RENA

NEW INTERVIEW ON BHMAGAZINO

86 posts in this topic

Agnie, Apostoli, you are just TOO much. What a beautiful gift.

I think I know who Thanassis Lalas is, but I'm not sure - is he the rather fat guy with the really weird bright-coloured plastic spectacles?

Share this post


Link to post
Share on other sites

I am also one of those who don't like the repeated thanks after a post, but this time you deserve it guys and you have to take it. You are both awesome. In the name of those who don't get To Vima on Sunday, I am grateful

Share this post


Link to post
Share on other sites

Soc and everybody else, you are very welcome. On behalf of Agni, we say that we do because we like it. It's our pleasure!! :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

Agnie, Apostolis did you know I had managed to crack one of my ribs and needed to be entertained............

You have done a thorough job paidia !

Thank you for taking this big trouble and giving so generously of your time .....and pleasure ! :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

It would be of great interest to me - hopefully to other members too - to hear some of your comments on this interview.

Particularly the comments of those among us who have known him for a long time and/or followed every step of his career closely .

Share this post


Link to post
Share on other sites

Thank you Ilia!!

I just saw a mistake that I made. It's not Κυριακή 3 but it's Κυριακή 2 Μαρτίου.... :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Brilliant! Just Brilliant!

Thanks Apostoli

ILIAS :D

Many congratulations and thanks, Apostoli. We are all proud and grateful to have you here. I hope I'll be as efficient as you are when I am back to Greece, with a proper computer and a good connection to the Internet.

Share this post


Link to post
Share on other sites

I finished reading it at last.

I will try and produce some kind of translation, because it's very much worth it. But I don't know when, because it is not short and not easy.

Share this post


Link to post
Share on other sites

As promised, I will start to post the (as yet unfinished) translation of this interview. I'm going to post it in small bits, and put in the greek first and then the translation.

Why? Because most of you who want the translation know at least some greek and reading with a crib is (in my experience) a good way of learning.

Also, (egoist that I am) I hope to tempt some of you who don't need the translation into reading it anyway and telling me where I went wrong. The damm thing is really difficult, and I need all the help I can get.

Btw., someone asked what those [ ] are that I use. They are a translator's convention to mark words that are only implicit in the original, but explicit in the translation, or to mark a note or explanation added by the translator and not present in the original.

Λοιπόν...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ ΛΑΛΑ

Μπορεί να αρπαχτεί από μια νότα και να σε φθάσει ως την Αμερική. Μπορεί να ξεκινήσει από ένα ρεμπέτικο και να καταλήξει στονΚώστα Σημίτη. Μπορεί ακόμη και να γίνει δυσάρεστος σε μερικούς, αφού έχει αποφασίσει να λέει τα πράγματα με το όνομά τους.

Έτσι τα είπε τα πράγματα, με το όνομά τους, ο Γιώργος Νταλάρας και στη δική μας συνάντηση.

Ιδιαίτερα προβληματισμένος με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και στον κόσμο γενικότερα, αλλά και αισιόδοξος για το μέλλον, κατάφερε να με παρασύρει εντελώς έξω από τον κόσμο της μουσικής, σε ένα σύμπαν ευρύτερο:

στο σύμπαν του ανθρώπου που έχει επιλέξει να κρίνει, να σκέφτεται, να προβληματίζεται (για τον πόλεμο, για τον ρόλο των πολιτικών, για τον δικό του ρόλο) και να δίνει στους προβληματισμούς του φωνή. Όσο κόστος και αν έχει αυτό!

Giorgos Dalaras talks to Thanassis Lalas

He may take off from a [musical] note, and take you all the way to ... America. He may start from a rembetico and end up with ... Kostas Simitis. He may also annoy some people, as he has made up his mind to call things by their name.

In our meeting, too, that is the way Giorgos Dalaras speaks of things: naming them clearly.

