EKOSTEL

Members
  • Content count

    10,328
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by EKOSTEL

  1. Στις 4 Ιουλίου θα πραγματοποιηθεί η συναυλία του Όλοι μαζί μπορούμε. Αφιέρωμα στον Βασίλη Τσιτσάνη. Καλλιτεχνική επιμέλεια του Γ.Νταλάρα, σκηνοθεσία του Στ.Φασουλή και θα προλογίσει ο Διον.Σαββόπουλος. Εν καιρώ θα ανακοινωθούν και τα άλλα ονόματα. Πηγή της είδησης ο ΣΚΑΙ http://www.skai.gr/news/culture/article/369829/megali-sunaulia-tou-oloi-mazi-boroume-gia-ton-tsitsani-sto-kallimarmaro/ Το ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ παρουσιάζει φέτος στις 4 Ιουλίου, στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο, τη συναυλία «ΠΑΙΞΕ ΤΣΙΤΣΑΝΗ ΜΟΥ» στην οποία συμμετέχουν μεγάλοι Έλληνες Καλλιτέχνες.Η φετινή συναυλία του ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ αφιερώνεται στον σημαντικότερο δημιουργό της ελληνικής λαϊκής μουσικής του 20ού αιώνα.Το εμβληματικό στάδιο στο κέντρο της Αθήνας αυτή τη φορά θα γεμίσει με τα τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη, του συνθέτη που κατάφερε να αλλάξει την ιστορία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού για πάντα.Στη συναυλία προσφέρθηκαν να συμμετάσχουν αφιλοκερδώς μεταξύ άλλων ο Γιώργος Νταλάρας που θα αναλάβει την καλλιτεχνική επιμέλεια, ο Σταμάτης Φασουλής που θα τη σκηνοθετήσει, ο Διονύσης Σαββόπουλος που θα προλογίσει και θα ανοίξει συμβολικά τη συναυλία, καθώς και μεγάλες φωνές του ελληνικού τραγουδιού που θα ανακοινωθούν σύντομα.Στόχος της συναυλίας είναι η υποστήριξη ευπαθών κοινωνικών ομάδων. Με εισιτήρια από €6 και με ελάχιστη προσφορά €2 που θα μετατραπεί αυτομάτως σε τρόφιμα, θα έχουμε τη δυνατότητα να ζήσουμε μια πραγματικά μεγάλη βραδιά και ταυτόχρονα να συνεισφέρουμε στην προσπάθεια του ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ.Θα είμαστε όλοι στο Καλλιμάρμαρο στις 4 Ιουλίου. Γιατί ο Βασίλης Τσιτσάνης είναι η καρδιά του μουσικού μας πολιτισμού, είναι η φλόγα που μας ζεσταίνει και μας φέρνει κοντά.ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ.
  2. Γιατί κανένας τους δεν είχε τη διάρκεια που έχει ο Νταλάρας. Γιατί ο Νταλάρας είναι ο πιο ολοκληρωμένος καλλιτέχνης. Δεν κρίνω ποιος έχει καλύτερη φωνή ή σπουδαιότερη. Λέω πως ο Νταλάρας έχει όλο το πακέτο, να μου επιτραπεί. Κι αυτό πονά ειδικά όταν η μετριότητα είναι καθεστώς κι ό,τι προεξέχει του μετρίου το κόβουμε. Δεν ξέρω πολλούς που θα τους είχε προταθεί τέτοια τιμητική πρόσκληση να μετατρέπουν την προσωπική πρόσκληση σε αφιέρωμα σε συνθέτη κι όχι στον ίδιο. Μάλλον ΚΑΝΕΝΑΝ δεν ξέρω. Κι ας με πουνε κάποιοι ταλιμπάν του Νταλάρα. Δεκάρα τσακιστή δεν δίνω πια!
  3. Εδώ,Νεφέλη μου. δεν έχουν βάλει για την συναυλία ακόμη. Ενώ η Εστουδιαντίνα τη διαφημίζει.
