Geske

Members
  • Content count

    5,088
  • Joined

  • Last visited

Posts posted by Geske


  1. Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα ...||... The words and the years

    Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος ...||... Music: Giannis Markopoulos

    Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου ...||... Lyrics: Manos Eleftheriou

    όπως το τραγούδησε πρόσφατα ο Γιώργος Νταλάρας στην εκπομπή «Στην υγειά μας»

    as sung Giorgos Dalaras in the recent tv-show «Stin ygeia mas»

    Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα ...||... The words and the years, the lost [words and years],

    και τους καημούς που σκέπασε καπνός ...||... and the hurts that smoke has covered,

    η ξενιτιά τα βρήκε αδελφωμένα ...||... exile found them as united as brothers.

    Κι οι ξαφνικές χαρές που ήρθαν για μένα ...||... ...||... And the sudden joys that have come to me

    ήταν σε δάσος μαύρο κεραυνός ...||... were lightning [flashing] in a dark forest

    κι οι λογισμοί που μπόρεσα για σένα ...||... and [so were] the thoughts I managed [to think] about you.

    Και σου μιλώ σ' αυλές και σε μπαλκόνια ...||... And I am speaking to you in courtyards and on balconies

    και σε χαμένους κήπους του Θεού ...||... and in lost gardens of God,

    κι όλο θαρρώ πως έρχονται τ' αηδόνια ...||... and keeping the belief that the nightingales are coming,

    με τα χαμένα λόγια και τα χρόνια ...||... [bringing] with [them] the lost words and the years

    εκεί που πρώτα ήσουνα παντού ...||... [to this place] where at first you used to be everywhere

    και τώρα μες στο κρύο και στα χιόνια ...||... and [which is] now in the cold and the snow.

    Η μοίρα κι ο καιρός το 'χαν ορίσει ...||... Fate and time had made the decision,

    Παρασκευή το βράδυ στις εννιά ...||... Friday night at nine o'clock,

    κι η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει ...||... and the night must come back a thousand years.

    Στο τέλος της γιορτής να τραγουδήσει ...||... At the end of the celebration, that man must sing

    αυτός που δεν εγνώρισε γενιά ...||... who recognized no race of people [as owning him]

    και του λαού την πόρτα να χτυπήσει ...||... and he must knock at the door of the people

    και του λαού την πόρτα να χτυπήσει ...||... and he must knock at the door of the people

    και του λαού την πόρτα να χτυπήσει ...||... and he must knock at the door of the people.

    Δεν ήτανε ρολόι σταματημένο ...||... They weren't [some kind of] stopped clock

    σε ρημαγμένο κι άδειο σπιτικό ...||... in a ruined and empty household,

    οι δρόμοι που με πήραν και προσμένω ...||... the roads that took me - and

    waiting.

    Τα λόγια που δεν ξέρω σου τα δένω ...||... The words that I do not know, I will bind them for you

    με τους ανθρώπους που είδαν φονικό ...||... to the men and women who have seen murder done

    και το 'χουν στ' όνομά τους κεντημένο ...||... and who have it sewn fast to their name

    Αυτός που σπέρνει δάκρυα και τρόμο ...||... [The man] who sows tears and terror

    θερίζει την αυγή θανατικό ...||... harvests death in the morning

    μαύρα πουλιά τού δείχνουνε το δρόμο ...||... black birds show him the way

    Κι έχει κρυφή πληγή κοντά στον ώμο, ...||... and he has a hidden wound next to his shoulder

    σημάδι μυστικό απ' το κακό ...||... a secret mark left by the evil

    πως ξέφυγε απ' ανθρώπους κι απ' το νόμο ...||... of his breaking away from mankind and from lawfulness.

    Η μοίρα κι ο καιρός το 'χαν ορίσει ...||... Fate and time had made the decision,

    Παρασκευή το βράδυ στις εννιά ...||... Friday night at nine o'clock,

    κι η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει ...||... and the night must come back a thousand years.

    Στο τέλος της γιορτής να τραγουδήσει ...||... At the end of the celebration, that man must sing,

    Παρασκευή το βράδυ του φονιά ...||... on Friday night, [and at] the murderer's [door he must knock]

    και του λαού την πόρτα να χτυπήσει ...||... and he must knock at the door of the people

    και του λαού την πόρτα να χτυπήσει ...||... and he must knock at the door of the people

    και του λαού την πόρτα να χτυπήσει ...||... and he must knock at the door of the people.

    Translator's note: some words are in [square brackets]; these are words that are implied but not stated in the original, and which I have (had to) write explicitely in order to make sense. Eleftheriou is even more elliptic than usual here, that's why there are so many.

    The original version of this song is "not original" in the sense that the lyrics were altered because of censorship. This version is as sung by Dalaras (uncensored).


