AnastasiaM

Και για να θυμόμαστε σήμερα που άκουγα τα "άπονα μάτια" το τραγούδι "το δίκιο μου που να το βρώ" έχει ένα στίχο μέσα που λέει: "όσες αλήθειες και να πω το ψέμμα φτιάχνει νόμο" κάπως έτσι έγινε και με αυτές τις συναυλίες νομίζω.

Με πρόλαβες afroditaki! συμφωνώ και εγώ με το άρθρο αν και έχω μια αντίρρηση γιατι είναι κάπως δύσκολο να αποσυνδέεις το έργο απο τον άνθρωπο και δεν νομίζω πως μια γνώμη έστω και με την οποία είμαι αντίθετη (και την οποία εξήγησε άπειρες φορές) μπορεί να κατατάξει τον άνθρωπο Νταλάρα στο αντίστοιχο του "φιλοφρανκικού". Καταλαβαίνω βέβαια τον τόνο με τον οποίο λέγεται αυτό. Ναι τα πράγματα έχουν γίνει επικίνδυνα ειδικά όταν επικρατούν λογικές τέτοιες που ζήσαμε πρόσφατα.

Ωραίες φωτογραφίες πάντως στη σελίδα του Σαμπάνη. Πολύ τις χαίρομαι!

right! I was just overexcited because I just discovered it LOL

Βρήκα αυτό στο πρόγραμμα του μεγάρου για όποιον ενδιαφέρεται: http://www.megaron.gr/default.asp?pid=5&la=1&evID=836 Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης Ημερομηνίες/ Ώρα έναρξης: 22, 23, 24, 26, 27 Μαΐου 2012/20:30 Προπώληση από: 2 Μαΐου 2012 Τιμές: Φοιτητές, νέοι, άνεργοι, ΑΜΕΑ: € 9 Πολύτεκνοι, 65+: € 12 Ζώνη Γ: € 18 Ζώνη Β: € 33 Ζώνη Α: € 47 Διακεκριμένη Ζώνη: € 65 Να πάμε; φυσικά και θα πάμε!

Σε ανάλογη ατάκα του στύλ "α... ο Νταλάρας!το γιαουρτάκι πως το θέλετε;" εγώ απάντησα χαμογελόντας γλυκά "κάνω γιόγκα και έχω κάνει καράτε να σας βοηθήσω σε κάτι;"

Και κάτι που είπε ένας απλός ακροατής μουσικής στο enikos.gr Έλληνας που ζεί στο εξωτερικό και φυσικά κάποια πράγματα τα έχει κάπως μπλεγμένα στο μυαλό του (δεν είναι εδώ να τα έχει ζήσει) αλλά εκείνο το "Η εικόνα αυτής της λοιδορίας με έκανε να σιχαθώ και με σόκαρε, με ξενέρωσε. Ο τύπος που ανέβηκε με το κράνος με φόβισε. Ο Νταλάρας όμως δεν έφυγε ούτε τότε, παρ' ότι ίσως να παιζόταν η σωματική του ακεραιότητα. Αυτή η εικόνα μου θύμισε Χριστό στο μυστικό δείπνο και στο Γολγοθά, παρ' ότι απεχθάνομαι όλες τις θρησκείες. Τον θαύμασα." λέει αρκετά. Βέβαια τα σχόλια απο κάτω είναι εντελώς αλλού αλλά κάπως έτσι νομίζω με τη στάση του ο Νταλάρας κερδίζει ξανά και σταθερά πόντους. Γιατι το λέει η ψυχούλα του. http://www.enikos.gr/various/21438,Me_ekanan_na_ton_yposthrizw.html

