δε μιλά λόγω της θέσης της συζύγου του είναι μια στάση κατανοητή και αξιοπρεπής. Ίσως άλλα να λέει η καρδιά του και άλλα το μυαλό του. Ίσως να μην έχει και νόημα οποιαδήποτε ανάμιξη. Τέλος πάντων, δεν ξέρω αν έπρεπε να τα γράψω όλ' αυτά. Αν γράψαμε κάποιοι ότι τον θέλαμε πιο ενεργό είναι γιατί τον πήχυ τον έχει τοποθετήσει ο ίδιος πολύ ψηλά για τον εαυτό του. Το τι θα κάνει ή δεν θα κάνει όμως, σίγουρα δεν είναι δική μου υπόθεση. Φίλη Marochr, απ' όλα τα σχόλια διαφωνίας με την άποψη που εξέφρασα στην αρχή, το δικό σου με πείραξε και νομίζω ότι με αδικεί.
  9. Αυτό σκεφτόμουν κι εγώ αυτές τις μέρες, πόσο θα ταίριαζε μια συναυλία υποστήριξης όλου αυτού του πρωτοφανούς κινήματος των αγανακτισμένων, με τον Γιώργο Νταλάρα να τραγουδά με την απίστευτη δύναμη της φωνής του τα "Παραπονεμένα λόγια" και να γίνεται χαμός. Είναι γεγονός ότι ζούμε ιστορικές στιγμές στις οποίες όμως νομίζω , και λυπάμαι πολύ γι' αυτό, δε θα δούμε το Νταλάρα να συμμετέχει. Δυστυχώς πιστεύω κι εγώ ότι είναι θύμα της συζύγου του και της θέσης της και ως εκ τούτου οποιαδήποτε συμμετοχή του μάλλον θα πυροδοτούσε αντιδράσεις παρά θα ξεσήκωνε όπως παλιά. Το πιο λυπηρό όμως για μένα είναι ότι κατά τη γνώμη μου μάλλον δε συμμερίζεται αυτή την αντίδραση του κόσμου και βρίσκεται από την "απέναντι" πλευρά. Αυτή τουλάχιστον την αίσθηση αποκόμισα από τα δύο τραγούδια που επέλεξε ο Γιώργος να πει λίγο καιρό πριν στην τηλεόραση, στην εμφάνισή του στην εκπομπή "Στην υγειά μας" με το Μουσικό σχολείο Βόλου. Και τα δύο είχαν συμβολικούς στίχους : "Σ' ευλογημένη μέρα βγάζει το κακό , σε δημοσιά πλατιά το στενοσόκακο..." , και επίσης "Κάνε λιγάκι υπομονή" με σχόλιο στο τέλος για την κατάσταση της χώρας. Κατά την άποψή μου ήθελε με τα τραγούδια αυτά να περάσει την γραμμή της υπομονής και της μελλοντικής ανταμοιβής ,εξαιτίας αυτής της υπομονής. Πιστεύω ότι εγκλωβίστηκε στην άποψη αυτή από τη σύζυγό του και χάνουμε και μεις κι αυτός την ευκαρία να τον δούμε να πρωτοστατεί σαν άλλοτε στους κοινωνικούς αγώνες. Κρίμα Γιώργο... ’σχετα από αυτό όμως, εγώ δεν ξεχνώ ποιός είσαι, τι έζησα και τι ζω ακόμα μέσα από τη φωνή σου και θα εξακολουθείς να έχεις κεντρική θέση στην καρδιά μου.
  10. Φίλε Μιχάλη νομίζω ότι είσαι λιγάκι άδικος στην κριτική σου για το δίσκο αυτό. Καταρχήν η φωνή του Γιώργου έχει μεγάλη διαφορά προς το καλύτερο σε σχέση με το "Ένα τραγούδι μαγεμένο" όπου είναι φανερό ότι τραγούδησε κυρίως με την ψυχή του μια και ήταν ταλαιπωρημένος από κρύωμα. Του αποδίδω τα εύσημα όμως γιατί έβγαλε εκείνο το δίσκο ακόμα και έτσι, κλείνοντας τα στόματα αυτών που έβλεπαν και βλέπουν στο πρόσωπό του τον στυγνό επαγγελματία που προσέχει με κάθε τρόπο την τελειότητα της αποτύπωσης της φωνής του κλπ. Απέδειξε ότι τον ενδιαφέρει πρώτα απ' όλα η μουσική και μετά το δικό του κομμάτι , το τραγουδιστικό, και μπράβο του. Στο αφιέρωμα στον Κουγιουμτζή τώρα. Αλήθεια πιστεύεις πως δεν έχει "μαχαιριές" αυτός ο δίσκος? Στο Μ' έκοψαν με χώρισαν στα δυο" ο άνθρωπος δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας φωτίζοντας το τραγούδι διαφορετικά και πολύ πιο πειστικά σε σχέση με την πρώτη εκτέλεση. Το ίδιο και "Στου κάτω κόσμου τα πουλιά", στο "Αν δεις στον ύπνο σου ερημιά" όπου κυριολεκτικά με σφάζει η μαχαιριά του στο σημείο "πάρε τις στράτες νααααα με βρεις" κλπ. Νομίζω ότι το τραγουδιστικό πρόσωπο του Γιωργου Νταλάρα ξεδιπλώνεται σε πολλές πτυχές του στο αφιέρωμα αυτό (πότε ευαίσθητος, πότε παλικάρι, πότε λαικός με τα μοναδικά του γυρίσματα) και παρουσιάζεται πολύ ώριμος στις ερμηνείες του. Τώρα για το ποτ πουρί τι να πούμε, αφού ο Σταύρος Κουγιουμτζής είναι ατέλειωτος και ούτε 4πλό cd δε θα έφτανε για να χωρέσουν τα γνωστά του τραγούδια ολόκληρα. Η συμμετοχή του κόσμου σ' αυτή την ηχογράφηση είναι μοναδική, δείχνει πόσο αγάπησε ο κόσμος τα τραγούδια αυτά και σίγουρα προσθέτει στη μαγεία του αποτελέσματος. Αυτά κατά την ταπεινή μου άποψη. Anyway Χρόνια Πολλά, καλή χρονιά, με υγεία σε όλους.
