Michael

Members
  • Content count

    1,287
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by Michael

  1. Concerning Stavros Koujioumtzis (another transcription of his name would be: Koujoumtzis or Kougioumtzis), here is a small biography published in the program for concerts he made with Dalaras in the 80-ies (sorry only in Greek, I can't make the translation): «Ο Σταύρος Κουγιουμτζής γεννήθηκε το 1932 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε μουσική στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Εκεί μελέτησε πιάνο γύρω στα δέκα χρόνια και πήρε πτυχίο Αρμονίας, Αντίστιξης και Φούγκας μέ άριστα παμψηφεί. Ένας από τους δασκάλους του στο πιάνο ήταν ο Τώνης Γεωργίου και στα θεωρητικά ο Σόλων Μιχαηλίδης. Τραγούδια άρχισε να γράφει το 1961. Ένα τραγούδι του με τίτλο "Περιστεράκι" διακρίθηκε τότε ανάμεσα στα δεκαπέντε, σ ένα φεστιβάλ που οργάνωσε η ελληνική ραδιοφωνία. Το τραγούδησε η Ζωή Κουρούκλη. Λίγο μετά γράφει το τραγούδι του σταθμό "Αν δεις στον ύπνο σου ερημιά" με ερμηνευτή τον Μανώλη Καναρίδη [σημ.: αργότερα το ηχογράφησε και ο Νταλάρας] και στίχους δικούς του. Συγχρόνως εργάζεται ως πιανίστας στα νυχτερινά κέντρα της Θεσσαλονίκης. Αυτό του κόστισε και μια τρομερή υπερκόπωση, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να πάρει το δίπλωμα πιάνου. Το 1966 γράφει τη μουσική για το θεατρικό έργο του Γιώργου Θέμελη "Το ταξίδι" που παρουσίασε το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος με σκηνοθεσία Ευγένιου Σπαθάρη. (Είναι η μοναδική του μουσική επένδυση σε θεατρικό έργο, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν του έγινε πότε καμιά πρόταση εκτός από μια: να γράψει μουσική για ελληνική ταινία πορνό, που την αρνήθηκε ...). Στην Αθήνα εγκαταστάθηκε το 1967. Η γνωριμία του με τον Γιώργο Νταλάρα στάθηκε η αφορμή για να γράψει μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια της γενιάς του. Αρχίζοντας, φυσικά, από το "Να τανε το Εικοσιένα" σε στίχους Σώτιας Τσώτου, [...] [σημ.: ακολουθεί απαρίθμηση διάφορων τραγουδιών που τα ερμήνευσε ο Νταλάρας]. Λίγο μετά ή παράλληλα έρχεται και η συνεργασία του με τον Γιάννη Καλατζή που τραγούδησε "Αν βαρέθηκες κυρία" κ.ά. και την Χάρις Αλεξίου που του τραγούδησε το "Μάτια μου μάτια μου" σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, "Θα ταν δώδεκα του Μάρτη" σε στίχους Μιχάλη Μπουρμπούλη, τα "Χρόνια σαν βροχή" και "Τα μαύρα κοροϊδεύεις" σε στίχους Μάνου Ελευθερίου. [Σημ.: Ο δίσκος που έκανε με την Αλεξίου λέγεται "Λαϊκές Κυριακές".] Συνεργάστηκε ακόμη δημιουργικά με τους τραγουδιστές Βίκυ Μοσχολιού [σημ.: δίσκος "Όταν σε περιμένω"], Κώστα Σμοκοβίτη [σημ.: δίσκος "Τραγούδια του καιρού μας"], Αντώνη Καλογιάννη, ’ννα Βίσση, Γιάννη Μπογδάνο και, φυσικά, με τη γυναίκα του Αιμιλία Κουγιουμτζή.» When I have time I will post later some more information about Kougioumtzis.
  2. I would like to answer here to a posting in the topic "CDs (Apart from Dalaras)": christos-regnis wrote: Yes, Christo, except of the μειωτικό (pejorative) "[not] anything else" you are correct. I would say not only the last 10 years. I have often thought about it: Of the singers who are still active, Parios is perhaps the one who changed his repertoire less than anyone else during his career. In general terms his songs of the 70-ies do not differ fundamentally from his songs of the 90-ies. (Of course this is a very, very superficial description of the situation, but I think it is not completely wrong.) There are only a few exceptions: "Ta nisiotika" (songs from Greek islands), his live recording with songs by Theodorakis, perhaps his cooperation with Xarhakos. But in general: Parios is simply Parios. But of course our (Christos' and mines) conclusions are completely different: You regard this repetition (επανάληψη) obviously as negative and I as positive. I can refer to what Olga wrote and Ι will quote it here τοο: Christo, you write Parios did not do "anything else" than repeating. But to "repeat" is not automatically bad (as Olga already explained). I am not against new developments, new trends etc. But the "new" must convince me; and that is not the case in whatever happened during the last 10 or 20 years in Greek music as an attempt to "replace" (or to build an alternative) to the "laiko" song (in the broadest sense of the word): Katsimihas, Mahairitsas, Arvanitaki, Nikos Antypas , the bad attempts to present old songs in a completely different version (songs by Kougioumtzis or Tsitsanis with a symphonic orchestra [see Dalaras] or classical songs by Kaldaras with only accompaniment a guitar [see Alexiou]) etc.etc. no of these artists or experiments were able to convince me that they (= these artists respectively their work or experiments) can be a substitution for a typical laiko song. Therefore I prefer Antzela Dimitriou or Anna Vissi and of course Parios when they perform songs written in the "traditional" style to all the stuff that is presented as (today's) songs of "high quality". The "new" obiously has become an end in itself (= αυτοσκοπός) and therefore I admire the work of the (few) "old-fashioned" artists like Parios. PS: And in order to avoid misunderstandings: Of course the "standard repertoire" of Parios are not only (perhaps not even primarily) typical "laiko" songs but also many songs which tend more to the western style and sometimes even some foreign songs. But because of this from a singer like Dalaras I would expect even more "laiko" than from Parios (and not less as it happens in reality).
  3. Some information about Πυθαγόρας (Pythagoras) (the writer of the lyrics of "Mikra Asia") especially for Olga, who asked for it in another topic: Most important: There is a book (in Greek of course) which contains the lyrics of many of the songs written by Pythagoras, some photos, a prologue with information about his life and his work and some comments by other well known artists about him: "Πυθαγόρας 30 χρόνια τραγούδι" ("Pythagoras 30 xronia tragoudi") published by "Νέα Σύνορα Λιβάνη" ("Nea Synora Livani") He was born in 1930 in Agrinio and died 1979. His full name was Πυθαγόρας Παπασταματίου (Pythagoras Papastamatiou). He wrote the lyrics for a lot of songs of very different styles: For example the famous songs "Kyra Giorgaina" and "O stamoulis o loxias" with Giannis Kalatzis, many songs for Parios in a quite western style (or even directly for western melodies, as for example "Twra pia", "Na loipon giati s' agapisa" etc.etc.), but also lyrics for a lot of songs with very typical greek music, especially for Stelios Kazantzidis (see for example the famous record "Yparxo", with music by Nikolopoulos). In most of the cases he writes quite simple (in a positive sense!), very beautiful and human lyrics. I think that many of the records which contain famous songs by Pythagoras are still available.