  4. Αυτό το τραγούδι ξέχωρα όπως ξεχωριστή θέση έχει στην καρδιά μου
  5. https://postimg.cc/image/6uhf7cx7t/ Stav photo shoot https://postimg.cc/image/g29nolu5l/
  6. http://www.tanea.gr/interview/article/5579231/kamia-fora-ksexname-thn-poihsh-toy-tsitsanh/ «Καμιά φορά ξεχνάμε την ποίηση του Τσιτσάνη» Δημήτρης Δουλγερίδης | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 23/06/2018 08:00 «Μου προτάθηκε μία εκδήλωση με άξονα "Γιώργος Νταλάρας και λαϊκό τραγούδι". Αμέσως, όμως, το μυαλό μου έφυγε από την τιμητική πρόταση και πήγε στο ένα και μοναδικό όνομα που δένει πάνω του το λαϊκό τραγούδι. Τη συναυλία την βλέπω και ως ένα ερέθισμα να ξαναδώσουμε στους ανθρώπους τις στιγμές κανονικότητας που δικαιούνται. Νομίζω ότι έχουμε βγάλει αρκετά τον κακό μας χαρακτήρα μέσα στην κρίση. Αφήσαμε τη δυσάρεστη κατάσταση στην καλύτερη περίπτωση να μας ταλαιπωρεί και στη χειρότερη να μας διχάζει. Το ωραιότερο απ' όλα είναι ότι παρόλο που έχουμε καταλήξει στους συντελεστές με έχουν πάρει άλλοι 22 τρίχορδοι μπουζουξήδες και 28 τραγουδιστές. Ο Κώστας Χατζηδουλής γράφει ότι το λαϊκό τραγούδι μοιάζει με θρησκευτική σέχτα, με τους δικούς της αγίους και τις Παναγίες, τους μάρτυρες και τους τροπαιοφόρους, αλλά ο Τσιτσάνης είναι ο Ναζωραίος. Για μένα ο άνθρωπος αυτός υπήρξε πάντα ένα σημείο αναφοράς στη διαδικασία μεταλλαγής του λαϊκού τραγουδιού από τη δεκαετία του 1960 κι έπειτα. Οταν άκουγα τον "Επιτάφιο", τη "Ρωμιοσύνη" και το "Αξιον εστί", μελοποιημένα από τον Μίκη Θεοδωράκη, τα τραγούδια των Χατζιδάκι - Γκάτσου κι εκείνα του Ξαρχάκου, ήταν σαν να έφευγα από τη διασκέδαση και να πήγαινα στη μελέτη. Αυτό που μου έδωσε μεγάλο θάρρος ήταν εκείνη η παραδοχή του Θεοδωράκη "θα ήθελα να με βλέπετε σαν έναν μαθητή του Τσιτσάνη". Παρόλο που ζούσε με τους ρεμπέτες δεν φαινόταν και δεν ήταν ρεμπέτης. Είχε μια λαϊκή αριστοκρατικότητα και δεν τον ενδιέφερε το χύμα. Φέρνει τα δικά του θέματα και τα κίνητρά του αλλάζουν όσο αλλάζει η κοινωνία. Ισορροπεί ανάμεσα στον πόνο και την αγάπη για τη ζωή ή την ελπίδα της ανασυγκρότησης: είναι οι δύο αντίστροφες έννοιες που εξανθρωπίζουν την ελληνική κοινωνία εκείνη την εποχή. Και ο ίδιος εκφράζοντάς τες φέρεται σαν λαϊκός εκσυγχρονιστής στο χώρο του τραγουδιού. Δεν θα τον δείτε ποτέ με γραβάτα. Η γραβάτα ήταν κομφορμισμός - κι αυτό δεν το ήθελε. Η επαναστατικότητά του δεν ήταν της φιγούρας, αλλά της ουσίας. Ηξερε ότι αυτό που έκανε δεν ήταν για το μεροκάματο. Ούτε μόνο για τον εαυτό του. Υπάρχει μια κοινωνική συνείδηση. Καμιά φορά ξεχνάμε τον γλωσσικό πλούτο στα τραγούδια του. Εχει πολλά ποιητικά στοιχεία, όπως η σύνταξη "του προδομένου ο πόνος της καρδιάς", τα οποία πρέπει να παίρνει υπόψιν του και ο ερμηνευτής. Πρέπει να κατέχει το ιδίωμα και να το μελετήσει. Ο Σταμάτης Φασουλής, που σκηνοθετεί τη συναυλία και γνωρίζει το έργο του Τσιτσάνη, στάθηκε πριν από καιρό στην ποιητική αντίθεση μέσα στο "Ακρογιαλιές δειλινά": Χωρίς ντροπή, αναζητεί/ τον ήλιο που έχει χαθεί/ στα σκοτάδια να βρει. Πριν από πολλά χρόνια γι' αυτή την ποίηση μού μιλούσε