Being especially troubled with all that happens in Greece and in the world in general, but also optimistic as to the future, he managed to pull me completely out of the world of music, into a wider universe:

into the universe of a man who has chosen to use his judgement, to think, to see the problem (about the war, the role of politicians, about his own role), and to voice his thoughts about these problems. Whatever the price!

[despite the use of some fairly bad language - unusual for Dalaras - both men consistently use the polite form of address, not the familiar. I can't translate this, since the two distinct forms are a refinement which English has lost since the 18th century -G.]

Share this post


Link to post
Share on other sites

First question.

- Στη φάση στην οποία βρίσκεστε εσείς τώρα θα μπορούσατε να πείτε ότι το ταλέντο είναι κάτι που ξεπερνάει τις δεξιότητες ενός ανθρώπου;

Μήπως ο ταλαντούχος άνθρωπος είναι κάτι παραπάνω από αυτό, είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει τη ζωή, που μπορεί να βλέπει αλλιώς τα πράγματα;

Έχετε δίκιο. Δεν είναι βέβαια όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Οι γιαγιάδες παλιά, χωρίς να ξέρουν, λέγανε ότι τα δάκτυλα δεν είναι όλα ίδια.

Επιδεξιότητα υπάρχει, σαφώς. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι οι οποίοι είναι ευρύτεροι (σε σχέση με αυτή την έννοια) και άλλοι που είναιστενότεροι.

Υπάρχει άνθρωπος με οπτικό πεδίο 360 μοίρες; Όχι. Το θέμα είναι πώς αντιδράει κανείς άμα βλέπει.

Είναι λοιπόν θέμα οπλισμού του κάθε ανθρώπου, ψυχικού, πνευματικού, καλλιέργειας κτλ. Όλα αυτά μαζί κάνουν τον καθένα να είναι διαφορετικός.

Υπάρχει ταλέντο, ναι. Ενδεχομένως η ύπαρξή του να οφείλεται και σε γενετικούς παράγοντες. Σαφώς όμως υπάρχει.

Εκείνο που ίσως θα ήταν καλύτερο να πούμε και που μάλλον αφορά και τους άλλους είναι ότι το ταλέντο από μόνο του δεν φτάνει κακά τα ψέματα.

Είχαμε και έχουμε παραδείγματα ανθρώπων με τεράστιες ικανότητες σε έναν συγκεκριμένο τομέα, οι οποίοι στη ζωή και στη συμπεριφορά τους τα κάνανε όλα λάσπη. Τα βλέπουμε όλη την ώρα, άνθρωποι που έρχονται και φεύγουν, που δεν ξέρουν να αναλύσουν ούτε καν τη σχέση τους με το ταλέντο, την ύπαρξή του και τη θέση του μέσα στη δική τους ζωή, το αν αυτό το ταλέντο που υπάρχει είναι δικό τους ή είναι κάτι άλλο

Προσωπικά πιστεύω ότι ο άνθρωπος κινδυνεύει απ αυτά.

Συν το ότι ο άνθρωπος δυστυχώς έχει μια ταχύτατη διαδρομή.

Είναι ένα ον το οποίο αρχίζει και τελειώνει προτού καν καταλάβει την αρχή του και το τέλος του.

Υπάρχει μια απίστευτη σκληρότητα μέσα σε αυτή τη διαδικασία που τον φοβίζει.

Τοανθρώπινο έπος διέπεται από μια υπερπροσωρινότητα. Γι' αυτό και είναι έτσι διογκωμένο. Αυτό καθορίζει κυρίως τον άνθρωπο, η υπερπροσωπικότητά του.

Δεν ξέρω αν είναι δόκιμη λέξη, είναι πάντως ένας τρόπος να μιλήσει κανείς γι αυτό το παράξενο πράγμα.

- In the stage in which you are now, could you say that talent is something that goes beyond the skills a person can learn?

Possibly the talented person is something beyond that, is a person who loves life, who is able to view things differently?