  4. Δεν έχω ασχοληθεί μέχρι στιγμής με τον Κλυνν αλλά ενθουσιάστηκα με την πολύ ενημερωτική, σοβαρή και καλά δομημένη ιστοσελίδα του. Υποδειγματική είναι, κατά τη γνώμη μου ... http://www.harry-klynn.gr/ Το κείμενο στο οποίο βρίσκεται η συγκεκριμένη φράση είναι του Γ.ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ και απ'ότι έχει δηλώσει ο ίδιος σε συνέντευξή του προέρχεται από πραγματικό περιστατικό.Βρίσκεται στο δίσκο του Χάρρυ Κλυνν "ΕΘΝΟΣ ΑΝΑΔΕΛΦΟΝ" . [..] Απ'ότι έχει δηλώσει ο Νταλάρας δεν τον ενόχλησε η συγκεκριμένη ατάκα του Χάρρυ Κλυνν, τον οποίο μάλιστα θεωρεί και φίλο του. Να τρεις φωτογραφίες του Κλυνν με τον Νταλάρα: http://www.harry-klynn.gr/klynngreek/index...c=detail&id=384 http://www.harry-klynn.gr/klynngreek/index...c=detail&id=401 http://www.harry-klynn.gr/klynngreek/index...c=detail&id=359
  5. Pin apo liges meres pethane o tragoudistis kai synthetis Bαγγέλης Περπινιάδης. Na ena sxetiko arthro tou Panou Geramanh sta "NEA": http://ta-nea.dolnet.gr/neaweb/nsearch.pri...7635&m=P24&aa=1
  6. Especially for Annemarie I tried to make a small classification of Andonis Vardis' works (if anyone is not satisfied with this classfication, of course he/she should tell it ): 1. On the one hand there is an older period of Vardis, to which belong the songs with Dalaras or the famous album he made with Haris Alexiou; also some very beautiful songs with Vasilis Papakonstantinou, Giannis Parios, Giannis Poulopoulos, Dimitra Galani etc. Good CDs are for example: - "Oi maides oi iloi mou" ("Οι Μάηδες οι ήλιοι μου") with Dalaras (but only 4 songs) (1978) - "Vasilis Papakonstantinou" ("Βασίλης Παπακωνσταντίνου") (7 songs written by Vardis [no "greek" sound but beautiful melodies and wonderful lyrics by Panos Falaras]) (1978) - "Ximeroni" ("Ξημερώνει") with Haris Alexiou (1980) - "Andonis Vardis Oi synthetes kai oi epityhies tous" ("Αντώνης Βαρδής Οι συνθέτες και οι επιτυχίες τους"). (I have no idea if this CD is still available anyway here you could find a collection of more than 20 of his older songs.) 2. Later followed a number of records where he is not only the composer but also the singer, most of the time together with Christina Maragkozi (who was also his partner in life at this time). CD for example: - "Synkatoikoi eimaste oloi stin trela" ("Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα") (with Maragkozi, the Katsimixa brothers and others) (I mention this album because it became quite famous, but personally I do not like it so much.) (1986) - "Tragoudame mazi" ("Τραγουδάμε μαζί") (a quite modern sound, but some beautiful melodies and phantastic lyrics) (with Vardis and Maragkozi) (1988) - "Levki isopalia" ("Λευκή ισοπαλία") (with perhaps one of the most beautiful [and most sad] greek songs I know: "Horis esena") (with Vardis as singer) (1990) 3. When the relationship with Maragkozi came to an end, Vardis' music (which was never especially merry) became extremely sad, depressive (whatever). (That's what I have heard about the connection between his personal situation and his music and if I am not mistaken, he mentioned it himself somewhere.) CDs: - "Stin Ellas tou 2000" ("Στην Ελλάς του 2000") (one of my favourite CDs with Vardis! Almost no "electronic" or "rock" elements but a very "greek" sound in most of the songs / I like all of the songs but I have to "warn" you that most of them are very sad and pessimistic.) (1995) - "I Glykeria tragoudaei Andoni Vardi" ("Η Γλυκερία τραγουδάει Αντώνη Βαρδή"): Here it is the famous female singer Glykeria who made a whole record with songs by Vardis. (Very beautiful melodies and lyrics; quite "greek" sound) (1996) - "Ikogeniaki ypothesi" ("Οικογενειακή υπόθεση"): Again with Vardis also as singer. Many of the songs are too "modern" for my taste, but I like 3 or 4 (and the lyrics are in general very beautiful). (1997) - "Ksediplonontas tis skpeseis mou" ("Ξεδιπλώνοντας τις σκέψεις μου"): a double CD with 23 (new) songs some of them very beautiful, some rather weak. And again: Absolutely phantastic lyrics (Νίκη, you already know. ). The singer is once more Vardis himself. (1999) - "Alli mia fora" ("’λλη μια φορά") - 11 songs with Giannis Parios (3 or 4 of them are very good, the rest did not impress me especially) - Last year Vardis released "Hamogelase psyxi mou" ("Χαμογέλασε ψυχή μου") but at least up to now I am not a fanatic listener of this album. 4. I think that still "period 3" is not over but perhaps there is (at the same time) a new phase since he has started to write songs for his son (Giannis Vardis): No fundamental change in his style but (perhaps) a little bit more modern/"rock" elements in his music than in the songs he wrote for himself. (?? / I am not really sure about this.) CDs: - "Ama dis ta paidia (pes ena geia)" ("’μα δεις τα παιδιά (πες ένα γεια)": It is the first record he made for his son Giannis Vardis as singer. Again some good and some mediocre songs. (1998) (The record "Monaksia" ["Μοναξιά"] with his son [2000] was a great disappointment for me. As always, very beautiful lyrics but music which epxresses [at least for me] nothing.) Finally l would like to mention also the names of some of Vardis' lyrics writers who contributed a lot that I like so much the songs by Vardis: especially Andonis Andrikakis and Panos Falaras (but also some others as Gioula Georgiou, during the last years Vasilis Giannopoulos etc.etc.).