  2. Ότι και να γίνει από δω και πέρα, αυτό το ζήσαμε και κανείς δεν θα μας το πάρει:

    Στο Παλλάς ακούσαμε τα τραγούδια που τα έκανε ο Γιώργος Νταλάρας, δηλαδή τα τραγούδια που χρωστάνε την υπαρξή τους στην φωνή και στην μουσική που έχει μέσα του.

    Στο Μέγαρο ακούσαμε τα τραγούδα που έκαναν τον Γιώργο Νταλάρα, στα οποία χρωστάει την φωνή και την μουσική που έχει μέσα του.

    Κατά τ'άλλα η πρώτη φορά που πας στην παράσταση είναι η καλύτερη, όταν δεν έχεις ιδέα τι θα δεις, τι θ'ακούσεις.

    Έπιτα κάθε φορά που πας γίνεται... καλύτερη. Ενώ η πρώτη παραμένει η καλύτερη. Αλήθεια! Μήπως αυτό είναι μεταφυσική;


  3. Ήρθε ο χειμώνας . . . || . . . Winter has come

    Μουσική: Πάνος Τούντας . . . || . . . Music: Panagiotis Tountas

    Στίχοι: Κώστας Κοφινιώτης . . . || . . . Lyrics: Kostas Kofiniotis

    Ήρθε ο χειμώνας κι ο κοσμάκης τα 'χει χάσει . . . || . . . Winter has arrived and everybody has lost their wits

    και παλτουδιά καινούργια τρέχει ν' αγοράσει . . . || . . . and is running to buy themselves new coats

    μα το δικό μου κι αν επάλιωσε παλτό . . . || . . . But though my own coat is old and worn

    φράγκο δε δίνω κι ούτε νοιάζομαι γι' αυτό . . . || . . . I won't give a penny nor do I care about it

    Κι αν ο καθένας τουρτουρίζει από το κρύο . . . || . . . And while everyone is shivering with cold

    θα την περνώ στην αγκαλιά σου μεγαλείο . . . || . . . I'll be having a great time in your arms

    κι όταν το τζάκι μένει σπίτι μας σβηστό . . . || . . . And while the hearth remains unlit in our home

    θα με θερμαίνει το φιλί σου το ζεστό . . . || . . . your warm kiss will warm me up.

    Κι αν δεν ανάβουμε κουκλίτσα μου μαγκάλι . . . || . . . And though we light no brazier my darling doll

    θα 'μαι ζεστός μες στη δική σου την αγκάλη . . . || . . . I'll be warm in your embrace

    το πιο θερμό καλοριφέρ ειν' τα φιλιά . . . || . . . Kisses are best radiator

    σαν θα κοιμόμαστε κουκλίτσα μου αγκαλιά . . . || . . . as we'll sleep in each others arms my darling doll

    Κι έτσι δε θα 'χουμε ανάγκη από φώτα . . . || . . . And so we'll have no need of fires

    θα την περνάμε μια χαρά ζωή και κότα . . . || . . . we'll have a good time and live like kings

    και θα κοιμόμαστε κι οι δυο απ' τις εννιά . . . || . . . And we'll both go to bed at nine always

    να μη μας πιάνει ξεροβόρι ή παγωνιά . . . || . . . and let no icy winds nor frost catch us.


  4. Εγώ είμαι γιος της Κοκκινιας . . .||. . . I am a son of Kokkinia

    Μουσική: Στέλιος Βαμβακάρης . . .||. . . Music: Stelios Vamvakaris

    Στίχοι: Λευτέρης Χαψιάδης . . .||. . . Lyrics: Lefteris Chapsiadis

    Εμένα τα τραγούδια μου . . .||. . . Me, my singing

    σαν μοιρολόγια μοιάζουν . . .||. . . is like a lament,

    τον πόνο τους Ανατολής . . .||. . . the pain of the East

    στη Δύση κουβεντιάζουν . . .||. . . put into words in the West.

    Εγώ είμαι γιος της Κοκκινιάς . . .||. . . I am a son of Kokkinia

    της προσφυγιάς εγγόνι . . .||. . . a grandson of the refugee's flight,

    και κλαίει η Σμύρνη μέσα μου . . .||. . . and Smyrni weeps inside me

    σαν πληγωμένο αηδόνι . . .||. . . like a wounded nightingale.

    Εμένα με νανούρισαν . . .||. . . Me, my lullabies were

    ταξίμια κι αμανέδες . . .||. . . taksimia and amanedes,

    του Μάρκου τα ρεμπέτικα . . .||. . . Markos' rempetika

    μέσα απ' τους καφενέδες . . .||. . . sounding in the cafes.