You are right. People, naturally, are not all identical. Our ancestors, though unlearned, used to say that the fingers are not all identical.

Clearly, there is such a thing as skill [that can be learned]. But there are also people who have greater width (in this respect) and others who are... more limited.

Is there anyone who can see 360 degree around them? No. The thing is someone reacts when he is looking.

So, it's a matter of the personal equipment of each person: of the soul, inspiration, culture, etc. All these, taken together, make each one different.

There is such a thing as talent, yes. Possibly genetic factors contribute to its existence. Its existence, though, is certain.

The thing which, maybe, it would be better for us to talk about, and which is more relevant to the others, is that talent, by itself, does not suffice - curse the lie!

We have had, and still have, examples of people with tremendous abilities in a particular domain, who, in their life and their conduct, make a mess of everything. We see this all the time, people who come and disappear, who don't know how to understand their relationship with the talent, how to understand its nature and its place within their own life, the [question of] whether that talent that exists is their own, or something separate...

Personally, I believe that a person is [always] hunted by these things.

Add to that the fact that, unluckily, the human person has a fast trajectory.

It's a being that begins and ends before anyone has a chance to understand its beginning or end.

There is an incredible hardship [inherent] in this process, which is frightening to people.

The... human epic is governed by a super personality. That is another reason why it is so blown-up. That is what mostly determines the person, this super personality.

I don't know if it is the correct terminology, anyway it's a name by which one may speak of this very strange thing.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Question 2.

- Εσείς νιώθετε ένας άνθρωπος ο οποίος αφοσιώθηκε σε κάτι ανεξέλεγκτα και σπατάλησε όλη τη ζωή του σε αυτό;

Κοιτάξτε, δεν θα ήθελα να μιλήσω για σπατάλη.

Ο άνθρωπος δεν μένε πάντα ίδιος, και αυτό επειδή αλλάζουν οι αρχές του.

Ας πούμε ότι οι αρχές είναι ένα βουνό που δεν κλονίζετε εύκολα.

’λλες ιδιότητες και συμπεριφορές όμως νομίζω ότι είναι θεμιτό να αλλάζουν. Γιατί αλλάζουν οι γνώσεις, αλλάζει το ευρύτερο περιβάλλον

Εκείνο που θα ήθελα να πιστεύω ότι μένει αναλλοίωτο είναι η ιδιοσυστασία του υλικού από το οποίο είναι κατασκευασμένο το «βουνό» των αρχών του κάθε ανθρώπου.

Από κει και πέρα μπορεί ο καθένας το δικό του βουνό να το κάνει νταμάρι, να περιφράξει, να το φυτέψει. Εδώ μέχρι και ο Υμηττός έβγαλε δέντρα. Στη δεκαετία του 1950 δεν είχε ούτε ένα δέντρο.

Οι δεκαετίες αλλάζουν τους ανθρώπους, αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τα πράγματα.

Δεν είναι κακό αυτό.

Προσωπικά δεν νομίζω ότι σπατάλησα τη ζωή μου, επειδή είμαι από τους τυχερούς που κάνανε τα πράγματα που θέλανε.

Μπορεί να είναι μικρή η λίμνη μου ή το πέλαγος ή αν θέλετε ο ωκεανός μου όπως κι αν θελήσει να το περιγράψει κάποιος.

Γενικά όμως είμαι από τους τυχερούς.

Γεννήθηκα μέσα σε ένας χώρο ελεύθερο. Οι νόμοι του είναι νόμοι ζεστασιάς, γλυκύτητας, αρμονίας και μέτρου.

Εμένα μου λείπουν πάρα πολλά πράγματα από τη ζωή μου, αλλά υπερπληρώθηκα με τον ήχο της κιθάρας και αυτό δείχνει ένα στενό, πολύ στενό περιβάλλον.

