Sid

Members
  • Content count

    853
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by Sid

  1. Στις 23 Νοεμβρίου, 6-8 το απόγευμα, θα γίνει η συνέντευξη στα ραδιοφωνικά στούντιο του Παντείου Πανεπιστημίου με συμμετοχή φοιτητών του Τμήματος Επικοινωνίας. Θα μεταδοθεί από το Δεύτερο πρόγραμμα και τον Μελωδία.
  2. Εγώ πάλι που, πριν το ραδιόφωνο, σπούδασα Χημεία, αναρωτιέμαι καμιά φορά... αν είχα γίνει χημικός θα έλεγα τέτοιες χαζομάρες για το τραγούδι, όπως αυτοί που ασχολούνται με το τραγούδι και αναφέρονται έτσι στη Χημεία ?
  3. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον, αλλά δε νομίζω ότι είμαι ο πλέον κατάλληλος για να σχολιάσω τέτοιου είδους ερμηνείες, καθότι απέχω κάπως από την κλασσική μουσική, πολύ δε περισσότερο από την όπερα. Απ' όσο γνωρίζω, η οπερέτα έχει πιο ελαφριά θεματολογία από την όπερα, κάτι που νομίζω ότι αντανακλάται και στα μουσικά της μέρη. Το ότι στις βραδιές αυτές ακούστηκαν τραγούδια για "ουσίες" και από άλλα είδη εκτός του ρεμπέτικου ρεπερτορίου ή και από άλλες εποχές, φαντάζομαι ότι έγινε ακριβώς για να καλυφθούν μουσικά και κοινωνιολογικά περισσότερες πτυχές του θέματος και, αυτό προσωπικά, δε μ' ενόχλησε καθόλου. Τώρα, σχετικά με τις ερμηνείες, πάντοτε προσπαθούσα να διαχωρίσω το κάθε τραγούδι από τον τρόπο ερμηνείας του. Ο οπερετικός τρόπος ερμηνείας κάποιων τραγουδιών δεν είναι πολύ κοντά στα γούστα μου. Με τις οπερέτες έχω ασχοληθεί πιο πολύ για λόγους έρευνας καθώς στις καντάδες, στις οπερέτες, στις πρώτες επιθεωρήσεις, στο παλιό αθηναϊκό τραγούδι, βρίσκουμε τις ρίζες του ελαφρού τραγουδιού. Με ενδιαφέρουν δηλαδή περισσότερο ερευνητικά, παρά ως άκουσμα. Φυσικά πολλά τραγούδια τους είναι θαυμάσια και μπορούν να τραγουδηθούν από σημερινές φωνές (όπως έχει γίνει άλλωστε), χωρίς αυτόν τον "κλασσικό" τρόπο ερμηνείας, αλλά και χωρίς να αλλοιωθεί η ομορφιά τους. Τραγούδια, για παράδειγμα, όπως η "Ριρίκα" ή το "Η καρδιά μου πονεί για σας" έχουν νικήσει το χρόνο και τα ξέρουν πολλοί ως σήμερα. Αυτό που κατάφεραν τότε σπουδαίες φωνές όπως η Βέμπο ήταν ότι μπόρεσαν να δείξουν στον κόσμο ότι το ελαφρό τραγούδι μπορεί να υπάρξει και να τραγουδηθεί πιο "ανθρώπινα" και εκτός των μεγάλων σκηνών. Έκαναν τον πολύ κόσμο να καταλάβει ότι και το ελαφρό τραγούδι μπορούσε να γίνει μέρος της καθημερινότητάς του, παρόλο που, από τη φύση του, δεν ήταν ταγμένο, όπως το ρεμπέτικο, στον προβληματισμένο στίχο ή στα κοινωνικά θέματα. Έτσι, μπορούσε πλέον να βρει κάποιος στη δισκογραφία τραγούδια που πρωτοακούστηκαν σε οπερέτες να είναι πλέον τραγουδισμένα με πιο απλό και πιο προσιτό τρόπο για το ευρύ κοινό και από καλλιτέχνες που δεν είχαν σχέση με την οπερέτα. Τέλος, και πάλι ευχαριστώ που ζητάτε τη γνώμη μου, θέλω όμως να τονίσω ότι αυτή έχει την ίδια βαρύτητα με οποιουδήποτε άλλου. Οι πληροφορίες γύρω από ένα τραγούδι έχουν να κάνουν φυσικά με τη γνώση, το πώς όμως "μιλάει" το κάθε τραγούδι στον καθένα από εμάς έχει να κάνει αποκλειστικά με τη δεκτικότητα και την ψυχούλα μας κι εδώ είναι που διαχωρίζεται η γνώση από τη γνώμη. Στην παρέα αυτή βρίσκομαι για να μοιραστώ απόψεις και να μάθω. Δε βρίσκομαι ως δάσκαλος ή ως αυθεντία, αλλά ως μαθητής (ο "φαλακρός μαθητής" συγκεκριμένα).