    "Markos" is Markos Vamvakaris, famous composer and bouzouki player, father to Stelios who composed this song. Though he did not write the lyrics, Dalaras himself comes from a refugee family from Kokkinia and could probably count the song as "autobiographic".


  5. «Ηρθε ο χειμόνας και ο κοσμάκης τα 'χει χάσει

    και παλτουδιά καινούργια τρέχει ν' αγοράσει..........»

    Την ώρα που το ακουγα χτες έτυχε να κοιτάξω έξω και είδα το φεγγάρι - τεράστιο και λαμπερό - να φάνει πίσω από τα σύνεφα που έφευγαν: άλλαζε ο καιρός... και σήμερα έχουμε ήλιος και παγωνιά αντί για συνεφιά και αέρας.

    Ωραίο το κρύο...


  6. Something closer to what Gatsos actually wrote:

    Η χοντρομπαλού. . . || . . . The slow-witted old woman

    Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος. . . || . . . Music: Stavros Ksarchakos

    Στίχοι: Νίκος Γκάτσος. . . || . . . Lyrics: Nikos Gatsos

    Μια Κυριακή στην Κοκκινιά. . . || . . . One Sunday, in Kokkinia,

    στην παιδική μου γειτονιά. . . || . . . in my childhood neighbourhood,

    είδα μια γριά χοντρομπαλού. . . || . . . I met an old woman, slow of wit,

    που ο νους της έτρεχε αλλού. . . || . . . whose mind was running away.

    Την κοίταξα με κοίταξε. . . || . . . I looked at her, she looked at me

    σαν κουκουβάγια σε μπαξέ. . . || . . . - like an owl in a orchard -

    και μου 'πε με φωνή θολή. . . || . . . and told me in a cracked voice

    που μάνα θύμιζε τρελή:. . . || . . . that made me think of a mother gone mad:

    «Σε χώμα φύτρωσα ζεστό. . . || . . . « I took root in a warm soil

    αιώνες πριν απ' το Χριστό. . . || . . . ages before Jesus Christ,

    Ζούσα καλά κι ευχάριστα. . . || . . . living a life of goodness and joy

    κι έπαιρνα μόνο άριστα.. . . || . . . receiving only the best.

    Μα σαν προχώρησε ο καιρός. . . || . . . But as time went on

    έγινε ο κόσμος μοχθηρός. . . || . . . the world grew malicious

    και με βατέψανε που λες. . . || . . . and I was ridden, as they say,

    αράδα βάρβαρες φυλές.. . . || . . . by one barbarian tribe after the other,

    Σελτζούκοι Σλάβοι Ενετοί. . . || . . . by Seljuks, Slavs, Venetians,

    λες κι ήταν όλοι τους βαλτοί. . . || . . . you'd think they were putting each other up to it...

    Τότε κατάλαβα γιατί. . . || . . . That is when I understood why:

    καμένο ήμουνα χαρτί. . . || . . . I was a played-out card

    δίχως χαρά δίχως γιορτή.. . . || . . . no joy for me, no celebration.

    Σιγά-σιγά και ταπεινά. . . || . . . Little by little, in obscurity,

    μ' αγώνες και με βάσανα. . . || . . . with struggles and with suffering

    καινούργια έβγαλα φτερά. . . || . . . I grew new wings.

    μα ήρθαν τα χειρότερα.. . . || . . . But - the worst came.

    Είδα τα ίδια μου παιδιά. . . || . . . I watched my very own children

    να δίνουν σ' άλλους τα κλειδιά. . . || . . . handing the keys to aliens,

    και με χιλιάδες ψέματα. . . || . . . and - with lies by the thousands,

    με προσδοκίες κι αίματα. . . || . . . with treason and with bloodshed -

    να μου σπαράζουν την καρδιά.. . . || . . . shattering my heart.

    Γι' αυτό μια νύχτα σκοτεινή. . . || . . . For that, some dark night,

    θ' ανέβω στην Καισαριανή. . . || . . . I shall climb to Kaisariani

    με κουρασμένα βήματα. . . || . . . with tired steps,

    να κλάψω για τα θύματα. . . || . . . to shed my tears for the victims,

    στ' αραχνιασμένα μνήματα.. . . || . . . over their cobweb-covered tombs.

    Κι εκεί ψηλά στον Υμηττό. . . || . . . And up there, high on Mount Hymettus,

    αντίκρυ στο Λυκαβηττό. . . || . . . across from Lycavettus hill,

    μικρό κεράκι θα κρατώ. . . || . . . I shall hold up a tiny candle,

    να φέγγει χρόνους εκατό. . . || . . . its glow to last one hundred years,

    να φέγγει χρόνους εκατό.». . . || . . . its glow to last one hundred years. »


  7. Πέρα στα κάστρα του Γεντί

    με κλείσανε μια χαραυγή...

    ...και κλαίει κι ο Γεντί Κουλές!