Είναι τόσο στενό αυτό το περιβάλλον όσο είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ένας πλανήτης στον οποίο το άπαν είναι η ζωή σου, αλλά ο ίδιος αυτός πλανήτης μέσα στο σύμπαν είναι ένα τίποτα.

Λίγο ποιητικό, λίγο ανεδαφικό ίσως;

Τι να σας πω;

Βεβαίως όμως έχασα πολλά πράγματα, σίγουρα έχασα.

Πολλοί δημοσιογράφοι με ρωτάνε αν θα ξανάκανα τα ίδια πράγματα αν ξεκινούσα πάλι από την αρχή.

Θα σας απαντήσω πάλι παράξενα. Και ναι και όχι. Και θα τα κανα και δεν θα τα κανα.

- Do you feel yourself to be a man who devoted himself to something he had no control over, and wasted his life on it?

Look, I wouldn't want to speak of wasting.

The human being does not remain unchangeable, even though his principles don't change.

Let's describe the principles as a rock, which is not shaken easily.

Other characteristics and ways of behaving, though, I think it's inevitable that they change. Because the knowledge changes, the wider environment changes...

The thing I would like to believe to remain unalterable is the constitution of the material from which is made the "rock" of principles of each person.

From that, each person may quarry their own stones, put up fences, plant things. Now, there are trees even up on mount Ymetos. In the fifties, there wasn't one tree up there.

The decades change the people, change the way in which they see things.

That is not a bad thing.

Personally I don't feel I wasted my life, because I am among the lucky ones, who get to do what the things they desire to do.

My pond may be a small one, or my sea or, if you like, my ocean - however one likes to describe it.

But generally, count myself lucky.

I was born in a free country. Its way of life is warm, sweet, harmonious, measured.

I miss a great many things in my life, yes, but I am filled to overflowing with the sound of the guitar, and that shows a limited, a very limited environment.

That environment is limited the same way as an entire world, a planet on the surface of which my life takes place, but that same planet, inside the universe, is a mere nothing.

A little poetic, a little unrealistic, maybe?

What shall I tell you?

Of course, though, I missed out on lots of things, of course I missed much.

Many journalists ask me if I would do the same things if I were to start all over again from the beginning.

I'll give you another strange answer. Both yes, and no. Yes, I would do - and no, I would not.

Share this post


Link to post
Share on other sites

question 3.

- Το ένα σκέλος το καταλαβαίνω, το ότι θα τα κάνατε. Το ότι δεν θα τα κάνατε όμως που στέκει;

Στέκει σε πολύ πολύ μικρές χαραμάδες από τις οποίες δεν πέρασα.

Όχι από έλλειψη θάρρους. Δεν πέρασα επειδή δεν εστίασα στη χαραμάδα.

Η έπαρση της επιτυχίας, η έπαρση της καλοπέρασης, της επιβίωσης, η έπαρση της αγάπης

Σας λέω λοιπόν ότι σε ορισμένες χαραμάδες, ναι, δεν θα ξανάμπαινα μέσα.

The one part I understand, the fact that you would. Where is the bit that you wouldn't do over again, though?

It's [to be found] in the very many little crack [like cracks in the wall] which I did not go through.

Not for lack of courage. I didn't go through because I did not focus on them.

The illusion of success, the illusion of comfort, of survival, of love...

So, I can tell you that there are some crevices, yes, that I would not fall into again.

to ctnd...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Question 4.

- Όπως για παράδειγμα;

Δεν θα σας πω, γιατί οι χαραμάδες αυτές ενδεχομένως να είναι και απαγορευμένες.

Η απαγόρευση δεν έχει να κάνει με κανονισμούς και νόμους.

Έχει να κάνει με θέσεις σταθερές, ακόμα και ταμπού και πράγματα τα οποία δεν θα μπορούσα ποτέ να τα κάνω, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν θα ήταν συμβατά με το υπόλοιπο που κάνω.