Βρε βρε και νόμιζα πως μόνο εγώ τα περνάω αυτά Κοίτα να δείς που θα βρεθούμε να κρύβουμε τα μουσικά "πειστήρια" μπου χα χα! όσο για το αν με θεωρούν υπερβολική ή κολλημένη... εντελώς αθεράπευτη με θεωρούν και αναρωτιούνται πως γίνεται να παθιάζομαι τόσο πολύ σαν να ήμουν στην εφηβεία. Ε τι να κάνουμε μερικοί άνθρωποι μένουν πάντα νέοι (βοηθάνε και τα ακούσματα). Πάντως έχετε δίκιο όχι δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε λίγο χιούμορ χρειάζεται και καμιά φορά υπομονή. Ας μη γίνουμε μέρος του προβλήματος αλλά της λύσης. Ο επιμένων νικά δεν λέμε; εμείς θα ακούμε τη μουσική μας και βλέπουμε ποια θα αντέξει στο χρόνο... αλήθεια θυμάται κανείς τα προ μερικών μηνών σκυλοσουξε; τα παραπονεμένα λόγια όμως τα αναγνώρισαν έστω και μέσα απο τα ακουστικά μου

Ω ναι και τι Νταλάρας!! με τα όλα του με επιχειρήματα, άρτιο λόγο και γεμάτος δύναμη. Ε, θα δυσκολευτούν κάποιοι να τον καταλάβουν όπως έχει ήδη ειπωθεί απο άλλους φίλους εδώ μέσα αλλά έτσι ίσως αναγκαστούν να ωριμάσουν λιγάκι και εκείνοι.

Έγραψες KostasV! Φυσικά και ο καθένας ακούει τη μουσική που του αξίζει!! μια φράση και όλα στη θέση τους !!!

Ε, με έχει φάει η ευγένια πολλές φορές φίλη Νταλαρόφιλη. Στους καιρούς που ζούμε μου φαίνεται πως θα αρχίσουμε να δίνουμε λόγο (προσπαθώντας να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες) για τα πάντα. Μια συνάδελφος στη δουλειά βλέπει το κείμενο που έγραψε ο Νταλάρας και σχολιάζει: "Μιλάει ακόμη αυτός;" εγώ δίπλα της της λέω "απο όσο ξέρω ακόμη μπορούμε όλοι να λέμε τη γνώμη μας" δεν προχώρησε η συζήτηση γιατι με θεωρούν "χαμένη υπόθεση στο θέμα Νταλάρας" αλλά με τον πανικό που βλέπω στα μάτια των ανθρώπων αναρωτιέμαι πόσο μπορούν μικρές κινήσεις λογικής να ισορροπήσουν τη γενικότερη τρέλα.

Ολοκληρωμένη σκέψη, μεστός λόγος ότι ακριβώς ξέρουμε και περιμένουμε κάθε φορά. Σίγουρα κάποιοι θα δυσκολευτούν πολύ

Αντε επιτέλους μια ωραία είδηση. Τώρα υπομονή μέχρι να βγεί στα δισκοπωλεία, με βλέπω να περνάω απο το Μετρόπολις κάθε μέρα και ίσως το itunes; εκεί καμια φορά βγαίνουν νωρίτερα... χμ αν το δω εκεί θα σας ενημερώσω.