    (την δεύτερη φορά που θα ρθω για να ξαναζήσω.... θεούλη μου δώσε μου μια φωνη ικανη να το πει αυτο το τραγούδι.........!)


  8. το πιο πού θα ήθελα ν' ακούσουμε κάποιο αριστούργημα από το 1919 ή το 1927 που δεν το έχει ακούσει κανείς ποτέ από τότε, αλλά αφού εκ των πραγμάτων δεν γίνεται να πω τίτλο, ψηφίζω τα εξής:

    Πέρα στα κάστρα το Υετνί

    Πασαλημανιότισσα

    Ο ζόρικος

    και θα ήθελα να πάρει μαζί τον Ζαχαρία για να μας πει, ας πούμε, το Αν είναι η αγάπη εγκλημα....... ή ό,τι θέλει...


  9. http://www.artfilm.ch/liedfuerargyris.php

    Η ταινία είναι στα ελληνικά και στα γερμανικά, με υπότιτλους στα γερμανικά, ελληνικά, γαλλικά & αγγλικά.

    Λογικά θα κυκλοφορήσει και στην Ελλάδα κάποια στιγμή, αλλά όσοι την θέλετε τώρα, πείτε μου: θα πάω στους γονείς μου στην Ελβετία τα Χριστούγεννα, είναι πολύ εύκολο να την φέρω...


  10. Χθες το βράδυ πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη η επίσημη πρεμιέρα της ταινίας "Ένα τραγούδι για τον Αργύρη". Το "παρών" στην επίσημη προβολή έδωσε και ο Γιώργος Νταλάρας.

    Η βραβευμένη ταινία αναφέρεται στη ζωή του Αργύρη Σφουντούρη, με αφετηρία τη σφαγή στο Δίστομο. Πρόκειται, ουσιαστικά, για ένα ντοκιμαντέρ, στο οποίο εμφανίζεται και ο Μίκης Θεοδωράκης.

    Σχετικά με το ντοκιμαντέρ αυτό διαβάσαμε στο ΕΘΝΟΣ της Παρασκευής 12/10:

    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=535...=2&pubid=138384

    Το επίσημο site της ταινίας: http://www.fontanafilm.ch/DOKFILME/argyris...synopsis_g.html

    Το DVD κυκλοφορεί, τουλάχιστον στην Ελβετία.


  11. Στο σημειο που τα παιδια μενουν συνηθως μονα τους,και λενε τα τρια τραγουδια του Κουγιουμτζη(''Το σακακι μου κι αν σταζει'',''Το πουκαμισο το θαλασσι'' και''Στα ψηλα τα παραθυρια'') ο Γιωργος αυτη τη φορα δεν εφυγε απο τη σκηνη........

    Πάμε στοίχιμα;

    μέχρι πότε θα αντιστέκεται... δηλαδή, πότε θα μας τα πει ο ίδιος;

    :):music::blush:


  12. This song is from ’πονα μάτια, 1985.

    As far as I know, he's never done it live.

    Last tuesday, 4.12.2007, he sang it live at the "secret concert" organised by the tv station "mad". The members of this community who were lucky enough to attend blew all their fuses.

    What Dalaras said before he sang the song comes down to: «THIS IS THE SOUND OF ME».

    Πήγα και σου παρήγγειλα ......||....... I went and ordered you...

    Μουσική: Στέλιος Βαμβακάρης ......||....... Music: Stelios Vamvakaris

    Στίχοι: Παραδοσιακό ......||....... Lyrics: traditional

    Πήγα και σου παρήγγειλα ......||....... I went and ordered you

    στην Πόλη τα προικιά σου ......||....... your bridal gifts in Constantinople,

    στη Βενετιά τα ρούχα σου ......||....... in Venice your clothes

    και τα διαμαντικά σου ......||....... and your diamonds.

    Μέσα σε γυάλινο κλουβί ......||....... Inside a glass cage

    τους δυο μας να μας κλείσουν ......||....... let them shut the two of us

    αχ να παραπέσουν τα κλειδιά ......||....... ach, and drop and lose the keys,

    και να μας λησμονήσουν ......||....... and forget all about us...

    Κάλλιο να δω το αίμα μου ......||....... Better I should see my blood

    στη γη να γίνει αλώνι ......||....... carpeting the earth

    παρά εκείνη που αγαπώ ......||....... than to see the one I love

    άλλος να τη μαλώνει ......||....... treated badly by anyone.


  13. Να διορθώσω τον δίσκο. Δεν είναι οι "Μαηδες" αλλά τα "ΑΠΟΝΑ ΜΑΤΙΑ"! :rolleyes:

    ωωωω τι ωραίο χονδρό!!! από 'δω πέρα όσοι με κατηγορούν πώς τα ξέρω όλα απέξω, θα έχω τι να τους πω :):blush::music:

    Γωγώ δεν τα είπα όλα, είπα μόνο όσα θυμήθηκα ενώ έγραφα... πείτε κι εσείς μην τα ξεχάσουμε, πείτε και αυτά που δεν είδα ή δεν άκουσα.....