’ρα τι σας ομολογώ;

Ότι η επιτυχία, όποια κι αν είναι αυτή οικονομική, καλλιτεχνική, πολιτική, μεταθανάτια, - είναι παράλληλη με τις επιλογές της ζωής.

Γιατί εμείς γνωρίζουμε ένα μέρος όλων αυτών. Υπάρχουν πολλά που γίνονται γύρω μας και δεν τα αγγίζουμε. Μερικά είναι καταστροφικά. Κάποια άλλα όμως είναι μέθη.

Τι τα θέλετε όμως; Καλύτερα να μην τα ψάχνουμε. Αφού ακόμα και τώρα, παρ όλο που τα εργαστήρια έχουν κάνει άλματα, ακόμα δεν ξέρουμε τι κάνουμε και πού είμαστε.

Μιλάνε πολλοί από μας για πράγματα που ενώ κάποτε ήταν αρχές, τώρα δεν είναι, κάποτε ήταν σταθερές και τώρα δεν είναι. Ακόμα και η φυσική αναθεωρείται με βάση αυτού του είδους τις αλλαγές.

Εκείνο που μπορώ να σας πω είναι ότι αυτή η κοινωνία, εκτός από τους πετυχημένους, έχει και πολλούς οι οποίοι νιώθουν απόγνωση, έχουν αδικηθεί, είναι θυμωμένοι, άλλοι από αυτούς είναι πλέον αργόσχολοι.

Θα μπορούσα να βρω και άλλους χαρακτηρισμούς

Έχει σημασία πού ανήκεις και πώς εσύ ο ίδιος αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου.

Such as, for example?

I will not tell you, because these pitfalls, probably, they should also be forbidden.

The interdiction doesn't have to do with any rules and regulations.

It has to do with firm convictions, and also with taboo, and with things I could never ever do, for the very simple reason that they would not be compatible with the other things I do.

So, how much shall I admit to you?

That success, of whatever kind - economic, artistic, politic, posthumous, - runs parallel to the choices of life.

Because we are aware of only a part of all these things. There are many things around us that we can't touch. Some of them disastrous. Some others though are exhilarating.

But what do you want? It's better not to go searching. Since even now, for all progress leaps forward in the labs, still we don't know what we are doing and where we are.

Many people among us talk about things that once were principles, and now are not; that once were unshakable, and now are not. Even physics gets revisions on the basis of that kind of changes.

What I can say to you is that this society, apart from the successful people, has also many who feel despair, who don't get a fair chance, who are angry, and others again who just can't be bothered.

And I could find some more characteristics...

There is a meaning in where you belong and how you yourself perceive your own self.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Question 5-6

- Εσείς μπήκατε στην ιστορία του τραγουδιού ως ένα παιδί κοινωνικά, ταξικά «αμόρφωτο» σε σχέση με αυτά που επρόκειτο να σας συμβούν στη ζωή. Θέλω να πω ότι δεν προέρχεστε από ένα αστικό περιβάλλον όπου ακόμη και με την έννοια της επιτυχίας ζει κανείς εξοικειωμένος.

Εγώ στο «αμόρφωτος» που λέτε θα πρόσθετα και κάτι παραπάνω: σχεδόν «ορφανός». Όχι με την έννοια της έλλειψης του γονιού έχει σημασία για μένα να το διευκρινίσουμε αλλά με την έννοια του ότι δεν είχα κανέναν άνθρωπο με τον οποίο να μπορούσα να μιλήσω γι' αυτό που μου συνέβαινε.

- Πως εξηγείται λοιπόν ότι αντέχετε σε αυτή την «επίθεση» που σαν κάνουν η επιτυχία και η φήμη; Ποια είναι τα εφόδια που μπορούν να βοηθήσουν έναν άνθρωπο να αντισταθεί, να αντιπαρέλθει τις προκλήσεις με τις οποίες τον φέρνει αντιμέτωπο η επιτυχία;

Εμένα με βοήθησε ένα ανεπτυγμένο αίσθημα έλλειψης σεβασμού που με διακρίνει απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα. Δεν τα εκτιμώ καθόλου, αδιαφορώ γι αυτά.