και ο Σταύρος Κουγιουμτζής, ο οποίος λάτρευε τον Τσιτσάνη. Και πάτησε πολύ στις εισαγωγές του Τσιτσάνη, οι οποίες ήταν ισάξιες των ρεφρέν των τραγουδιών: ένα ολοκληρωμένο μουσικό πρελούδιο. Μου ακούγεται σαν ψευτοδίλημμα ότι ο κόσμος των στίχων του δεν είναι και ο καλύτερος για τη θέση των γυναικών. Είναι εικόνες από μια συγκεκριμένη κοινωνία, αλλά ο Τσιτσάνης ύμνησε επίσης τη γυναίκα. Ακούστε το "Απόψε κάνεις μπαμ" ή στο "Αργοσβήνεις μόνη" πώς μιλάει για τον πόνο μιας γυναίκας: όπως λίγα κομμάτια της λαϊκής μουσικής. Με την ευκαιρία, πρόκειται για ένα παράδειγμα πετυχημένης διασκευής - των Ιμάμ Μπαϊλντί - από τη νέα γενιά μουισκών που ανακαλύπτουν αυτόν τον κόσμο. Με συγκίνησαν οι Ιμάμ Μπαϊλντί, επειδή έσβησαν το μουσικό κομμάτι, αλλά άφησαν τις φωνές του Στελλάκη Περπινιάδη και της Ιωάννας Γεωργακοπούλου. Εδώ υπάρχει μια αξιοπρόσεκτη ηθική διάσταση στη διασκευή. Ξεχνάμε επίσης πως ο Τσιτσάνης αναδεικνύει τις φωνητικές ικανότητες του Καζαντζίδη στην πρώτη περίοδο: "Ισως αύριο", "Ασπρο πουκάμισο φορώ", "Πάρε το δάκρυ μου βοριά", "Κατάδικος για πάντα", "Παίξε Χρήστο το μπουζούκι", "Το 'ξερα πως θα μου φύγεις". Από κει κι έπειτα ο Καζαντζίδης, ένας άνθρωπος τον οποίο ποτέ δεν σταμάτησα να αγαπώ - παρ' όλο που κάποια στιγμή διαφοροποιηθήκαμε -, έφτιαξε ένα καινούργιο είδος λαϊκού τραγουδιού μ' αυτήν την τόσο πλούσια και καθαρή φωνή. Παίρνω, λοιπόν, την ευκαιρία για να πω ότι ο Καζαντζίδης είναι ουσιαστικά τρεις τραγουδιστές: όταν ξεκινάει είναι μίμος του Πρόδρομου Τσαουσάκη. Ο Τσιτσάνης τον απομακρύνει και του δίνει το μεγάλο δώρο της αυτοπεποίθησης με τα ωραιότερα τραγούδια της εποχής. Την ίδια εποχή που τα άλλα τραγούδια του είναι, για παράδειγμα, οι "Βαλίτσες". Κι αμέσως μετά περνάμε στην "Πολιτεία" του Θεοδωράκη και στα τραγούδια του Χατζιδάκι. Στη συνέχεια σταματά και αποσύρεται σε έναν νέο κόσμο τον οποίο ίσως δεν καταλαβαίνει. Για μένα προσωπικά αυτή η απομόνωση ήταν ένα λάθος του. Για μένα ο Καζαντζίδης έπρεπε να είναι κάθε μέρα στον κόσμο και να τραγουδάει. Ο ίδιος ένιωθε ότι έκανε το χρέος του απέναντι στον κόσμο με το να αυτοαναιρείται. Εδινε μεγάλη σημασία στις φωνές των ερμηνευτών, γι' αυτό και κάθε τραγούδι είναι πατενταρισμένο με τις φωνές τους: Μπιθικώτσης, Καζαντζίδης, Νίνου, Καίτη Γκρέυ. Και ίσως αυτή είναι μια καλή ευκαιρία για μια πρόταση προς το υπουργείο Πολιτισμού να μην ξεχνάει αυτή τη μεγάλη τραγουδίστρια. Η τιμητική σύνταξη στην Καίτη Γκρέυ είναι η ελάχιστη αναγνώριση για το τι έχει προσφέρει μαζί με τον Τσιτσάνη στον λαϊκό μας πολιτισμό. Ακούω ακόμη και σήμερα Τσιτσάνη στο αυτοκίνητο, όπως και άλλους λαϊκούς. Ακούω ξανά και ξανά Καζαντζίδη και Μπιθικώτση. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς οι νεότεροι πρέπει να ομολογήσουμε ότι τόσο καλοί σαν κι αυτούς δεν θα γίνουμε. Ξέρεις γιατί; Υπήρχε τότε ένα σύστημα παραγωγής με συγκεκριμένους ηχολήπτες και ήχο, στούντιο με δικά του βάθη, συγκεκριμένοι μπουζουξήδες που έβγαζαν ένα αποτέλεσμα. Αυτά όλα έχουν περάσει. Αυτό το χρώμα είναι δύσκολο να το ξαναπιάσεις. Αλλά ως άνθρωπος που νομίζω ότι πάντα έχω να κερδίσω απ' τους δασκάλους μου, τους ακούω. Ακόμη και τώρα, όταν θέλω να φορτιστώ πριν τραγουδήσω σε συναυλία, ακούω τη "Δραπετσώνα". Οταν τραγουδάω το "Φέρτε μου τη θάλασσα" δεν τραγουδάω εγώ, τραγουδάει ο Μπιθικώτσης που μεταφέρθηκε στη δική μου ψυχή. Το "Θα κάνω ντου βρε πονηρή" παραμένει το πιο αγαπημένο μου τραγούδι του Τσιτσάνη. Εχει πολλή πλάκα, επειδή ο Τσιτσάνης παριστάνει το κουτσαβάκι. Εχει κι αυτό το υπέροχο σλόγκαν "θα κάνω επανάσταση"». info. «Παίξε Τσιτσάνη μου», συναυλία τού Ολοι Μαζί Μπορούμε, 4 Ιουλίου στις 21.00. Προλογίζει ο Διονύσης Σαββόπουλος, σκηνοθετεί ο Σταμάτης Φασουλής. Τιμή εισιτηρίου 7 ευρώ (viva.gr), ημέρα συναυλίας 8 ευρώ. Συμμετέχουν οι Φωτεινή Βελεσιώτου, Γλυκερία, Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Βιολέτα Ικαρη, Γιάννης Κότσιρας, Κώστας Μακεδόνας, Λεωνίδας Μπαλάφας, Δημήτρης Μπάσης, Γιώτα Νέγκα, Χρήστος Νικολόπουλος, Γ. Νταλάρας, Μαρίζα Ρίζου, Ελένη Τσαλιγοπούλου
  7. http://www.tanea.gr/interview/article/5579231/kamia-fora-ksexname-thn-poihsh-toy-tsitsanh/ «Καμιά φορά ξεχνάμε την ποίηση του Τσιτσάνη» Δημήτρης Δουλγερίδης | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 23/06/2018 08:00 | «Μου προτάθηκε μία εκδήλωση με άξονα "Γιώργος Νταλάρας και λαϊκό τραγούδι". Αμέσως, όμως, το μυαλό μου έφυγε από την τιμητική πρόταση και πήγε στο ένα και μοναδικό όνομα που δένει πάνω του το λαϊκό τραγούδι. Τη συναυλία την βλέπω και ως ένα ερέθισμα να ξαναδώσουμε στους ανθρώπους τις στιγμές κανονικότητας που δικαιούνται. Νομίζω ότι έχουμε βγάλει αρκετά τον κακό μας χαρακτήρα μέσα στην κρίση. Αφήσαμε τη δυσάρεστη κατάσταση στην καλύτερη περίπτωση να μας ταλαιπωρεί και στη χειρότερη να μας διχάζει. Το ωραιότερο απ' όλα είναι ότι παρόλο που έχουμε καταλήξει στους συντελεστές με έχουν πάρει άλλοι 22 τρίχορδοι μπουζουξήδες και 28 τραγουδιστές. Ο Κώστας Χατζηδουλής γράφει ότι το λαϊκό τραγούδι μοιάζει με θρησκευτική σέχτα, με τους δικούς της αγίους και τις Παναγίες, τους μάρτυρες και τους τροπαιοφόρους, αλλά ο Τσιτσάνης είναι ο Ναζωραίος. Για μένα ο άνθρωπος αυτός υπήρξε πάντα ένα σημείο αναφοράς στη διαδικασία μεταλλαγής του λαϊκού τραγουδιού από τη δεκαετία του 1960 κι έπειτα. Οταν άκουγα τον "Επιτάφιο", τη "Ρωμιοσύνη" και το "Αξιον εστί", μελοποιημένα από τον Μίκη Θεοδωράκη, τα τραγούδια των Χατζιδάκι - Γκάτσου κι εκείνα του Ξαρχάκου, ήταν σαν να έφευγα από τη διασκέδαση και να πήγαινα στη μελέτη. Αυτό που μου έδωσε μεγάλο θάρρος ήταν εκείνη η παραδοχή του Θεοδωράκη "θα ήθελα να με βλέπετε σαν έναν μαθητή του Τσιτσάνη". Παρόλο που ζούσε με τους ρεμπέτες δεν φαινόταν και δεν ήταν ρεμπέτης. Είχε μια λαϊκή αριστοκρατικότητα και δεν τον ενδιέφερε το χύμα. Φέρνει τα δικά του θέματα και τα κίνητρά του αλλάζουν όσο αλλάζει η κοινωνία. Ισορροπεί ανάμεσα στον πόνο και την αγάπη για τη ζωή ή την ελπίδα της ανασυγκρότησης: είναι οι δύο αντίστροφες έννοιες που εξανθρωπίζουν την ελληνική κοινωνία εκείνη την εποχή. Και ο ίδιος εκφράζοντάς τες φέρεται σαν λαϊκός εκσυγχρονιστής στο χώρο του