  4. Νομίζω ότι το 2ο μέρος του " Στην υγειά μας" με τον Πάριο ήταν κατώτερο του πρώτου. Ίσως για αυτό να έφταιγαν και τα πολλά αποσπάσματα από το 1ο μέρος στην αρχή και το τέλος της εκπομπής. Βέβαια υπήρχαν εξαιρετικά βίντεο-ντουέτα (και πάλι πετσοκομμένα), αλλά και η ωραία εκτέλεση του "Μια αγάπη για το καλοκαίρι". Αν έλειπε και αυτή η εμμονή με τις πάνω οκτάβες...
  5. Για να αποκλιμακώσω την ένταση, να σας θυμίσω τη φράση του Θανάση Βέγγου στον πρώτο Θου-Βου, όπου στην εκπαίδευση των πρακτόρων και σε μία πολύ δύσκολη άσκηση, όλοι οι άλλοι εκπαιδευόμενοι έκαναν πίσω με αποτέλεσμα να βγει εκείνος πάλι πρώτος για να εκτελέσει την άσκηση. Και λέει την παρακάτω απλή ατάκα που κολλάει σαν απάντηση στο post του Θοδωρή και έτσι την παραθέτω. (Σιδερής): ΞΑΝΑΡΘΕ Η ΣΕΙΡΑ ΜΟΥ !!!
  6. Θέλω να γράψω τόσα πολλά και είμαι 20 λεπτά μπροστά από το πληκτρολόγιο και δεν ξέρω από πού ν' αρχίσω. Θα αυτολογοκριθώ και θα προσπαθήσω να μη γράψω ΠΑΡΑ πολλά (γιατί λίγα δε θα είναι). Δε θέλω να αναφερθώ εκτενώς στην έννοια του συλλέκτη και πότε κάποιος θεωρείται συλλέκτης ή μη-συλλέκτης. Με μία φράση, για μένα σαφώς συλλέκτης είναι και αυτός που έχει τους εκατοντάδες δίσκους στα ράφια του και αυτός που έχει εκατοντάδες τραγούδια στο pc του. Πιστέψτε με, έχω δει ανθρώπους στο Μοναστηράκι, που σίγουρα θεωρούνται "συλλέκτες", που είπα "αν είναι να γίνω έτσι, καλύτερα όχι". Δεν τρελλαίνομαι με αυτούς που ψάχνουν το ατσαλάκωτο εξώφυλλο με το άφθαρτο βινύλιο και μόνο στην πρώτη έκδοση σε μεταχειρισμένους δίσκους 30 και 40 χρόνων. Δε μ' ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που δεν έχουν τίποτε άλλο στον κόσμο, από το να σηκώνονται την Κυριακή και να κατεβαίνουν αξημέρωτα με τους φακούς για να είναι εκεί όταν αρχίσουν οι αγοραπωλησίες, μήπως και τους αρπάξει κανένας άλλος το σπάνιο 45άρι. Ούτε γι' αυτούς που ταξιδεύουν σε όλα τα μέρη του κόσμου, όχι για τουρισμό, αλλά γιατί θέλουν να έχουν τον ΙΔΙΟ δίσκο των Beatles π.χ. στις διαφορετικές (ΟΧΙ ΗΧΗΤΙΚΑ) εκδόσεις του ανά χώρα. Φυσικά και ΔΕΝ είμαι εγώ ο απόλυτα σωστός. Σέβομαι τη "λόξα" του καθενός (γιατί κι εγώ έχω τις δικές μου), αλλά μέχρις εκεί. Δεν παραγνωρίζω βέβαια το γεγονός ότι χάρη σε παντός είδους "συλλέκτες" βγήκαν στην επιφάνεια τόσα τραγούδια που οι εταιρείες έπρεπε να έχουν στα αρχεία τους, αλλά δεν είχαν. Χάρη σε συλλέκτες σώθηκαν τα προπολεμικά τραγούδια της Σοφίας Βέμπο, μετά την καταστροφή που υπέστησαν οι μήτρες τους στο εργοστάσιο της Columbia στην Κατοχή. Χάρη σε συλλέκτες έχουμε σήμερα τόσο σημαντικές ηχογραφήσεις τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη που έγιναν την περίοδο της Δικτατορίας στο εξωτερικό και όχι μόνο. Από την άλλη βέβαια πώς να μιλήσω με κάποιον που ακούει μουσική κουνώντας μόνο το ποντίκι και δεν έχει ακουμπήσει ποτέ τη βελόνα απαλά πάνω στο δίσκο? Πώς να νιώσει την απόγνωση μπροστά στη μασημένη κασέττα που πλήρωσες στο δισκάδικο για να στη γράψουν με διάφορα τραγούδια, γιατί δε σου έφταναν τα λεφτά για να αγοράσεις όλους τους αγαπημένους σου δίσκους (και εννοείται ότι οι γραμμένες κασέττες με διάφορες επιλογές κόστιζαν παραπάνω από αυτές που θα σου έγραφαν με ολόλκληρο το δίσκο). Προς Θεού, δεν τον σνομπάρω, αλλά δεν έχω τη μεταδικότητα για να του δώσω να καταλάβει ότι η "Μικρά Ασία" π.χ. έγινε "χρυσή", γιατί κάποιοι την αναζήτησαν και ξεβολεύτηκαν για να τη βρουν. Γιατί μέσα στη Χούντα ήταν εν μέρει πολιτική πράξη να αγοράζεις και να ακούς αυτά τα τραγούδια ή το "Αχ χελιδόνι μου" ή το "Έπεφτε βαθιά σιωπή". Για να τ' ακούσεις όμως έπρεπε να πας να τα βρεις και μέσα στην όλη διαδικασία ερχόσουν σε επαφή και με τα άλλα τραγούδια του δίσκου, με το εξώφυλλο και τις όποιες πληροφορίες, ακόμα και με άλλους δίσκους . Γιατί, όπως έγραψα και σε προηγούμενο topic, δεν μπορείς να αποκόψεις τον κάθε δίσκο από τον ιστορικό του περίγυρο και από τη χρονική στιγμή στην οποία βγήκε. Είναι σαν ακούσεις από τον ίδιο δίσκο το "Με λένε Πόπη" και το "Ένα τραγούδι για την Ελένη F" και να πεις ότι το ένα είναι για μία Πόπη και το άλλο για μία Ελένη. Δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, ίδιας σπουδαιότητας τραγούδια. Μακάρι το διαδίκτυο να μπορέσει να δώσει όλες αυτές τις πληροφορίες, μιας και δε θα έχει τον περιορισμό ενός εξωφύλλου ή ενός μικρού ένθετου. Δε λέω ότι ο κάθε δίσκος έχει βαρύνουσα σημασία, όμως στην κοινότητα αυτή, και ας μην ακουστεί ελιτίστικο, στην πλειοψηφία μας ασχολούμαστε με καλλιτέχνες και τραγούδια που έχουν "γράψει" στην ψυχοσύνθεσή μας με οποιοδήποτε τρόπο και σίγουρα όχι πρόσκαιρο. Θανάση στο έχω πει από το τηλέφωνο στο παρελθόν, στο λέω και δημόσια. Κι εσύ κι εγώ και άλλοι σαν κι εμάς, για πολύ κόσμο, έχουν εγκαταλείψει πια το ρομαντισμό και έχουν περάσει τα όρια της γραφικότητας. Νομίζεις ότι είναι φυσιολογικό να ψαχνόμαστε τόσες ώρες για το αν υπάρχει ηχογράφηση με τον Κούρκουλο ή για το αν η "Γιορτή ζεϊμπέκηδων" έχει κυκλοφορήσει με 3 στροφές ? Λυπάμαι, αλλά δεν είναι. Στο λέω εγώ που θα έκανα (και έχω κάνει) το ίδιο για τη μεγάλη αγαπημένη μου Ρένα Βλαχοπούλου και τον λατρεμένο μου Μάνο Χατζιδάκι. Δες όμως και την άλλη όψη. Η κάθε συλλογή είναι από τη φύση της ένα μοναχικό χόμπυ. Υπάρχουν άνθρωποι που μαζεύουν χρόνια πράγματα που, την απόλαυση αυτή, δεν έχουν να τη μοιραστούν με κανένα. Κι εσύ, όχι μόνο έχεις τόσους ανθρώπους για να μοιράζεσαι τον ενθουσιασμό σου, τις αναζητήσεις σου και τα αποτελέσματά τους, αλλά μέσα από αυτούς τους ανθρώπους βρήκες και εκείνη με την οποία έκανες οικογένεια. Οπότε, δεν ξέρω πόσο rapid ήταν, αλλά και μόνο για αυτό το share δε δικαιούσαι να έχεις κανένα παράπονο.
