Gianna Christou

Members
  • Content count

    298
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

0 Neutral

About Gianna Christou

  • Rank
    discipline in love
  • Birthday 07/03/2002
  1. Ακούγοντας το cd δεν έχω παρά να συμφωνήσω απόλυτα με τη Δώρα. Υπέροχο και καθόλου παιδικό. Εξάλλου, όλοι όσοι βρεθήκαμε στο ΜΜΑ δεν αποκομίσαμε καμμία τέτοια εντύπωση.
  2. Αγαπητέ Τάσο, έγραψες με τόση σιγουριά πως η συνέντευξη στον Δίεση 101, 3 θα είναι ζωντανή και πως θα μεταδοθεί την Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου που δεν τόλμησα να σου απαντήσω πως ΟΥΤΕ την Παρασκευή θα μεταδοθεί, ΟΥΤΕ ζωντανή θα είναι. Πως θα μπορούσε άλλωστε αφού γράφτηκε βραδάκι της Τετάρτης; Πως θα μπορούσα επίσης να διορθώσω τα όσα έγραψες αφού οι πληροφορίες μου αμφισβητούνται τόσο έντονα από όψιμους γνώστες των κινήσεων του Νταλάρα και εγώ δεν έχω όρεξη για αντιπαραθέσεις. Προς τι άλλωστε; Αξίζουν τον κόπο; Όχι είναι η απάντηση. Κατηγορηματικά όχι! Δεν αξίζουν Όχι οι αντιπαραθέσεις, αυτές μια χαρά είναι. Κι αν είναι καλοπροαίρετες μπορούν κάλλιστα να εξελιχθούν σε έναν ιδιαίτερα δημιουργικό διάλογο. Στους ανταπαρατιθέμενους αναφέρομαι Με τιμή
  3. Πάντως αν είναι να πας να στηθείς κάπου, να προτιμήσεις τη Δίεση. Ασυζητητί. Το Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ έχει ζόρικη πόρτα :lol: :lol: :lol:
  4. Πάντως όχι Ρόδια! Ούτε σπασμένα, ούτε γερά! Ένα είναι σίγουρο: Δεν θα πλήξεις, δεν θα πλήξεις σου 'χω ετοιμάσει εκπλήξεις που λέει και η "άρια" από γνωστή ....όπερα της οποίας δεν θυμάμαι τους συντελεστές! :lol: :lol: :lol: υ.γ. αν θες κάτι σε Μεσόγειο, σε Εστουδιαντίνα, σε Έρημα Χωριά, κάτι μπορεί να γίνει...
  5. Μετά φταίω εγώ για τις αφιερώσεις ε; Φταίω εγώ; :lol: :lol: :lol: Και τι μάτια τσακίρικα! Λέϊζερ να τα πω; Περισκόπιο; Τηλεσκόπιο; Ολική σάρωση έκανες μάτια μου στο Οzel! Έλεος πιά! Όλα τα είδες! Όοοοοοολοι σε είδανε :lol: :lol: :lol: κι ας έκαναν πως δεν σε πρόσεξαν!
  6. Μήπως έχεις ακούσει εκείνο το περίφημο "Δει δε χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων" που έλεγε ο αείμνηστος Δημοσθένης στον Ολυνθιακό; E, για αυτό....
  7. Ένας πολλά υποσχόμενος δίσκος με πολλά και μεγάλα ονόματα. Πλήθος συνθέτες και τραγουδιστές. Καταξιωμένοι και από διαφορετικούς χώρους. Ένας στιχουργός που μας έχει συνηθίσει να απαιτούμε από τη δουλειά του ποιότητα και διαφορετικότητα. Συνεντεύξεις του που επιμένουν σε παραγωγή τραγουδιών που δεν θα έχουν ημερομηνία λήξης αλλά θα αντέξουν στο χρόνο. Τραγούδια που δεν είναι προορισμένα να εγκλωβιστούν σε ένα ψηφιακό δίσκο αλλά να σπάσουν τον πάγο και να περάσουν στον κόσμο. Να γίνουν δικά μας. Να τα ψιθυρίσουμε. Να τα αναζητήσουμε. Να τα αγαπήσουμε. Να μας συντροφεύουν στις βραδιές που ανταμώνουμε. Το πέτυχε αυτό το ρόδι που έσπασε πρόσφατα; Ποιος ξέρει... Από την άλλη πλευρά, θα πρέπει κανείς να κρίνει ότι ακούει με τη φρεσκάδα, τη λαχτάρα και την αγωνία της πρώτης επαφής; Μήπως είναι προτιμότερο να περιμένει μέχρι να συνηθίσει στους ήχους και τα λόγια. Μήπως τελικά το ζητούμενο είναι να συμφιλιωθεί με ότι αρχικά τον απώθησε; Επειδή σιχαίνομαι τους συμβιβασμούς της συνήθειας και τη ρουτίνα της επανάληψης, θα ήθελα να