  11. Το cd είναι καταπληκτικό κι έχει πολλές "μαγικές" στιγμές. Εγώ όμως κόλλησα στη μαγική εκτέλεση του "Στου κάτω κόσμου τα πουλιά" και ιδιαίτερα στον τρόπο που δένει το πρώτο με το δεύτερο - το ξεχασμένο - ρεφραίν. "Χαίρομαι που δεν ξεχνάτε" κι αμέσως μετά ξεχύνεται η φωνή του με τέτοια ενέργεια και διαύγεια που είναι συγκινητικός πραγματικά. Του έπρεπε ένα τέτοιο αφιέρωμα του Σταύρου Κουγιουμτζή γιατί ήταν ένας συνθέτης πολύ υψηλών προδιαγραφών που έγραψε πολλά μικρά διαμάντια και ουσιαστικά κανένα αδιάφορο τραγούδι. Είναι ευτύχημα που καταγράφηκαν αυτές οι συναυλίες σε δίσκο καταρχήν για μας που τους αγαπούμε αλλά και για τις επόμενες γενιές που θα πάρουν έτσι μια γερή γεύση του τι δημιούργησε η συνύπαρξη των δύο αυτών καλλιτεχνών.
  12. Τη συναυλία αυτή τη θέλουμε οπωσδήποτε. Την προσμένουμε δυο χρόνια τώρα. Έχουμε ακόμα ζωντανή μέσα μας τη συγκίνηση που μας μεταφέρατε με τις περιγραφές σας όσοι τυχεροί παρακολουθήσατε τις συναυλίες αυτές και κυρίως τη δεύτερη βραδιά. Έτσι περιμέναμε πως και πως την έκδοσή τους. Δεν έχει μεγάλη σημασία αν τα έχει ξαναπεί live ή αν τα έχει δισκογραφήσει επανειλημμένα. Θέλουμε να τον ακούσουμε ξανά στα τραγούδια αυτά που τον καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό, και μάλιστα να τον ακούσουμε σε μια συναυλία αφιέρωμα στον Σταύρο Κουγιουμτζή. Είναι σαν να έχουμε για πρώτη φορά μια συναυλία του Γιώργου Νταλάρα για τον πατέρα του και μάλιστα με τη συγκινησιακη φόρτιση της απώλειας να δίνει ένα άλλο χρώμα, μια άλλη αξία σε όλα. Είμαι σίγουρος ότι οι ερμηνείες του Γιώργου θα είναι κυριολεκτικά από ψυχής, με ολόκληρο τον εαυτό του "ξεδιπλωμένο" σε κάθε τραγούδι, με το κοινό να λαμβάνει και να δονείται από την ενέργεια του ερμηνευτή οπότε το αποτέλεσμα θα είναι α-ληθι-νό (αξέχαστο- διαχρονικό). Θέλω να ευχαριστήσω το Γιώργο Νταλάρα που πάει αλλη μια φορά κόντρα στον καιρό, ίσως και στο marketing και βγάζει μια δουλειά ευγνωμοσύνης, τιμής αλλά και ουσίας μιας και τέτοια τραγούδια δεν ξαναγράφονται. Διαισθητικά όμως θέλω να καταθέσω ότι το αφιέρωμα αυτό ίσως κλείνει έναν κύκλο. Ο μεγάλος καλλιτέχνης μας ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ και το απέδειξε με τα αφιερώματα σε Τσιτσάνη, Βαμβακάρη, ρεμπέτικο, Λ. Παπαδόπουλο και τέλος ( Κουγιουμτζή. Γιώργο να είσαι πάντα καλά. Ούτως ή άλλως σου χρωστάμε πολλά.
