RENA

NEW INTERVIEW ON BHMAGAZINO

86 posts in this topic

Question 37-38

- Έχετε καταλάβει τι είναι αυτό που κάνει κάποιον να ξεχωρίζει;

- Δεν με νοιάζει γιατί ξεχωρίζουμε.

Εγώ θέλω να μιλήσω για μένα - όχι εγωιστικά, αλλά για να μη μιλάω για τους άλλους.

Νομίζω ότι είναι τα πολλά χρόνια. Τραγουδάω από το 1969. Για ορισμένους είναι έγκλημα αυτό που κάνω. Τι να κάνουμε τώρα; Αυτό που προβληματίζει τους άλλους όμως ξέρετε ποιο είναι;

- Do you know what it is that makes someone distinguished?

- I don't really care why we are distinguished.

I want to speak for myself - not egoistically, but so as not to speak for, or about, the others.

I think it's the many years. I have been singing since 1969. To some people, it's criminal, what I am doing. Now what can we do? Do you know what it is, that makes a problem for the others?

- Ποιο;

- Το πάθος που έχουν ορισμένοι άνθρωποι, όπως εγώ, με αυτό που κάνουν.

Ξέρετε τι μεγάλο αγώνα κάνω;

Υπάρχει μέσα μου πάθος μεγάλο και βασανίζομαι, για να γίνω καλύτερος. Αυτό κάνει εμένα να ξεχωρίζω!

Και στη δική μου περίπτωση πρόκειται για τρέλα!

Δεν θέλω να υπάρχω ως κάποιος που κάποτε ήταν καλός. Θέλω να γίνομαι καλύτερος!

Γι' αυτό και δουλεύω σκληρά και έχω γίνει εξαιρετικά επιλεκτικός.

Έρχονται χίλιες πεντακόσιες προτάσεις και αποδέχομαι τη μιάμιση. Ούτε καν τις δύο.

Και βέβαια όλο το λούκι το τραβάει η ’ννα.

Από τη μία δεν προλαβαίνει να γίνεται ο δέκτης όλων αυτών των προτάσεων και από την άλλη έχει κι εμένα που της λέω "όχι, δεν πάω..."

Μου λένε διάφοροι από τριγύρω "μα πρέπει να πας..."

"'Όχι, δεν πάω..."

"Μα τι θέλεις; "σου λέει ο άλλος.

"Θέλω να κάνω λίγα και καλά. Και τη βάρκα μου το καλοκαίρι θέλω...".

"Μα δεν μπορείς από τώρα να βγεις στη σύνταξη..."

Δεν είναι σύνταξη, ρε μαλάκα, αυτό, είναι ευτυχία.

Δεν θέλω λοιπόν να βγω στη σύνταξη, θέλω να βγω στην ευτυχία! Γι' αυτό μοχθώ!

- What?

- The passion that some people have, people like me, with the thing they do.

Do you know what a big fight I have?

There is inside me this huge passion, which it tortures me, to get better and better. That must be what makes me distinguished!

And in my own case, it's about madness!

I don't want to exist as "someone who once was good". I want to get better!

That's why I work hard, and have become extremely choosy.

I get fifteen hundred offers and I accept one and a half. Not even two.

And of course it all rains down on Anna.

On the one hand, there isn't time for all those invitations, and on the other hand, she's got me who is saying "No, I'm not going..."

And several people around me say: "But you have to go..."

"No, I'm not going..."

"But what do you want?" asks the other.

"I want to do few things, but good things. And I also want my little boat, in summer, that's what I want..."

"But you can't retire that early!"

Thats not retirement you idiott, thats happiness. So, I dont want to go on retirement, I want to go on happiness! That's what I'm slaving for!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Question 39.

- Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι οι άνθρωποι φοβούνται τόσο πολύ να βγουν στη σύνταξη;

- Γιατί φοβούνται τη μοναξιά!

Τη μοναξιά εις διπλούν, κύριε Λάλα.