Είμαι από παιδί στο δρόμο – Δεν ανέχομαι τη θηριωδία και τη «δημοκρατική» τρομοκρατία Γράφει ο Γιώργος Νταλάρας Ανεξάρτητα του πόσο αισιόδοξοι ή απαισιόδοξοι, ψύχραιμοι ή μη είμαστε, είναι σημαντικό να αποδεχτούμε ότι οι οξυμένες αντιθέσεις που δεν εκφράζονται με πολιτικό λόγο και πολιτικές θέσεις, οδηγούν σε μια στείρα πόλωση σε όλα τα επίπεδα, που αποφέρει ακόμα μεγαλύτερο πλήγμα στην ήδη κλονισμένη κοινωνική συνοχή. Η απόγνωση που φέρνουν τα κοινωνικά ελλείμματα, η ανεργία, η παντελής έλλειψη ανάπτυξης, η ανάγκη της εξυγίανσης του κράτους, η αδυναμία απονομής δικαιοσύνης και τιμωρίας των υπαιτίων, που έχουν την ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση, η περιθωριοποίηση της νέας γενιάς, όλα αυτά δεν απαντιούνται, ούτε με καταφυγή στην πόλωση και στη βαρβαρότητα σε όλα τα επίπεδα, ούτε με την άγαρμπη μεθόδευση – κατά την πιο επιεική κριτική – του κλείνουμε το στόμα σε όποιον λέει ή πράττει κάτι που δεν μας αρέσει. Είμαστε όλοι ανοιχτοί στην κρίση όλων. Η δύναμή μας και οι τίτλοι μας αντλούνται μόνο απ’ τις επιλογές των πολιτών. Δεν είμαστε κατ’ απονομήν πρίγκιπες. Πολιτικοί, καλλιτέχνες, δημόσια πρόσωπα αντλούμε το ρόλο και την ισχύ, που ο καθένας απολαμβάνει από την επιλογή των πολιτών. Είτε αυτή η επιλογή αφορά τη δημοκρατική επιλογή της ψήφου για τους πολιτικούς είτε αντανακλά απλά την όποια αποδοχή λόγω δημοφιλίας και πορείας για τα όλα τ’ άλλα πρόσωπα. Ο ρόλος αυτός, όμως, δημιουργεί σε όλους μας μια μεγαλύτερη πολιτική ευθύνη. Δεν είμαι ρήτορας για να προσπαθήσω να επιβάλω την αποδοχή των απόψεων μου, ούτε και διεκδίκησα ποτέ ενεργητικό πολιτικό ρόλο πέραν αυτού, που η ενασχόληση μου με την μουσική καθόρισε στο συνολικό αφήγημα της πορείας μου. Αφήγημα που στηρίζεται στο υλικό των δημιουργών που με εμπιστεύθηκαν και το οποίο ενισχύω με τη δική μου τέχνη. Και το μουσικό αφήγημα αυτό, που συμπληρώνεται από τον επαγγελματισμό των μουσικών και των τεχνικών, επιλέγεται από τους ακροατές μας. Οι οποίοι, όμως, διαμορφώνουν την αυτόνομη, αλλά και τη συλλογική σκέψη τους σε σχέση με αυτό που παρακολουθούν, μέσα από αντιφατικά, αντικρουόμενα και πολλά άλλα κοινωνικά ερεθίσματα. Τα τραγούδια μου, ό,τι ερμηνεύω, ό,τι επιλέγω, δεν είναι απλά μόνο το επάγγελμά μου. Ο τρόπος που δημοσιοποιώ τη δουλειά μου ταυτίζεται απόλυτα με τις επιλογές μου. Με το πότε, πού και για ποιο σκοπό τραγουδάω. Δεν είμαι καθόλου της άποψης, ότι γενικά ο τραγουδιστής τραγουδάει και από δω και από εκεί, κατά την περίσταση. Επίσης, δεν είμαι της άποψης ότι καλός τραγουδιστής, είναι ο μουγγός τραγουδιστής. Γι’ αυτό, η δουλειά μου συνδέεται πάντα με την προσωπική μου ελεύθερη κρίση, τη σηματοδοτεί και σηματοδοτείται από αυτήν. Οι συναυλίες μας είχαν και έχουν ένα μόνο στόχο, εκ μέρους των συμμετεχόντων καλλιτεχνών: να παίξουμε μουσική στις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά με ελεύθερη είσοδο, συνεχίζοντας το διαχρονικό αφήγημα που περιγράφω παραπάνω. Ποτέ δεν σκεφτήκαμε ότι θα βρεθούμε αντιμέτωποι μ’ ένα φαινόμενο θηριωδίας και αναζήτησης ηθικότητας σ’ αυτό που κάνουμε. Αντιμετωπίσαμε, αρκετά πριν την έναρξη των συναυλιών, μια δημαγωγία που υποδαύλισε την ψυχολογία της αντίδρασης και τη μετέτρεψε σε ψυχολογία του όχλου. Οι συναυλίες μας μετατράπηκαν σε πεδίο αντιπαράθεσης για την «εκδίκαση» της κρίσης που αντιμετωπίζει η χώρα, από το σώμα των «ενόρκων» θεατών των ΜΜΕ, υπό την χειραγώγηση «διαπρεπών υπερασπιστών». Και όλα αυτά με την αρχή της αντίδρασης «δυναμικών» μειοψηφιών σε βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας των ακροατών. Μια μικρογραφία της σύγχρονης ελληνικής μας περιπέτειας, όπου έχει χαθεί κάθε έννοια μέτρου, με την καλλιέργεια της πλήρους ασυνειδησίας. Μια κατάσταση που αδικεί αυτούς που προκαλούν την αντίδραση βίας, αλλά και αυτούς που γίνονται θύματα της. Το αποτέλεσμα ήταν να μετατραπεί η ελεύθερη έκφραση σε «δημοκρατική» τρομοκρατία. Σταθήκαμε όλοι, τραγουδιστές και μουσικοί, στις συναυλίες με αίσθημα ευθύνης χωρίς να εγκαταλείπουμε τη θέση μας επί σκηνής, απέναντι στα φαινόμενα αυτά. Η αλλοίωση, όμως, του πνεύματος και του χαρακτήρα των συναυλιών, η τυφλή βία και η προσπάθεια μετατροπής τους σε οιονεί «λαϊκό δικαστήριο», με την κατασκευή και τιμωρία «ενόχων», ήταν