RENA

NEW INTERVIEW ON BHMAGAZINO

86 posts in this topic

TODAY! Sunday 2nd March there is a big interview on BHMAGAZINO.

Nice photos, 6 pages full of Dalaras and his thoughts about EVERYTHING!!!!!!!!!!

RENA :):)

Share this post


Link to post
Share on other sites

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ

ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ ΛΑΛΑ

Μπορεί να αρπαχτεί από μια νότα και να σε φθάσει ως την Αμερική. Μπορεί να ξεκινήσει από ένα ρεμπέτικο και να καταλήξει στονΚώστα Σημίτη. Μπορεί ακόμη και να γίνει δυσάρεστος σε μερικούς, αφού έχει αποφασίσει να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Έτσι τα είπε τα πράγματα, με το όνομά τους, ο Γιώργος Νταλάρας και στη δική μας συνάντηση. Ιδιαίτερα προβληματισμένος με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και στον κόσμο γενικότερα, αλλά και αισιόδοξος για το μέλλον, κατάφερε να με παρασύρει εντελώς έξω από τον κόσμο της μουσικής, σε ένα σύμπαν ευρύτερο: στο σύμπαν του ανθρώπου που έχει επιλέξει να κρίνει, να σκέφτεται, να προβληματίζεται (για τον πόλεμο, για τον ρόλο των πολιτικών, για τον δικό του ρόλο) και να δίνει στους προβληματισμούς του φωνή. Όσο κόστος και αν έχει αυτό!

-Στη φάση στην οποία βρίσκεστε εσείς τώρα θα μπορούσατε να πείτε ότι το ταλέντο είναι κάτι που ξεπερνάει τις δεξιότητες ενός ανθρώπου; Μήπως ο ταλαντούχος άνθρωπος είναι κάτι παραπάνω από αυτό, είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει τη ζωή, που μπορεί να βλέπει αλλιώς τα πράγματα;

Έχετε δίκιο. Δεν είναι βέβαια όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Οι γιαγιάδες παλιά, χωρίς να ξέρουν, λέγανε ότι τα δάκτυλα δεν είναι όλα ίδια. Επιδεξιότητα υπάρχει, σαφώς. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι οι οποίοι είναι ευρύτεροι (σε σχέση με αυτή την έννοια) και άλλοι που είναιστενότεροι. Υπάρχει άνθρωπος με οπτικό πεδίο 360 μοίρες; Όχι. Το θέμα είναι πως αντιδράει κανείς άμα βλέπει. Είναι λοιπόν θέμα οπλισμού του κάθε ανθρώπου, ψυχικού, πνευματικού, καλλιέργειας κτλ. Όλα αυτά μαζί κάνουν τον καθένα να είναι διαφορετικός. Υπάρχει ταλέντο, ναι. Ενδεχομένως η ύπαρξή του να οφείλεται και σε γενετικούς παράγοντες. Σαφώς όμως υπάρχει. Εκείνο που ίσως θα ήταν καλύτερο να πούμε και που μάλλον αφορά και τους άλλους είναι ότι το ταλέντο από μόνο του δεν φτάνει κακά τα ψέματα. Είχαμε και έχουμε παραδείγματα ανθρώπων με τεράστιες ικανότητες σε έναν συγκεκριμένο τομέα, οι οποίοι στη ζωή και στη συμπεριφορά τους τα κάνανε όλα λάσπη. Τα βλέπουμε όλη την ώρα, άνθρωποι που έρχονται και φεύγουν, που δεν ξέρουν να αναλύσουν ούτε καν τη σχέση τους με το ταλέντο, την ύπαρξή του και τη θέση του μέσα στη δική τους ζωή, το αν αυτό το ταλέντο που υπάρχει είναι δικό τους ή είναι κάτι άλλο Προσωπικά πιστεύω ότι ο άνθρωπος κινδυνεύει απ αυτά. Συν το ότι ο άνθρωπος δυστυχώς έχει μια ταχύτατη διαδρομή. Είναι ένα ον το οποίο αρχίζει και τελειώνει προτού καν καταλάβει την αρχή του και το τέλος του. Υπάρχει μια απίστευτη σκληρότητα μέσα σε αυτή τη διαδικασία που τον φοβίζει. Τοανθρώπινο έπος διέπεται από μια υπερπροσωρινότητα. Γι αυτό και είναι έτσι διογκωμένο. Αυτό καθορίζει κυρίως τον άνθρωπο, η υπερπροσωπικότητά του/ Δεν ξέρω αν είναι δόκιμη λέξη, είναι πάντως ένας τρόπος να μιλήσει κανείς γι αυτό το παράξενο πράγμα.

-Εσείς νιώθετε ένας άνθρωπος ο οποίος αφοσιώθηκε σε κάτι ανεξέλεγκτα και σπατάλησε όλη τη ζωή του σε αυτό;

Κοιτάξτε, δεν θα ήθελα να μιλήσω για σπατάλη. Ο άνθρωπος δεν μένε πάντα ίδιος, και αυτό επειδή αλλάζουν οι αρχές του. Ας πούμε ότι οι αρχές είναι ένα βουνό που δεν κλονίζετε εύκολα. ’λλες ιδιότητες και συμπεριφορές όμως νομίζω ότι είναι θεμιτό να αλλάζουν. Γιατί αλλάζουν οι γνώσεις, αλλάζει το ευρύτερο περιβάλλονΕκείνο που θα ήθελα να πιστεύω ότι μένει αναλλοίωτο είναι η ιδιοσυστασία του υλικού από το οποίο είναι κατασκευασμένο το «βουνό» των αρχών του κάθε ανθρώπου. Από κει και πέρα μπορεί ο καθένας το δικό του βουνό να το κάνει νταμάρι, να περιφράξει, να το φυτέψει. Εδώ μέχρι και ο Υμμητός έβγαλε δέντρα. Στη δεκαετία του 1950 δεν είχε ούτε ένα δέντρο. Οι δεκαετίες αλλάζουν τους ανθρώπους, αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τα πράγματα. Δεν είναι κακό αυτό. Προσωπικά δεν νομίζω ότι σπατάλησα τη ζωή μου, επειδή είμαι από τους τυχερούς που κάνανε τα πράγματα που θέλανε. Μπορεί να είναι μικρή η λίμνη μου ή το πέλαγος ή αν θέλετε ο ωκεανός μου όπως κι αν θελήσει να το περιγράψει κάποιος. Γενικά όμως είμαι από τους τυχερούς. Γεννήθηκα μέσα σε ένας χώρο ελεύθερο. Οι νόμοι του είναι νόμοι ζεστασιάς, γλυκύτητας, αρμονίας και μέτρου. Εμένα μου λείπουν πάρα πολλά πράγματα από τη ζωή μου, αλλά υπερπληρώθηκα με τον ήχο της κιθάρας και αυτό δείχνει ένα στενό, πολύ στενό περιβάλλον. Είναι τόσο στενό αυτό το περιβάλλον όσο είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ένας πλανήτης στον οποίο στον οποίο το άπαν είναι η ζωή σου, αλλά ο ίδιος αυτός πλανήτης μέσα στο σύμπαν είναι ένα τίποτα. Λίγο ποιητικό, λίγο ανεδαφικό ίσως; Τι να σας πω; Βεβαίως όμως έχασα πολλά πράγματα, σίγουρα έχασα. Πολλοί δημοσιογράφοι με ρωτάνε αν θα ξανάκανα τα ίδια πράγματα αν ξεκινούσα πάλι από την αρχή. Θα σας απαντήσω πάλι παράξενα. Και ναι και όχι. Και θα τα κανα και δεν θα τα κανα.