  7. Ένα topic που το "αφιερώνω" στον Θανάση που με βόηθησε πολύ σχετικά με το καταπληκτικό τραγούδι των Γ. Ζαμπέτα / Ξ. Φιλέρη "Εκεί στο Βύρωνα", τραγουδισμένο από τη Βασιλική Λαβίνα. Πρώτ απ όλα ένα μικρό αλλά ενημερωτικό βιογραφικό σημείωμα του στιχουργού Ξενοφώντα Φιλέρη που το βρήκα στο www.kastaniotis.com: "O Ξενοφών Φιλέρης γεννήθηκε στην Aθήνα το 1929. Tην παιδική και εφηβική του ηλικία την «έτρεξε» στην Kατοχή και στον Eμφύλιο. Mέχρι το 1960 συνέχισε να «τρέχει» σε διάφορα επαγγέλματα. Tο 1962 αποφοίτησε από την INTEK του Παρισιού ως μακιγιέρ κινηματογράφου. Δούλεψε στον ελληνικό κινηματογράφο μέχρι το 1970, ως μακιγιέρ, παραγωγός, σκηνοθέτης και σεναρίστας. Aπό το 1967 μπήκε ενεργά στην ελληνική δισκογραφία, έχοντας συνεργάτες τον K. Xατζή, τον Γ. Zαμπέτα, τον Δ. Δημητρίου, τον Γ. Kριμιζάκη κ.ά. Έχει γράψει περίπου 130 τραγούδια." Πριν από μερικές μέρες ο Θανάσης μάς είπε στο topic "Ξεχασμένα διαμάντια" για τον δίσκο "Ντοκουμέντα": Ψάχνοντας στον κατάλογο ενός βιβλιοπωλείου στο Ίντερνετ μόλις ανακάλυψα ότι ο Ξενοφώντας Φιλέρης έχει γράψει ένα βιβλίο με τίτλο: "Οι σαλταδόροι του Βύρωνα". Κυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Αυτό το βιβλίο έχει σχέση με τον παραπάνω δίσκο όπως λέει ο ίδιος ο Φιλέρης (βλ. πάλι www.kastaniotis.com): "Tο 1980 είχα γράψει δώδεκα τραγούδια από τη δράση των σαλταδόρων με τον τίτλο «Nτοκουμέντα». Mερικά από αυτά τα μελοποίησε και τα τραγούδησε ο Γιώργος Zαμπέτας. Aποσπάσματα των τραγουδιών πιστεύω πως θα «φωτίσουν» άμεσα το θέμα του βιβλίου μου, που είναι καθαρά αυτοβιογραφικό. «Mε κυνηγάνε οι καιροί / το δέντρο που μαράθηκε ο Bύρωνας, η Kατοχή / κι η λευτεριά που χάθηκε». «Στα χρόνια τα κατοχικά / άφησα στο Παγκράτι σ' ένα θρανίο σχολικό / τα γράμματ' αμανάτι». «Mια σιδερένια Mερσεντές / με δυο σημαίες των Eς-Eς». «Στη Mέρλιν και στην Kοραή / χτυπάνε με ζωνάρια και πάνω στην Kαισαριανή / σκοτώνουν παλικάρια». «Tρεις φίλοι απ' τον Bύρωνα / με τρύπιο παντελόνι χωρίς να κάνουν σαματά / κουρσέψαν το καμιόνι». «'Aντε να σαλτάρω / άντε να σαλτάρω μαύρη κουραμάνα / μάνα να σου πάρω». Aφιερώνω αυτό το βιβλίο στους πιτσιρικάδες της Aντίστασης, που δεν είχανε ιδέα από σοσιαλισμό. Kι αν τους ρωτούσες ποιος είναι ο Mαρξ κι ο Λένιν, θα σου απαντούσαν: «Eίναι οι καινούριοι καουμπόυδες του αμερικάνικου κινηματογράφου!» Yπερβολικό ίσως, αλλά είπαμε: «Kατοχή και κύρος και κλειστό βιβλίο...»" Τώρα καταλαβαίνω και καλύτερα τι εννοούσε ο Φιλέρης με τους στίχους του τραγουδιού "Εκεί στο Βύρωνα" τους οποίους για αυτό το λόγο θα ήθελα να παραθέσω και σε αυτό εδώ το topic: "Αν πας ποτέ στο Βύρωνα ψάξε λοιπόν να βρεις το σπίτι που μεγάλωσα και θα με θυμηθείς. Εκεί, που λες, στο Βύρωνα το χρέος μου ξεπλήρωνα εκεί λοιπόν, που λες, μου λέγανε «μην κλαις». Εγώ, που λες, γεννήθηκα σε δύσκολες χρονιές και μόνη μου μεγάλωσα μέσα στις ερημιές."
  8. Sarantis wrote to me in another posting: "Are you saying that Nana Mousxouri is not Greek or she does not perform in Greek.Last time i checked she had a huge succesfull album live from Greece singing in greek.Some of the greatest classics..She is greek with international fame.She is very respected in Greece and all over the world.." Saranti, I think in case of Nana Mouskouri neither her nationality nor the language in which she is singing are the substantial criterion. Of importance is: WHAT is she singing and HOW is she doing it? And under this aspect Mouskouri is responsible for having presented the world a completely misleading image of what Greek music is! As far as I know her biggest hit of Greek origin is "White roses of Athens" (if this is the correct title in English) plus perhaps some others like "Ksimeronei". To my mind this sort of songs is not (or: should not be) representative for Greek music (even when the composer is Hatzidakis!). (And in order to avoid misunderstandings: I would not say that this type of music is completely bad - but I think it is unacceptable that because of Mouskouri it has become the sort of Greek music worldwide known!) O.K. - she had also made some Greek productions with composers like Hatzinasios (in fact some beautiful songs) and Moutsis. But that is not the repertoire for which she is internationally famous. And of course her Greek songs anyway are the exception - giving her appearances something like an "exotic" touch. As far as I know she sings mainly in French and/or German. Moreover - at least to my mind - her voice is obviously completely inappropriate for singing Greek music (even for the more "soft" songs a la Xatzidakis or Xatzinasios). I was very amused when I read the following statement by Stavros Kougioumtzis (who is usually known for his temperate and humble mentality in public statements). In an interview for the periodical "Difono" (Nr. 19 / April 1997) he said about the record of "Epitafios" (Theodorakis) with Mouskouri (p. 73): "Νωρίτερα [δηλαδή πριν από την εκτέλεση του Μπιθικώτση] είχε προηγηθεί η εκτέλεση με τη Μούσχουρη, υπό την επιμέλεια του Μάνου Χατζιδάκι. Αν ο Χατζιδάκις ως ενορχηστρωτής έκανε μια αριστουργηματική δουλειά στις "Πασχαλιές Μέσα από τη Νεκρή Γη", στον αντίποδα είναι ο "Επιτάφιος". Το γλυκανάλατο ύφος της Μούσχουρη μου προκαλεί γέλιο." Sorry, but when I shall be honest, about Mouskouri I cannot say more friendly things. PS: That someone has "international fame" and is "respected all over the world" is no proof for the quality of his activities. For example Austria has an actor of "international fame" named Arnold Schwarzenegger. Would you say that his films and his activities as actors are characterized by quality??