  13. Επειδή πέρασαν μέρες και δεν είδα να αναφέρεται στο φόρουμ μας, παίρνω την πρωτοβουλία να καταγράψω: Συνέντευξη της Ελένης Βιτάλη στα "Επίκαιρα" τέυχος 43 (12-08-2010). ..."Αλλά όλοι οι μουσικοί τότε ήταν πολύ μεγάλοι. Αυτοδίδακτοι, κι όμως τέρατα μουσικής παιδείας. Γι' αυτό θεωρώ πως είναι λάθος του Νταλάρα, αν νομίζει πως είχαν κάνει λάθος εκείνες τις εποχές και ο πατέρας του ο σπουδαίος Λουκάς Νταράλας και όλοι οι υπόλοιποι, οι οποίοι έγραφαν πάνω σε μια λούμπεν στιχουργία. Η στιχουργία εκείνη όμως είχε να κάνει με το μελό της μετανάστευσης. Όμως για εκείνη την εποχή ήταν δρώμενο. Βίωμα." και παρακάτω Ερ: Πιστεύεις πως υπάρχει σήμερα μεγάλος τραγουδιστής? Ε.Βιτ.: Έναν τραγουδιστή τον κρίνεις ολοκληρωμένα καθ' όλη τη διάρκεια της πολύχρονης καριέρας του. Εγώ ζηλεύω τρομερά την Αλεξίου. Για μένα και από άντρες και από γυναίκες η καλύτερη όλων είναι η Χαρούλα. Και μετά έρχεται ο Γιάννης ο Πάριος, με μια μοναδική βυζαντινή φωνή, χωρίς ακόμα να έχει χρησιμοποιήσει τα σμυρνέικα στοιχεία του. Η Αλεξίου πέτυχε και κάτι που προσπάθησαν να κάνουν και άλλοι καλλιτέχνες, όμως δεν τους βγήκε όπως της Χαρούλας: το θεατράλε. Για μένα η Αλεξίου είναι η κορωνίδα όλων των καλλιτεχνών σήμερα της Ελλάδας. Ο Γιώργος Νταλάρας από την άλλη - είμαστε και δεύτερα ξαδέρφια-, είναι ένας πολύ καλός τραγουδιστής που αντιμετωπίζει τον εαυτό του σαν πολύ μεγάλο τραγουδιστή. Έχει τάσεις αρχηγικές. Και καλά κάνειπου βάζει ψηλούς στόχους. Και ξέρεις, όλ' αυτά έχουν να κάνουν όχι μόνο με τη μουσική, αλλά και με τη ζωή μας, την καθημερινότητά μας.
  14. Τι τραγουδάρα είναι αυτή ρε παιδιά!!! Δεν είχα την τύχη να το ακούσω μέχρι σήμερα που ανέβηκε στο youtube. Το συναίσθημα που βγάζει ο Νταλάρας με την ερμηνεία του είναι απίστευτο, ο τρόπος που προφέρει κάθε λέξη, τα τσακίσματα της φωνής, όλα έχουν τη σφραγίδα του μεγάλου μας ερμηνευτή. Έχω πει κι άλλη φορά πως ο Γιώργος Νταλάρας έχει το χάρισμα να ικανοποιεί με τον τρόπο που ερμηνεύει τα τραγούδια τόσο αυτούς που δεν πολυκοιτάνε ερμηνείες αλλά μόνο τον κύριο σκοπό του τραγουδιού, όσο και τους "μυημένους", αυτούς που περιμένουν απ' αυτόν μόνο το καλύτερο. Ο τρόπος της ερμηνείας του δείχνει ακόμα μια φορά ότι είναι πραγματικός καλλιτέχνης και όχι ένας ακόμα τραγουδιστής. Είναι εκπληκτικό το πως νότες και λόγια παίρνουν ζωή και φως όταν τα λέει αυτός ο άνθρωπος. Δεν είναι μόνο τεχνική και γνώση, είναι το χάρισμα της "αίσθησης", της κατανόησης του νοήματος των στίχων, της ανακάλυψης των κρυφών σημείων που θα φωτίσει η ερμηνεία και τέλος η σύνθεση ηχοχρώματος, γνώσης, τεχνικής και ψυχής με μέτρο, έτσι που τίποτα να μη βγάζει μάτι, να μην προκαλεί, γιατί τότε κουράζει.
  15. 1) Είναι αργά (πολύ αργά) 2) Έγινες κριτής 3) Αυτός ο κόσμος (είναι μια πλάνη) 4) Το ξεκρέμασα κι απόψε και ένα που δεν είναι του Γιώργου αλλά θα' θελα να το ακούσω από τη φωνή του: 5) Το παράπονο (Εδώ στου δρόμου τα μισά...)