τραγουδιού. Δεν θα τον δείτε ποτέ με γραβάτα. Η γραβάτα ήταν κομφορμισμός - κι αυτό δεν το ήθελε. Η επαναστατικότητά του δεν ήταν της φιγούρας, αλλά της ουσίας. Ηξερε ότι αυτό που έκανε δεν ήταν για το μεροκάματο. Ούτε μόνο για τον εαυτό του. Υπάρχει μια κοινωνική συνείδηση. Καμιά φορά ξεχνάμε τον γλωσσικό πλούτο στα τραγούδια του. Εχει πολλά ποιητικά στοιχεία, όπως η σύνταξη "του προδομένου ο πόνος της καρδιάς", τα οποία πρέπει να παίρνει υπόψιν του και ο ερμηνευτής. Πρέπει να κατέχει το ιδίωμα και να το μελετήσει. Ο Σταμάτης Φασουλής, που σκηνοθετεί τη συναυλία και γνωρίζει το έργο του Τσιτσάνη, στάθηκε πριν από καιρό στην ποιητική αντίθεση μέσα στο "Ακρογιαλιές δειλινά": Χωρίς ντροπή, αναζητεί/ τον ήλιο που έχει χαθεί/ στα σκοτάδια να βρει. Πριν από πολλά χρόνια γι' αυτή την ποίηση μού μιλούσε και ο Σταύρος Κουγιουμτζής, ο οποίος λάτρευε τον Τσιτσάνη. Και πάτησε πολύ στις εισαγωγές του Τσιτσάνη, οι οποίες ήταν ισάξιες των ρεφρέν των τραγουδιών: ένα ολοκληρωμένο μουσικό πρελούδιο. Μου ακούγεται σαν ψευτοδίλημμα ότι ο κόσμος των στίχων του δεν είναι και ο καλύτερος για τη θέση των γυναικών. Είναι εικόνες από μια συγκεκριμένη κοινωνία, αλλά ο Τσιτσάνης ύμνησε επίσης τη γυναίκα. Ακούστε το "Απόψε κάνεις μπαμ" ή στο "Αργοσβήνεις μόνη" πώς μιλάει για τον πόνο μιας γυναίκας: όπως λίγα κομμάτια της λαϊκής μουσικής. Με την ευκαιρία, πρόκειται για ένα παράδειγμα πετυχημένης διασκευής - των Ιμάμ Μπαϊλντί - από τη νέα γενιά μουισκών που ανακαλύπτουν αυτόν τον κόσμο. Με συγκίνησαν οι Ιμάμ Μπαϊλντί, επειδή έσβησαν το μουσικό κομμάτι, αλλά άφησαν τις φωνές του Στελλάκη Περπινιάδη και της Ιωάννας Γεωργακοπούλου. Εδώ υπάρχει μια αξιοπρόσεκτη ηθική διάσταση στη διασκευή. Ξεχνάμε επίσης πως ο Τσιτσάνης αναδεικνύει τις φωνητικές ικανότητες του Καζαντζίδη στην πρώτη περίοδο: "Ισως αύριο", "Ασπρο πουκάμισο φορώ", "Πάρε το δάκρυ μου βοριά", "Κατάδικος για πάντα", "Παίξε Χρήστο το μπουζούκι", "Το 'ξερα πως θα μου φύγεις". Από κει κι έπειτα ο Καζαντζίδης, ένας άνθρωπος τον οποίο ποτέ δεν σταμάτησα να αγαπώ - παρ' όλο που κάποια στιγμή διαφοροποιηθήκαμε -, έφτιαξε ένα καινούργιο είδος λαϊκού τραγουδιού μ' αυτήν την τόσο πλούσια και καθαρή φωνή. Παίρνω, λοιπόν, την ευκαιρία για να πω ότι ο Καζαντζίδης είναι ουσιαστικά τρεις τραγουδιστές: όταν ξεκινάει είναι μίμος του Πρόδρομου Τσαουσάκη. Ο Τσιτσάνης τον απομακρύνει και του δίνει το μεγάλο δώρο της αυτοπεποίθησης με τα ωραιότερα τραγούδια της εποχής. Την ίδια εποχή που τα άλλα τραγούδια του είναι, για παράδειγμα, οι "Βαλίτσες". Κι αμέσως μετά περνάμε στην "Πολιτεία" του Θεοδωράκη και στα τραγούδια του Χατζιδάκι. Στη συνέχεια σταματά και αποσύρεται σε έναν νέο κόσμο τον οποίο ίσως δεν καταλαβαίνει. Για μένα προσωπικά αυτή η απομόνωση ήταν ένα λάθος του. Για μένα ο Καζαντζίδης έπρεπε να είναι κάθε μέρα στον κόσμο και να τραγουδάει. Ο ίδιος ένιωθε ότι έκανε το χρέος του απέναντι στον κόσμο με το να αυτοαναιρείται. Εδινε μεγάλη σημασία στις φωνές των ερμηνευτών, γι' αυτό και κάθε τραγούδι είναι πατενταρισμένο με τις φωνές τους: Μπιθικώτσης, Καζαντζίδης, Νίνου, Καίτη Γκρέυ. Και ίσως αυτή είναι μια καλή ευκαιρία για μια πρόταση προς το υπουργείο Πολιτισμού να μην ξεχνάει αυτή τη μεγάλη τραγουδίστρια. Η τιμητική σύνταξη στην Καίτη Γκρέυ είναι η ελάχιστη αναγνώριση για το τι έχει προσφέρει μαζί με τον Τσιτσάνη στον λαϊκό μας πολιτισμό. Ακούω ακόμη και σήμερα Τσιτσάνη στο αυτοκίνητο, όπως και άλλους λαϊκούς. Ακούω ξανά και ξανά Καζαντζίδη και Μπιθικώτση. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς οι νεότεροι πρέπει να ομολογήσουμε ότι τόσο καλοί σαν κι αυτούς δεν θα γίνουμε. Ξέρεις γιατί; Υπήρχε τότε ένα σύστημα παραγωγής με συγκεκριμένους ηχολήπτες και ήχο, στούντιο με δικά του βάθη, συγκεκριμένοι μπουζουξήδες που έβγαζαν ένα αποτέλεσμα. Αυτά όλα έχουν περάσει. Αυτό το χρώμα είναι δύσκολο να το ξαναπιάσεις. Αλλά ως άνθρωπος που νομίζω ότι πάντα έχω να κερδίσω απ' τους δασκάλους μου, τους ακούω. Ακόμη και τώρα, όταν θέλω να φορτιστώ πριν τραγουδήσω σε συναυλία, ακούω τη "Δραπετσώνα". Οταν τραγουδάω το "Φέρτε μου τη θάλασσα" δεν τραγουδάω εγώ, τραγουδάει ο Μπιθικώτσης που μεταφέρθηκε στη δική μου ψυχή. Το "Θα κάνω ντου βρε πονηρή" παραμένει το πιο αγαπημένο μου τραγούδι του Τσιτσάνη. Εχει πολλή πλάκα, επειδή ο Τσιτσάνης παριστάνει το κουτσαβάκι. Εχει κι αυτό το υπέροχο σλόγκαν "θα κάνω επανάσταση"». info. «Παίξε Τσιτσάνη μου», συναυλία τού Ολοι Μαζί Μπορούμε, 4 Ιουλίου στις 21.00. Προλογίζει ο Διονύσης Σαββόπουλος, σκηνοθετεί ο Σταμάτης Φασουλής. Τιμή εισιτηρίου 7 ευρώ (viva.gr), ημέρα συναυλίας 8 ευρώ. Συμμετέχουν οι Φωτεινή Βελεσιώτου, Γλυκερία, Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Βιολέτα Ικαρη, Γιάννης Κότσιρας, Κώστας Μακεδόνας, Λεωνίδας Μπαλάφας, Δημήτρης Μπάσης, Γιώτα Νέγκα, Χρήστος Νικολόπουλος, Γ. Νταλάρας, Μαρίζα Ρίζου, Ελένη Τσαλιγοπούλου
  8. http://www.tanea.gr/news/lifearts/article/5581787/papadopoylos/ Ολου του κόσμου τα τραγούδια Συγκινητική συναυλία χθες στο κατάμεστο Ηρώδειο για τον ποιητή και στιχουργό Λευτέρη Παπαδόπουλο Ζωή Λιάκα | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 26/06/2018 08:00 | Από αριστερά: Κώστας Μακεδόνας, Μελίνα Ασλανίδου, Γιώργος Νταλάρας, Μανώλης Μητσιάς, Βιολέτα Ικαρη, Χρήστος Μάστορας, στη σκηνή του Ηρω Ο Μάνος Χατζιδάκις είχε πει πως στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι εκείνοι που έπαιξαν ρόλο στον στίχο και είναι πρωτογενείς φυσιογνωμίες είναι τρεις: Στο αυθεντικό λαϊκό τραγούδι η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Στο έντεχνο ο Νίκος Γκάτσος. Και στη νεότερη γενιά ο Λευτέρης Παπαδόπουλος . Ο Νίκος Γκάτσος είχε πει ότι «o Λευτέρης Παπαδόπουλος με τρόμαξε. Οταν άκουσα τα τραγούδια του, είπα πως δεν θα ξαναγράψω. Ο νέος αυτός ποιητής, με την "Απονη ζωή", τη "Φτωχολογιά", την "Καισαριανή" και το "Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι", ξεπέρασε όλους εμάς και δημιούργησε νέα κατάσταση». Για τον Μάνο Λοΐζο ο Λευτέρης Παπαδόπουλος ήταν «μεγάλος παραμυθάς και πιο μεγάλος μάστορας. Μείγμα από μπαρούτι και μέλι. Εραστής του μόχθου και ποιητής ατόφιος. Χαραγμένος ο