πέρα από το αναμενόμενο. Είμαι από παιδί στο δρόμο και έχω ζήσει πολλές προβοκάτσιες και πολώσεις. Ήμουν έτοιμος ν’ αντιμετωπίσω οποιοδήποτε πόλεμο φθοράς. Δεν μπορώ να δεχτώ ούτε και να συμβάλλω στην χουλιγκανοποίηση των συναυλιών που θα οδηγήσει σε ένα καλλιτεχνικό σκοταδισμό την κοινωνία μας. Είναι αδιανόητο σε μια περίοδο που χαρακτηριστικό της είναι η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, ν’ αφήσουμε να διαχυθεί αυτή η νοοτροπία στο χώρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας και έκφρασης. Τότε είναι σαφές, ότι εκτός των άλλων, κάποιοι επιτήδειοι κρυπτόμενοι πίσω από τη μάσκα της αγανάκτησης και της λοιδορίας κατά πάντων, θα μπορούν να εξαπολύουν κάθε είδους προγραφή, χυδαία επίθεση, ακόμα και βία, επειδή έχουν προηγούμενα, εμμονές, ή ακόμη και ίδια συμφέροντα. Αντιμετωπίζουμε, όμως, και στο χώρο της πολιτικής μια πραγματικότητα, ένα πρωτοφανές φαινόμενο για την χώρα μας που την οδηγεί σε μια ακόμα επικίνδυνη πολιτική στρέβλωση. Αντιμετωπίζουμε την υποταγή ενός αδύναμου πολιτικού προσωπικού, στην γραφειοκρατικού τύπου επίλυση της κρίσης, όπως αυτή καθοδηγείται – λόγω της αδυναμίας μας και με δική μας συνευθύνη – από κέντρα εκτός της χώρας. Βαφτίζουμε, δε, το πολιτικό αυτό φαινόμενο «διακυβέρνηση ευθύνης» και «συγκυβέρνησης» των κομμάτων εξουσίας. Πέρα από τις προφανείς και μεγάλες ευθύνες των κυβερνήσεων των τελευταίων χρόνων, η ανυπαρξία διακριτής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, όμως, που ουσιαστικά είναι κι αυτό αποτέλεσμα της πολιτικής μας αυτής παθογένειας, διαλύει τη μορφή του πολιτεύματος μας. Διαχρονικά η διγλωσσία και το έλλειμμα αντιπολιτευτικού λόγου με σαφή και τεκμηριωμένη πρόταση διακυβέρνησης έχει δημιουργήσει ένα πολιτικό κενό στην κοινοβουλευτική μας πραγματικότητα. Κενό που αποτελεί την κινητήριο δύναμη των εξελίξεων, που βλέπουμε εντός και εκτός Βουλής. Ο κατακερματισμός του πολιτικού σκηνικού σε μικρές «επιτροπές» ετερογενών συμφερόντων και πολιτικών, αποδυναμώνει την συνεκτικότητα της κοινωνίας μας, διχάζοντας τους πολίτες σε μια νέου τύπου ισορροπία των καλών και των κακών. Ας αναρωτηθούμε για τα φαινόμενα αυτά της αντίδρασης στις συναυλίες που παραπέμπουν στην αγωνιστική διάθεση των κοινωνιών μας, όταν αυτές βρίσκονται σε διωγμό. Ας αναρωτηθούμε κατά πόσο οι λύσεις που επικαλούνται στη μέθη της θηριωδίας με την οποία αναπτύσσονται, μπορεί να οδηγούν σε μια νέα μεταμφιεσμένη μοναρχία ή νεοφεουδαρχία. Σε μια κοινωνία της μοναδικής άποψης, αυτού που μπορεί να την επιβάλλει. Σε μια πολιτική και κοινοβουλευτική απεικόνιση αυτής της ανεξέλεγκτης και ασυνείδητης κατάστασης. Σε μια Δημοκρατία της στατιστικής και όχι της κοινωνικής αντιπροσώπευσης των πολιτών. Σε μια πολιτεία της χειραφέτησης, μέσω χειραγώγησης «αριστερών ιδεοληψιών» που ταυτίζονται με «ακροδεξιές ευαισθησίες», χωρίς την ισχύ πραγματικού πολιτικού λόγου, αλλά με προτάσεις που ερεθίζουν τη φαντασία των πολιτών και όχι το θυμικό τους. Ας αναλογιστούμε όλοι την ευθύνη του όποιου τίτλου που μας έχει αποδοθεί από τους πολίτες, ο καθένας από το δικό του πόστο, για τον τρόπο με τον οποίο θα τους ενεργοποιήσουμε μέσα από πολιτικές ιδέες για έξοδο από την κατάσταση διωγμού που βρίσκονται. Το κατεστημένο, βλέπετε, δεν είναι κάτι που δεν μας αφορά. Και το κατεστημένο της ασυδοσίας, του συμψηφισμού ευθυνών, της ανεπάρκειας και της ανυποληψίας που η χώρα αναδύει στη διεθνή της εικόνα, αντικατοπτρίζει όλους εμάς, που με συμπεριφορές σαν αυτές που εμφανίστηκαν στις συναυλίες, προπηλακίζουμε και προπηλακιζόμαστε στην Ευρώπη. Με την συμμετοχή μας ή με την αδράνεια μας. Βιώνουμε μια ιστορική στιγμή και το τέλος ενός πολιτισμικού παραδείγματος. Η αναγκαιότητα για νέες ιδέες και βαθιές τομές σε όλα τα επίπεδα καθημερινά αναδεικνύεται ως μονόδρομος. Δε βλέπω να υπάρχει κάποιο «Ευφυές Σχέδιο» από το οποίο θα αναδειχθεί ο νέος Πολιτισμός. Η ποιότητα της δικής μας πορείας, του καθενός ξεχωριστά, και η αντίσταση στο χάος και την αναρχία που η μεταβατική περίοδος τρέφει, είναι η μόνη απάντηση στην υποταγή, το μπάχαλο και το τίποτα. Η εκ των υστέρων μεταμέλεια ή αυτοκριτική πάνω στα ερείπια, είναι ένα έργο που δε θέλουμε να ξαναδούμε. Αυτό είναι ολόκληρο το κείμενο. Ελπίζω να το ανέβασα σωστά.