Share this post


Link to post
Share on other sites

-Το ένα σκέλος το καταλαβαίνω, το ότι θα τα κάνατε. Το ότι δεν θα τα κάνατε όμως που στέκει;

Στέκει σε πολύ πολύ μικρές χαραμάδες από τις οποίες δεν πέρασα. Όχι από έλλειψη θάρρους. Δεν πέρασα επειδή δεν εστίασα στη χαραμάδα. Η έπαρση της επιτυχίας, η έπαρση της καλοπέρασης, της επιβίωσης, η έπαρση της αγάπηςΣας λέω λοιπόν ότι σε ορισμένες χαραμάδες, ναι, δεν θα ξανάμπαινα μέσα.

-Όπως για παράδειγμα;

Δεν θα σας πω, γιατί οι χαραμάδες αυτές ενδεχομένως να είναι και απαγορευμένες. Η απαγόρευση δεν έχει να κάνει με κανονισμούς και νόμους. Έχει να κάνει με θέσεις σταθερές, ακόμα και ταμπού και πράγματα τα οποία δεν θα μπορούσα ποτέ να τα κάνω, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν θα ήταν συμβατά με το υπόλοιπο που κάνω. ’ρα τι σας ομολογώ; Ότι η επιτυχία, όποια κι αν είναι αυτή οικονομική, καλλιτεχνική, πολιτική, μεταθανάτια -, είναι παράλληλη με τις επιλογές της ζωής. Γιατί εμείς γνωρίζουμε ένα μέρος όλων αυτών. Υπάρχουν πολλά που γίνονται γύρω μας και δεν τα αγγίζουμε. Μερικά είναι καταστροφικά. Κάποια άλλα όμως είναι μέθη. Τι τα θέλετε όμως; Καλύτερα να μην τα ψάχνουμε. Αφού ακόμα και τώρα, παρ όλο που τα εργαστήρια έχουν κάνει άλματα, ακόμα δεν ξέρουμε τι κάνουμε και που είμαστε. Μιλάνε πολλοί από μας για πράγματα που ενώ κάποτε ήταν αρχές, τώρα δεν είναι, κάποτε ήταν σταθερές και τώρα δεν είναι. Ακόμα και η φυσική αναθεωρείται με βάση αυτού του είδους τις αλλαγές. Εκείνο που μπορώ να σας πω είναι ότι αυτή η κοινωνία, εκτός από τους πετυχημένους, έχει και πολλούς οι οποίοι νιώθουν απόγνωση, έχουν αδικηθεί, είναι θυμωμένοι, άλλοι από αυτούς είναι πλέον αργόσχολοι. Θα μπορούσα να βρω και άλλους χαρακτηρισμούςΈχει σημασία που ανήκεις και πως εσύ ο ίδιος αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου.

-Εσείς μπήκατε στην ιστορία του τραγουδιού ως ένα παιδί κοινωνικά, ταξικά «αμόρφωτο» σε σχέση με αυτά που επρόκειτο να σας συμβούν στη ζωή. Θέλω να πω ότι δεν προέρχεστε από ένα αστικό περιβάλλον όπου ακόμη και με την έννοια της επιτυχίας ζει κανείς εξοικειωμένος.

Εγώ στο «αμόρφωτος» που λέτε θα πρόσθετα και κάτι παραπάνω: σχεδόν ¨ορφανός¨. Όχι με την έννοια της έλλειψης του γονιού έχει σημασία για μένα να το διευκρινίσουμε αλλά με την έννοια του ότι δεν είχα καν έναν άνθρωπο με τον οποίο να μπορούσα να μιλήσω γι αυτό που μου συνέβαινε.

-Πως εξηγείται λοιπόν ότι αντέχετε σε αυτή την «επίθεση» που σαν κάνουν η επιτυχία και η φήμη; Ποια είναι τα εφόδια που μπορούν να βοηθήσουν έναν άνθρωπο να αντισταθεί, να αντιπαρέλθει τις προκλήσεις με τις οποίες τον φέρνει αντιμέτωπο η επιτυχία;

Εμένα με βοήθησε ένα ανεπτυγμένο αίσθημα έλλειψης σεβασμού που με διακρίνει απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα. Δεν τα εκτιμώ καθόλου, αδιαφορώ γι αυτά.

-Γυρνάτε την πλάτη στην επιτυχία;

Αδιαφορώ επί της ουσίας. Όχι πρακτικά. Γιατί όταν δουλεύω, οφείλω να λειτουργώ ως επαγγελματίας. Στην ουσία αδιαφορώ για το πλαίσιο το οποίο παραμορφώνει αυτά τα πράγματα. Ενδιαφέρομαι μόνο για την ουσία τους. Και η ουσία δεν έχει να κάνει μόνο με τους άλλους και τον τρόπο που την κρίνουνε. Έχει να κάνει με τη βαθύτερη επικοινωνία. Το βράδυ ένας άνθρωπος ξενυχτάει, τρώει το μολύβι του και δαγκώνει το σεντόνι. Και το πρωί έχει γράψει πέντε γραμμές, είτε ένα ποίημα. Με αυτή την έννοια λέω ότι το θέμα δεν είναι πως θα πας πιο ψηλά. Το θέμα είναι πως θα πας πιο βαθιά. Να μια μεγάλη αντίφαση. Υπάρχει μια δύναμη μέσα μου που ακολουθώντας το πνεύμα της σημερινής αποχής μου λέει «βυθίσου, πήγαινε όσο πιο βαθιά μπορεί». Αυτή είναι μια αντίφαση με την οποία εγώ ζω μονίμως. Αλλά δεν εκτιμώ τίποτα από αυτά που στραφταλίζουν γύρω μου. Κάπου διάβασα και μου άρεσε πάρα πολύ ότι σήμερα υπάρχουν οι τρελοί του Θεού και οι τρελοί του χρήματος. Εγώ τους λέω «οι τρελοί της φήμης». Κατακλύζεται σήμερα ο κόσμος από την αρνητική ενέργεια που εκπέμπουν οι τρελοί του Θεού και οι τρελοί του χρήματος, οι τρελοί της φήμης. Αυτός ο αρνητικός, μη προοδευτικός καπιταλισμός. Ενώ όλο το όνειρο είναι να φτάσουν στον ακραίο καπιταλισμό, ο καπιταλισμός αυτός είναι μη δημιουργικός. Και έτσι φτάνουμε στο σημείο, εκεί που όλη η κοινωνία σπρώχνει προς αυτή την κατεύθυνση, ξαφνικά να βλέπουμε παραδείγματα που είναι μειωτικά για το ανθρώπινο είδος. Ένας εκπρόσωπος μιας εταιρίας πετρελαίων να είναι πρόεδρος της μεγαλύτερης στρατιωτικής δύναμης του κόσμου. ’ρα υπάρχει πρόβλημα πολύ σοβαρό. Φαντάζει πραγματικά παράξενο για τους σκεπτόμενους ανθρώπους σε όλον τον κόσμο εκτός της Αμερικής. Εκ των πραγμάτων ο σημερινός πρόεδρος της Αμερικής κατά μια έννοια προσβάλει τον αμερικανικό λαό, φτάνει στο σημείο να μην τον εκπροσωπεί καν. Απλώς δεν μπορούν να τον εκφράσουν και οι άλλοι.

Share this post


Link to post
Share on other sites

-Τελικά ο επερχόμενος πόλεμος είναι μόνο του Μπούς και των Αμερικανών; Οι υπόλοιπες κυβερνήσεις τι ρόλο παίζουν;

Οι υπόλοιποι βλέπουν τα πράγματα λίγο περίεργα. Σου λένε ο πόλεμος μας βολεύει, τα χημικά όπλα μας βολεύουν στο να μπορούμε στο μέλλον να ασκήσουμε αστυνόμευσηΝομίζω ότι όλα αυτά, η θέση των Ενωμένων Αραβικών Εμιράτων, η θέση των επιχειρήσεων πετρελαίου, η ταύτιση του Μπλερόλα αυτά που συμβαίνουν συντείνουν σε αυτό που σας έλεγα, ότι ο κόσμος για να πράξει το κακό στηρίζεται σε ιδεοληψίες και θέλει δικαιολογίες. Και οι δικαιολογίες αυτές δεν σταματάνε πουθενά. Μπορούν να αρχίσουν από τον Διάβολο και να καταλήξουν στον Θεό, κάνοντας στην ουσία έναν κύκλο.