γράψω και τα δικά μου συμπεράσματα από το νέο cd, πριν προλάβω να εξοικειωθώ μαζί του, χωρίς να προσαρμοστώ στους μέσους όρους, τα έτσι κι έτσι και τις κοινοτοπίες του. Τώρα λοιπόν. Τώρα που η έξη με αφήνει ανεπηρέαστη. Αρχίζοντας από το πρώτο κομμάτι: Ανάβει η ανατολή. Εδώ περισσότερο ενδιαφέρουσα είναι η τρυφερή μουσική του Σέμση με τις ιδιαίτερες επισημάνσεις του λαούτου και του μαντολίνου αλλά και το αναπάντεχο γύρισμα στο ρεφρέν που βοηθά τον Νταλάρα να ξεδιπλώσει τη φωνή του, παρά οι στίχοι. Ως εκ τούτου το συνολικό αποτέλεσμα ξεφεύγει με δυσκολία από το αναμενόμενο. Προσωπικά αν το άκουγα από οιονδήποτε άλλον τραγουδιστή δεν θα του έδινα καμία σημασία. Για εκείνα τα Δώδεκα φεγγάρια τι να πω; Το άκουσα μια φορά μαζί με τα υπόλοιπα τραγούδια. Το άκουσα και δεύτερη για να βεβαιωθώ ότι δεν κάνω λάθος στην αρχική μου εντύπωση. Το άκουσα και τρίτη. Επίτηδες αυτή τη φορά, γιατί δεν πίστευα ότι η Χαρούλα έδωσε τη συγκατάθεση της στο να βγει στον αέρα αυτό το χλιαρό και ανούσιο τραγουδάκι της σειράς. Δεν αντέχω να το ακούσω ξανά. Φαίνεται πως ο Νικολούδης μετά την Αιολία μας χαρίζει περισσότερες απογοητεύσεις παρά ευχάριστες εκπλήξεις. Κρίμα έχει αποδείξει ότι μπορεί και καλύτερα. Ο άρρωστος καιρός, δικαιώνει με τη σειρά του τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου που μας χαρίζει ένα τραγούδι αντάξιο του. Σωστά δομημένο, ταιριαστό με το ύφος του και άριστα δεμένο με τη μουσική του Μιτζέλου. Μάλλον δεν ήταν καθόλου τυχαίο που επιλέχθηκε να ακουσθεί ως προπομπός του cd. Παρέπεμπε σε κάτι θετικό και άξιο προσοχής. Στο σώμα σου να κατοικώ. Τη Σαββέρια Μαργιολά δεν την ήξερα πριν την ακούσω να εκτελεί το δύστυχο τραγούδι και πλέον έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως πολύ θα ήθελα να συνεχίσω να την αγνοώ. Ένα υπέροχο τραγούδι με εκπληκτικούς στίχους που θα μπορούσε να το απογειώσει ο Νταλάρας αν είχε επιλέξει να το ερμηνεύσει αποκλειστικά ο ίδιος όπως κάνει στο ρεφρέν που με την είσοδο του μεταμορφώνει μαγικά το νιαούρισμα σε τραγούδι- χωρίς την ευγενική συνδρομή της δημίου Μαργιολά Σ αγαπώ και σε θέλω. Μια διαφορετική μουσική πρόταση ανάμεσα σε κουπλέ και ρεφρέν που τελικά δεν καταφέρνει να το σώσει και να μας δώσει ένα τραγούδι δυνατό και άξιο να φτάσει σε κάτι πραγματικά άξιο λόγου. Μια από τα ίδια με μια εύστοχη αλλά μάλλον δειλή υπογράμμιση μ ένα ταξίμι από ένα μπουζούκι που συνεχίζει να υποστηρίζει το τραγούδι μέχρι τέλους χωρίς να κατορθώσει να το βγάλει από την κατηγορία του καλούτσικου. Κρίμα γιατί οι στίχοι έχουν αρκετά καλά στοιχεία και με μια διαφορετική μουσική γραφή ίσως το αποτέλεσμα να ήταν διαφορετικό. M όποια να ναι. Μια μπαλάντα που αν δεν την άκουγα δεν θα έχανα τίποτα. Μουσική, στίχοι και φωνή ένα και το αυτό. Αδιάφορα, ουδέτερα, ασθενικά, άτονα χωρίς κανένα ενθουσιασμό και ιδιαιτερότητα. Μαχαιρωμένο τραγούδι. Ε μάλλον η μαχαιριά ήταν μοιραία και το τραυμάτισε σοβαρά. Αν έχεις ακούσει τα προηγούμενα με τη σειρά που παίζονται νομίζεις ότι το cd αυτονομήθηκε και παίζει τα ίδια σε επανάληψη. Αν το ακούσεις μόνο του, αναρωτιέσαι για το λόγο της ύπαρξης του. Έφυγες ολόγυμνη. Από τις πιο όμορφες προτάσεις που θα μπορούσε να γίνουν. Μια απρόσμενη