  9. Με αφορμή το προηγούμενο topic που το άνοιξε ο Θανάσης σχετικά με την ΕΜΣΕ στο διαδίκτυο ας ακολουθήσω εγώ με την ηλεκτρονική διεύθυνση του άλλου ελληνικού οργανισμού που ασχολείται με τη διαχείριση των πνευματικών δικαιωμάτων των συνθετών και στιχουργών, την ΑΕΠΙ: http://www.aepi.gr/greek/index.asp Έχει ενδιαφέρον τι γράφουν για κάποιο Αρχείο που έχουν δημιουργήσει σχετικά με την ελληνική μουσική (παραπέρα πληροφορία ή ακόμα και άμεση πρόσβαση σε αυτό το αρχείο μέσω της ιστοσελίδας δεν φαίνεται να υπάρχει μέχρι στιγμής): «Το Αρχείο της ΑΕΠΙ έχει ως βασικό στόχο τη διάσωση, συλλογή και ταξινόμηση ηχογραφημάτων κυρίως - ελλήνων δημιουργών καθώς και έντυπου υλικού το οποίο αφορά τη μουσική πορεία της Ελλάδας απ' τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα. Γι' αυτό συλλέγονται και ταξινομούνται δίσκοι 78, 45 και 33 στροφών, ψηφιακοί δίσκοι (CD), βιντεοκασέτες με μουσικές εκπομπές και ελληνικές ταινίες που έχουν παρουσιαστεί στην ελληνική τηλεόραση, παρτιτούρες, μουσικά βιβλία και περιοδικά, δημοσιεύματα, βιογραφικά στοιχεία (συνθετών, στιχουργών, μουσικών) φωτογραφικό υλικό κ.α. Από την αρχή της λειτουργίας του έως σήμερα το Αρχείο έχει συγκεντρώσει πολύτιμο υλικό που ίσως να χανόταν για πάντα. Αυτή η συγκεντρωμένη και ταξινομημένη πληροφορία αποτελεί ένα ακόμη χρήσιμο "εργαλείο" για την ορθή τεκμηρίωση των μουσικών έργων αλλά και την έγκυρη επίλυση τυχόν διαφορών ανάμεσα σε μέλη της ΑΕΠΙ. Μελλοντικός στόχος είναι η πλήρης ψηφιοποίηση του υπάρχοντος υλικού έτσι ώστε να είναι δυνατή η γρήγορη πρόσβαση στην συγκεντρωμένη πληροφορία από ένα πλήθος διαφορετικών χρηστών.»
  10. Ο θάνατος της Μοσχολιού και η πιο πάνω διαπίστωση του Μάνου Ελευθερίου είναι η αφορμή να "δημοσιεύσω" μια παλιά προσπάθεια ανάλυσης των στίχων αυτού του (από κάθε άποψη υπέροχου) τραγουδιού. Για την ακρίβεια, η προσπάθεια έγινε δύο φορές, με δύο Ελληνίδες δηλαδή. Γι αυτό σε μερικά σημεία αναφέρω και δύο διαφορετικές ερμηνείες (σημειώνοντας ένα "Α" και ένα "Β" αντίστοιχα). Πρώτα, όμως, οι στίχοι χωρίς άλλα λόγια: "Κάτω απ τη μαρκίζα" Μουσική: Γιάννης Σπανός / Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου Ερμηνεία: Βίκυ Μοσχολιού Δίσκος: "Η Βίκυ Μοσχολιού τραγουδά Σπανό" (1977) "Ό,τι από σένα τώρα έχει μείνει σε μια φωτογραφία της στιγμής είναι αυτό που δεν τολμούν τα χείλη σ εκείνο το τοπίο της βροχής. Όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει κι ας λάμπει η ξενοιασιά της εκδρομής. Εσύ όπου να πας, σ όποιο ταξίδι, σε λάθος στάση θα κατεβείς. Χρόνια μετά και κάτω απ τη μαρκίζα σε βρήκα που ήρθες για να μη βραχείς. Ίδια η βροχή τα μάτια σου τα γκρίζα μα τίποτα, όπως πάντα, δε θα πεις. Μονάχα εγώ ρωτώ χωρίς ελπίδα πού μένεις, πού κοιμάσαι και πώς ζεις. Κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα δεν έχεις κάτι για να μου πεις;(.)" Μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες στην ερμηνεία των στίχων είναι η χρονική ταξινόμηση των όσων διηγούνται. Γι αυτό αποδείχτηκε χρήσιμο να προσδιοριστεί ξεχωριστά για κάθε τμήμα των στίχων σε ποια χρονική στιγμή αναφέρεται. Αυτός είναι ο σκοπός των λατινικών αριθμών I με IV. Συγκεκριμένα σημαίνουν: I : η στιγμή της λήψης της φωτογραφίας I I : χρόνια μετά I I I : τώρα (παρόν) (δηλ. η στιγμή που κοιτάζω τη φωτογραφία) I V : μέλλον Λοιπόν: Ι Ι Ι Ό,τι από σένα τώρα έχει μείνει σε μια φωτογραφία της στιγμής 1) "φωτογραφία": A: "φωτογραφία" μάλλον με κυριολεκτική σημασία B: ίσως και με μεταφορική σημασία (φωτογραφία στο μυαλό) I είναι αυτό που δεν τολμούν τα χείλη 2) "δεν τολμούν τα χείλη": δηλ. δεν τολμούν να πουν 3) δεν τολμούν = δεν τόλμησαν (έχει γίνει στο παρελθόν) 4) "αυτό": Α: ίσως κάτι το αρνητικό (που δεν τολμούν να πουν τα δικά μου χείλη --> δεν ήθελα να το πιστέψω πως θα σε χάσω) Β: πρόκειται για κάτι που θα ήθελα εγώ να ειπωθεί αλλά δεν το είπες ποτέ (λ.χ. το όνομά μου, μια ανάμνηση κλπ.) σ εκείνο το τοπίο της βροχής. 5) "το τοπίο": εκείνο που είναι πάνω στη φωτογραφία (το τοπίο που θυμάμαι) I Ι Ι (και Ι ; ) Όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει 6) "όλα μου λεν": δηλ. όλα πάνω στη φωτογραφία 7) "όλα μου λεν": τώρα (κοιτάζοντας τη φωτογραφία) 8) "πως έχεις κιόλας φύγει": Α: δηλ. τότε που βγήκε η φωτογραφία --> συναισθηματικά είχες ήδη τότε φύγει από κοντά μου (αν και ήσουν μαζί μου ακόμα) Β: τώρα κι ας λάμπει η ξενοιασιά της εκδρομής. 9) τώρα ή τότε; (βλ. 8) --> Α: εκδρομή: δηλ. η εκδρομή πάνω στη φωτογραφία Β: ακόμα και όταν κάνω κάτι το ευχάριστο (εκδρομή = οτιδήποτε ευχάριστο) νιώθω θλιμμένη I V Eσύ όπου να πας, σ όποιο ταξίδι, σε λάθος στάση θα κατεβείς. 10) A: = ό,τι και να κάνεις, κάποιο λάθος θα κάνεις B: "σε λάθος στάση": από τη δική μου σκοπιά (Έχεις φύγει, θα είσαι μακριά· δεν θα είμαστε μαζί, ενώ θα ήθελα να μείνεις μαζί μου.) I I Χρόνια μετά και κάτω απ τη μαρκίζα 11) "μετά": δηλ. μετά τη στιγμή που απεικονίζεται στη φωτογραφία (Α: μετά την εκδρομή / Β: μετά το χωρισμό) 12) "κάτω απ τη μαρκίζα": Α: κυριολεκτική σημασία Β: κυριολεκτική, αλλά ίσως και συμβολική σημασία - δηλ. καταφύγιο που ζητούσες όταν ήσουν σε άσχημη κατάσταση σε βρήκα που ήρθες για να μη βραχείς. 