-Πάντως όλες οι γενιές είχαν την τάση να βλέπουν το αύριο λίγο απαισιόδοξα. Θέλω να πως ότι μάλλον αυτή είναι μια τάση του ανθρώπου γενικότερα.

Κοιτάξτε, εγώ δεν πιστεύω ότι είναι θέμα μιας μόνιμης και συμπαντικής απαισιοδοξίας. Ο κόσμος, κύριε Λάλα, θα πάει καλύτερα είμαι απόλυτα σίγουρος γι αυτό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα πάει καλύτερα συνεχίζοντας να ζει και να αποδέχεται τα αποδεδειγμένα λάθη του. Πρέπει να βάλει ένα φρένο. Δεν θα μιλήσω εγώ για το φρένο που πρέπει να βάλει γιατί θα ακουστεί λίγο περίεργο. Γεγονός είναι πάντως ότι 15 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν σ αυτόν τον πλανήτη δεν μπορούμε να λέμε μπούρδες. Όταν είναι εύκολο να παραχθεί κρέας στο κενό του Διαστήματος για να τρώνε οι αστροναύτες καθώς ταξιδεύουν στην Αφροδίτη και στον ’ρη ή εγώ δεν ξέρω που αλλού θέλουν να πάνε αργότερα, δεν μπορεί αυτό το κρέας εφόσον υπάρχει, είπαμε, η δυνατότητα να παραχθεί να μην προσφέρεται για να ζήσουν τα εκατομμύρια ανθρώπων που πεθαίνουν κάθε μήνα στην Αφρική ή στην Ασία. Κάτι δεν πάει καλά. Είμαι από τους αισιόδοξους που πιστεύουν ότι τα πράγματα θα πάνε καλά, μόνο που πρέπει να παίξουμε το παιχνίδι σωστά. Δεν μπορεί το παιχνίδι να παίζεται με τον όρο «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει».

-Αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα πως σας φαίνονται;

Όποιος βλέπει αυτά που συμβαίνουν σήμερα και λέει ότι η Ελλάδα δεν πάει καλά για μένα εθελοτυφλεί. Η Ελλάδα πάει καλά. Παράλληλα, την ίδια στιγμή, όποιος λέει ότι η Ελλάδα πάει καλά ή άριστα και κλείνει τα μάτια του σε όλα αυτά τα αίσχη που γίνονται επίσης εθελοτυφλεί. Σήμερα έχουμε έναν εξαίρετο πρωθυπουργό, εξαίρετο

-Ήρθα να μιλήσουμε για μουσική και διαρκώς μεπαρασέρνετε στην πολιτική!

Εγώ είμαι ερασιτέχνης της πολιτικής, γι αυτό και την αγαπώ την πολιτική.

-Ερασιτέχνης;

Ναι, επειδή δεν ασχολήθηκα ποτέ, αν και μου έγιναν κάποιες νύξεις και θα μπορούσα ενδεχομένως σ ένα πολύ μικρό μέρος να συνεισφέρω επειδή είμαι άνθρωπος δραστήριος, υπερκινητικός και επίμονος. Παραμένω όμως επίμονα ερασιτέχνης γιατί η πολιτική δυστυχώς ζει και ανθεί μέσα σε λάσπη. Αυτός ο Πρωθυπουργός όσα χρόνια είναι στην εξουσία μου έχει κάνει εντύπωση είναι αγνός και μοιάζει σαν να μην τον αντέχει το σύστημα. Επίσης έχουμε έναν εξαίρετο Πρόεδρο της Δημοκρατίας και συμπαθητικούς ανθρώπους στο χώρο της αντιπολίτευσης. Γι

αυτό λέω ότι τα πράγματα πάνε καλά και θα πάνε καλύτερα. Ήδη έχουν αλλάξει. Σήμερα τα πράγματα δεν είναι όπως ήταν τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Δεν έχουμε τον χωροφύλακα που κάποτε μπορούσε να γίνει το τσιράκι του καθενός και να ασκεί τρομοκρατία. Αυτό όμως δεν σημαίνει απαλλαγή του κράτους από τις ευθύνες του. Το κράτος έχει εύθηνη και μπορώ να πω ότι, όσο και αν αγαπάμε την κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε, αυτή τη στιγμή είναι σχεδόν απαγορευτικό να αγαπάμε το κράτος.

-Δηλαδή, μου λέτε να μην αγαπάμε τον Πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τους οποίους μόλις μιλήσατε θερμά;

Σας λέω ότι το κράτος δεν είναι ο Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αλλά όλοι εμείς που λειτουργούμε με τον τρόπο που λειτουργούμε. Με αυτό λοιπόν το κράτος, το ευθυνόφοβο, που ο ένας σπρώχνει τον άλλο μόλις βρει ευκαιρία, με αυτό το κράτος πρέπει να είμαστε διαρκώς εναντίον και σε αντιπαράθεση. Και γιατί όχι; - ακόμη και καλοπροαίρετα, με την παρουσία και τη συμμετοχή μας, να το βοηθάμε. Επειδή τώρα τελευταία γίνεται πολύς λόγος για την τρομοκρατία και για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, αυτό που έχω να πω εγώ είναι ότι όσο μη παραδεκτή είναι η τρομοκρατία άλλο τόσο μη παραδεκτή είναι και η απάθεια.

-Πως σας φαίνεται το γεγονός ότι προσπαθείτε να αφυπνίσετε μια κοινωνία η οποία έχει όλα αυτά τα στοιχεία της παρακμής; Θέλω να πω ότι οι ακροατές σας, όπου και αν βρεθείτε, μπορεί να συμπλέουν μαζί σας εκείνη τη στιγμή, μεμονωμένα όμως ο καθένας αποτελεί μια μικρογραφία του παρακμιακού αυτού μοντέλου με το οποίο εσείς τα βάζετε. Κατ αρχάς σας ενοχλεί να τραγουδάτε για ανθρώπους που η ζωή τους δεν είναι συνεπής προς αυτό που αποπνέουν τα τραγούδια σας;

Κύριε Λάλα, δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Οι άνθρωποι παλεύουν, είναι αγωνιστές και από τη στιγμή που είναι αγωνιστές μπορούν να γίνουν και συναγωνιστές. Παλεύουν οι άνθρωποι, δεν είναι αδιάφοροι. Ένα παράδειγμα της παρακμής είναι η πολύκροτη ιστορία της τηλεόρασης. Παρ όλα αυτά, βλέπεις κάποιες φορές κάποια παιδιά να μιλάνε και οοππαίρνεις θάρρος και, ενώ λες «που πάμε;», ξαφνικά γεμίζεις αισιοδοξία. Όχι, εγώ δεν είμαι απαισιόδοξος, εγώ βλέπω τον κόσμο να πηγαίνει καλύτερα. Και το πιστεύω ότι θα πάει καλύτερα. Αφενός έχει τα μέσα, αφετέρου έχει αρχίσει σιγά σιγά να αποκωδικοποιεί και τις γνώσεις. Εκεί που τα χάνει είναι τη συγκεκριμένη στιγμή σύγχυσης στο σταυροδρόμι, τη στιγμή που καλείται να διαλέξει αν θα πάει από δω ή από κει και πια δεν γνωρίζει, διότι έχει βάλει λίγο το δακτυλάκι του να δει αν κάνει κρύο, μετά βάζει τον αστράγαλο και μετά βάζει το γόνατο. Δεν ξέρειΒλέπει τον διπλανό του που το κάνει και πετυχαίνει και λέει «Μα εγώ τόσο ηλίθιος είμαι; Αφού ο άλλος πετυχαίνει και δεν έχει κρυώσει».