συνεργασία σε ένα τραγούδι με δυνατούς στίχους και μουσική που παραπέμπει στους ήχους της Σμύρνης που επέλεξε ο Γκρους για να το συνοδεύσει χωρίς να του αφαιρεί τίποτα ή να αποσπά την προσοχή μας από τον ισχυρό και θαρραλέο λόγο. Μπράβο στους δημιουργούς του. Για την τόλμη και το άψογο αποτέλεσμα. Το πέλαγο κορμί σου. Ένα από τα σπάνια εξάρματα του cd. Με τον Παντελή Θαλασσινό να επιλέγει ένα γλυκό μουσικό δρόμο για να στολίσει τον τολμηρό στίχο που του δόθηκε θυμίζει Αιολία αλλά είναι υπέροχη- και ένα Νταλάρα να μας δείχνει πως είναι ικανός να καταξιώσει με τη φωνή του ότι αποφασίσει να τραγουδήσει και τον Θαλασσινό να τον συνοδεύει θαυμάσια στα σεκόντα. Εννιά μαχαίρια. Ένα υπέροχο τραγούδι που μοιάζει να έρχεται από τα βάθη του χρόνου. Προκλητικό και εκρηκτικό. Με μουσική που παραπατάει αριστουργηματικά ανάμεσα στο δημοτικό τραγούδι και τους λαϊκούς δρόμους και φτάνει σε ένα θαυμάσιο πάντρεμα.Στίχοι διαπεραστικοί και ένας Νταλάρας στα καλύτερα του. Μια φωνή που κυριολεκτικά την έχει υποτάξει στα θέλω του και τη χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά. Ένα φιλί για κείνον. Έξοχο! Η Αρετούλα αποδεικνύει για πολλοστή φορά την υψηλή κλάση της και η φωνή της που ωριμάζει θαυμάσια μας υπόσχεται ένα μέλλον λαμπρό. Απλά: εύγε. Εσύ που ξέρεις. Αφελές; Παιδικό; Τα απανωτά λαλαλα λαλαλα λαλαλαλαλα που παραπέμπουν σε χαρούμενα στρουμφάκια ξενίζουν. Οι στίχοι χωρίς έμπνευση και το αποτέλεσμα πολύ κάτω του μετρίου. Έχουμε όντως ανάγκη από τέτοια τραγουδάκια της σειράς; Μ αυτά θα ξεφύγουμε από τα σκουπίδια; Με την υπεραπλούστευση και τα παιδάκια που στοχεύουν στο θυμικό; Γιατί άραγε να συμπεριληφθεί στο cd ένα ακόμη άστοχο κι ανούσιο τραγουδάκι; Όλα γραφτήκανε για σένα. Απλά υπέροχο. Mε το μαγικό άγγιγμα του διαχρονικού και προικισμένο με όλα τα συστατικά που θα το βοηθήσουν να ξεπεράσει τα στενά χρονικά περιθώρια του σουξέ και να μας συντροφεύει για αρκετά χρόνια. Τραγούδι της παρέας. Καθαρόαιμο. Στίχος στιβαρός. Μελωδία που έχει κλέψει κάτι από τις καλύτερες στιγμές του Γιώργου Ζαμπέτα. Και τη θεία φωνή του Νταλάρα να το καθαγιάζει. Κυριολεκτικά. Η υπόσχεση του 2005 που έγινε πράξη ένα χρόνο και κάτι μήνες μετά. Ας είναι καλοτάξιδο.
  8. Theodore μην "χτυπιέσαι" :lol: :lol: Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε! Μη ζητάς πολλά αγαπητή Blackadder! Αυτοί που έπρεπε να καταλάβουν, κατάαααλαβαν :lol: :lol: :lol:
  9. Λες να τραγουδήσει με τη Giannachr και τη Μarochr και η διαφωνία τους να ήταν για το πως θα μπει ο όνομα τους στην ΤΑΜΠΕΛΑ;;;;;;;; Είπα ότι θα μας ξαφνιάσει-όπως πάντα! Τώρα με ποιον ή με ποιαν θα τραγουδήσει....και πού;...Μόνο ο Νταλάρας ξέρει.... Μα να μη μένει τίποτα κρυφό σ' αυτό το Forum! Tίποτα! :blink: ’ντε με το ...κακό και στην Espresso! :lol: :lol:
  10. Βρε μανία με τη Gianna :lol: :lol: :lol: ’σε Matthew! Τη "φάγανε" τη Gianna! Πολλή μανία! :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: Καλή χώνεψη λοιπόν !!!! :blink: :blink: :blink: Αν και κάτι μέσα μου μού λέει ότι τους κάθισα στο λαιμό
  11. Το τραγούδι μεταδίδεται ήδη σε διάφορες μουσικές εκπομπές από το Β' Πρόγραμμα της ΕΡΤ που θα είναι και χορηγός επικοινωνίας για το νέο cd.
