Την ίδια αφήγηση λίγο παλιότερα την είχα ακούσει κι εγώ (αφού είμαι αδερφός της Χριστίνας) και με λίγα δάκρυα από συγκίνηση.... Φανταστείτε συναίσθημα!!!
Αλλά ήμουν κι εγώ τυχερός γιατί το 1987 (αν δεν κάνω λάθος) σε σειρά συναυλιών σε όλη την Ελλάδα είχε περάσει και από τη Λάρισα. Είχα πάει λοιπόν (με πήραν μάλλον) με τους γονείς μου στο στάδιο Αλκαζάρ και τον απόλαυσα (μέχρι που με πήρε ο ύπνος). Μάλιστα θέλω να προσθέσω ότι το πρώτο τραγούδι που θυμάμαι ότι άκουσα για πρώτη φορά στη ζωή μου είναι το <<’νοιξα το συρτάρι μου>>. Έπαιρνα το πηρούνι έκανα ότι παίζω μπουζούκι προσποιούμενος τον Νικολόπουλο και με το μαχαίρι τραγουδούσα όσο μπορούσα.... Ωραίες στιγμές!!!