Share this post


Link to post
Share on other sites

-Παρατηρώ ότι η στιγμή που μεγάλοι καλλιτέχνες η άνθρωποι του πνεύματος, όπως για παράδειγμα ο Μίκης Θεοδωράκης, απογοητεύονται είναι η στιγμή που, ενώ είχαν πιστέψει ότι το κράτος μπορεί πραγματικά να κατανοήσει τα όσα έκαναν, τελικά το βρίσκουν και πάλι απέναντί τους ως εχθρό.

Είναι απόλυτο αυτό που λέτε. Και επειδή αναφέρατε την περίπτωση του Θεοδωράκη, που είναι αυτό που είναι δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα εμείςΗ υπόθεση Θεοδωράκη είναι μια άυλη δύναμη. Δεν μιλάω μόνο για τη μουσική, μιλάω για τους βασανισμούς του, την ιδεολογία του. Τη συγγραφή του, το μουσικό του έργο, τις παρεμβάσεις του, τα ταξίδια του, τις επινοήσεις του Όλα αυτά συνθέτουν μια ιδιότητα η οποία είναι υπεράνω.

-Εμείς που δεν είμαστε υπεράνω τι πρέπει να κάνουμε;

Να παρατηρούμε τα πράγματα και να βρισκόμαστε διαρκώς σε επιφυλακή. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, δεν μπορούμε με άλλον τρόπο να φτιάξουμε κοινωνία. Αυτή η πολυβασανισμένη έννοια της δημοκρατίας είναι τόσο πολύ χρησιμοποιημένη που χωρίς την εφαρμογή της είναι μια κενή περιεχομένου έννοια η οποία μπορεί απλά να χρησιμοποιηθεί οπουδήποτε. Πολλές φορές έχω αρχίσει και αναρωτιέμαι με πόσους ανθρώπους από τον ιδεολογικό χώρο στον οποίο ανήκω ψυχή τε και σώματι από τότε που γεννήθηκα μπορώ να έχω συγγένεια, όταν οι άνθρωποι αυτοί έχουν υιοθετήσει αναποτελεσματικά στερεότυπα και μάλιστα με έναν αστείο φανατισμό ο οποίος δεν προβάλει τίποτα ιδεολογικό από αυτά που εμφανίζονται ότι προσπαθούν να προστατεύσουν. Το μόνο πράγμα που μπορούν να κάνουν είναι να αποκτήσουν την περιστασιακή φήμη ενός μονόστηλου με επώνυμο ή καμιά φορά και ψευδώνυμο. Δεν αξίζει τον κόπο τόση βιασύνη, δεν τρέχει τίποτα. Η ιδεολογία και η αντίληψη της αριστερής θέσης σε μια κοινωνία που ακόμα πάλλεται και έχει πολλά περιθώρια να διορθωθεί δεν παίζεται στο προσωπικό επίπεδο. Αυτή είναι πολύ δεξιά νοοτροπία και πολύ περιστασιακή.

-Γιατί το λέτε αυτό;

Το λέω επειδή υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι μέσα από αυτούς τους χώρους οι οποίοι λειτουργούν πολύ προσωπικά: να βγω, να το πω και τσιμέντο να γίνει. Ακόμα και ψέματα να λέει και ακόμα και ανήθικο να είναι αυτό που κάνει, το κάνει. Οπότε εκεί λέω ότι η συγγενείς ή είναι εξ αγχιστείας ή είναι από καραμπόλα. Και επειδή πολλές καραμπόλες γίνονται τελευταία μεταξύ των οποίων και στη δική μας δουλεία - καλό θα είναι κανείς, όσο είναι δυνατόν, να κατορθώνει να καθορίζει την πορεία του.

-Στην εποχή μας ποιος είναι αυτός που βάζει το μέτρο; Κάποτε έβγαινε ο Χατζιδάκις και με μια φράση που έλεγε αμέσως έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Σήμερα πιστεύετε ότι υπάρχουν τέτοια πρόσωπα που με τη στάση τους μπορούν να επιβάλλουν το μέτρο;

Πάντα θα υπάρχουν τέτοια πρόσωπα. Κατ αρχήν ζει ακόμα ο Μανόλης Αναγνωστάκης.

-Ναι, μόνο που τα πρόσωπα σαν τον Μανόλη Αναγνωστάκη δεν μιλάνε.

Τι εννοείται «δεν μιλάνε;». Αφού γράφουνΓιατί να μιλήσουν; Όλοι πρέπει να μιλάνε; Μιλάει ομπιπ δεν λέμε ονόματα για να μην κατεβάσουμε το επίπεδο της συνέντευξης και από ανάγκη εκμυστήρευσης προσωπικών σκέψεων γίνεται κουτσομπολιό. Και ενώ βγαίνουν όλοι αυτοί οι μπιπ και μιλάνε, από την άλλη μιλάει και ο Παύλος ο Τσίμας. Σχολιάζει. Σχολιάζει ο Παπαχαλάς, ο Στέλιος ο Κούλογλου. Υπάρχουν άνθρωποι πάντα υπήρχανε να δίνουν μέτρο. ’λλοι το κάνουν πετυχημένα, άλλοι το κάνουν νωθρά

-Πως εξηγείται εσείς αυτή τη φράση που κυριαρχεί στις μέρες μας, που έχει γίνει πια βοή στα αφτιά μας, ότι «αυτό, βρε παιδί μου, δεν πουλάει», εννοώντας ότι το μόνο που πουλάει είναι η ευτέλεια; Και βλέπεις δημοσιογράφους να καλούν στις εκπομπές τους «ευτελή» πρόσωπα μόνο και μόνο για να πουλήσουν.

Αυτό είναι η μεγάλη ευθύνη που έχει ο καθένας ο οποίος κατέχει ένα πόστο.

-Αυτό που λέτε αφορά και το τραγούδι;

Απόλυτα. Εκεί ακριβώς βιάζομαι να φτάσω. Γιατί εγώ δεν είμαι πολιτικός, εμένα το τραγούδι με αφορά. Για μένα λοιπόν υπάρχει μεγάλη ευθύνη στους ανθρώπους που κατέχουν θέσεις. Και η ευθύνη αποδεικνύεται καθημερινά και κρίνεται από τον τρόπο που μιλάει ο καθένας, από τον τρόπο που κινείται, που ντύνεται, από το που και πως ξοδεύει τα χρήματά του, γενικά από τις επιλογές του, από τους φίλους του, από όλα. Δεν γίνεται διαφορετικά. Κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος. Όλοι οι άνθρωποι κάτι κρύβουν. Όλοι. Σημασία έχει τι θέση και σχέση έχεις με αυτό που λες ότι αγαπάς. Αν αγαπάς την κοινωνία και τον κόσμο, βοήθησέ τον. Γιατί ο κόσμος δεν είναι μόνο η πάρτη μας. Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα, κύριε Λάλα; Ότι η ευτέλεια χτύπησε την πόρτα μας και την αντιμετωπίζουμε με χιούμορ παραπάνω απ ότι έπρεπε.

Share this post


Link to post
Share on other sites

- Αναφέρεστε, φαντάζομαι, στους διανοουμένους, σ' αυτούς που λέμε σκεπτόμενους ανθρώπους.

«Καλύτερα να μην τους χαρακτηρίσουμε. Πολύς κόσμος έκανε πλάκα με την ευτέλεια. Έχετε υπόψη σας όμως - και έχει αποδειχτεί αυτό - ότι ακόμα και η γραφικότητα σκοτώνει, γίνεται εγκληματίας καμιά φορά. Και πρέπει αυτά να απασχολήσουν πάρα πολύ όλους όσοι εκφράζουν έναν δημόσιο λόγο. Το ότι είσαι ένας πετυχημένος δημοσιογράφος, για παράδειγμα, και μπαίνεις μέσα στη διαδικασία μιας περιστασιακής γκλαμουριάς μαζί με πέντε άλλους υπουργούς και κινείσαι σε έναν Χώρο ο οποίος, εκτός από το προσωπικό σου γαργάλημα, δεν σε αφορά σε άλλο επίπεδο, αυτό σημαίνει ότι δεν ξέρεις να "διαβάζεις'" Η ανάγνωση δεν είναι πάντα διαγώνια. Η ανάγνωση πρέπει να γίνει απ' την αρχή. ’μα μάθεις να διαβάζεις διαγώνια, το πολύ πολύ να γίνεις εισαγγελέας της στιγμής, εισαγγελέας μιας χρήσεως. Αυτό θα γίνεις. Θέλεις; Μπορείς. Ειδικά σήμερα έχει κανείς όλα τα μέσα. Σ' τα δίνουνε οι πάντες. Και ξέρετε γιατί σ' τα δίνουνε; Γιατί το κράτος αφήνει τα περιθώρια. Προσέξτε, εγώ δεν είπα ότι δεν υπάρχει κράτος. Εγώ είπα ότι υπάρχει, αλλά θέλει ταρακούνημα».