  12. Και επειδή για να είναι πλήρες ένα ρεπορτάζ εκτός από τους αναγνωρισμένους και έμπειρους ρεπόρτερ, κάποιες φορές απαιτείται και η συμμετοχή των ερασιτεχνών, σκέφτηκα να προσθέσω κι εγώ δυο λόγια στα όσα έχουν ήδη στο συγκεκριμένο topic. Αφού λοιπόν ζητήσω την επιείκεια σας για την ερασιτεχνική προσέγγιση του θέματος, θα ήθελα να σας μεταφέρω στην ατμόσφαιρα της συγκεκριμένης βραδιάς παραθέτοντας ορισμένα αποσπάσματα από τις ομιλίες που ακούστηκαν. Αποσπάσματα, τα οποία εν πολλοίς εξηγούν για όσους επιμένουν να μην το καταλαβαίνουν- το λόγο για τον οποίο η UNHCR αποφάσισε να απονείμει τον τίτλο του πρεσβευτή καλής θέλησης για τους πρόσφυγες στον Γιώργο Νταλάρα. ξεκινώντας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο οποίος «άνοιξε» την εκδήλωση. Ο κ. Παπούλιας λοιπόν επεσήμανε μεταξύ άλλων ότι «Ο προηγούμενος αιώνας, ονομάστηκε και όχι άδικα, ο αιώνας του ολέθρου. Το τέλος του ψυχρού πολέμου, έκανε την ανθρωπότητα να στρέφει τα μάτια της και τις ελπίδες της σ ένα νέο κόσμο, ενιαίο, ασφαλή, ειρηνικό, όπου ο πόνος, η υλική και πνευματική πενία και ο πόλεμος θα είχαν απαλειφθεί. Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και σε άλλα μέρη του πλανήτη ξεφούσκωσαν τον ενθουσιασμό, καταδεικνύοντας το ρευστό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε. Κυρίες και κύριοι, βρισκόμαστε σήμερα όλοι εδώ όχι για να διακηρύξουμε την προσήλωση μας στην αξία της ειρήνης, θα ήμουν και πιστεύω ότι θα ήμασταν όλοι- ιδιαίτερα ευτυχείς αν είχαμε σήμερα τη δυνατότητα να μιλήσουμε θεωρητικά και μόνο, για τα δεινά του πολέμου στηριζόμενοι στις δραματικές εμπειρίες που έζησαν οι παλιότερες γενιές. Δυστυχώς όμως σε πολλές περιοχές του πλανήτη μας ο πόλεμος εξακολουθεί να αποτελεί μια πραγματικότητα. Εκατομμύρια συνάνθρωποι μας βιώνουν τη φρίκη και υπομένουν τα δεινά του. Κι ένα από τα μεγαλύτερα είναι η προσφυγιά. Η Ελλάδα διατηρεί ζωντανά τα βιώματα της και άσβεστες τις μνήμες της μικρασιατικής και κυπριακής προσφυγιάς. Και γι αυτό είναι αξιέπαινες οι προσπάθειες και τα πρόσωπα που συμμετέχουν ενεργά στην προσπάθεια θεραπείας τέτοιων καταστάσεων. Ο ΟΗΕ και ιδιαίτερα η Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες βασίζονται σε καταξιωμένους καλλιτέχνες όπως ο Γιώργος Νταλάρας που βρίσκονται δίπλα σε όλους τους συνανθρώπους μας που είχαν την ατυχία να βιώσουν τη φρίκη του πολέμου. Ας σταθούμε όλοι δίπλα στους πρόσφυγες, στους ανέστιους, τους απάτριδες, γιατί η ανθρωπιά δεν είναι θεωρεία, είναι πράξη». Στη συνέχεια πήρε το λόγο η κυρία Karen Farkas, αντιπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες στην Ελλάδα. Η οποία τόνισε μεταξύ άλλων ότι « Η αρχαιότερη αναφορά για την τραγωδία των προσφύγων και την ευγενή πράξη της χορήγησης ασύλου σ αυτούς τους ανθρώπους, μας έρχεται από την Αρχαία Ελλάδα. Ήδη από τον 5ο π.Χ. αιώνα μεγάλοι τραγωδοί όπως ο Αισχύλος και ο Ευρυπίδης μίλησαν μέσα από το έργο τους για ιδέες που παραμένουν σήμερα τόσο αληθινές, όσο και πριν από τόσους πολλούς αιώνες. Η απώλεια της πατρίδας, είτε μιλάμε για την Τροία, είτε για την Αρχαία Σπάρτη, είτε για το Νταρφούρ, είναι μια τραγωδία που συγκινεί τους ανθρώπους σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης αλλά και σε όλε στις εποχές. Οι Έλληνες έχουν εκφράσει αυτό το συναίσθημα μέσα από θαυμαστά και διαχρονικά έργα τέχνης, στο θέατρο και στη μουσική. Το 1972, πενήντα χρόνια μετά την τραγωδία της Μικρασιατικής καταστροφής το 1922, ένα τραγούδι σε μουσική του Απόστολου Καλδάρα και στίχους του Πυθαγόρα, φέρνει στην επιφάνεια μνήμες από τις τραγικές εικόνες της