13) "σε βρήκα": τυχαία σε είδα 14) "που ήρθες" = όταν ήρθες Ίδια η βροχή τα μάτια σου τα γκρίζα 15) δηλ. τόσο γκρίζα όσο είναι η βροχή (είναι τα μάτια σου) μα τίποτα, όπως πάντα, δε θα πεις. 16) = όπως πάντα, δεν θα πεις τίποτα (δεν θα εκφράσεις αυτά που θα θελες να πεις - δεν θα πεις γιατί έφυγες) 17) "δε θα πεις": δηλ. δεν είπες (βλ. 3 - "δεν τολμούν") --> αναφέρεται στο παρελθόν I I I Μονάχα εγώ ρωτώ χωρίς ελπίδα 18) "μονάχα εγώ": δηλ. σε αντίθεση με σένα 19) "ρωτώ": με την έννοια "αναρωτιέμαι" (τώρα) 20) "χωρίς ελπίδα": δηλ. χωρίς ελπίδα για απάντηση πού μένεις, πού κοιμάσαι και πώς ζεις. Κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα 21) "ξέρεις": έχει εδώ διπλή σημασία: α) "έχεις την ικανότητα / μπορείς": και εσύ είσαι αιτία για δυστυχία + β) "γνωρίζεις": ξέρεις τι προκάλεσες - ξέρεις για ποιο λόγο έφυγες και ξέρεις ότι ως αποτέλεσμα λυπήθηκα (Β) 22) "ξέρεις όσα η καταιγίδα": Α: ξέρεις πολλά πράγματα - όπως η καταιγίδα ξέρει / φέρνει πολλά (έτσι που θα μπορούσες να μου πεις κάτι) Β: δηλ. όσα (= όλα αυτά που) ξέρει η καταιγίδα 23) "η καταιγίδα": είναι η αιτία για δυστυχία, έχει την ευθύνη για καταστροφές (Β) δεν έχεις κάτι για να μου πεις 24) Α: πρόκειται μάλλον για διαπίστωση Β: πρόκειται για ρητορική ερώτηση και για διαπίστωση (απευθύνεται σε αυτόν που δεν είναι πια εδώ) Και βλέπω ότι ακόμα παραμένουν αρκετές απορίες ... ’λλες παρατηρήσεις και σχόλια είναι ευπρόσδεκτα λοιπόν ...
  11. Στο on-line περιοδικό musiccorner.gr δημοσιεύονται τακτικά ενδιαφέρουσες (και αρκετά μεγάλες) συνεντεύξεις με Έλληνες καλλιτέχνες από τον χώρο της μουσικής: http://www.musiccorner.gr/synetneyxeis/synenteyxeis_main.html Μέχρι στιγμής οι συνεντεύξεις αφορούν τους εξής καλλιτέχνες: - Γιάννης Βαρδής - Anemos - Κατερίνα Τοπάζη - Tania Nassibian - Γεράσιμος Ανδρεάτος - Χρήστος Θηβαίος - "Κίτρινα ποδήλατα" - Θάνος Καλλίρης - Παμέλα - "Μπλε" - Δέσποινα Ολυμπίου - Γιώργος Αλουπογιάννης + οι 4 Εποχές - Ημισκούμπρια - Παντελής Θαλασσινός - Ευριδίκη - Σαμπρίνα - Κώστας Μπίγαλης
  12. Geeske wrote that she could not find the lyrics of the song "Didymoteicho blues" on Nikolas' website. She seems to be right. (Perhaps another song which Nikolas does not like? ) The original record with this song has the same title: "Didymoteicho blues", 10 songs composed and sung by Lavrentis Macheritsas (one of them the famous duet with Dalaras). Record released in 1991 by (EMI-)Minos, MSM 972 I think the song can be found also in the "Music-Box" ("Mousiko kouti" ) of Dalaras.
  13. Hier der Versuch einer Übersetzung des ersten Liedes der neuen Dalaras-CD. Der Text hat bereits unterschiedliche Reaktionen unter griechischen Forums-Mitgliedern ausgelöst (vereinfacht gesagt: von "amüsant" bis "miserabel"); und ich vermute, dass er in Griechenland ganz allgemein noch Diskussionen hervorrufen wird. Vielleicht ist gerade deswegen seine Übersetzung interessant. Dazu muss ich aber Folgendes sagen: Insbesondere dieser Text wird sehr stark entwertet, wenn man ihn in eine Fremdsprache überträgt, weil er einen Großteil seiner humoristischen Wirkung (sofern man ihm diese zusprechen will) aus dem Reim bezieht. ("Sokrátis isprátis" / "Voúdas" "petaloúdas" / "lachtára" "Dalai-Lára" usw). Diese Reime kann man in der Übersetzung nicht wiedergeben. Trotzdem ein Übersetzungsversuch (ohne Ambitionen, ein "druckreifes" Ergebnis vorzulegen). Wer Fehler entdeckt, möge sie bitte mitteilen. ΤΙ ΘΕΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ; // AN WELCHEN GOTT GLAUBST DU? Μουσικής: Στάμος Σέμσης // Musik: Stámos Sémsis Text: Γιώργος Παυριανός // Text: Jórgos Pavrianós Το 'πε κι ο σοφός Σωκράτης // Schon der weise Sokrates hat es gesagt: στην αγάπη δεν εισπράττεις // in der Liebe bekommst du nichts, και συμπλήρωσε ο Πλάτων // und Platon hat hinzugefügt, ν' αγαπάς εσύ προπάντων. // dass vor allem du (selbst) lieben sollst. Η αγάπη είπε ο Βούδας // Buddha hat gesagt, die Liebe έχει σχήμα πεταλούδας, // habe die Form eines Schmetterlings, κι όπως είπε κι ο Χριστός μας // und wie schon unser Christus gesagt hat, η αγάπη είναι εντός μας // ist die Liebe in uns. Μα εσύ δεν θες ν' ακούσεις // Aber du willst nicht hören τους σοφούς να υπακούσεις. // (und) den Weisen nicht gehorchen. Σε τι Θεό πιστεύεις; // An was für einen Gott glaubst du? Ποιόν φιλάς και ποιόν λατρεύεις; // Wen küsst und wen verehrst du? Μια ζωή φαρμάκια με κερνάς. // Ein Leben lang bereitest du mir Bitterkeit. Γιατί με τυραννάς; // Warum quälst du mich? Γιατί με κοροϊδεύεις; // Warum machst du dich über mich lustig? Τι Θεό πιστεύεις; // An welchen Gott glaubst du? Το πε και ο Σολωμώντας // Schon Salomon hat es gesagt: ν αγαπάς χαμογελώντας // du sollst lächelnd lieben, κι ο Μωάμεθ στο Kοράνι // und Mohammed stimmt im Koran συμφωνεί και επαυξάνει. // völlig zu. Η αγάπη είναι τζάμπα // Liebe ist umsonst, το 'πε και ο Σάϊ-Μπάμπα. // das hat schon Sai-Baba gesagt. * Η αγάπη είναι λαχτάρα // Liebe ist sehnsüchtiges Verlangen λέει ο Νταλάϊ-Λάρα. // sagt Dalai-Lára. ** Μα εσύ γελάς και φεύγεις // Aber du lachst und gehst fort την αγάπη αποφεύγεις. // du weichst der Liebe aus. Σε τι Θεό πιστεύεις; // An was für einen Gott glaubst du? Ποιόν φιλάς και ποιόν λατρεύεις; // Wen küsst und wen verehrst du? Μια ζωή φαρμάκια με κερνάς. // Ein Leben lang bereitest du mir Bitterkeit. Γιατί με τυραννάς; // Warum quälst du mich? Γιατί με κοροϊδεύεις; // Warum machst du dich über mich lustig? Τι Θεό πιστεύεις; // An welchen Gott glaubst du? *) Sai-Baba ist ein 1926 geborener indischer Guru. **) Ein Wortspiel: Der bekannte tibetische Dalai-Lam a wird zu "Dalai-Lara" = Dalara(s).