- Ποιος είναι ο λόγος που η ευτέλεια πουλάει;

«Επειδή είναι κάτι καινούργιο, είναι νέο αίμα στην αρένα. Και η αρένα θέλει αίμα!».

- Αν τελικά έχουμε αποφασίσει ότι ο άνθρωπος είναι επιρρεπής στην ευκολία και στην ευτέλεια...

«...Θα του το συγχωρήσω αν συμβαίνει περιστασιακά. Δεν θα μ' άρεσε να τον δω να το κάνει σε διάρκεια. Έστω, κάν' το αυτό που θέλεις, δεν σου λέω όχι - γιατί αν δεν έχεις και εμπειρίες, πώς θα κρίνεις; - και μετά κάτσε και μπες λίγο πιο βαθιά από 'κεί που βρίσκεσαι Βυθίσου λίγο, σου αξίζει, ρε παιδί μου. Γι' αυτό εγώ καμιά φορά μιλάω και λέω και πράγματα που δεν είναι ευχάριστα. Είπα πριν από λίγο καιρό τη λέξη "αμερικανίλα". Όντως δεν είναι ωραία λέξη. Είναι όμως τόσο περιγραφική! Δεν μπορεί να μας πνίγει όλους αυτή η μπόχα... παντού αμερικανίλα και κανείς να μη λέει τίποτα! Δεν πρέπει να αντιδράσουμε; Δεν πρέπει να αναζητήσουμε κάτι καλύτερο; Την πραγματική τέχνη π.χ.;».

- Πότε κάποιος είναι σε θέση να απολαύσει την πραγματική τέχνη;

«Όταν αποδέχεται την τέχνη, ανακαλύπτει τον πόνο και το άχθος αυτών που την παρήγαγαν. Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς πόνο, τίποτα δεν μπορεί να γίνει χωρίς πόνο - και αυτό που σας λέω είναι ουσιαστικό. Ακόμα και ο χορευτής πονάει για να χορέψει. Τίποτα δεν γίνεται τυχαία».

- Σήμερα, ύστερα από τόσα χρόνια καριέρας, θα δεχόσασταν τον χαρακτηρισμό του δασκάλου;

«Εγώ δεν μπορώ να κάνω τον δάσκαλο σε κανέναν, ούτε στον εαυτό μου. Μπορώ όμως να σου τραγουδήσω. Και αν έχω αλήθεια, θα βγει. Θα φανεί. Η δική μου αλήθεια είναι να παραμένω τραγουδιστής!».

Share this post


Link to post
Share on other sites

- Και τα τραγούδια σας; Παραμένουν τόσο καλά όσο ήταν παλαιότερα;

«Εγώ σήμερα έχω πολύ λιγότερα καλά τραγούδια απ' ό,τι είχα στην εποχή του Λοϊζου και του Κουγιουμτζή, γιατί δεν βγαίνω και στο κουρμπέτι να τα κυνηγήσω όπως τότε. Τότε ήμουν είκοσι χρονών παιδί και ήθελα. Τώρα δεν θέλω και πάρα πολύ, θέλω και λίγο την ησυχία μου...».

- Τα παραδέχεστε τα όποια λάθη μπορεί να έχετε κάνει στην πορεία σας;

«’νθρωπος είμαι... Αν φταίω εγώ, θα το πληρώσω. Όπως αν φταίνε κάποιοι άλλοι, πρέπει να τους ονομάσουμε».

- Θεωρείτε ότι έχετε γίνει πολλές φορές αδικαιολόγητα θύμα επιθέσεων;

«Εγώ είχα την ατυχία τρεις-τέσσερις άνθρωποι που στράφηκαν εναντίον μου να είναι ταλαντούχοι, αλλά πολύ φθονεροί. Αυτό που είδαν σ' εμένα ήταν ένας δρόμος πάνω στον οποίο πατάνε, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Δεν μιμούνται εμένα, δεν λέω αυτό - για να μην παρεξηγηθώ. Ξέρουν όμως ότι στον ίδιο δρόμο πάνε. Κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Υποφέρουν, νιώθουν, συμμετέχουν... καταργώντας εμένα μ' ένα σκεπτικό του στυλ "το βαρεθήκαμε αυτό, κάτι άλλο... " Εγώ πάλι δεν στράφηκα ποτέ εναντίον κανενός σε προσωπικό επίπεδο. Αυτό πρέπει να προβληματίσει πολλούς. Δεν μπορεί να ζούμε στην εποχή της αυθαίρετης κακίας χωρίς νόημα. Θα πρέπει τουλάχιστον να παραδεχτούμε για ποιο λόγο γινόμαστε κακοί!».

- Δεν θέλω να σας κάνω να φανείτε κακός, αλλά ποια είναι η γνώμη σας με όσα συμβαίνουν γύρω μας στον χώρο του ελληνικού τραγουδιού;

«Εγώ σήμερα δεν μπορώ να κάνω αυτό που κάνει το παιδί που βγαίνει να τραγουδήσει με σκισμένα ρούχα. Ούτε το μπόι του έχω ούτε μπορώ να κινηθώ πια, είμαι μεγάλος. Αυτό που λέω είναι ότι, γαμώτο, θα ήθελα αυτό το παιδί να έκανε κάτι δικό μας - όχι ελληνικό, βλάχικο ή να βγει να φορέσει τσαρούχια, αλλά κάτι που να βγαίνει από μας. Που σημαίνει ότι αυτό το παιδί πρέπει να διαβάσει, ακόμα και τον Βάρναλη - και ας μην του λέει τίποτα. Πρέπει όμως, είναι υποχρεωμένο. Δεν μπορεί να το ρωτάς τι είναι ο ελευθέριος Βενιζέλος και να σου λέει "είναι μια πλατεία στο Περιστέρι'" Τι λες, ρε πούστη; Όχι, απαγορεύεται αυτό. Όπως εγώ στα χρόνια μου το έκανα χωρίς να μου το πει κανένας - έψαξα μόνος μου να βρω τι είναι το καθετί. Ποτέ δεν κατέφυγα σε τέτοιου είδους αυθαιρεσίες για να καλύψω ή για να ξορκίσω την άγνοιά μου».

- Μήπως σήμερα υπάρχει περισσότερη βλακεία παρά ταλέντο;

«Η ιστορία επαναλαμβάνεται, είναι άδικο να ρίχνουμε όλο το ανάθεμα στο σήμερα. Όλες οι εποχές είχαν και τους βλάκες και τα ταλέντα τους... Είχαν και βλάκες με ταλέντο! Εγώ τους ανθρώπους που έχουν ταλέντο τους απαλλάσσω απ' τη βλακεία τους. Λέω έχουν δικαίωμα να γίνουν καλύτεροι. Έχουν δικαίωμα και μπορούν. Έχουν τη δύναμη. Και να ξέρετε ότι όποιος μαζεύει κόσμο, όποιος πουλάει δίσκους... πάντα κάτι έχει που δεν μπορεί να το υποτιμήσει κανείς».

- Ξέρετε τι σκέφτομαι όσο σας ακούω; Ότι τελικά είστε ένα είδος δασκάλου για τους νεότερους.