ίδιος, χάραξε με τον στίχο του τη ζωή μας τα τελευταία χρόνια» Και ο Μπαγιαντέρας: «Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο μεγάλος αυτός λαϊκός ποιητής, έγραψε την "Απονη ζωή". Δεν πιστεύω να γράφτηκε πιο αληθινό τραγούδι στην ιστορία της λαϊκής μουσικής. Ας ήταν να 'μουν εγώ που θα 'χε μελοποιήσει αυτό το τραγούδι». Είναι μερικές από τις διατυπωμένες εκτιμήσεις για τον σπουδαίο αυτόν ποιητή ο οποίος χθες το βράδυ τιμήθηκε από το Φεστιβάλ Αθηνών και κυρίως από τον κόσμο που γέμισε το Ηρώδειο για να του ανταποδώσει το ευχαριστώ για τους παρηγορητικούς του στίχους. Εκείνους που στέγασαν τα όνειρα, τις προσδοκίες, τα οράματα και τα τρυφερά αισθήματα ενός ολόκληρου λαού. Αλίμονο, σ' ένα βράδυ δεν χωρούν τα 1.300 τραγούδια που έγραψε στην 83χρονη ζωή του. Ομως ο σεφερικός καημός των στίχων του τραγουδήθηκε με πάθος σε εκείνα που με περισσή ευαισθησία μπήκαν στο πρόγραμμα το οποίο επιμελήθηκε με μαεστρία ο Γιώργος Νταλάρας και που τραγούδησαν - εκτός από τον ίδιον - ο Μανώλης Μητσιάς, ο Κώστας Μακεδόνας, η Βιολέτα Ικαρη και ο Χρήστος Μάστορας. Η έναρξη της βραδιάς σκάλισε τις μνήμες όσων κάθε κομμάτι της ζωή τους έχει πυκνωθεί στους ακριβούς στίχους του ποιητή. Και ποιο θα μπορούσε να είναι ιδανικότερο ξεκίνημα με τις παιδικές φωνές να τραγουδούν το «Θα πιω απόψε το φεγγάρι» θυμίζοντας εκείνη την «σύνθετη δωρική λιτότητα» όπως είχε χαρακτηρίσει ο Γιάννης Ευσταθιάδης τη δημιουργία του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Εκείνη που καταγράφηκε σε τραγούδια που ήχησαν και ενώθηκαν σε χιλιάδες στόματα χθες στο Ηρώδειο: «Απονη ζωή» «Μάνα δεν φυτέψαμε» «Ποια νύχτα» «Το άγαλμα» «Ο τρελός» «Δεν θα ξαναγαπήσω» «Πες πως μ' αντάμωσες» «Βρέχει φωτιά» «Φτωχολογιά» και τόσα άλλα που διαμόρφωσαν και καθόρισαν το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι. Η δημιουργία του Λευτέρη Παπαδόπουλου είχε σταθμούς και κομβικά σημεία. Οπως τότε που στα 25 του γνώρισε τον Σταύρο Ξαρχάκο και τα τραγούδια «Το απομεσήμερο» και «Απονη ζωή» τράβηξαν γραμμή στο ελληνικό μουσικό πεδίο. Ρωγμή ήταν και οι ερμηνείες των σπουδαίων «μελωδιών με λέξεις», όπως έχουν χαρακτηρίσει τους στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Γιώργο Νταλάρα, τον Μανώλη Μητσιά και τη Χαρούλα Αλεξίου. Και όταν χθες ο Γιώργος Νταλάρας κάλεσε την Χαρούλα στην σκηνή για να τραγουδήσει τους στίχους που δάνεισαν τον τίτλο της συναυλίας, «τι χρώματα, τι μουσικές», ο κόσμος με τις επευφημίες και τα χειροκροτήματα θύμισε για άλλη μια φορά τη ρίζα και τη λειτουργία της τέχνης: θα παρηγορεί και θα μας βγάζει από τη «βάρβαρη αχλή των νεοελληνικών γεγονότων» όπως είχε πει μοναδικά ο Γιάννης Ευσταθιάδης για τον «Πρόεδρο».
  9. Εδώ υπάρχει το πρόγραμμα των συναυλιών της Εστουδιαντίνας έως τον Σεπτέμβριο (αναρτήθηκε στη σελίδα της στο FB κι αναφέρει την 1η Ιουλίου. Σήμερα είναι 29 Ιουνίου...
  10. Θα ήταν πιο καλά αν στην επίσημη υπήρχε έγκαιρη ενημέρωση. 29 Ιουνίου κι ακόμη δεν βγήκε επίσημο πρόγραμμα συναυλιών. Κι ενημερωνόμαστε από sites που δεν ξέρω αν ισχύουν οι ημερομηνίες.