  14. Δίσταξα να ποστάρω όσα ετοίμασα, μην γίνει spoiler για την εκπομπή, αλλά τελικά αυτά που γράφουμε δεν είναι ίδια μ' αυτά που φαίνονται στις οθόνες, και αφού

    ’ντε παιδιά, συνεχίστε! Δεν τα θυμάμαι όλα! :)

    Τραύλιζα «Διατάξτε».....

    Το θέατρο τελικά είναι κρυμμένο σ' ένα ερειπωμένο στενό της Ίερα Οδό. Είναι μικροσκοπικό, μοιάζει squat, το (μαύρο) χρώμα βγαίνει φλούδες απ' τους τοίχους και τις στήλες, και το πρώτο που βλέπεις μπαίνοντας είναι... ένα τεράστιο πολυέλαιο που λάμπει χαρούμενα πάνω από την σκηνή. Και όλο γύρω τα πρόσωπα λάμπουν στο μισοσκόταδο, σαν να 'ρχόταν το φως από αυτά και όχι απ' τους προβολείς. Στους πρώτους από μας που μπαίνουν λένε να κάθονται στους μπάγκους, στους επόμενους όμως δίνουν θέσεις στα χοντρά μαξιλάρια που οροθετούν το τετράγωνο στο πάτωμα που είναι η σκηνή. Εγώ που γενικά προτιμώ το πάτωμα παρά τις περισσότερες πολυθρόνες λέω «σ' αφήσω την κανονική θέση σε κάποιον πολιτισμένο...» και κάθομαι κάτω κι εγώ.

    Λίγα λεπτά αργότερα, η κοινότητα έχει καταλαμβάνει όλο το περιθώριο. Στο περιθώριο μην βάζεις... τι;

    Μπαίνουν σιγά-σιγά οι μουσικοί. Κοιτάμε γύρω να δούμε από πού θα μας έρθει αυτός. Περιμένουμε λίγο, λιγάκι... Έρχεται. Περνάει ανάμεσά μας να φτάσει στο μικρόφωνο, γυρίζει προς εμάς, και μας βλέπει, και μας κοιτάει ένα ένα καθισμένους εκεί κυριολεκτικά στα πόδια του, γεμάτη σειρά στις τρεις πλευρές της «σκηνής», οκλαδόν στα χοντρά μαξιλάρια, όλα τα πρόσωπα λαμπερά από αγάπη, φώτα που τα άναψε ο ίδιος - και μας αναγνωρίζει, και τα φρύδια του ανεβαίνουν έτσι με το πολύ δικό του τρόπο, ψηλά ψηλά, και τα χέρια του ανοίγουν και μας καλησπερίζει.....

    Δεν υπάρχει warming-up, δεν υπάρχει πρόλογος: από την πρώτα νότα είμαστε βαθιά μέσα στο τραγούδι - αυτός και οι μουσικοί κι εμείς που τραγουδάμε σαν ασκημένη χορωδία. Σαν να είχαμε ήδη, ας πούμε, μπει στο δεύτερο μέρος μετά το διάλειμμα μιας πολύ καλής κανονικής συναυλίας.

    Προσωπικό. Οι οποιεσδήποτε κάμερες με παγώνουν πανικοβλημένη. Το κρύβω όσο μπορώ, αλλά η ενστικτώδης αντίδραση παραμένει, ενοχλητική, ανέλεγκτη. Πριν, εκεί που περιμέναμε να μπαίνουμε στα λεωφορεία που θα μας πήγαιναν στο θέατρο, και έρχονταν από το mad με κάμερες να «γράφουν ατμόσφαιρα», ένιωθα σαν να με απειλούν με πιστόλια. Με το που μπήκαμε μέσ' το θέατρο όμως, στην γλυκύ, φιλική προσδοκία που κυλούσε εκεί, φαίνεται πως κάτι ακύρωσε της κάμερες, σαν να μην υπήρχαν, σαν να μην είχαν σημασία - δεν τα ξανασκέφτικά ούτε στιγμή.

    Δεν μιλά καθόλου αρχικά, τραγούδα. Κι εμείς μαζί. Σε άλλα τραγούδια όλοι, σε άλλα μόνο οι περισσότεροι, σε άλλα δυνατά, σε άλλα πολύ σιγανά να τον ακούμε καλύτερα. Κάθε τραγούδι βγαίνει νεογέννητο, ένα πλάσμα που δεν υπήρχε ποτέ πριν και δεν θα υπάρξει ξανά. Κάθε τραγούδι βγαίνει νέο δημιούργημα, κάτι θεϊκό δηλαδή, αφού το να δημιουργεί είναι η πιο θεϊκή ικανότητα του ανθρώπου (ή και ανάποδα αν θέλετε). Και αυτός μας έχει τραβήξει μαζί του μέσα σ' εκείνη την δημιουργία...