  7. Θα μου επιτρέψεις Θοδωρή να "κόψω" σε κομμάτια το post σου, ώστε να καταλάβουν και όσοι μας διαβάσουν σε ποια από αυτά αναφέρομαι. Να σου πω εκ των προτέρων ότι συμφωνώ με πολλά από αυτά που γράφεις, παρόλο που είμαι από τους ανθρώπους που έχουν ξοδέψει πάρα πολλά χρήματα και ώρες για δίσκους, αφού ξεκίνησα το "sport" στην προ-internet εποχή. Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Το πιστεύεις πραγματικά αυτό ? Μπορείς να ακούσεις το "Μαουτχάουζεν" χωρίς να ξέρεις πού αναφέρεται ? Μπορείς να ακούσεις τα "Ρεμπέτικα της Κατοχής" χωρίς να ξέρεις την ιδιαίτερη ιστορία κάποιων τραγουδιών από αυτά? (Τα 2 παραδείγματα μου ήρθαν στο νου φυσικά από τη σημερινή γιορτή. Υπάρχει πλήθος άλλων). Για μένα η πληροφορία ΔΕΝ είναι ΜΟΝΟ ο ήχος. Είναι ο,τιδήποτε μπορεί να σε βοηθήσει να ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΕΙΣ τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκαν κάποια τραγούδια. Τώρα αν αυτό θα είναι "σε ηλεκτρονική μορφή" όπως λες, εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα και θα συμφωνήσω μαζί σου 1000 φορές. Συμφωνώ. Εγώ δεν ανέφερα πουθενά τη λέξη "βινύλιο". Και στη δουλειά μου σπάνια χρησιμοποιώ παλιά βινύλια, καθώς πολλά από αυτά τα έχω αγοράσει σε cd ή τα έχω κάνει cd. Για να χρησιμοποιήσω παραδείγματα από τη δισκογραφία του Γιώργου Νταλάρα, σαφώς και θέλω να ακούω "Το ελληνικό πρόσωπο του Γιώργου Νταλάρα" χωρίς το παραμικρό ίχνος σκόνης ή, για να αναφερθώ σε τραγούδια, το ίδιο θέλω π.χ. για "Τα βεγγαλικά σου μάτια". Θα μπορούσα εδώ να αντιτάξω το θέμα των εξαιρετικών εξωφύλλων με έργα πασίγνωστων καλλιτεχνών που κοσμούσαν τους παλιούς δίσκους και συνέβαλλαν, κατά τη γνώμη μου, στην αξία του περιεχομένου τους, ειδικά στις διαστάσεις του βινυλίου (βλέπεις εδώ "size does matter"), αλλά ας μην ξεφύγουμε από το θέμα του ήχου. Σ' αυτό είναι που συμφωνώ 100%. Μακάρι να γίνει αυτό για το καλό όλων και της μουσικής πάνω απ' όλα που πρέπει να φτάνει σε περισσότερο κόσμο, όπως και οι περισσότερες τέχνες άλλωστε. Εδώ όμως υπάρχει μια αντίφαση. Από τη μία λες "ΝΑΙ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ MP3! Δε θα είναι σε CD ούτε σε δίσκο!", ενώ λίγο πριν αναρωτιέσαι "Μπορεί κανείς να διανοηθεί πλέον τη μουσική χωρίς CD;" Πρόσεξε όμως! Στη σημερινή εποχή "κολλημένος" δεν είναι μόνο αυτός που έχει μείνει στο βινύλιο, αλλά και αυτός που έχει μείνει στο περιεχόμενο του βινυλίου, ΑΠ' ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΑΝΑΠΑΡΑΓΕΤΑΙ, μιας και μιλάμε για ήχο. Να προσθέσω εδώ ότι, όπως σίγουρα θα γνωρίζεις, υπάρχουν αυτοί που υποστηρίζουν ότι στα mp3, αναγκαστικά λόγω συμπίεσης, "κόβονται" συχνότητες που υπήρχαν στην αρχική ηχογράφηση. Επειδή δεν έχω τις ανάλογες γνώσεις για να το κρίνω, απλά το αναφέρω. Θέλω να πω γενικά ότι δεν είμαι κατά της τεχνολογίας, σε