  14. Μόλις έριξα μια ματιά στο Φόρουμ για την Αλεξίου. Εκεί ανακάλυψα ένα ενδιαφέρον θέμα με τίτλο "Μισητό τραγούδι?" (βλ. http://harisalexiou.10.forumer.com/viewtop...der=asc&start=0 ) Αποφάσισα να το ... κλέψω για να το βάλω και εδώ. Μεταφέρω αποσπασματικά τι γράφει αυτός (ή αυτή) που το άνοιξε: «Ποιό τραγούδι ή τραγούδια μισείτε? Υπάρχουν τραγούδια που όταν τα πετυχαίνετε στο ραδιόφωνο λέτε "Γαμώτο, αυτή τη σαχλαμάρα θα ακούσουμε τώρα?" , και το αλλάζετε αμέσως?» Απλώς σκέφτηκα να βάλω σε εισαγωγικά τη λέξη "μισητά" (τραγούδια) γιατί δικαιολογημένα κάποιος θα μπορούσε να πει ότι το να μη μου αρέσει ένα τραγούδι δεν (θα έπρεπε να) είναι θέμα μίσους. Πάντως νομίζω ότι όλοι καταλαβαίνουμε πως εδώ ο όρος χρησιμοποιείται με την ευρύτερη έννοια: τραγούδια που δεν μας αρέσουν καθόλου, που συχαινόμαστε, που μας προκαλούν πλήξη κ.λπ. Ας σημειωθεί ότι στο Φόρουμ για την Αλεξίου αναφέρονται και αρκετά τραγούδια που έχει ερμηνεύσει η ίδια η Αλεξίου! Αντίθετα, εγώ προσωπικά θα προσπαθήσω εδώ να αποφύγω την αναφορά σε τραγούδια με τον Νταλάρα - απλώς για να μην προκαλέσω. Στο αρχικό θέμα έγινε η πρόταση να λαμβάνονται υπόψη μόνο "έντεχνα" τραγούδια («Και προσέξτε, μην αρχίσετε να λέτε τραγούδια του τύπου "Μωρό μου σόρυ" και "Γκούτσι φόρεμα", εννοώ τραγούδια απ' τα ανήκοντα στο χώρο του "εντέχνου".»). Ομολογώ ότι εμένα θα με ενδιέφερε γενικά να μάθω ποιο συγκεκριμένο τραγούδι μισείτε (είτε "έντεχνο" είτε όχι).
  15. Εμένα θα μου έλειπε πάρα πολύ. Βέβαια δεν έχει τη φωνή ενός Νταλάρα, αλλά παρ ολα αυτά ο ήχος της έχει μια ξεχωριστή μαγεία (ειδικά στα κατάλληλα κομμάτια). Το πιο σημαντικό όμως: Τι ωραία τραγούδια που ερμηνεύει ο Βοσκόπουλος στους δίσκους του! Μόλις ακούω για πρώτη φορά πιο προσεκτικά την τελευταία δουλειά του ("Αντίθετο ρεύμα"). Μα τι υπέροχα κομμάτια υπάρχουν σε αυτό το CD! Η Σόφη Παππά (που έχει γράψει τη μουσική και τους στίχους όλων των τραγουδιών) για άλλη μια φορά αποδεικνύει ότι είναι μια καταπληκτική δημιουργός! Βέβαια υπάρχουν και μερικά κομμάτια που με αφήνουν αδιάφορο, αλλά αυτό δεν μειώνει τη θετική γνώμη μου για τον δίσκο ως σύνολο. Μέχρι στιγμής ίσως τη μεγαλύτερη εντύπωση μού κάνουν τα τραγούδια "Θα γυρίσεις ξανά", "Οι ωραιότερες στιγμές", "Γι αυτά τα μάτια" και "Οι βράχοι". Θα προστεθούν όμως και άλλα ... Μουσική και στίχοι που έχουν ψυχή και μιλάνε στην καρδιά· ωραίες μελωδίες, συναρπαστικοί ρυθμοί. Και από πάνω: γνήσια ελληνικά τραγούδια. Ωραία όμως και τα "Παλιοσάββατα", ένα κομμάτι με αρκετά ανατολίτικη χροιά στο οποίο η φωνή του Βοσκόπουλου μου αρέσει πάρα πολύ. Ακούγοντας αυτό το CD είναι μια από εκείνες τις στιγμές που νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη για όσα μας προσφέρουν κάποιοι έλληνες καλλιτέχνες, αυτή τη φορά η μεγάλη Σόφη Παππά (η οποία δεν είναι μόνο συνθέτρια και στιχουργός, αλλά και η ίδια τραγουδίστρια όπως και συγγραφέας). (Κρίμα που δεν θα διαβάσει αυτό το εγκώμιο. :lol:) Ξεχωριστή μνεία αξίζει όμως και στον Βασίλη Γκίνο ο οποίος έκανε τη θαυμάσια ενορχήστρωση των τραγουδιών (με εξαίρεση τρία κομμάτια). Ένας υπέροχος δίσκος - αγοράστε τον, ακούστε τον, απολαύστε τον.