Από τη μια είναι η μοναξιά με κόσμο και από την άλλη η κατ' επιβολήν μοναξιά χωρίς προσωπική επιλογή.

Η μοναξιά από προσωπική επιλογή είναι λύτρωση.

Πολύ λίγοι έχουν αυτή την πολυτέλεια. Δεν μπορούν όλοι. Εγώ μάλλον είμαι απ' τους λίγους. Γουστάρω πολύ όταν είμαι μόνος μου.

Μ' αρέσει να είμαι μόνος μου με τα πράγματα που αγαπάω.

Τι ωραίο πράγμα...

Μακάρι όλος ο κόσμος να μπορούσε να το κάνει.

Αν αυτό που αγαπάει ο καθένας γίνει ρουτίνα, πάει.. καταστράφηκε.

Καταλάβατε λοιπόν τι λέω στους εξυπνoύληδες; "Θα με κάνετε εσείς εμένα να σιχαθώ αυτό που αγάπησα; Είσαστε με τα καλά σας; Γρήγορα τα ένσημά μου, τα ένσημά μου προς την ευτυχία..."

- What is the reason, do you think, why people are so afraid of retiring?

- Because they fear loneliness!

Loneliness in duplicate, mister Lalas.

On one hand, there is the loneliness with people around, and on the other, there is the forced loneliness, without personal choice.

Loneliness by personal choice, that is deliverance.

Very few have that luxury. Not everyone can. I am among the few. I enjoy very much being on my own.

I like being alone among the things I love.

What a beautiful thing

I wish everyone were able to do that.

When the thing someone loves becomes routine, it goes it is dead.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Σαράντα.

- Τι μπορεί να κάνει έναν εξαιρετικά ταλαντούχο άνθρωπο να στραφεί εναντίον ενός άλλου ταλαντούχου ανθρώπου;

- Νομίζω ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν ένα είδος συντεχνιακού φόβου, λόγω συναφούς κοινωνικής συμπεριφοράς.

Μέσα σε όλη αυτή τη διαδικασία άκουσα κάποια στιγμή το εξής καταπληκτικό

Δεν τον γουστάρουμε αυτόν γιατί δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του.

Και τότε ηρέμησα. Τότε τους συμπάθησα. Τότε κατάλαβα τον καημό τους.

Το είπαν αργά όμως. Θα μπορούσαν να το είχαν πει από την αρχή και να είχαμε αποφύγει όλες αυτές τις παρανοήσεις.

Ευτυχώς όμως πρόλαβα και τους συμπάθησα.

- What can make a talented person go after another talented person?

- I think that in this particular case, it was a kind of professional fear, because of a similar social behavior.

During all this I heard the amazing:

"We dont like him because he doesnt compromise".

And then I took it easy. Then I understood their grievance.

But they said it very late. They could have said it much earlier and we would have avoided all this misunderstanding.

Fortunately though I heard it and sympathized with them.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Are you still there? 41-42-43, all in one rush.

- Όλους αυτούς τους ανθρώπους, όταν τους ξαναβλέπετε ύστερα από καιρό, τους κρατάτε μούτρα, έχουν αφήσει κάτι μέσα σας;

- Το πρόβλημα είναι ότι έχω μνήμη.

- Τo κρατάτε δηλαδή, δεν το ξεχνάτε.

- Ξέρω τι έχει γίνει.

- All those people, when you see them again after some time, do you keep some grudge against them, have they left you with something?

- The problem is that I do have a memory.

- You keep it, then, you don't forget.

- I know what has happened.

- Και προσέχετε...

- Όχι, δεν προσέχω.

Και νομίζω ότι με κυνηγάει και μια φήμη ότι "μην του κολλάτε αυτουνού, είναι τζόρας".

Οπότε αυτός που την έχει κάνει γλιστράει έξυπνα και έντιμα. Και καλά κάνει.

Δεν έχω διάθεση να αντιδράσω, αλλά δεν έχω και διάθεση να δεχτώ "σάλια".