Καλημέρα και πάλι διάβασα και εγώ τα όσα είπε ο "ήρωας" με το γιαούρτι (μπορεί να κατέβηκε η ανάρτηση απο το αρχικό μπλόγκ αλλά ένα χτύπημα στο google είναι αρκετό για να βρεί κανείς άλλα που το αναδημοσιεύουν όπως σωστότατα έγραψε η Νταλαρόφιλη) και η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω. Φαίνεται η άγνοια και κυρίως οτι για αυτόν ήταν απλά εκτόνωση. Ούτε διαμαρτυρία ούτε τίποτα άλλο. Με τον ίδιο γηπεδικό τρόπο που καποιοι εκτονώνονται σπάζοντας ένα γήπεδο. Δεν μπαίνω πλέον στη διαδικασία να τα αναλύσω αυτά. Αν πιστεύουν ότι χτήπησαν το σύστημα με αυτές τις χυδαιότητες... μας αξίζει η μαύρη μας τύχη. Όταν σε αρκετά πρόσφατη δουλειά του ο Γιώργος τραγούδησε το άγρια ζωή "μέρα των σκλάβων των ανέργων" αν θυμάμαι καλά τους στίχους ποιός άλλος το έκανε; και που ακούστηκε; πουθενά. Αν είναι τόσο συστημικός γιατί το σύστημα δεν τον διαφήμισε τότε;Οι επιθέσεις γίνονται απλά γιατί είναι εύκολος στόχος εδώ και πολλά χρόνια. Φυσικά και έχει βάλει το χέρι του. Οι απόψεις του είναι συχνά αιρετικές, περίεργες, μας ξενίζουν, χρειάζονται δεύτερες και τρίτες αναγνώσεις για να τις αντιληφθούμε. Δυστηχώς έχει περάσει ο καιρός που ο κόσμος είχε χρόνο να σκεφτεί. Τώρα απλά αντιδρά. Το βλέπω γύρω μου. Σήμερα στο λεοφωρείο άκουγα το "Σεργιάνι στον κόσμο", μάλλον κάπως δυνατά γιατί στα "παραπονεμένα λόγια" μια κυρία που είχε κολλήσει δίπλα μου (στις ώρες αιχμής κάνω και εγώ τη σαρδέλα στα ΜΜΜ) με στραβοκοίταξε. Νόμιζα πως την ενοχλησε η μουσική, έβγαλα τα ακουστικά και τη ρώτησα "μήπως το έχω δυνατά και σας ενοχλεί;" τι μου απάντησε; "με ενοχλεί ο προδότης που ακούς". Της χαμογέλασα και της είπα μόνο: "καμια φορά κρίνουμε πολύ γρήγορα και κάνουμε λάθη το έχουμε κάνει πολλές φορές". Κατέβηκα στην στάση και ας μην ήταν η δική μου. Θα περπατήσω λίγο παραπάνω σήμερα. Τουλάχιστον θα είμαι εγώ και η μουσική, η φωνή του Νταλάρα και ο ήλιος ότι χρειαζόμουν για να ξαναφτιάξει η διάθεση μου. Συγνώμη αν έγινα λίγο περιγραφική και ξέφυγα αλλά μπαίνοντας εδώ βρήκα και την ανάρτηση με το κείμενο του Γιώργου και στην αρχή χάρηκα. Μετά σκέφτηκα ε, και; πόσοι θα το διαβάσουν; πόσοι θα το πιστέψουν; αλλά δεν μπορώ να είμαι απαισιόδοξη. Ελπίζω, γιατί δεν μπορεί μόνο εγώ να θέλω να ζήσω καλύτερα, να φτιάξω έναν καλύτερο τόπο, να έχω το δικαίωμα της γνώμης μου. Αυτά τα έχω και γιατι μεγάλωσα/μεγαλώνω με τα τραγούδια του Νταλάρα. Πιστεύω ότι όσα λάθη και αν έχει κάνει, και σίγουρα είναι πολλά, κανείς δεν δικαιούται να αμφισβητήσει αυτό που έχω δεί στα μάτια του, την ψυχή του, που τη δίνει σε ότι κάνει!