ό,τι μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη και, γιατί όχι, πιο οικονομική. Δε μπορεί όμως να υποκαταστήσει τα πάντα. Αναφέρθηκα πιο πάνω στη διάδοση των τεχνών. Σε αντίθεση με τις απόψεις μου για τη μουσική ΔΕΝ υπάρχει τίποτα που να μπορεί να με πείσει ότι μία ΣΠΟΥΔΑΙΑ ταινία (και όχι οποιαδήποτε ταινία) μπορεί να σου προκαλέσει τα ίδια συναισθήματα στην οθόνη του σπιτιού σου με τη σύγχρονη μεγάλη κινηματογραφική οθόνη. Γι' αυτό είναι άλλο για μένα το "βλέπω ταινίες" και άλλο το "πάω σινεμά". Είναι σα να βλέπεις βιντεοσκοπημένες θεατρικές παραστάσεις ή συναυλίες και να μιλάς γι' αυτές σα να ήσουν εκεί. Η αμφισβήτηση και ο μη εφησυχασμός πάντα έφερνε την πρόοδο. Όμως η οποιαδήποτε εξέλιξη που αγνοούσε το παρελθόν είχε, τις περισσότερες φορές, αμφίβολα αποτελέσματα. Καλό είναι να χρησιμοποιείς την Ιστορία ως σκαλοπάτι, σε οποιοδήποτε τομέα, για να πας παραπέρα και όχι να την αγνοείς ή να την παραποιείς. Δύο σχετικά παραδείγματα : 1. Το "Ελεύθερο Θέατρο" (αργότερα "Ελεύθερη Σκηνή") "πάτησαν" πάνω στην παλιά επιθεώρηση για να εξελίξουν το είδος. Δεν "καταπάτησαν" τους παλιούς. Διαφοροποίησαν, όχι τη δομή της επιθεώρησης, αλλά την παρουσίασή της. Έδωσαν περισσότερη βάση στα κείμενα και λιγότερη στη φαντασμαγορία και, μαζί με το ταλέντο τους, είχαν την επιτυχία που όλοι γνωρίζουμε. 2.Αντίθετα, πολλοί από τους σκηνοθέτες του "νέου ελληνικού κινηματογράφου" στη δεκαετία του '70, σνομπάρισαν το Φίνο και τους παλιούς κινηματογραφιστές και ευαγγελίστηκαν ένα νέο είδος κινηματογράφου. Αποτέλεσμα : έδιωξαν τον κόσμο από τις αίθουσες, κάτι που ο ελληνικός κινηματογράφος ακόμα πληρώνει. Σας ευχαριστώ όλους για την ανάγνωση και, αν φτάσατε μέχρι εδώ, συγχαρητήρια για την υπομονή σας! Ζητώ συγγνώμη αν σε κάποια σημεία φάνηκε να έχω "δασκαλίστικο" ύφος (είναι κάτι που απεχθάνομαι κι εγώ στους άλλους, ανεξάρτητα από την ηλικία τους.) Θοδωρή, εκτιμώ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ τις απόψεις σου και το πάθος με το οποίο τις υποστηρίζεις και μ' αρέσει που είσαι από αυτούς, μέσα σε αυτή την υπέροχη παρέα, που προκαλούν τόσο γόνιμες συζητήσεις.
  8. Πέτρο καλημέρα ! Το "Είναι αρρώστεια τα τραγούδια" το έχει πει σε πρώτη εκτέλεση η Μαρία Δημητριάδη στο δίσκο "Δελτίο καιρού", οπότε δε θεωρείται του Πάριου πρώτη εκτέλεση.
  9. Αν πρέπει να είναι δισκογραφημένο, τότε, παραμένοντας στον Πάριο, θα έβαζα το "Να' μουνα θεός για λίγο" (Alma, corazon y vida), χρεώνοντας βέβαια στον Πάριο την 1η εκτέλεση ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ και όχι γενικά την 1η εκτέλεση.
  10. Θα μπορούσε να είναι η "Φαντασία" (Πάριος-"Μελαγχολικό φθινόπωρο του '83") και το "Καναρίνι" ?
  11. Δε βλέπεις καλύτερα Παπακαλιάτη μήπως προλάβει και γράψει και κανένας άλλος ? ΥΓ. 10 λεπτά πάλι έκανα μέχρι να καταφέρω το quote.