προσφυγιάς: Πάνε κι έρχονται καράβια Φορτωμένα προσφυγιά Βάψαν τα πανιά τους μαύρα Τα κατάρτια τους μαβιά. Ένας νέος άντρας, έντυσε με τη φωνή του αυτό το τραγούδι και την εικόνα των καραβιών που μετέφεραν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία στην Ελλάδα το 1922. Ο άντρας αυτός ήταν ο Γιώργος Νταλάρας. Σήμερα η φωνή του έχει γίνει γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο για την εκφραστικότητα με την οποία τραγούδησε ορισμένα από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια της σύγχρονης Ελλάδας, πολλά από τα οποία συνεχίζουν να μας ευαισθητοποιούν για τον πόνο των άλλων. Σε μια πικρή ανάμνηση εκείνων των παλιών εικόνων της προσφυγιάς, πολλοί από τους σημερινούς πρόσφυγες, εξακολουθούν να έρχονται με καράβια από τα παράλια της Μικράς Ασίας. Αυτή τη φορά όμως είναι πλαστικές βάρκες, χωρίς πανιά. Αλλά η αγωνία και η απόγνωση είναι η ίδια. Και η αναγκαιότητα μιας φωνής, όπως αυτή του Γιώργου Νταλάρα να μιλήσει στον κόσμο για αυτή την αγωνία και την απόγνωση είναι μεγαλύτερη από ποτέ». Στο σημείο αυτό, η κ. Farkas , μας κάλεσε να παρακολουθήσουμε ένα βίντεο με θλιβερές εικόνες από τους σημερινούς πρόσφυγες και παράλληλα αποσπάσματα από συναυλίες του Γιώργου Νταλάρα, ο οποίος ακούστηκε να τραγουδά α) Το ’σπρο περιστέρι β) Gloria Dios Και η κ. Farkas, συνέχισε λέγοντας ότι «σήμερα υπάρχουν περίπου 8,5 εκατομμύρια πρόσφυγες ανά τον κόσμο. Ο συνολικός αριθμός όμως των ξεριζωμένων για τους οποίους φροντίζει η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες φθάνει τα 21 εκατομμύρια συμπεριλαμβανομένων και των εσωτερικά εκτοπισμένων λόγω συγκρούσεων. Αυτή την εβδομάδα, τόνισε, ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες κ. Αντόνιο Γκουτέρρες, έκανε έκκληση για μια κοινή διεθνή προσπάθεια, προκειμένου να διαφυλάξουμε το θεσμό του ασύλου, αναζητώντας παράλληλα αποτελεσματικότερους τρόπους για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης, την εξασφάλιση ομαλών συνθηκών μετά από συγκρούσεις και την ανακούφιση εκατομμυρίων ανθρώπων εκτοπισμένων μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Μέχρι σήμερα, πέντε Πρεσβευτές Καλής Θέλησης, έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες για τη διαφύλαξη του θεσμού του ασύλου και την αναχαίτιση του κύματος της μη ανεκτικότητας του αποκλεισμού μέσα στις κοινωνίες. Αυτοί οι Πρεσβευτές Καλής Θέλησης, μεταδίδουν το μήνυμα του σεβασμού, της ελπίδας και της συμπόνιας για τους πρόσφυγες με τον πλέον δυναμικό τρόπο. Δίνουν τη φωνή τους σε χιλιάδες ανθρώπους που έχουν απεγνωσμένα ανάγκη διεθνούς προστασίας. Εφέτος, ο γ.γ. του ΟΗΕ κ. Κόφι ’ναν και ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες κ. Αντόνιο Γκουτέρρες, προέκριναν δύο νέους Πρεσβευτές Καλής Θέλησης τον κ. Οσβάλντο Λαπόρτ από την Αργεντινή και τον κ. Γιώργο Νταλάρα από την Ελλάδα. Η ανακήρυξη του Γιώργου Νταλάρα σε Πρεσβευτή Καλής Θέλησης του ΟΗΕ, στηρίζεται στην αναγνώριση του ανθρωπιστικού πνεύματος που τον διακρίνει και της συνεργασίας του με την Ύπατη Αρμοστεία τα τελευταία πέντε χρόνια». Και επιπροσθέτως η κ. Farkas τόνισε ότι «Αποτελεί τιμή, για την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, να εκπροσωπείται από τον Γιώργο Νταλάρα. Η απονομή του τίτλου του Πρεσβευτή Καλής Θέλησης στον Γιώργο Νταλάρα, είναι εξίσου τιμητική για την Ελλάδα σε αναγνώριση της σημαντικής ιστορίας, της πλούσια κουλτούρας, της τέχνης και της μουσικής της που έχουν βαθύτατα επηρεάσει το σύγχρονο κόσμο. Αυτή η ανακήρυξη λοιπόν είναι μια μοναδική ευκαιρία για έναν καταξιωμένο και αναγνωρισμένο