«Είμαι ο πλέον ακατάλληλος να παίξω αυτόν τον ρόλο, γιατί δεν έχω καμία γνώση για οτιδήποτε. Η μόνη γνώση που έχω προέρχεται από την ανάγκη μου να επικοινωνήσω, να μιλήσω, να πω πράγματα δικά μου. Εγώ δεν έκανα σε κανέναν κήρυγμα. Το αντίθετο. Μερικές φορές είπα τα όνειρά μου και με βρίσανε, άνθρωποι επώνυμοι, που έχουν ταλέντο και γράψουν ωραία. Σου λέει ποιος είναι αυτός που ονειρεύεται σε μια εποχή που ο κόσμος υποφέρει; Γιατί να μην ονειρεύομαι, ρε φίλε; Εσύ δεν ονειρεύεσαι; Τότε γιατί γράφεις και βάζεις και το επώνυμό σου από κάτω; Τι διαφορά έχεις από μένα; Δεν κατάλαβα. Σε τι είσαι καλύτερος και θες να ξεχωρίζεις; Η δική σου ανάγκη να ξεχωρίσεις δεν μοιάζει με τη δική μου προσπάθεια να ξεχωρίσω στη δουλειά μου χωρίς να σε βλάψω; Εσύ γιατί για να υπάρχεις θες να βλάψεις εμένα; Εγώ το 'κανα; Εμένα ακόμη και η αντίδρασή μου ήταν μετρημένη».

Share this post


Link to post
Share on other sites

- Οργισμένο σάς ακούω...

«Ακούστε, δεν στρέφομαι ενάντια σε πρόσωπα, αλλά σε πράξεις που τις θεωρώ λανθασμένες και που πιστεύω ότι δεν πρέπει κανένας μας να τις νομιμοποιεί με το να τις αποδέχεται. Θέλω να πω, κύριε Λάλα, ότι εγώ ποτέ δεν αντιδίκησα με ένα πρόσωπο. Εμένα κάθε φορά το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να δηλώσω ότι μια πράξη είναι λάθος. Και αυτό επειδή αποδέχτηκα ότι πρέπει να ζήσω σε αυτό που λέμε κοινωνία με τους συγκεκριμένους όρους της και μέσα σε αυτή να δημιουργήσω» .

- Δεν έχετε μπει ποτέ στον πειρασμό να γράψετε δικά σας πράγματα;

«Βεβαίως. Μα δεν έχω γράψει πάρα πολλά. Γιατί δεν το κάνω; Θα σας πω, αλλά μη γελάσετε. Ντρέπομαι, νομίζω ότι δεν είναι καλά. Και κάτι άλλο που δεν με τιμάει Να το πω κι αυτό;».

- Πείτε το.

«Νομίζω ότι θα ζήσω πολύ, οπότε νιώθω ότι έχω καιρό μπροστά μου. Γιατί στ' αρχίδια μου ο θάνατος. Τι να σας πω... δεν φοβήθηκα ποτέ μην πεθάνω. Δεν έχω καταλάβει τι είναι αυτό το πράγμα. Δούλεψα από εφτά χρονών, με σκυλοβρίσανε, μου τραβήξανε το αφτί, δεν είχα άλλη παρέα εκτός από τη μάνα μου - γιατί αποχωρίστηκα από τον αδελφό μου πολύ νωρίς -, γενικά μεγάλωσα μέσα σε περίεργες συνθήκες. Γι' αυτό και ακούω να λένε συνέχεια "τι περίεργος που είναι...", Είμαι περίεργος, ναι Αν και ξέρετε, είναι πολύ δύσκολο να παραδεχτεί κάποιος ότι είναι περίεργος. Δεν ξέρω, μπορεί και να είμαι. Αλλά τα σφάλματά μου δεν είναι και τίποτα φοβερό: θα σε μαλώσω όταν αργήσεις, θα σου πω να παίξεις καλύτερα κι ας είσαι κουρασμένος, θα σου βγάλω την Παναγία γιατί δεν έχεις κουρντίσει καλά την κιθάρα σου... Αυτά είναι, δεν υπάρχουν άλλα. Γι' αυτό χασμουριέμαι εύκολα. Κι άμα λάχει, γέρνω και κοιμάμαι. Δεν υπάρχει κάτι που να με βαραίνει, είναι τα πράγματα εντάξει. Δεν φοβήθηκα ποτέ κανέναν. Και ποιον να φοβηθώ άλλωστε; Όταν από μικρό παιδί έχεις νιώσει την εγκατάλειψη και το πρόβλημα, με όλα τ' άλλα δεν τρέχει κάστανο. Επειδή την έζησα τη σκληρότητα, κύριε Λάλα, γλίτωσα απ' αυτήν. Δεν μπορεί να με επηρεάσει. Εγώ αγάπησα την ευγένεια και την αγάπη - από θέση - και κέρδισα. Αυτό ενδεχομένως για ορισμένους να είναι ασυγχώρητο. Δεν ξέρω από τι ταλαιπωρίες πέρασαν τα παιδιά. Γλίτωσα από πολλές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, γλίτωσα τον κόμπο στο στομάχι... Τον ένιωσα αλλού εγώ. Είναι πολύ δύσκολο πράγμα να βγαίνεις στον κόσμο. Είναι κι αυτό σαν να γράφεις εξετάσεις για να πάρει ς το πτυχίο σου... Πότε... -για όνομα του Θεού... Σε ποιον να κάνω τον δάσκαλο και πότε είπα να κάνω τον δάσκαλο; Από πού κι ως πού; Εκτός κι αν πιστεύετε πως όταν ο Μάνος Ελευθερίου λέει

"Παραπονεμένα λόγια

έχουν τα τραγούδια μας,

γιατί τ' άδικο το ζούμε

μέσα από την κούνια μας..."

κάνει κι αυτός τον δάσκαλο».

- Ποιος είναι κατά τη γνώμη σας δάσκαλος σήμερα;

«Ας πάει κάποιος να ρωτήσει τον Μάνο Ελευθερίου, ο οποίος φυτοζωεί. Ας ρωτήσει και τον Κώστα Τριπολίτη, γιατί έγραψε το Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε. Όποιος θέλει, μπορεί να πάει να τον ρωτήσει. Βέβαια άμα πάνε με την κάμερα, μην τους πειράξει που θα τους κλείσει την πόρτα και θα τους φτύσει. Καλά θα τους κάνει, ξέρει αυτός γιατί. Να ξαναπάνε, να του δείξουν ότι είναι φίλοι του. Και να τον βγάλουν, διότι προκειμένου να υπάρχει όλη αυτή η λασπουριά στην τηλεόραση και στα μέσα καλύτερα κάποιοι να βγάλουν τον Ελευθερίου και τον Τριπολίτη. Ή ας πάρουν αποσπάσματα από τον Καστοριάδη να τα δημοσιεύσουν. Ας κάνουν κάτι. Εγώ θα σας υποδείξω και τους δασκάλους; Για να λένε μετά ότι... κάνω τον δάσκαλο; Α!, ας πάρει ο καθένας την τελευταία ποιητική συλλογή του Στρατή Πασxάλn και ας διαβάσει το ποίημα "Καριέρα. Εγώ αυτή την παρότρυνση μπορώ να προσφέρω. Την "Καριέρα" του Στρατή Πασxάλn, το 'Ιπτάμενο χαλί του ’λκη Αλκαίου και τα διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου. Και αυτό δεν σημαίνει ότι κάνω τον δάσκαλο!».

- Έχετε καταλάβει τι είναι αυτό που κάνει κάποιον να ξεχωρίζει;

«Δεν με νοιάζει γιατί ξεχωρίζουμε. Εγώ θέλω να μιλήσω για μένα όχι εγωιστικά, αλλά για να μη μιλάω για τους άλλους. Νομίζω ότι είναι τα πολλά χρόνια. Τραγουδάω από το 1969. Για ορισμένους είναι έγκλημα αυτό που κάνω. Τι να κάνουμε τώρα; Αυτό που προβληματίζει τους άλλους όμως ξέρετε ποιο είναι;».