    Προσωπικό. Επιτέλους «Της αγάπης μαχαιριά» χωρίς κάποιον η κάτι μπροστά μου που να χτυπιόταν το κεφάλι μου. Μα επιτέλους. Αμυδρά θυμάμαι πως είχα πει στον εαυτό μου γι' αυτό το βράδυ «εδώ θα κάτσεις άγια!». Μάταιο. Οι παλιοροκάδες αργά ή γρήγορα φανερώνονται. Κακό της κεφαλής μου...

    Τελειώνει το «Χάνεται». Τα βλέμματα μας καρφωμένα πάνω του, τόσο έντονα που μας κοιτάει στα μάτια και λέει «γιατί με κοιτάτε έτσι;;» με απορία, συγκίνηση, σχεδόν σαν ντροπαλός. Από δίπλα μου ο ’γγελος, αυθόρμητος και ακριβός, ξεφωνίζει: «Από αγάπη!». Γεια σου ρε ’γγελε!

    Και αυτός κουνάει το κεφάλι του και ρωτάει: «Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου;». Κι εμείς μαζί.

    Ένας πόνος, ένας μόνο.

    Αυτές κι αυτοι που θα θέλανε και θα θέλαμε να είναι εδώ μαζί μας, και δεν είναι.

    Λέει τα τραγούδια του τελευταίου δίσκου, «Χάνεται», «Ρίξε μια σκάλα», «Ναύπλιο»... και μας φανερώνει τι κρυβόταν κάτω από τις πλαστικές ενορχηστρώσεις. Πάντα ήταν ακόμα καλύτερος ζωντανά παρά στο στούντιο, αλλά ποτέ δεν ήταν τόσο έντονη η διαφορά.

    Όταν τραγουδά, τραγουδά. Δεν κάνει κάτι άλλο. Γι' αυτό δεν τον βαριόμαστε ποτέ, επειδή αυτό που κάνει είναι μόνο αλήθεια. Τραγουδά. Όμως ανάμεσα, πολλές φορές κοιτάει εμάς, και τόσες φορές γυρίζει και προς την μπάντα, κλείνει το μάτι στον ένα, μοιράζει ένα ταξίμι με τον άλλο, μια χειραψία, ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα συνεννόησης. Σωστά το είδαμε ότι του λείπει αυτό στο Παλλάς. Λάμπει.

    Λέει τα τραγούδια του Dasho Kourti κι εμείς χειροκροτούμε τον ακορντεονίστα-συνθέτη όπως του πρέπει.

    Έρχεται η σειρά «των παιδιών» να λένε το «Που 'ναι τα χρόνια». Ο Ζαχαρίας, που μας έχει πάρει χαμπάρι από την πρώτη ματιά, βγαίνει με το χαλαρό τρόπο που έχει, περήφανος και χαρούμενος, και με την πιο απλή και φυσική κίνηση του χεριού μας ξεκινάει τα παλαμάκια στην εισαγωγή ακόμη του τραγουδιού. Είναι δικός μας και είμαστε δικοί του.

    Λέει η Ασλανίδου «Το λάθος» της. Ποιος είναι εκεί πίσω από την στήλη δίπλα στον Κούρτη και παίζει τύμπανα μαζί του; Κρυμμένο; Χαρούμενο σαν παιδί που ξεχνιέται στο παιχνίδι; Τρέχει πάλι μπροστά να προλάβει την σειρά του...

    Λέει στον Θανάση μας: «Το δικό σου τραγούδι». Και τραγούδα το «Καλή τύχη». Και ποιος ξέρει πόσο ο Πολυμήχανος χαίρεται ή/και πειράζεται;

    Δεν τον αφήνουμε να φύγει. Λέει: «Τώρα θα παίζουμε για ΕΜΑΣ». Και λέει το «Hasta Siempre». Και μετά λέει το «Ανεμολόγιο», λέει το καλύτερο Ανεμολόγιο που έχω ακούσει ποτέ, το ζωντανεύει σαν τέρας, σαν θύελλα - λίγο πιο αργό από συνήθως, με τόση ακρίβεια και λεπτομέρεια, τόση έννοια και αφοσίωση και πεποίθηση, που... ’σε, τι κάθομαι και προσπαθώ...