καλλιτέχνη να δανείσει τη φωνή του στους πρόσφυγες και τους εκτοπισμένους ανά τον κόσμο και να μοιραστεί με όλους μας, την ελληνική μουσικά και τα αξεπέραστα τραγούδια που μιλούν για αγωνία, απόγνωση και για πατρίδες που έπρεπε να εγκαταλειφθούν». Στο σημείο αυτό ακολούθησε μαγνητοσκοπημένο μήνυμα της Αναπληρώτριας Ύπατης Αρμοστή του ΟΗΕ κ. Γουέντυ Τσάμπερλιν η οποία συνεχάρη τον Γιώργο Νταλάρα για τη διάκριση που του έγινε και ευχήθηκε επιτυχία στο έργο του. Στη συνέχεια η κ. Farkas κάλεσε στο βήμα τον Γιώργο Νταλάρα προκειμένου να του απονεμηθεί ο τίτλος του Πρεσβευτή Καλής Θέλησης και το ειδικό διπλωματικό διαβατήριο που τον συνοδεύει. Και να τι είπε στην αντιφώνηση του -απίστευτα συγκινημένος και συχνά με σπασμένη φωνή- ο Γιώργος Νταλάρας, αποδεχόμενος τον τίτλο του Πρεσβευτή Καλής Θέλησης. «Εξοχότατε, Αγαπητές φίλες και φίλοι Θα ήθελα να ζητήσω την επιείκεια σας σε ότι αφορά την προσφώνηση των επισήμων, είναι κάτι που θα πρέπει να μάθω από δω και στο εξής. Δώστε μου λίγο χρόνο. Σας θεωρώ όλους φίλους μου ουσιαστικά, κοντινούς που είσαστε απόψε εδώ και με τιμάτε με την παρουσία σας. Αυτά που θέλω να πω όμως θα μπορούσαν ίσως να τελειώσουν σε δυο σειρές αλλά με την ευκαιρία που μου δόθηκε να απευθυνθώ σ εσάς από αυτό το μικρόφωνο, έγραψα μερικά πράγματα και θα ήθελα να σας τα πω. Ελπίζω να μη σας κουράσω. Πρώτα απ όλα θέλω να ευχαριστήσω την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, την κυρία Κaren Farkas και την Ελληνική Αντιπροσωπεία ιδιαίτερα, για την μεγάλη τιμή αυτής της διάκρισης. Πρέπει να σας πω όμως ότι αισθάνομαι αρκετά αμήχανα να επιβραβεύομαι για πράξεις και ενέργειες μου, που από μικρός τις θεωρούσα αυτονόητες με την ιδιότητα μου σαν καλλιτέχνης και σαν πολίτης. Για αυτό και αποδέχομαι την τίτλο όχι σαν επιβράβευση αυτών που έχω κάνει, αλλά σαν δέσμευση για αυτά που θα συνεχίσουμε να κάνουμε η οικογένεια μου κι εγώ, όσο μπορώ και όσο αντέχω. Για μένα, η υπόθεση των προσφύγων δεν είναι κάτι ξένο. Έζησα μαζί με αυτό το πρόβλημα και με επηρέασε πολύ στον τρόπο που έβλεπα τους συνανθρώπους μου. Έζησα σαν παιδί τη δυσκολία, την αγωνία και τον πόνο του να είσαι πρόσφυγας, όχι ο ίδιος, αλλά από την πλευρά της οικογένειας της μητέρας μου. Έζησα όμως ο ίδιος και βίωσα έφηβος και νέος τη δικτατορία, τη δυστυχία των συμπατριωτών μου που εκδιώχθηκαν και βασανίστηκαν για τις ιδέες και τις πολιτικές τους πεποιθήσεις και έγιναν πρόσφυγες στο εξωτερικό και ακόμα πρόσφυγες και εξόριστοι στον ίδιο τους τον τόπο. Έζησα το δράμα των προσφύγων της Κύπρου, της Ίμβρου, της Τενέδου, της Πόλης και βέβαια επιλέγοντας μέσα από την προσωπική μου διαδρομή, τη δουλειά και την τέχνη μου ένα συγκεκριμένο τρόπο έκφρασης και πορείας γνώρισα μέσα από εκατοντάδες συναυλίας διαμαρτυρίας και συμπαράστασης το δράμα των προσφύγων σε όλο τον κόσμο και πρόσφατα, τις τελευταίες δεκαετίες, δίπλα μας εδώ στην ταραγμένη γειτονιά μας στα Βαλκάνια. Και δεν έκανα τίποτα περισσότερο από το ανταποκριθώ σαν πολίτης του κόσμου. Αν με ρωτούσατε γιατί δεν στάθηκα αποκλειστικά στο τραγούδι και στην τέχνη μου, που είναι τόσο σημαντική για μένα, θα απαντούσα ότι ακριβώς επειδή το θεωρώ πολύ σοβαρή υπόθεση, δεν θέλω να ζήσω μόνο την ευδαιμονία της μικρής καθημερινότητας μου, δεν θέλω να πάει η ζωή μου απλά στα χαμένα. Τις τελευταίες δεκαετίες παρακολουθώντας τα γεγονότα, στεκόμαστε αμήχανοι στην αντίφαση όπου ο άνθρωπος επιδίδεται με τόσο μεγάλη επιτυχία σε τεχνολογικά, επιστημονικά και υλικά επιτεύγματα και υστερεί σε συναίσθημα και ανθρωπιά, με αποτέλεσμα αυτή η αδιαφορία του σε πολλά