-Ποιο;

« Το πάθος που έχουν ορισμένοι άνθρωποι, όπως εγώ, με αυτό που κάνουν. Ξέρετε τι μεγάλο αγώνα κάνω; Υπάρχει μέσα μου πάθος μεγάλο και βασανίζομαι, για να γίνω καλύτερος. Αυτό κάνει εμένα να ξεχωρίζω! Και στη δική μου περίπτωση πρόκειται για τρέλα! Δεν θέλω να υπάρχω ως κάποιος που κάποτε ήταν καλός. Θέλω να γίνομαι καλύτερος! Γι' αυτό και δουλεύω σκληρά και έχω γίνει εξαιρετικά επιλεκτικός. Έρχονται χίλιες πεντακόσιες προτάσεις και αποδέχομαι τη μιάμιση. Ούτε καν τις δύο. Και βέβαια όλο το λούκι το τραβάει η ’ννα. Από τη μία δεν προλαβαίνει να γίνεται ο δέκτης όλων αυτών των προτάσεων και από την άλλη έχει κι εμένα που της λέω "όχι, δεν πάω.., ". Μου λένε διάφοροι από τριγύρω "μα πρέπει να πας...". 'Όχι, δεν πάω...". "Μα τι θέλεις; "σου λέει ο άλλος. "Θέλω να κάνω λίγα και καλά και.. τη βάρκα μου το καλοκαίρι θέλω...". "Μα δεν μπορείς από τώρα να βγεις στη σύνταξη...", Δεν είναι σύνταξη, ρε μαλάκα, αυτό, είναι ευτυχία. Δεν θέλω λοιπόν να βγω στη σύνταξη, θέλω να βγω στην ευτυχία! Γι' αυτό μοχθώ!».

- Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι οι άνθρωποι φοβούνται τόσο πολύ να βγουν στη σύνταξη;

«Γιατί φοβούνται τη μοναξιά! Τη μοναξιά εις διπλούν, κύριε Λάλα. Από τη μια είναι η μοναξιά με κόσμο και από την άλλη η κατ' επιβολήν μοναξιά χωρίς προσωπική επιλογή. Η μοναξιά από προσωπική επιλογή είναι λύτρωση. Πολύ λίγοι έχουν αυτή την πολυτέλεια. Δεν μπορούν όλοι. Εγώ μάλλον είμαι απ' τους λίγους. Γουστάρω πολύ όταν είμαι μόνος μου. Μ' αρέσει να είμαι μόνος μου με τα πράγματα που αγαπάω. Τι ωραίο πράγμα... Μακάρι όλος ο κόσμος να μπορούσε να το κάνει. Αν αυτό που αγαπάει ο καθένας γίνει ρουτίνα, πάει.. καταστράφηκε. Καταλάβατε λοιπόν τι λέω στους εξυπνoύληδες; "Θα με κάνετε εσείς εμένα να σιχαθώ αυτό που αγάπησα; Είσαστε με τα καλά σας; Γρήγορα τα ένσημά μου, τα ένσημά μου προς την ευτυχία...."».

Share this post


Link to post
Share on other sites

- Τι μπορεί να κάνει έναν εξαιρετικά ταλαντούχο άνθρωπο να στραφεί εναντίον ενός άλλου ταλαντούχου ανθρώπου;

«Νομίζω ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν ένα είδος συντεχνιακού φόβου, λόγω συναφούς

κοινωνικής συμπεριφοράς. Μέσα σε όλη αυτή τη διαδικασία άκουσα κάποια στιγμή το εξής καταπληκτικό Δεν τον γουστάρουμε αυτόν γιατί δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Και τότε ηρέμησα. Τότε τους συμπάθησα. Τότε κατάλαβα τον καημό τους. Το είπαν αργά όμως. Θα μπορούσαν να το είχαν πει από την αρχή και να είχαμε αποφύγει όλες αυτές τις παρανοήσεις. Ευτυχώς όμως πρόλαβα και τους συμπάθησα».

- Όλους αυτούς τους ανθρώπους, όταν τους ξαναβλέπετε ύστερα από καιρό, τους κρατάτε μούτρα, έχουν αφήσει κάτι μέσα σας;

«Το πρόβλημα είναι ότι έχω μνήμη».

- Τo κρατάτε δηλαδή, δεν το ξεχνάτε.

«Ξέρω τι έχει γίνει..».

- Και προσέχετε...

«Όχι, δεν προσέχω. Και νομίζω ότι με κυνηγάει και μια φήμη ότι "μην του κολλάτε αυτουνού, είναι τζόρας". Οπότε αυτός που την έχει κάνει γλιστράει έξυπνα και έντιμα. Και καλά κάνει. Δεν έχω διάθεση να αντιδράσω, αλλά δεν έχω και διάθεση να δεχτώ "σάλια". Το πρόβλημά μου το μεγάλο, κύριε Λάλα, είναι η μη ένταξή μου. Το 'χω πληρώσει ότι δεν εντάχθηκα. Γι' αυτό και κοπανήθηκα αρκετά από τηv Αριστερά. Είχα το θάρρος να παραδεχτώ ότι δεν ήμουν τόσο θαρραλέος ώστε να ενταχθώ σ' ένα πράγμα για του οποίου τις εξαγγελίες δεν ήμουν τόσο σίγουρος. Είπα όχι, δεν θα το κάνω. Αλλά πρέπει να πω ότι με βοήθησε και η εποχή. Αυτονομήθηκα γρήγορα και αντιπαθήθηκα και γρήγορα λόγω αυτονομίας. Αν ήμασταν σε εποχή που ήθελε συλλογική δουλειά, επειδή εγώ είμαι ενωτικός άνθρωπος, θα έμπαινα μέσα, θα δούλευα για τα κοινά πράγματα. Σήμερα όμως τα πράγματα είναι διαλυμένες παράγκες. Έχουμε πρόβλημα και δεν το 'χουμε μόνο εμείς, το 'χει όλος ο κόσμος. Τα πράγματα έχουν γίνει ένα μπάχαλο. Θεωρώ, για παράδειγμα, μεγάλη παράλειψη άνθρωποι σαν τον Νίκο Κωνσταντόπουλο να είναι έξω από την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής και ειδικά αυτόν τον καιρό. Το ότι το λέω αυτή τη στιγμή μπορεί να δυσαρεστεί πολλούς και προφανώς δεν θα συμφωνεί καθόλου και ο ίδιος ο Νίκος. Εγώ τον Νίκο τον αγαπάω και τον εκτιμώ πολύ. Νιώθω ότι είναι ένας

πραγματικά ακέραιος άνθρωπος. Και δεν είναι ο μόνος. Πιστεύω και ελπίζω ότι θα υπάρχουν κι άλλοι τρεις-τέσσερις. Ξέρω ότι η ιδεολογική του στάση απέναντι στα πράγματα δεν θα του επέτρεπε να συμμετάσχει αυτή τη στιγμή στην άσκηση τns κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό όμως είναι έλλειμμα για την κοινωνία μας».

- Υπάρχει μια συνομοταξία ανθρώπων, στην τηλεόραση για παράδειγμα, οι οποίοι δέχονται να παράξουν και να υπογράψουν ένα προϊόν το οποίο είναι ευτελές με το πρόσχημα ότι αυτό θέλει ο κόσμος. Συμβαίνει λοιπόν το εξής παράδοξο: Οι άνθρωποι αυτοί να περνιούνται για σοβαροί επειδή κάποιοι άλλοι, πράγματι σοβαροί άνθρωποι, τους νομιμοποιούν με το να συμμετέχουν στο "προϊόν" τους.