Το πρόβλημά μου το μεγάλο, κύριε Λάλα, είναι η μη ένταξή μου.

Το 'χω πληρώσει ότι δεν εντάχθηκα.

Γι' αυτό και κοπανήθηκα αρκετά από την Αριστερά.

Είχα το θάρρος να παραδεχτώ ότι δεν ήμουν τόσο θαρραλέος ώστε να ενταχθώ σ' ένα πράγμα για του οποίου τις εξαγγελίες δεν ήμουν τόσο σίγουρος.

Είπα όχι, δεν θα το κάνω.

Αλλά πρέπει να πω ότι με βοήθησε και η εποχή.

Αυτονομήθηκα γρήγορα και αντιπαθήθηκα και γρήγορα λόγω αυτονομίας.

Αν ήμασταν σε εποχή που ήθελε συλλογική δουλειά, επειδή εγώ είμαι ενωτικός άνθρωπος, θα έμπαινα μέσα, θα δούλευα για τα κοινά πράγματα.

Σήμερα όμως τα πράγματα είναι διαλυμένες παράγκες.

Έχουμε πρόβλημα και δεν το 'χουμε μόνο εμείς, το 'χει όλος ο κόσμος.

Τα πράγματα έχουν γίνει ένα μπάχαλο.

Θεωρώ, για παράδειγμα, μεγάλη παράλειψη άνθρωποι σαν τον Νίκο Κωνσταντόπουλο να είναι έξω από την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής και ειδικά αυτόν τον καιρό.

Το ότι το λέω αυτή τη στιγμή μπορεί να δυσαρεστεί πολλούς και προφανώς δεν θα συμφωνεί καθόλου και ο ίδιος ο Νίκος.

Εγώ τον Νίκο τον αγαπάω και τον εκτιμώ πολύ. Νιώθω ότι είναι ένας πραγματικά ακέραιος άνθρωπος. Και δεν είναι ο μόνος. Πιστεύω και ελπίζω ότι θα υπάρχουν κι άλλοι τρεις- τέσσερις.

Ξέρω ότι η ιδεολογική του στάση απέναντι στα πράγματα δεν θα του επέτρεπε να συμμετάσχει αυτή τη στιγμή στην άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό όμως είναι έλλειμμα για την κοινωνία μας.

- And you are being cautious...

- No, I am not being cautious.

And I think there is this reputation that goes before me. "Dont mess with him. He is stubborn."

So, the person who has done it, disappears, smartly and honestly. And he is doing the right thing.

I am not in the mood to respond to them but not also in the mood to accept their suck ups.

My big problem, mister Lalas, is that I never let myself be incorporated.

I have paid dearly for that.

That is why I get a good deal of kicking from the Left.

I had the guts to admit that I was not so brave as to make myself part of this thing, when I wasn't all that sure about what it was proclaiming.

I said no, I won't do it.

But I have to say that I was helped by the times .

I claimed my independence early, and I was disliked early, for that independence.

If we lived in a time which demanded collective action, since I am a social person, I would have gone in, worked for collectively for things.

Nowadays, though, things are broken down huts.

We have a problem, and we are not the only ones, the whole world has it.

Things have turned into a mess.

I think, for example, that it is a great loss that people like Nikos Konstantopoulos are outside the exercise of government politics, especially at this time.

The fact that I say so at this moment may be disagreeable to many people, and obviously, Nikos himself will not agree at all.

As for me, I love and respect Niko very much. I feel he is a truly incorruptible man. And he is not the only one. I believe and hope that there must three of four more around.

I know that his ideological attitude in the face of things would not allow him to participate in government at this time. And that is exactly the loss for our society.

Share this post


Link to post
Share on other sites
[...] So, I used "to linger" because it covers all the possible meanings. [...]

Yes, it's a trick. Every trade has its tricks.

Very clever, Geske. :confused:

Share this post


Link to post
Share on other sites

four-ty-four! Πάμε!