    Τόσες φορές εμείς όταν τον ακούμε νιώθουμε εκείνο το «μα είναι δυνατόν; Ακόμα και σ' ένα όνειρο, υπάρχει; υπάρχει αυτό που ακούω, αυτό που ζω τώρα;». Είναι φορές μου φαίνεται ότι κι αυτός νιώθει κάπως έτσι. Όχι την ίδια στιγμή με μας και όχι για τους ίδιους λόγους, μάλλον. Αλλά κάπως παρόμοια. Έτσι όπως γελάει κάποιες φορές... Δεν ξέρω. Δεν είναι κάτι που ρωτάς, δεν θα ξέρω ποτέ. Τέλος πάντων...

    Δεν τον αφήνουμε να φύγει. Λέει στον Παπαχρηστούδη τον πιανίστα «αυτό που σου αρέσει τόσο...». Και λέει το «Να με θυμάσαι», τόσο τρυφερά, με τόση ζωντανή ακρίβεια, με τόσο βάθος, που ακόμα και στην απέραντη χαρά που μας λούζει σαν κύμα ξανθό, βουρκώνω.

    Δεν τον αφήνουμε να φύγει. Λέει «Γυρίζουμε τώρα πίσω στους ήχους που μας γέννησαν» (έτσι τουλάχιστον το θυμάμαι εγώ). Πάει σαν να πάρει το μπουζούκι, το μετανιώνει, παίρνει την κιθάρα, κουρδίζει λιγάκι - σιωπή εμείς, σιωπή που κόβεται - ψάχνει για ένα σκαμπό, δεν έχει, ο Dasho δίπλα μου βάζει κάτω το ακορντεόν του και πάει να του δώσει το δικό του, από την άλλη μεριά κάποιος φέρνει ένα πλαστικό ψηλό σκαμπό και του το δίνει μ' ένα «κάνει αυτό;». Κάνει... κάθεται.

    Ταξίμι. Ταξίμι με το μοναδικό του τρόπο, παίζοντας μπουζούκι στην κιθάρα και όμως πάλι όχι μόνο αυτό. Μακρόσυρτο... Κι εμείς, ακόμα κι εμείς που ξέρουμε τους δίσκους προς και πίσω, αναρωτιόμαστε μέχρι την τελευταία στιγμή πού το πάει - ο Θανάσης τότε το προδίνει: «Πήγα και σου παρήγγειλα»... Ένα τραγούδι από τους «Μάηδες», τόσο ξεχασμένο που ακόμα κι εμείς δεν έχουμε σκεφτεί να του το ζητήσουμε. Και δεν είμαι σίγουρη αν δεν το έχει διαλέξει επίτηδες γι' αυτό... Είμαι σίγουρη πάντως πως το διάλεξε για τον μικρασιάτικο του ήχο και την τρυφερότητά του.

    Δεν τον αφήνουμε να φύγει. Λέει «Υπάρχει ένας συγκεκριμένος λόγος να πούμε αυτό», γυρίζει προς τους μουσικούς να τους εξηγήσει κάτι, και με τη γνωστή κίνηση του χεριού μας ξεκινάει στο «Βρέχει στην φτωχογειτονιά».

    Όταν βγαίνουμε έχει και στον κόσμο αρχίζει να βρέχει στην φτωχογειτονιά. Ο Παπαχρηστούδης κρατάει το κλασέρ με της παρτιτούρες πάνω από το κεφάλι του και κάνει πλάκες για τις «αδιάβροχες παρτιτούρες», που έτσι τουλάχιστον κάτι ωφελούν - καταλαβαίνουμε, για να παίζει τι να τα κάνει, μ' ένα Νταλάρα που πάντα βρίσκει τρόπο ν' αλλάξει το πρόγραμμα - το «Βρέχει στην φτωχογειτονιά» ας πούμε ήταν απόλυτη έκπληξη και για τους μουσικούς ακόμα...

    Βρέχει, βρέχει στην φτωχογειτονιά, αλλά το σακάκι μου κι αν στάζει, σου το λέω, δεν με νοιάζει. Δεν με νοιάζει καθόλου.


  15. Τι πάθαμε ρε παιδιά, τι πάθαμε...

    έφυγα από το Παλλάς χτες τόσο γεμάτη τραγούδι που δεν με χωρούσε το κορμί μου, και πλημιρίζω ακόμα.

    ’λλη μία βγήκε σωστός ο φίλος που παλία μου έλεγε "the best is yet to come". ’λλη μία αποδέχτηκε ότι ο Νταλάρας δεν μπορεί να μην αλλάξει το πρόργραμμά του λίγο-λίγο κάθε βράδυ. ’λλη μία διαπιστόσαμε ότι η δική μας αγάπη και απόλαυση φτιάχνουν το δικό του κέφι.

    "Δεν φταίω που 'μεινες σπουργίτι...."