«Κοιτάξτε, αυτή η τεράστια γκάμα ανθρώπων που ζουν γύρω μας, απ' τους τρελούς του Θεού μέχρι τους τρελούς του χρήματος, τα περιέχει μέσα όλ' αυτά που λέτε. Το ξέρετε ότι αυτός που παράγει και υπογράφει το ευτελές προϊόν είναι "άρρωστος" με τα νούμερα και τις μονάδες της τηλεθέασης; Φοράει στο αφτί του ένα ακουστικό και κάποιος άλλος από μέσα του λέει: "Μία μονάδα πάνω, δύο μονάδες κάτω...". Αυτό είναι μια αρρώστια η οποία προφανώς υπαγορεύει και τις επιλογές του».

- Αυτό που με απασχολεί εμένα είναι πώς δέχεται να νομιμοποιήσει αυτές τις επιλογές ένας άλλος, αποδεδειγμένα σοβαρός άνθρωπος.

«Χρειάζεται μια αυστηρότητα η οποία δεν υπάρχει. Υπάρχει μεγάλη ανοχή. Κάποτε ο Χατζιδάκις, ο οποίος ήταν ένας φιλελεύθερος άνθρωπος, είχε πει ότι πρέπει να υπάρξει μια αισθητική αστυνομία. Παρ' όλο που το είπε χαριτωμένα, είναι λίγο τσαμπουκαλίδικο πράγμα αυτό. Αυτή η συμπεριφορά, λόγω της ανοχής που είπαμε ότι υπάρχει, έχει λιγάκι λειανθεί. Δεν υπάρχουν πια γωνίες. Αυτοί που έχουν γωνίες- και ως εκ τούτου γίνονται αιχμηροί στις μέρες μας - είναι ανεπιθύμητοι Μπορεί να γίνουν από περιθωριακοί έως γραφικοί ή να φτάσουν στο σημείο να τρομοκρατούν τους υπόλοιπους. Και κανείς σήμερα δεν θέλει ανθρώπους που να είναι τσαμπουκάδες - το λένε όλοι. Ο "τσαμπουκάς" όμως του ανθρώπου που τα ισοπεδώνει όλα, κατεβάζοντας στο επίπεδο της ευτέλειας και ανθρώπους οι οποίοι - όπως είπατε - είναι αποδεδειγμένα σοβαροί, αυτός ο τσαμπουκά ς είναι φτιαχτός, χαλκευμένος... κατασκευασμένος για να το πούμε έτσι. Αυτός λοιπόν θέλει να μπορεί να χρησιμοποιεί για λογαριασμό του από τη μια τη γραφικότητα και την αστειότητα του καλλιτέχνη τάδε ενός νυχτερινού κέντρου και από την άλλη να προσβάλλει τον τίτλο του Πρωθυπουργού ή οποιουδήποτε άλλου διαθέτει ένα κύρος - όπως και να το κάνουμε - μεγαλύτερο μέσα στην κοινωνία. Τον τσαμπουκά που έχει αυτός δεν τον θέλει για να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα την τέχνη του ή το λειτούργημά του. Τον θέλει για να ενισχύσει την τσέπη του, δηλαδή να ζητήσει περισσότερα λεφτά από το άλλο κανάλι το επόμενο εξάμηνο. Αυτός ο ίδιος μπορεί τον προηγούμενο χρόνο να έκανε μια εκπομπή η οποία, ενώ ήταν καλή, έβγαλε ορισμένα πράγματα και έκανε και μάθημα ανθρωπιάς σε ορισμένους ανθρώπους, έριξε την ακροαματικότητα από το 14% στο 3%, που σημαίνει ότι αυτός ο άνθρωπος θα πάρει πολύ λιγότερα λεφτά. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε με το βάρος των επιλογών μας. Από τη στιγμή που επιλέγει κάποιος να φέρει έναν τίτλο ο οποίος τον περιβάλλει με την επίφαση έστω της σοβαρότητας, πρέπει να μάθει να διαχωρίζει τα πράγματα. ’μα είσαι απ' έξω, είσαι απ' έξω κι αυτό το ξέρουν όλοι, γι' αυτό και χάνεις απ' τα πράγματα. ’μα είσαι μέσα, είσαι αρεστός σε όλους. Θα σε καλύψει ο ένας, θα σε καλύψει ο άλλος, θα τρέξει ο δίπλα... Με ρωτήσατε πριν πώς είναι δυνατόν άνθρωποι ταλαντούχοι να στρέφονται εναντίον μου. Μα είναι δυνατόν να μη στραφούν; Αφού σου λέει ο άλλος: "Τον πούστη, αυτός θα μας χαλάσει τη μαγιονέζα"».

- Δηλαδή;

«Δηλαδή... Κοιτάξτε και στο δικό σας κύκλωμα. Δημοσιογράφοι είναι ο Τσίμας, ο Παπαχελάς και ο Κούλογλου, δημοσιογράφος είναι και ο μπιπ - ονόματα δεν λέμε. Θέατρο κάνει ο Κιμoύλnς, θέατρο κάνει και ο μπιπ. Τραγουδιστής είναι και ο άλφα, τραγουδιστής είναι και ο μπιπ. Εσύ είσαι αυτός που θα διαλέξει Και αν διαλέξεις τον δικό σου δρόμο, αν διαλέξεις να χτυπηθείς κάτω στη δουλειά και να μην κοροϊδέψεις, τότε, συχνά δεν αρέσεις... Ενοχλείς!».

- Εσάς, τελικά, στον χώρο του τραγουδιού τι σας ενοχλεί;

«Το ξέρετε ότι στον χώρο τον δικό μας η δισκογραφία έχει μια πτώση 55% επισήμως και 70% ανεπισήμως; Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει αυτό; Καταστροφή. Τι συνέβη; Γίνανε δυο-τρεις σχολές μετά την ιστορία του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη, του Ξαρχάκουκαι ακούστηκαν δυο-τρία πραγματάκια - ο Ξυδάκης, ο Ρασούλης, η Νικολακοπούλου, ο Κραουνάκης. Με κάποιους απ' αυτούς μπορεί να έχω πρόβλημα, αλλά εγώ λέω τα πράγματα όπως είναι. Τα καλά τα εισπράττεις και τα κακά επίσης τα εισπράττεις. Τι κάνουν λοιπόν; Μόλις "τσιμπάει" κάτι, το επαναλαμβάνουν. Έχουν πέσει τώρα όλοι και κάνουν με τα τραγούδια που έβγαλε ο Ξυδάκης πριν από 18-20 χρόνια αυτό που έκαναν κάποτε με τα τραγούδια του Θεοδωράκη. Ολοι 'Ξυδακίζουν", όλοι προσπαθούν να κάνουν κάτι σαν τον Ξυδάκη... Αφήστε εμένα να προσπαθήσω να κάνω αυτό που μου ζητά η ψυχή μου...».

- Τι ζητά τελικά η ψυχή σας;

«Την ηρεμία, την ευτυχία...».

- Ευχαριστώ πολύ!

«Εγώ ευχαριστώ!»

Share this post


Link to post
Share on other sites

And now the photos of the interview!! :D This is the cover of the magazine!! GREAT cover!!

post-8-1046652033.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dalaras playing guitar and Lalas touberleki in the personal studio of Dalaras!!! :D

it was a two page photo, so I had to unite them

post-8-1046652312.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

One more!

It sais : Εγώ είχα την ατυχία τρεις-τέσσερις άνθρωποι που στράφηκαν εναντίον μου να είναι ταλαντούχοι, αλλά πολύ φθονεροί.

which means : I had the misfortune that 3 - 4 people who turned against me to be talanted, but very envious.

post-8-1046653341.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

The last one!!

it sais : όσο και αν αγαπάμε την κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε, αυτή τη στιγμή είναι σχεδόν απαγορευτικό να αγαπάμε το κράτος.

which means : even if we love the society we live in, at this moment it is almost forbidden to love the state.

And this is the end of the interview from the Vimagazino magazine!!

post-8-1046654094.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

:D I'm one of those who don't like all the thank you's after a post.

But this time............

:):rolleyes:

Thanks to Agnie and Apostolis, you did a GREAT job!

Seems I don't have to go to Cologne tomorrow!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...