Εδώ συμφωνώ με τον Ekostel. Αν μπορούσα να τον δω απο κοντά δεν θα του έλεγα τίποτα στην αρχή και εγώ. Απλά θα τον αγκάλιαζα και θα τον άφηνα να νοιώσει πόσο πολύ δικό μου άνθρωπο τον θεωρώ και πόσο πληγώθηκα με όσα αναγκάστηκε να υπομείνει. Μετά θα του μίλαγα και θα του εξηγούσα πόσο περήφανη είμαι που έδειξε πόσο παληκάρι είναι και απο τι είναι φτιαγμένος, πόσο δυνατή νοιώθω ακριβώς γιατι έδειξε τέτοια δύναμη και στις συναυλίες και με το σταμάτημα τους. Θα είμαι λοιπόν στο πλευρό του όσο με χρειάζεται γιατι γίνομαι καλύτερος άνθρωπος απο τον πλούτο των τραγουδιών του. Εμείς κρατάμε εδώ και αναμένουμε τη συνέχεια που είμαστε σίγουροι ότι θα είναι δυνατή όπως και η ψυχή του.

Θα συμφωνήσω μαζί σας παιδιά (μου επιτρέπετε το παιδιά ε; ) όταν κάτσει αυτή η σκόνη και ηρεμήσουν τα πράγματα μια συναυλία με χαμηλό αντίτιμο για να πάμε να τον χαρούμε να θεραπευτεί και η δική μας και η δική του ψυχή απο τα όσα έγιναν. Ξέρει άλλωστε ότι τον στηρίζουμε και εμείς ξέρουμε πως τα όσα νοιώθουμε για αυτόν δεν θα αλλάξουν με τίποτα. Έκανε παραπάνω απο όσα μπορούσε δεδομένων των συνθηκών. Ως τότε σιγή για να πάψει αυτός ο κανιβαλισμός.