- Υπάρχει μια συνομοταξία ανθρώπων, στην τηλεόραση για παράδειγμα, οι οποίοι δέχονται να παράξουν και να υπογράψουν ένα προϊόν το οποίο είναι ευτελές με το πρόσχημα ότι αυτό θέλει ο κόσμος. Συμβαίνει λοιπόν το εξής παράδοξο: Οι άνθρωποι αυτοί να περνιούνται για σοβαροί επειδή κάποιοι άλλοι, πράγματι σοβαροί άνθρωποι, τους νομιμοποιούν με το να συμμετέχουν στο "προϊόν" τους.

- Κοιτάξτε, αυτή η τεράστια γκάμα ανθρώπων που ζουν γύρω μας, απ' τους τρελούς του Θεού μέχρι τους τρελούς του χρήματος, τα περιέχει μέσα όλ' αυτά που λέτε.

Το ξέρετε ότι αυτός που παράγει και υπογράφει το ευτελές προϊόν είναι "άρρωστος" με τα νούμερα και τις μονάδες της τηλεθέασης;

Φοράει στο αφτί του ένα ακουστικό και κάποιος άλλος από μέσα του λέει:

"Μία μονάδα πάνω, δύο μονάδες κάτω...".

Αυτό είναι μια αρρώστια η οποία προφανώς υπαγορεύει και τις επιλογές του.

- There is a certain class of people, on tv for example, who accept making a product which is trash, and putting their name to it too, on the excuse that trash is what the people want. Does that, then, entail the following paradox: these people passing for serious, because some others, truly serious ones, legitimize them by collaborating to that "product"?

- Look, there is this immense variety of human beings living around us, from the God-crazy to the Gold-crazy, that [variety] contains all the things you describe.

Do you realize that the person who makes and signs such a trash product is a person addicted to high tv ratings?

Wearing a headphone in their ear and someone else announcing inside it:

"One point up, two points down..."

That is one sickness which, obviously, governs his choices.

and 45... hang on to your hats, this is a hefty one.

- Αυτό που με απασχολεί εμένα είναι πώς δέχεται να νομιμοποιήσει αυτές τις επιλογές ένας άλλος, αποδεδειγμένα σοβαρός άνθρωπος.

- Χρειάζεται μια αυστηρότητα η οποία δεν υπάρχει.

Υπάρχει μεγάλη ανοχή.

Κάποτε ο Χατζιδάκις, ο οποίος ήταν ένας φιλελεύθερος άνθρωπος, είχε πει ότι πρέπει να υπάρξει μια αισθητική αστυνομία.

Παρ' όλο που το είπε χαριτωμένα, είναι λίγο τσαμπουκαλίδικο πράγμα αυτό.

Αυτή η συμπεριφορά, λόγω της ανοχής που είπαμε ότι υπάρχει, έχει λιγάκι λειανθεί. Δεν υπάρχουν πια γωνίες.

Αυτοί που έχουν γωνίες- και ως εκ τούτου γίνονται αιχμηροί στις μέρες μας - είναι ανεπιθύμητοι.

Μπορεί να γίνουν από περιθωριακοί έως γραφικοί ή να φτάσουν στο σημείο να τρομοκρατούν τους υπόλοιπους.

Και κανείς σήμερα δεν θέλει ανθρώπους που να είναι τσαμπουκάδες - το λένε όλοι.

Ο "τσαμπουκάς" όμως του ανθρώπου που τα ισοπεδώνει όλα, κατεβάζοντας στο επίπεδο της ευτέλειας και ανθρώπους οι οποίοι - όπως είπατε - είναι αποδεδειγμένα σοβαροί, αυτός ο τσαμπουκά ς είναι φτιαχτός, χαλκευμένος... κατασκευασμένος για να το πούμε έτσι.