  11. Νεφέλη πολύ ωραία τα έγραψες. Μάλιστα έλεγα να μην προσθέσω τίποτα. Αρχικά έλεγα να γεμίσω τον χώρο της ανάρτησής μου μόνο με το ''Λευτέρης Παπαδόπουλος'' και θα ήμουν καλυμμένη. Γιατί τα τραγούδια και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος πρωταγωνίστησαν προχτές στο Ηρώδειο. Γιατί όσο επιβαρυμένος σωματικά κι αν ήταν, ήταν λαμπερός και στο τέλος υπέροχα συγκινητικός. Δεν ξέρω τα βίντεο αν μεταφέρουν τη συγκίνηση της βραδιάς και ειδικά του φινάλε. Δίνουν κάτι από το τι νιώσαμε όλοι όμως. Δεν ξέρω κι αν υπάρχουν ενστάσεις για συμμετοχές ή τραγούδια. Και να υπάρχουν στη συγκεκριμένη περίπτωση ελάχιστα ενδιαφέρουν. Γιατί ήταν μια πολύ δυνατή και καλά δομημένη βραδιά όπου όλοι τραγούδησαν για τον Λευτέρη τους. Άλλοι - οι παλαιότεροι- με την εμπειρία της πολύχρονης φιλίας τους κι άλλοι -οι νεότεροι- με την πρώτη εμπειρία επαφής με τον ίδιο. Δεν ξέρω ποιο συναίσθημα είναι πιο ισχυρό. Μετρά σίγουρα η πολύχρονη φιλία. 'Ολοι μας γίναμε μια χορωδία από την αρχή έως το τέλος της συναυλίας γνωρίζοντας όλα τα τραγούδια. Αφού ζήσαμε παρέα όλα αυτά τα χρόνια με τα τραγούδια του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Τα τραγούδια για τους Έλληνες είναι η ζωή μας και η παρηγοριά μας. Όλα τα τραγούδια ανεξαιρέτως; Όχι βέβαια! Τα τραγούδια αυτά που συνδέθηκαν με το dna του Έλληνα και με την χώρα την ίδια. Και τέτοια τραγούδια είναι και όσα έγραψε ο Λ.Παπαδόπουλος. Του χρωστάμε πολλά ευχαριστώ, μας χρωστά κι άλλες τέτοιες σπουδαίες βραδιές με την παρουσία του. Χάρηκα που ήμουν κι εγώ εκεί.Ανάμεσα σε αυτό το ωραίο κοινό. Λυπάμαι που πολλοί ακροατές δεν μπόρεσαν να βρουν εισιτήρια και να είναι μαζί μας. Συνθέτοντας μια μεγάλη αγκαλιά προς εκείνον. Ακούγοντας τους κορυφαίους μας και τους νεότερους. Να ζήσεις Λευτέρη Παπαδόπουλε!
  12. http://www.ogdoo.gr/epikairotita/eimastan-ekei/lefteris-papadopoulos-ta-xromata-oi-mousikes-pou-tha-tragoudame-panta
  13. https://www.vipnews.gr/2012-10-25-08-34-16/item/53696-συγκίνηση-και-νοσταλγία-στη-συναυλία-αφιέρωμα-στον-λευτέρη-παπαδόπουλο-pics https://www.gossip-tv.gr/showbiz/story/544228/sygkinisi-stin-synaylia-afieroma-ston-leyteri-papadopoylo-sto-hrodeio https://www.902.gr/eidisi/politismos/162197/ti-hromata-ti-moysikes-foto
  14. Σε Πλαζ Λουκιανού Κηλαηδόνη θα μετονομαστεί η Πλαζ Βουλιαγμένης. Στο ρεπορτάζ -μεταξύ άλλων - μιλά και ο Γ.Νταλάρας. http://www.star.gr/ellada/427739/h-akth-boyliagmenhs-tha-parei-to-onoma-toy-loykianoy-khlahdonh
  15. https://www.vipnews.gr/politics/item/53613-ποιοι-επώνυμοι-παρακολούθησαν-τη-συναυλία-του-sting-pics Στη συναυλία του Sting εχτές στο Ηρώδειο.
  16. http://www.kathimerini.gr/970149/gallery/periodiko-k/an8rwpoi/leyterhs-papadopoylos-h8ela-ka8e-stixos-moy-na-einai-oristikos
  17. https://postimg.cc/image/dc3yeprux/ Και ποια τραγούδια να επιλέξεις που είναι τόσα πολλά τα υπέροχα που έχει γράψει; Στο ίδιο τραπέζι λοιπόν επιλέγουν και μπορώ να φανταστώ κάπως την υπέροχη ατμόσφαιρα. Θα τιμηθεί ο Λευτέρης Παπαδόπουλος την Δευτέρα σε ένα κατάμεστο από κόσμο Ηρώδειο που θα τραγουδά μαζί του και θα τον ευχαριστεί για την προσφορά του. Το Φεστιβάλ Αθηνών ανακοίνωσε πως δεν υπάρχουν εισιτήρια πλέον.