Ευχαριστώ για την υποδοχή Φαντάζομαι πως μετά τη σπασμένη κιθάρα και τα βιντεάκια που κυκλοφόρησαν στοχοποιώντας θεατές είναι η λογική και ώριμη αντίδραση η αναβολή των συναυλιών. Απέδειξε ότι και ψυχική δύναμη έχει και αντοχές και ο κόσμος που τον αγαπάει είναι και θα είναι εκεί. Καλά κάνει όσο και αν με στεναχωρεί το ότι ήρθαν έτσι τα πράγματα. Εμείς εδώ είμαστε και θα περιμένουμε τις νέες εμφανίσεις του. Αντέχουμε αφού αντέχει!

Καλησπέρα και απο εμένα γράφτηκα στο forum με χάσατε και ξαφνικά τσουπ νατη πάλι! Η αλήθεια είναι πως η ζωή έχει παράξενα γυρίσματα και αν και απο μακρυά σταθερά αγαπάω και στηρίζω τον Γιώργο όπως συνηθίζω να τον λέω γιατί για εμένα είναι δικός μου άνθρωπος και ας του έχω μιλήσει μόνο δυο φορές. Ετούτες οι μέρες όμως είναι μέρες στις οποίες μετράει ποιο έντονα απο ποτέ τους φίλους του και δεν θα μπορούσα να λείπω. Για εμένα δεν έχει σημασία τι δήλωσε. Αυτός είναι, με τις μυστήριες απόψεις του και την υπέροχη φωνή του. Όλοι έχουν δικαίωμα στη δική τους άποψη, στο κάτω κάτω ζούμε ή όχι στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία; Δεν θα μπορούσα ποτέ να ξεχάσω την ευγένεια του και τον τρόπο με τον οποίο άνοιξε τα χέρια του (αν και κουρασμένος μετά απο την τελευταία εμφάνιση του στο Ζυγό) για να αγκαλιάσει δυο παιδιά που ζητούσαν να φωτογραφηθούν μαζί του. Δεν θα του ήταν ποιο έυκολο και ποιο λογικό αντί να κάνει τις δηλώσεις που έκανε, να μην εκτεθεί και μάλιστα με τις συναυλίες ήδη προγραμματισμένες, αλλά να απαντήσει περι ανέμων και υδάτων; Δεν φοβήθηκε ποτέ να εκτεθεί και αυτό τον κάνει εντιμότερο στα μάτια μου απο άλλους που απαντάνε πάντα διπλωματικά. Μου λένε για τα σπίτια και τα χρήματα που έχει και λοιπόν; εγώ αγόραζα τους δίσκους του και τους αγοράζω, για χαζή με περνάνε; ότι δηλαδή δεν καταλαβαίνω πως του προσφέρω οικονομική άνεση; και εκείνος μου προσφέρει αξεπέραστες ερμηνείες, στίχους και μουσικές που κάνουν την ψυχή μου να ανεβαίνει ψηλότερα. Όλοι εκείνοι που τώρα βρήκαν την ευκαιρία να εκφράσουν το μένος τους εναντίον του ας σκεφτούν το γιατί το κάνουν. Είναι εύκολο να ακολουθείς την πλειοψηφία (ή τουλάχιστον την φωνακλάδικη και υποτιθέμενη "πλειοψηφία"), δύσκολο είναι να στηρίζεις τους φίλους σου στα δύσκολα. Είμαι εδώ λοιπόν για να μετρηθώ και εγώ ανάμεσα σας και να πω πως οι συναυλίες αυτές πρέπει να γίνουν η αφορμή για να ενωθούμε όλοι οι Έλληνες κάτω απο το δυνατότερο και ομορφότερο πράγμα που έχουμε την τέχνη και τον πολιτισμό. Αν δεν θέλουν να ακούνε τον Γιώργο ας μην έρθουν ας οργανώσουν μια αντισυναυλία και να πάνε εκεί όχι για να μετρηθούμε τόσοι απο εδώ τόσοι απο εκεί αλλά για να ξανακερδίσουμε την ψυχή μας όλοι!