Αυτός λοιπόν θέλει να μπορεί να χρησιμοποιεί για λογαριασμό του από τη μια τη γραφικότητα και την αστειότητα του καλλιτέχνη τάδε ενός νυχτερινού κέντρου και από την άλλη να προσβάλλει τον τίτλο του Πρωθυπουργού ή οποιουδήποτε άλλου διαθέτει ένα κύρος - όπως και να το κάνουμε - μεγαλύτερο μέσα στην κοινωνία.

Τον τσαμπουκά που έχει αυτός δεν τον θέλει για να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα την τέχνη του ή το λειτούργημά του.

Τον θέλει για να ενισχύσει την τσέπη του, δηλαδή να ζητήσει περισσότερα λεφτά από το άλλο κανάλι το επόμενο εξάμηνο.

Αυτός ο ίδιος μπορεί τον προηγούμενο χρόνο να έκανε μια εκπομπή η οποία, ενώ ήταν καλή, έβγαλε ορισμένα πράγματα και έκανε και μάθημα ανθρωπιάς σε ορισμένους ανθρώπους, έριξε την ακροαματικότητα από το 14% στο 3%, που σημαίνει ότι αυτός ο άνθρωπος θα πάρει πολύ λιγότερα λεφτά.

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε με το βάρος των επιλογών μας.

Από τη στιγμή που επιλέγει κάποιος να φέρει έναν τίτλο ο οποίος τον περιβάλλει με την επίφαση έστω της σοβαρότητας, πρέπει να μάθει να διαχωρίζει τα πράγματα.

’μα είσαι απ' έξω, είσαι απ' έξω κι αυτό το ξέρουν όλοι, γι' αυτό και χάνεις απ' τα πράγματα.

’μα είσαι μέσα, είσαι αρεστός σε όλους.

Θα σε καλύψει ο ένας, θα σε καλύψει ο άλλος, θα τρέξει ο δίπλα...

Με ρωτήσατε πριν πώς είναι δυνατόν άνθρωποι ταλαντούχοι να στρέφονται εναντίον μου.

Μα είναι δυνατόν να μη στραφούν;

Αφού σου λέει ο άλλος: "Τον πούστη, αυτός θα μας χαλάσει τη μαγιονέζα".

- What bothers me is the way another person, someone who has proved he is serious, accepts to give legitimization to these choices.

- It takes severity, and there is none of that. What does exist is great forbearance.

At one time, Chatzidakis, who was a freedom-loving man, said that there ought to be an aesthetic police force.

For all he said it in a joking way, that is a little bullying.

And this kind of behaviour, because of this forbearance which we said exists, has suffered a certain amount of grinding. There are no corners any more.

The people who do have corners - and who, therefore, get jagged edges, in the times we live in - they are not wanted.

They can be anything from outliers to funny, or they may get to the point where they terrorize the rest.

And nobody, today, wants people who are bullies - everyone says so.

The real bully, though, is the person who levels down everything, lowering everything down to the level of the cheap trash, even the people who - as you said - have proven that they are serious. That bully is fake, he has been made... he's been invented, we might say.

So, that person wants to make use, on the one hand, of the stupidity and cheapness of some night club artist, and on the other hand, to insult the title of the prime minister or whoever else has - no matter what we say - a higher level of responsibility in our society.

The power that this kind bully has, he doesn't want it in order to bring his art, or whatever it is he does, a step further along the way.

He wants it to fill his own pocket, that is to say, to demand more money from another channel next season.

It's quite possible that this same person, during the year before, made a programme, which was good, which showed certain things and taught some people a little humanity, but which lowered the audience rating from 14% to 3%, which means that this person will get a lot less money.

This means that we have to learn how to live with the consequences or our choice.

From the moment when someone chooses to bear a title which covers them with even a gloss of seriousness, they must learn to tell things apart.

Once as you are Out, you are Out, and everybody knows it, and because of that too, you get left out of things.

As long as you are In, everybody likes you.

This one will cover you, the other one will cover you, the next one will run...

You asked me before how it's possible that talented people should turn against me. But is it possible for them not to?

When the guy tells you: "The fukker, that one, he'll spoil the sauce".