επίπεδα να τον κάνει στην καλύτερη περίπτωση αφελή και ανώριμο πολιτικά και στη χειρότερη βάρβαρο. Εγώ δεν θέλω να το ακολουθήσω αυτό. Έχω ανάγκη να παραμελήσω πολλές φορές άλλα πράγματα και να κρατήσω ανοιχτή την ψυχή και το μυαλό μου στον παραλογισμό που συμβαίνει και εκτυλίσσεται καθημερινά δίπλα μας και μακριά μας. Δυστυχώς, μετράμε στις μέρες μας 21 εκατομμύρια πρόσφυγες, πάνω από τους μισούς γυναίκες και παιδιά. Θύματα διωγμών και των πολέμων. Γιατί στον τελικό απολογισμό όλοι ξέρουμε ο πόλεμος έχει μόνο ηττημένους. Πολιτικοί πρόσφυγες, θύματα των ιδεών τους και της ελεύθερης σκέψης τους, άνθρωποι που αφήνουν πολλές φορές τα σπίτια τους με ένα μισογεμάτο πιάτο στο τραπέζι, αναγκασμένοι να παίξουν με το ζόρι ένα μακροχρόνιο κυνήγι ένα κρυφτό και κυνηγητό που δεν επέλεξαν ποτέ με τη θέληση τους. Τι έκανα άραγε και τι θα μπορούσα να κάνω εγώ γι΄ αυτούς τους ήρωες; Να υποκλιθώ με θαυμασμό μπροστά στην αντοχή και το μεγαλείο τους και να τους προσφέρω το τραγούδι μου, τη φωνή της ψυχής μου. Θα μου πείτε ότι αυτό είναι κάτι πολύ λίγο και μικρό. Το δέχομαι αυτό. Δεν δέχομαι όμως ότι είναι ματαιότητα ή ουτοπία. Και αυτό το τραγούδι ανήκει πρώτα απ όλα σε αυτούς που το εμπνεύστηκαν και το έγραψαν. Λόγια και μουσικές. Και θέλω μια και μου δίνεται η ευκαιρία, να ευχαριστήσω πάλι απ εδώ τους αγαπημένους μου δασκάλους, που άλλοι είναι εδώ απόψε παρόντες και άλλοι είναι κάπου επάνω, δίπλα μας, γύρω μας, που μου έδωσαν λόγο και ήχο για να μπορώ έτσι μαζί με τα χρήσιμα και αναγκαία ψυχαγωγικά τραγούδια της χαράς και της διασκέδασης να υπηρετώ και ένα τραγούδι ανθρωποκεντρικό που προάγει και στηρίζει τον πολιτισμό, την ελευθερία, τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη, την ανοχή, τη συμμετοχή στα κοινά και ιδιαίτερα σε θέματα τόσο σοβαρό όσο αυτά των προσφύγων. Ειδικά στη χώρα μας, λόγω της γεωγραφικής της θέσης και μετά την ένταξη της στην Ενωμένη Ευρώπη, η Ελλάδα αποτελεί πόλο έλξης για πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες, χρειάζεται μια υπεύθυνη πολιτική απ όλους μας, κυρίως από τους αρμόδιους φορείς για να αντιμετωπισθεί στο μέτρο του δυνατού το οξύτατο πρόβλημα της υποδοχής, της περίθαλψης και του ασύλου. Θέλω να πω επίσης πως, ότι θετικό έχει προκύψει μέσα από τις συναυλίες μου για αυτούς τους σκοπούς πέρα από την ευαισθητοποίηση και την ενημέρωση- η όποια οικονομική συνδρομή και ενίσχυση, οφείλεται κυρίως σε όλο αυτόν τον κόσμο, στις χιλιάδες ανθρώπων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό που με τίμησαν και με τιμούν με την αγάπη και την εμπιστοσύνη τους στηρίζοντας τις επιλογές μου. Και σε αυτούς χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ίσως το μεγαλύτερο. Dear Karen, thank you very match for the distinguish honor. Thank you all, all of you in the Athens office for the grate support and collaboration. I commit myself to continue my efforts to meet all the purpose for protecting the refugees. Κύριε Πρόεδρε, ευχαριστώ για μια ακόμη φορά για την τιμή που κάνατε να είστε απόψε εδώ, και δεσμεύομαι απόψε σ εσάς, όχι βεβαίως σαν πρεσβευτής γιατί δεν έχω τα τυπικά προσόντα ξέρετε ότι προέρχομαι από μια πολύ ταπεινή οικογένεια δεσμεύομαι όμως σ εσάς σας πολίτης να κάνω αυτό που έμαθα και ξέρω. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος πάνω στη γη από το να χάνει κανείς την πατρίδα του όπως έλεγε δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν ο Ευριπίδης. Θέλω να τελειώσω και να κλείσω μ ένα τραγούδι για τους πρόσφυγες ενός σπουδαίου ανθρώπου που μας έκανε υπερήφανους και μας άνοιξε το δρόμο, ένα τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους του ξεχωριστού ποιητή του Τάσου του Λειβαδίτη. Επιτρέψτε μου». Και η βραδιά έκλεισε «τυπικά» με το Γιώργο Νταλάρα να τραγουδά συνοδεία ενός πιάνου και της κιθάρας του «Την πόρτα ανοίγω το βράδυ» και «ουσιαστικά» όταν χάθηκε στις αγκαλιές των φίλων του που μοιράστηκαν μαζί του αυτή την ξεχωριστή βραδιά και τη μεγάλη του συγκίνηση. Υ.γ. Και όχι, δεν θέλει να τον αποκαλούν «Κύριε Πρέσβη» αλλά όπως τον έλεγαν πάντα