:lol: Ναι είμαι και εγώ αλλά αφήνω το προνόμιο του ονόματος σε εσένα που το σκέφτηκες πρώτη Τι άλλο να πω; Έχουμε κάτι κοινό φαίνεται... :lol: :lol:

Είναι το δεύτερο μήνυμα μου στο forum και θέλω να πω ότι αν και είμαι Νταλαρόφιλη ως το μεδούλι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου (είμαι 33 ετών) κατάφερα να τον δώ ΄"δια ζώσης" για πρώτη φορά όταν ξεκίνησε τις εμφανίσεις στην Ιερά Οδό. Από τότε κάθε φορά που εμφανίζεται κάνω ότι περνάει από το χέρι μου να τον δω. Δεν έχω λοιπόν ανάλογη εμπειρία με πολλούς από εσάς που παρακολουθείτε τις εμφανίσεις του για περισσότερα χρόνια. ΟΜΩΣ Οι εμφανίσεις στο Παλλάς είναι ΣΧΟΛΕΙΟ!! Κατάφερα να βρώ εισητήριο μόνο για μία παράσταση (είμαι ικανή να καταθέσω το μισθό μου κανονικά και να είμαι κάθε μέρα εκεί!!) αλλά το τι ένοιωσα δεν το χωράνε οι λέξεις. Η παράσταση ήταν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ. Όχι τόσο η σκηνοθεσία (συμφωνώ ότι αφαιρούσε σε πολλά σημεία αντί να προσθέτει) όσο ο ίδιος ο Γιώργος. Πως να εκφράσω ακριβώς το τι με έκανε να νοιώσω αυτός ο άνθρωπος; Έκλαψα, ανατρίχιασα, πέρασα μια από τις καλύτερες νύχτες της ζωής μου. Όποιος θέλει να ζήσει μια συγκλονιστική βραδιά δεν πρέπει να χάσει αυτές τις παραστάσεις. Αλλά και για όσους γκρινιάζουν κατά διαστήματα για τον Νταλάρα που τον έχουν βαρεθεί, ή που δήθεν έχει ξεπεραστεί (ναι το άκουσα και αυτό :blink: ) και διάφορες άλλες ανοησίες ας πάνε εκεί και μετά να τους δω τι θα μπορούν να πούν. Αν δεν καταπιούν τη γλώσσα τους ... θα είναι απλά για τα σίδερα. Δεν παίζεται το ΜΕΓΑΛΕΙΟ του Γιώργου ότι και να πω είναι λίγο. Απλά ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον Γιώργο Νταλάρα γιατι είναι αυτός που είναι!! :lol:

Αν και δεν το έχω ακούσει ακόμη περιμένω πολύ καλά πράγματα καθώς είναι συμμετοχή στο επερχόμενο CD του Πάνου Κατσιμίχα . Αναρωτιέμαι αν το έχετε ακούσει και πως σας φάνηκε.

Ακριβώς επειδή η πληροφορία μου ήρθε από έναν φίλο που δεν είναι και πολύ αξιόπιστος γι' αυτό ρώτησα. Βλέπεις αν και επέμενα για πιο πολλές πληροφορίες ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν είχε ιδέα αν εννοούσε αυτό που παίζεται ήδη στον Δίεση. Μακάρι να υπάρχει και άλλο ένα κομμάτι γιατί όντως θα έχουμε διπλή γιορτή Τάσο. Έλεγα μήπως είχε ακούσει κάποιος κάτι παραπάνω. Προς το παρόν θα μείνουμε με την απορία μάλλον.