Share this post


Link to post
Share on other sites

Five minutes to midnight here. Will I finish this before tomorrow? :confused:

46!

- Δηλαδή;

- Δηλαδή...

Κοιτάξτε και στο δικό σας κύκλωμα.

Δημοσιογράφοι είναι ο Τσίμας, ο Παπαχελάς και ο Κούλογλου, δημοσιογράφος είναι και ο μπιπ - ονόματα δεν λέμε.

Θέατρο κάνει ο Κιμoύλnς, θέατρο κάνει και ο μπιπ. Τραγουδιστής είναι και ο άλφα, τραγουδιστής είναι και ο μπιπ.

Εσύ είσαι αυτός που θα διαλέξει.

Και αν διαλέξεις τον δικό σου δρόμο, αν διαλέξεις να χτυπηθείς κάτω στη δουλειά και να μην κοροϊδέψεις, τότε, συχνά δεν αρέσεις... Ενοχλείς!

- Which means?

- That means...

Look at our own profession.

Tsimas is a journalist, so is Papahelas, so is Kouloglou - and so is mister Beep (we don't name any names).

Kimoulis is an actor, mister Beep is an actor too. Mister A is a singer, and mister Beep is a singer too.

You are the one who will make the choice.

And if you choose your own way, if you choose to struggle in your work seriously and to fool around, mostly they won't like you... you'll be a bother!

Share this post


Link to post
Share on other sites

47.

- Εσάς, τελικά, στον χώρο του τραγουδιού τι σας ενοχλεί;

- Το ξέρετε ότι στον χώρο τον δικό μας η δισκογραφία έχει μια πτώση 55% επισήμως και 70% ανεπισήμως;

Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει αυτό;

Καταστροφή.

Τι συνέβη;

Γίνανε δυο- τρεις σχολές μετά την ιστορία του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη, του Ξαρχάκου και ακούστηκαν δυο- τρία πραγματάκια - ο Ξυδάκης, ο Ρασούλης, η Νικολακοπούλου, ο Κραουνάκης.

Με κάποιους απ' αυτούς μπορεί να έχω πρόβλημα, αλλά εγώ λέω τα πράγματα όπως είναι.

Τα καλά τα εισπράττεις και τα κακά επίσης τα εισπράττεις.

Τι κάνουν λοιπόν;

Μόλις "τσιμπάει" κάτι, το επαναλαμβάνουν.

Έχουν πέσει τώρα όλοι και κάνουν με τα τραγούδια που έβγαλε ο Ξυδάκης πριν από 18- 20 χρόνια αυτό που έκαναν κάποτε με τα τραγούδια του Θεοδωράκη.

Ολοι 'Ξυδακίζουν", όλοι προσπαθούν να κάνουν κάτι σαν τον Ξυδάκη...

Αφήστε εμένα

να προσπαθήσω να κάνω αυτό που μου ζητά η ψυχή μου...

- So what bothers you most about music today?

- Did you know that in our industry, production has declined by 55% officially, and 70% unofficially?

Do you understand what that means?

Disaster.

What has happened?

There are two or three schools [of musical thinking] following on the history of Hatzidakis, of Theodorakis, of Ksarchakos. They were Ksydakis, Rasoulis, Nikolakopoulou, Kraounakis.

With some of these I may have had problems, but still I will say things as they are.

You receive the good things from a person, you get the bad as well.

So, what do they do?

As soon as something sells, they repeat it.

Everyone has come down nowadays, and they are doing, with the songs that Ksydakis made 18 or 20 years, what they did with the songs of Theodorakis in the past.

Everyone is "Ksydakizing", they all try and make something like Ksydakis...

Just leave me out of it.

Share this post


Link to post
Share on other sites

48-49

- Τι ζητά τελικά η ψυχή σας;

- Την ηρεμία, την ευτυχία...

- Ευχαριστώ πολύ!

- Εγώ ευχαριστώ!

- So, what are you looking for?

- Calmness and happiness...

- My thanks to you!

- And mine to you!

THE END.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...