  16. Yes, there are such sites (for Greek). I posted the links in this topic: http://www.dalaras.com/forum/index.php?act...03093461d605104
  17. Δεν αφορά άμεσα τη σελίδα, αλλά ίσως διευκολύνει το γράψιμο ή την ανάγνωση στο Φόρουμ. Αναφέρω δύο ιστοσελίδες που προσφέρουν τη δυνατότητα για τη μετατροπή ενός κειμένου γραμμένου στα ελληνικά σε "Greeklish" (= ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) ή αντίστροφα: http://www.gl.idx.gr/ http://speech.ilsp.gr/greeklish/greeklishdemo.asp _____________________________ It does not refer directly to this website, but perhaps it makes easier the writing or reading in the Forum. Here are the links to two websites who offer the possibility to convert a text from Greek to "Greeklish" (= Greek written with latin characters) or the other way around: http://www.gl.idx.gr/ http://speech.ilsp.gr/greeklish/greeklishdemo.asp
  18. Eva, σ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Και πολύ εύστοχα περιγράφεις αυτό που αμφισβητώ. Αυτή η αμφισβήτηση του σύστηματος αξιών είναι ίσως η βασική "φιλοσοφία" μου σχετικά με το πώς κρίνω την ελληνική μουσική. Όσο για τους στίχους: Εμένα όλο και πιο πολύ μου αρέσουν οι απλοί (μα συνάμα σοβαροί) στίχοι. (Και αυτό παρ όλο που με την πρόοδο στην εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας θα περίμενε κανείς μάλλον το αντίθετο, δηλαδή οι προτιμήσεις σου να είναι στην αρχή λ.χ. οι στίχοι ενός απλού λαϊκού τραγουδιού και με την πάροδο του χρόνου να φτάσεις π.χ. στον Ελύτη και τον Σεφέρη. Αλλά στη δική μου περίπτωση συνέβη μάλλον το αντίθετο. :lol:) Toυλάχιστον για μένα δυστυχώς δεν δουλεύει. (Αλλά θα ψάξω το άρθρο μόνος μου.) _____________ Σε όσους επισκέπτονται το Φόρουμ έτσι κι αλλιώς είναι λίγο-πολύ γνωστό ποια τραγούδια με τον Νταλάρα μού αρέσουν λιγότερο (ή ακόμα και καθόλου). (Βλ. λ.χ. τι έγραψα πριν από λίγο για τα δύο τραγούδια στο CD "Ανεμόπτερο". ). Αλλά και τέτοια κομμάτια πιο πολύ με αφήνουν αδιάφορο από το να τα έλεγα "μισητά". Σχεδόν όλα τα παραπάνω τραγούδια (εκείνα που τα θεωρώ "μισητά") τα χαρακτηρίζει μια επίμονη, ενοχλητική προβολή στο ραδιόφωνο (κάποτε στο παρελθόν) - δηλαδή δεν μπορούσες να τους αγνοήσεις· και μπορεί αυτό να μην το παρατήρησα στον ίδιο βαθμό ως προς κάποια τραγούδια με τον Νταλάρα τα οποία δεν εκτιμώ. Ή ίσως οφείλεται και στη φωνή του Νταλάρα η οποία συνήθως προσδίδει και στα πιο αδύνατα κομμάτια κάποια αξία. Δεν ξέρω.
  19. [Το παραπάνω σχόλιό μου και στα ελληνικά:] Είναι δύσκολο να εκφράσεις με λόγια για ποιο λόγο θεωρείς κάποια μουσική πολύ καλή ή πολύ κακή. Αλλά αφού υποσχέθηκα να εξηγήσω την (αρνητική) γνώμη μου για το εν λόγω CD, θα προσπαθήσω να το κάνω. Το πιο θετικό που μπορώ να πω είναι ότι τα δύο τραγούδια με τον Νταλάρα ("Πόσο κρατάει ένα όνειρο" και "Havana") είναι τα σχετικώς καλύτερα του CD. Κατά τη γνώμη μου, όλα τα άλλα κομμάτια δεν έχουν ούτε την παραμικρή έμπνευση όσον αφορά τις μελωδίες τους (αν μπορούμε να ονομάσουμε μελωδίες αυτούς τους ήχους), και η ενορχήστρωση είναι πολύ άσχημη (με όλη αυτή την ενοχλητική χρήση του συνθεσάιζερ κ.λπ.). Ακούστε για παράδειγμα το πρώτο τραγούδι ("Ανεμόπτερο") του οποίου η ερμηνεύτρια (Ανδριάνα Μπάμπαλη) φαλτσάρει κι από πάνω. Εξαιρετικά άσχημο είναι επίσης ένα από τα τραγούδια με τη Γαλάνη: "Η μέρα σκοτεινή". Απλώς φρικτό. Η vitaly2 γράφει: Λυπάμαι, αλλά σε γενικές γραμμές η δική μου άποψη είναι η εντελώς αντίθετη (όσο για τη μουσική· δεν ασχολήθηκα με τους στίχους): Όχι, για μένα δεν υπάρχει κάτι το "ευφυές" σε αυτή τη μουσική: Είναι εντελώς ρηχή, χωρίς έμπνευση και πληκτική. Και δεν μπορώ να βρω ψυχή μέσα της. Αυτό ισχύει επίσης για τα δύο τραγούδια με τον Νταλάρα, παρ όλο που η φωνή του (όπως συνήθως) προσδίδει ακόμα και σε τέτοια κομμάτια μια κάποια χάρη: "Πόσο κρατάει ένα όνειρο": Τα πρώτα μέτρα στην αρχή (παιγμένα από κιθάρα αν δεν απατώμαι) όντως υπόσχονται ένα ωραίο τραγούδι, αλλά δυστυχώς συτή η μελωδία δεν συνεχίζεται. Ο Νταλάρας αρχίζει να τραγουδά χαριτώμενα, όμως το αργότερο εκεί που ξεκινά το "είδα στον ύπνο μου εχθές" το τραγούδι γίνεται ρηχό και αδιάφορο. Και το ρεφρέν χαρακτηρίζεται σε μουσική και ενορχήστρωση από το συνηθισμένο ποπ ύφος που το γνωρίζουμε από τόσα άλλα "ελληνικά" (?) τραγούδια. "Havana": Μήπως κάποιος μπορεί να μου εξηγήσει σε τι χρησιμεύει αυτή η ανοησία στην αρχή του τραγουδιού; Εννοώ το σήμα του τηλεφώνου, τις φωνές από μακριά και τη φωνή του Νταλάρα σαν μέσα από ένα τηλέφωνο. Και γιατί ο Νταλάρας είναι διατεθειμένος να δοκιμάσει τέτοια σαχλαμάρα;; Ύστερα το "πραγματικό" τραγούδι ξεκινά. Όλα ακούγονται κουρασμένα: η μελωδία και η φωνή του Νταλάρα επίσης. Και τότε αρχίζει το ρεφρέν ("Κι εσύ να μένεις εκεί") που το θεωρώ το (σχετικά) καλύτερο μέρος του τραγουδιού και ολόκληρου του CD. Αλλά ακριβώς αυτό το μέρος μπορώ να το ακούσω σε μια καλύτερη και πιο αυθεντική ... "παραλλαγή" στο τραγούδι "Πάω πάω" με την Έλλη Κοκκίνου. (Αν το θεωρώ καθόλου αναγκαίο να ερμηνεύουν έλληνες τραγουδιστές λατινοαμερικανική μουσική.) Όχι, όχι. Δεν υποστηρίζω ότι ο Κορκολής έχει κλέψει το ρεφρέν του "Havana" από το τραγούδι του Ramon Monchito. Δεν θέλω να μου κάνει μήνυση ο Κορκολής λόγω δυσφήμησης. Αλλά νομίζω πως μπορεί να πει κανείς ότι στο ρεφρέν του τραγουδιού "Havana" απλώς μιμήθηκε (αυθεντική) λατινοαμερικανική μουσική. Και αναρωτιέμαι γιατί χρειαζόμαστε έναν έλληνα συνθέτη σε περίπτωση που θέλουμε να ακούσουμε αυτό το είδος μουσικής. Ναι, ο latin ήχος είναι "της μόδας" (όπως ολόλκληρη η "world music" / "ethnic") και αυτός είναι προφανώς ο μοναδικός λόγος γιατί ο Κορκολής έγραψε αυτό το τραγούδι και γιατί το ερμήνευσε ο Νταλάρας (μαζί με την Dulce Pontes). Αποτέλεσμα: Μία καλή μελωδία σε ολόκληρο το CD και ούτε αυτή δεν είναι κάτι το αυθεντικό. :blink:
  20. It is difficult to express in words why you find a certain music very good or very bad. But as I promised to explain my (negative) opinion about this CD, I will try do so. The most positive I can say is that the two songs with Dalaras ("Poso krataei ena oneiro" and "Havana") are the relatively best of the CD. To my mind the other songs have not the lightest inspiration concerning their bemelodies (if we can call these sounds "melodies") and the instrumentation is very ugly (with all the annoying use of synthesizer etc.). Listen for example to the first song ("Anemoptero") whose singer (Adriana Bambabli) moreover sings out of tune. Extremely bad is also one of the songs with Galani: "I mera skotini". Simply terrible. vitaly2 writes: Sorry, but in general my own opinion is completely the reverse (concerning the music; I did not deal with the lyrics): No, to me there is nothing "intelligent" in the music: It is completely shallow, uninspired and boring. And I cannot find any soul in it. This applies also to the two songs with Dalaras, although his voice (as usual) can give even such songs a certain charm: "Poso krataei ena oneiro": The first notes at the beginning (played by a guitar I think) indeed promise a beautiful song but unfortunately this melody is not continued. Dalaras starts to sing nice but at the latest where he starts with the "eida ston ipno mou exthes" the song becomes shallow and uninteresting. And the refrain is the usual pop style in melody and instrumentation we know from so many other "Greek" (?) songs. "Havana": Can anyone explain me what the nonsense at the beginning of the song is good for? I mean this sound of the telephone, the voices from far away and Dalaras' voice sounding like through a telephone? And why is Dalaras willing to try out this nonsense?? Afterwards the "real" songs starts. All sounds tired: the melody and Dalaras' voice too. And then comes the refrain ("Ki esi na meneis ekei") which I regard the (relatively) best part of the song and of all the CD. But exactly this part I can hear in a better and more authentic ... "variation" in the song "Pao pao" with Elli Kokkinou. (If I believe at all that it is necessary that Greek singers perform latin-american music.) No, no. I do not say that Korkolis has stolen the refrain from Ramon Monchito's song. I do not want to be sued by Korkolis because of false accusations. But I think that one can say that in the refrain of the song "Havana" Korkolis simply imitated (original) latin-american music. And I wonder why we need a Greek composer in case that we want to listen to this type of music. Yes, latin sound is "modern", it is "in" (as all the "world music" / "ethnic") - and this is obviously the only reason why Korkolis composed this song and why Dalaras performed it (together with Dulce Pontes). Summary: One good melody on the whole CD - and not even this is something authentic. :blink: PS: In case that I am in mood, I will write the above comment in Greek too a little bit later.
  21. First of all, those who do not know the CD "Anemoptero", can listen to three samples here (one of them with Dalaras): http://boutique.info-grece.com/product_inf...roducts_id/5537 In general that's right, Natalie. I did not give more explanations because I thought that it would not be of much interest in case of a record that is already two years old. But o.k., I will explain more in detail when I will find the time to do so (perhaps this weekend). For the time being, a suggestion concerning the song "Havana" (from this CD): There is a purely "commercial" singer in Greece called Elli Kokkinou. In 2000 she published a CD (called "Andriki kolonia") on which she performs (with greek lyrics) an original latinamerican song, written by a certain Ramon Monchito. (Unfortunately I could not find out, where exactly he comes from.) It's title is "Pao pao". Here is a link, where you can listen to a sample of this song (about 50 seconds). (It's from a different CD, but the song is the same). It is the second song in the list with the song titles: http://boutique.info-grece.com/product_inf...roducts_id/5108 If you like, listen to it and perhaps you can tell your opinion about two points: 1. Which of the two songs ("Pao pao" or "Havana") do you regard the better one? 2. Is there a strong similarity between the refrains of the two songs, or not? _____________________ The same in Greek: Πρώτα απ όλα, όσοι δεν γνωρίζουν το CD "Ανεμόπτερο" μπορούν να ακούσουν τρία σύντομα αποσπάσματα εδώ (ένα από αυτά με τον Νταλάρα): http://boutique.info-grece.com/product_inf...roducts_id/5537 Μέχρι να βρω το χρόνο να επανέλθω, μια πρόταση αναφορικά με το τραγούδι "Havana" (από το εν λόγω CD): Υπάρχει μια καθαρά "εμπορική" τραγουδίστρια, η Έλλη Κοκκίνου (αρκετά γνωστή είναι, νομίζω). Το 2000 κυκλοφόρησε ένα CD ("Ανδρική κολώνια") στο οποίο ερμηνεύει (με ελληνικούς στίχους της Εύης Δρούτσα) ένα αυθεντικό λατινοαμερικάνικο τραγούδι, γραμμένο από κάποιον Ramon Monchito. (Δυστυχώς μέχρι στιγμής δεν κατάφερα να μάθω από πού ακριβώς είναι.) Λέγεται "Pao pao (Πάω πάω)". Να ένας σύνδεσμος, όπου μπορείτε να ακούσετε ένα απόσπασμα από αυτό το τραγούδι (50 δευτερόλεπτα περίπου). (Είναι από διαφορετικό CD, αλλά το τραγούδι είναι το ίδιο.) Είναι το δεύτερο κομμάτι στη λίστα με τους τίτλους: http://boutique.info-grece.com/product_inf...roducts_id/5108 Αν σας ενδιαφέρει, ακούστε το απόσπασμα και ίσως μπορείτε να πείτε τη γνώμη σας για δύο ζητήματα: - Ποιο από τα δύο τραγούδια ("Pao pao" ή "Havana") θεωρείτε καλύτερο; - Υπάρχει μια έντονη ομοιότητα ανάμεσα στα ρεφρέν των δύο τραγουδιών ή όχι;
  22. Με περίπου δύο χρόνια καθυστέρηση απέκτησα κι εγώ το CD "Ανεμόπτερο". Η γνώμη μου: Φρίκη!!! Τι άσχημα τραγούδια!! Μα είναι δυνατόν ο Νταλάρας να συμμετείχε σε έναν τέτοιο δίσκο;;; :blink: ______________________ With about two years delay I also bought the CD "Anemoptero". My opinion: It's a horror!!! What terrible songs!! Unbelievable that Dalaras participated on such a record!!! :blink:
  23. Βρίσκεται στον δίσκο "Φταίνε οι άπονοι καιροί" (προσωπικός δίσκος του Σαρρή με συμμετοχή της Δέσποινας Ολυμπίου σε μερικά κομμάτια, έτος κυκλοφορίας: 1997).
  24. Σ ευχαριστώ, Κώστα. Ώστε οι δύο πηγές συμπληρώνουν η μία την άλλη.
  25. ---- (Προηγουμένως ήθελα να ρωτήσω κατά πόσο διαφέρει αυτό το βιβλίο από την "Ελληνική Δισκογραφία" του Πέτρου Δραγουμάνου. Τώρα όμως το είδα μόνος μου: Το βιβλίο του Μανιάτη ασχολείται μόνο με την περίοδο 1896-1961. Ας διάβαζα πιο προσεκτικά το κείμενο του Θανάση. )