You have gone down in the history of song as a kid who was not prepared by his social background, his education, for the things that were going to happen in his life. I mean to say that you haven't come from a bourgeois background, where one grows up familiar with the notion of success.

To "uneducated", which you mention, I would add something more: almost "orphaned". I don't refer to not having parents - in my case it's useful to make this point - but meaning the consciousness that I had not a single person with whom I might have talked about what was happening to me.

So, how do you explain the fact that you resist so well against this "attack", as it were, of success and fame? What kind of skills could help a person in resisting, in overcoming the challenges that he is facing because of his success?

What helped me was an un-intimidated feeling of absence of awe which characterizes me in facing these fenomena. I do not value them in the least, they leave me cold.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Question 7

- Γυρνάτε την πλάτη στην επιτυχία;

- Αδιαφορώ επί της ουσίας. Όχι πρακτικά. Γιατί όταν δουλεύω, οφείλω να λειτουργώ ως επαγγελματίας.

Στην ουσία αδιαφορώ για το πλαίσιο το οποίο παραμορφώνει αυτά τα πράγματα. Ενδιαφέρομαι μόνο για την ουσία τους. Και η ουσία δεν έχει να κάνει μόνο με τους άλλους και τον τρόπο που την κρίνουνε. Έχει να κάνει με τη βαθύτερη επικοινωνία.

Το βράδυ ένας άνθρωπος ξενυχτάει, τρώει το μολύβι του και δαγκώνει το σεντόνι. Και το πρωί έχει γράψει πέντε γραμμές, είτε ένα ποίημα. Με αυτή την έννοια λέω ότι το θέμα δεν είναι πως θα πας πιο ψηλά. Το θέμα είναι πως θα πας πιο βαθιά.

Να μια μεγάλη αντίφαση. Υπάρχει μια δύναμη μέσα μου που ακολουθώντας το πνεύμα της σημερινής αποχής μου λέει «βυθίσου, πήγαινε όσο πιο βαθιά μπορεί».

Αυτή είναι μια αντίφαση με την οποία εγώ ζω μονίμως. Αλλά δεν εκτιμώ τίποτα από αυτά που στραφταλίζουν γύρω μου.

Κάπου διάβασα και μου άρεσε πάρα πολύ ότι σήμερα υπάρχουν οι τρελοί του Θεού και οι τρελοί του χρήματος. Εγώ τους λέω «οι τρελοί της φήμης». Κατακλύζεται σήμερα ο κόσμος από την αρνητική ενέργεια που εκπέμπουν οι τρελοί του Θεού και οι τρελοί του χρήματος, οι τρελοί της φήμης.

Αυτός ο αρνητικός, μη προοδευτικός καπιταλισμός. Ενώ όλο το όνειρο είναι να φτάσουν στον ακραίο καπιταλισμό, ο καπιταλισμός αυτός είναι μη δημιουργικός.

Και έτσι φτάνουμε στο σημείο, εκεί που όλη η κοινωνία σπρώχνει προς αυτή την κατεύθυνση, ξαφνικά να βλέπουμε παραδείγματα που είναι μειωτικά για το ανθρώπινο είδος.

Ένας εκπρόσωπος μιας εταιρίας πετρελαίων να είναι πρόεδρος της μεγαλύτερης στρατιωτικής δύναμης του κόσμου.

’ρα υπάρχει πρόβλημα πολύ σοβαρό. Φαντάζει πραγματικά παράξενο για τους σκεπτόμενους ανθρώπους σε όλον τον κόσμο εκτός της Αμερικής. Εκ των πραγμάτων ο σημερινός πρόεδρος της Αμερικής κατά μια έννοια προσβάλει τον αμερικανικό λαό, φτάνει στο σημείο να μην τον εκπροσωπεί καν. Απλώς δεν μπορούν να τον εκφράσουν και οι άλλοι.