  13. Με ένα παρατεταμένο χειροκρότημα, δεκάδες μικρά πυροτεχνήματα αλλά και φωτεινά «μπαστουνάκια» με τα οποία του έγνεφαν (σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας) και ευχές για χρόνια πολλά, υποδέχθηκε χθες το βράδυ το Γιώργο Νταλάρα, το κοινό που γέμισε ασφυκτικά το Παττίχειo Αμφιθέατρο της Λάρνακας. Οι Έλληνες της Κύπρου, φρόντισαν να του δείξουν για πολλοστή φορά και με κάθε πρόσφορο «μέσον» τη βαθιά αγάπη, το σεβασμό και την ευγνωμοσύνη που τρέφουν στο πρόσωπο του Γιώργου. Κι εκείνος ανταπέδωσε τραγουδώντας εμφανώς συγκινημένος, με μια ζεστή, υπέροχη στην ωριμότητα της και σε κάποια τραγούδια ραγισμένη φωνή. Το να επαναλάβω τα γνωστά, κοινότοπα και τετριμμένα για το πόσο άψογα τραγούδησε τα κομμάτια που περιλαμβάνονται στον κύκλο Από τα Έρημα χωριά στη Μεσόγειο είναι περιττό. Όλοι όσοι βρέθηκαν στο Θέατρο Βράχων, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης αλλά και στις υπόλοιπες συναυλίες του καλοκαιριού, γνωρίζουν ότι πρόκειται για ένα μουσικό ταξίδι από την Πορτογαλία μέχρι την Κρήτη, τα Βαλκάνια και την Έγγύς Ανατολή. Εξάλλου, για τη συναυλία θα υπάρξουν σίγουρα αναλυτικά ρεπορτά από τον κυπριακό Τύπο που κάλυψε το γεγονός. Είναι επίσης ευνόητο ότι οι παρευρισκόμενοι, συμμετείχαν ολόψυχα και τραγουδούσαν μαζί του παρασυρμένοι από την μοναδική ατμόσφαιρα μιας νύχτας γλυκιάς που γέμιζε από τη φωνή του. Και όπως ήταν αναμενόμενο: Τον Αποθέωσαν
  14. Ηρεμία παιδιά. Σκεφτείτε για μια στιγμή μόνο το διαφωνώ με όσα λες αλλά θα υποστηρίζω το δικαίωμα σου να τα λές. Μην τους το αφαιρείτε λοιπόν. Δικαίωμα τους να έχουν μια άποψη που κινείται στον αντίποδα της δικής μας. Γιατί ενοχλείστε τόσο; Ο καθένας κρίνει με τα μέτρα του. Σωστά ή λάθος αφορά τον ίδιο. Δεν είναι δα και ζήτημα ζωής η θανάτου το να μην αρέσει σε κάποιον το Νταλάρας. Πρώτη φορά έρχεστε σε επαφή με φανατικά αντι-νταλαρικούς; Γιατί τους δίνετε αξία με το να ασχολείστε μαζί τους; Και για να αποφορτίσω το κλίμα... Ένα μικρό απόσπασμα από το Δελτίο Τύπου της UNHCR που αναφέρεται στην ανακήρυξη του Γιώργου Νταλάρα ως Πρεσβευτή Καλής Θέλησης για την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες: "Με την έγκριση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, κ.Kofi Annan και του Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες κ. Antonio Guterres, ο Γιώργος Νταλάρας θα είναι ένας από τους επτά Πρεσβευτές Καλής Θέλησης της Ύπατης Αρμοστείας παγκοσμίως. Ο τίτλος αυτός, σε έναν διακεκριμένο Έλληνα καλλιτέχνη που χαίρει του σεβασμού του κοινού στη χώρα του και διεθνώς, αποτελεί μοναδική τιμή για την Ύπατη Αρμοστεία και για την Ελλάδα. Μέσα από τη φωνή του μεγάλου καλλιτέχνη, ο κόσμος θα έχει τη δυνατότητα πέρα από την ελληνική μουσική να μάθει περισσότερα για την ανάγκη προστασίας και βοήθειας των προσφύγων διεθνώς". Η τελετή θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2006 και ώρα 19.30 στην Παλαιά Βουλή Κλείνοντας να σας υπενθυμίσω ότι η εκδήλωση ΔΕΝ είναι ανοιχτή στο κοινό και η είσοδος θα επιτρέπεται ΜΟΝΟ στους τυχερούς που έχουν πρόσκληση. υ.γ. Αφήστε τους να σκιαμαχούν!