  12. :lol: :lol: :lol: :lol: Εξαιρετικό Θοδωρή !!! ...Και όχι τόσο παράλογο. Θα έχετε δει ή ακούσει για τα 45αράκια του ROL παλιότερα.
  13. Live and let live Theodore.
  14. Θα συμφωνήσω στα περισσότερα με το Θανάση για τη χθεσινή εκπομπή. ’λλωστε ο Γιάννης Πάριος τα τελευταία χρόνια έχει επιλέξει να ερμηνεύει κάποια συγκεκριμένα τραγούδια από τα παλιά του σε όλες τις εμφανίσεις του χωρίς να τα αλλάζει, πράγμα βέβαια που έχουν κάνει κατά καιρούς και άλλοι συνάδελφοί του με εξίσου ατέλειωτο ρεπερτόριο. Επιτρέψτε μου μόνο να προσθέσω στο προηγούμενό μου post το θυμό μου για το πετσοκόψιμο του video από την παλιά εκπομπή του Γιώργου Παπαστεφάνουμε την Καίτη Μπελίντα και... ΟΧΙ δεν το λέω για την αγάπη που έχω για το παλιό ελαφρό τραγούδι. Στο συγκεκριμένο τραγούδι (το "Μονοπάτι") και λίγο παρακάτω, η Καίτη Μπελίντα ουσιαστικά το αφηγείται και ο Γιάννης Πάριος αμέσως τραγουδά τους ίδιους στίχους, δημιουργώντας έτσι μία από τις ωραιότερες εκτελέσεις του εξαιρετικού αυτού τραγουδιού... Νομίζω ότι αυτό τουλάχιστον έπρεπε να παιχτεί ολόκληρο. Τώρα, σχετικά με το καινούριο cd (από τα δεδομένα της γειτονιάς μου μάλλον η εφημερίδα θα εξαντληθεί) νομίζω ότι το αρτιότερο τραγούδι, με πολύ ωραίο στίχο, είναι το "Σιωπή μου εσύ" (αυτό που του ζήτησε στην εκπομπή και ο Σπύρος Παπαδόπουλος). Δεν ξέρω αν θα γίνει επιτυχία, καθώς υπάρχουν άλλα τραγούδια που δείχνουν ότι θα ακουστούν περισσότερο ("Μη με ρωτάς"). Νομίζω ακόμα ότι τα ζεϊμπέκικα του δίσκου ("Ολοκαύτωμα", "Νύχτα Σαββάτου") είναι πιο αδύναμα από άλλα που είχε πει σε πρόσφατες δουλειές του - το χασάπικο "Βαρέθηκα" είναι πιο συμπαθητικό - ενώ υπάρχουν και τραγούδια με ήχο που δεν είχαμε συνηθίσει από τον Πάριο ("Σώθηκα", "Αφερίμ"), χωρίς να είναι πάντοτε κακό αυτό. Εννοείται ότι υπάρχουν και αυτά που θυμίζουν παλιό κλασσικό Πάριο ("Μάτια μου", "Όπου κι αν πας"). Μακάρι να έλειπαν και στίχοι όπως "Ούτε κρύο ούτε ζέστη δε σε βρίσκω πουθενά Σ' αγαπώ Χριστός Ανέστη λες και τα Χριστούγεννα" Γενικότερα θα προτιμούσα λιγότερο δυνατές και πομπώδεις ενορχηστρώσεις και έναν πιο χαμηλόφωνο και γλυκό Πάριο. Θα μου πείτε είσαι κολλημένος στα παλιά. Ίσως, αυτά είναι όμως που έχτισαν το όνομά του, αυτό το όνομα που ο ίδιος φαίνεται να μην έχει πρόβλημα να το βλέπει δίπλα στο όνομα του Τσαλίκη ή του Οικονομόπουλου (χωρίς να έχω πρόβλημα με κάποιον από τους δύο).
  15. Θα ήθελα να ξανακούσω τα τραγούδια βέβαια, νομίζω όμως ότι πέρα από το ελαχιστότατο αφιέρωμα στον Πυθαγόρα, πολύ καλή στιγμή ήταν και το "Θα με θυμηθείς" με τη συνοδεία του Γιάννη Σπανού. Τώρα, σχετικά με το β' μέρος, μακάρι να υπάρχουν διαφορετικοί καλεσμένοι, αλλιώς φαντάζομαι ότι θα πει τα υπόλοιπα τραγούδια των παρόντων συνθετών που τραγούδησε ο ίδιος. Θα δούμε και θ' ακούσουμε...