- You turn your back on success?

- I am indifferent to it, in essence. Not in the practical matters. Because when I work, I have to function as a professional.

In essence, I disregard the context which distorts these things. What is important to me is only the essentials. And the essence has nothing to do with other people and how they judge me. It has to do with a deeper connection.

At night a person sits up till daybreak, biting his pencil, chewing his sheet of paper. And in the morning he's written five lines, or a poem. This point of view from which I say that the thing is not how you can get higher up. The thing is how you can go deeper in.

That's a big contradiction. There is a force within me which, in line with today's norm, tells me "deeper, go down as deep as you can". [reading αποχής as εποχής - but it seems to come to the same result, strangely].

That is a contradiction with what I live all the time. But I have no respect for any of things going on around me.

I read somewhere, and liked a lot, that nowadays there are the God-crazy and the Gold-crazy. I'd call them the "fame-crazy". The world nowadays is being destroyed by the negative energy emitted by the god-crazy and the gold-crazy or fame-crazy.

That is the negative, non-progressive, backward capitalism. While their whole dream is to reach the absolute capitalism, this capitalism ends up being not productive at all.

And so we reach the point, now that the entire society is pushing in that direction, where suddenly we see things happening that are a humiliation for the human species.

The representative of an oil company, to be president of the biggest army force of the world.

There is a very serious problem. I imagine it must be very strange indeed for the thinking people in the whole world, outside America. By definition, this american president, in a sense, insults the american people, since he doesn't represent them. The real problem is that there is nobody who could express the american people.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Geske u're wonderful

thank u for all what u're doing here and in another places... :rolleyes:

to read Greek-English by "parallel" it's the best way to keep learning this beuatiful language...and of course when it's talking about "subject" we love....

thank u dear

good night

Share this post


Link to post
Share on other sites

Yes Geeske,thank you very much ;it must be quite a job to translate this interview.It's very interesting to be able to read now.Thanks a lot! :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

It's even more interesting to translate :). And yes, it's a certain quantity of work - but it's GREAT to do. To be continued....

Share this post


Link to post
Share on other sites

Question 8.

- Τελικά ο επερχόμενος πόλεμος είναι μόνο του Μπούς και των Αμερικανών; Οι υπόλοιπες κυβερνήσεις τι ρόλο παίζουν;

Οι υπόλοιποι βλέπουν τα πράγματα λίγο περίεργα. Σου λένε ο πόλεμος μας βολεύει, τα χημικά όπλα μας βολεύουν στο να μπορούμε στο μέλλον να ασκήσουμε αστυνόμευση

Νομίζω ότι όλα αυτά, η θέση των Ενωμένων Αραβικών Εμιράτων, η θέση των επιχειρήσεων πετρελαίου, η ταύτιση του Μπλερόλα αυτά που συμβαίνουν συντείνουν σε αυτό που σας έλεγα, ότι ο κόσμος για να πράξει το κακό στηρίζεται σε ιδεοληψίες και θέλει δικαιολογίες.

Και οι δικαιολογίες αυτές δεν σταματάνε πουθενά. Μπορούν να αρχίσουν από τον Διάβολο και να καταλήξουν στον Θεό, κάνοντας στην ουσία έναν κύκλο.

- In the end, the impending war, is it only the war of Bush and the americans? The other governments, what role do they play?

- The others take a slightly strange view of things. They tell you the war is all right with us, the chemical weapons are all right as they enable us to play policeman in the future...

I think that all these, the position of the United Arab Emirates, the position of the oil companies, Blair's identification... all these things that happen contribute to what I was telling you about, that people, in order to commit evil, look for support from ideologies and seek justifications.

And these justifications don't stop at anything. They may well start with the devil and end up with god, having actually travelled in a full circle.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...