    ΠΟΥ να τα φανταστείς να μας το πει εκείνο; κανένας Φασουλής δεν τον σταματά...........

    "εδώ είναι η θέση μου", λέει, και κάθεται ανάμεσα στους μουσικούς του και αρχίζει το ταξίμι. Δεν νομίζω ότι πήρα ανάσα, ούτε μία, όσο διαρκούσε το ταξίμι αυτό.

    "Τώρα που ήρθες..........."

    εδώ να 'μαστε.


  16. Παιδιά θα ήθελα να κάνω άλλη μια φορά μια ερώτηση «της βάρβαρης Γκης από τα βόρεια», να με συγχωρείτε αν είναι ανόητη, παρακαλώ...

    Τα τραγούδια στο «Θέλω να τα πω» είναι ρεμπέτικα; λίγο ή πολύ; με κάποιο τρόπο;

    Ή ζαλίστηκα με το ξενίχτη και δεν ξέρω πια τι ακούω;


  17. Ο δρόμος είναι δρόμος .......||....... The way is...

    Μουσική: ’κης Πάνου .......||....... Music: Akis Panou

    Στίχοι: ’κης Πάνου .......||....... Lyrics: Akis Panou

    Δεν είναι εύκολο ν' αλλάξεις .......||....... It is not easy to change

    όταν χαλάσεις εντελώς .......||....... when you go to pieces totally

    δεν έχεις μάτια να κοιτάξεις .......||....... you don't have eyes to see

    ποιος είναι ο δρόμος ο καλός .......||....... which way is good.

    Για μένα ο δρόμος είναι δρόμος .......||....... To me, the way is a road

    στον εαυτό σου έτσι λες .......||....... leading to yourself, that's what you say

    τι πα να πει βρωμιά και τρόμος .......||....... Does that mean dirt and terror,

    κατήφορος και προσβολές .......||....... down the drain and outrage?

    Για σένα ο δρόμος είναι δρόμος .......||....... To you, the way is a road

    τι πα να πει είναι στραβός .......||....... does that mean it is crooked?

    ποιο θα 'ναι το φινάλε όμως .......||....... But what is the finale going to be?

    δε το μαντεύεις ακριβώς .......||....... You can't quite guess it...

    Δεν είναι εύκολο ν' αλλάξεις .......||....... It is not easy to change

    έχει κι η λάσπη ηδονή .......||....... Even mud has its charm

    και με τη λάσπη θες να φτιάξεις .......||....... and with that mud you want to construct

    αγάπη σαν αληθινή .......||....... a love that will pass for a real one

    Για μένα ο δρόμος είναι δρόμος .......||....... To me, the way is a road

    στον εαυτό σου έτσι λες .......||....... leading to yourself, that's what you say

    τι πα να πει βρωμιά και τρόμος .......||....... Does that mean dirt and terror,

    κατήφορος και προσβολές .......||....... down the drain and outrage?

    Για σένα ο δρόμος είναι δρόμος .......||....... To you, the way is a road

    τι πα να πει είναι στραβός .......||....... does that mean it is crooked?

    ποιο θα 'ναι το φινάλε όμως .......||....... But what is the finale going to be?

    δε το μαντεύεις ακριβώς .......||....... You can't quite guess it...


  18. Φέρε .......||....... Get it

    Μουσική: ’κης Πάνου .......||....... Music: Akis Panou

    Στίχοι: ’κης Πάνου .......||....... Lyrics: Akis Panou

    Τελειώσανε τα πάντα .......||....... Everything is gone

    δεν υπάρχει ούτε δραχμή .......||....... there is not a single drachma left.

    φέρ' του έφορου την τσάντα .......||....... Get the taxman's bag

    να χορτάσουμε ψωμί .......||....... and let's have bread to sate our hunger!

    Μη μιλάς μες τη μιζέρια .......||....... Don't talk, in this misery,

    περί ήθους και τιμής .......||....... of ethics and honour.

    φέρε του ληστή τα χέρια .......||....... Get the robber's hands

    να ρεφάρουμε κι εμείς .......||....... let us too recoup our losses!

    Μας τυφλώσαν τα κεσάτια .......||....... Business is so slack we can't see

    αμολήσου συνεπώς .......||....... So let it be.

    φέρε του σοφού τα μάτια .......||....... Get the wise man's eyes,

    μπας και δούμε λίγο φως .......||....... let us too see a little light!

    Λάχανα δεν έχει ο κήπος .......||....... There are no vegetables in the garden

    και πεινάει το παιδί .......||....... and the child is hungry.

    φέρε του χοντρού το λίπος .......||....... Get the fat man's blubber

    να το κάνουμε λαρδί .......||....... let's turn it into suet!

    Note:

    "φέρε" is the imperative of φέρνω, to bring; in practice it's used to signify "go, take the thing, and bring it back".