Sign in to follow this  
Followers 0


2 posts in this topic

This is an unusual topic for our translation section.

Obviously I did not make this translation. It was done by a poet. And it's the translation that forms the original Greek song lyrics.

The original poem will be in the next post. It's in French and will therefore not come on screen properly because of the letters with accents, so I thought having it in a separate post might help us cope. Drat the ascii anyway...

Here we go. Malamas is singing, in his thoughtful, profound, unexpectedly agile, voice.


στίχοι: Σαρλ Μπωντλέρ

μουσική: Νίκος Ξυδάκης

μετάφραση: Αλέξανδρος Μπάρας

Από το δίσκο:Σωκράτης Μάλαμας - Νίκος Ξυδάκης

Συχνά για να περάσουνε την ώρα οι ναυτικοί

άλμπατρος πιάνουνε, πουλιά μεγάλα της θαλάσσης,

που ακολουθούνε σύντροφοι, το πλοίο, νωχελικοί,

καθώς γλιστράει στου ωκεανού τις αχανείς εκτάσεις.

Και μόλις στο κατάστρωμα του καραβιού βρεθούν

αυτοί οι ρηγάδες τ' ουρανού, αδέξιοι, ντροπιασμένοι,

τα κουρασμένα τους φτερά στα πλάγια παρατούν

να σέρνονται σαν τα κουπιά που η βάρκα τα πηγαίνει.

Πως κοίτεται έτσι ο φτερωτός ταξιδευτής δειλός

τ' ωραίο πουλί τι κωμικό κι αδέξιο που απομένει

ένας τους με την πίπα του το ράμφος του χτυπά

κι άλλος, χωλαίνοντας, το πως πετούσε παρασταίνει.

Ίδιος με τούτο ο Ποιητής τ' αγέρωχο πουλί

που ζει στη μπόρα κι αψηφά το βέλος του θανάτου,

σαν έρθει εξόριστος στη γη και στην οχλοβοή

μεσ' στα γιγάντια του φτερά χάνει τα βήματά του.

Share this post

Link to post
Share on other sites


(Charles Baudelaire, Les Fleurs du Mal II)

Souvent, pour s'amuser, les hommes d'ιquipage

Prennent des albatros, vastes oiseaux des mers,

Qui suivent, indolents compagnons de voyage,

Le navire glissant sur les gouffres amers.

A peine les ont-ils dιposιs sur les planches,

Que ces rois de l'azur, maladroits et honteux,

Laissent piteusement leurs grandes ailes blanches

Comme des avirons traξner ΰ cτtι d'eux.

Ce voyageur ailι, comme il est gauche et veule !

Lui, naguθre si beau, qu'il est comique et laid !

L'un agace son bec avec un brϋle-gueule,

L'autre mime, en boitant, l'infirme qui volait !

Le Poθte est semblable au prince des nuιes

Qui hante la tempκte et se rit de l'archer;

Exilι sur le sol au milieu des huιes,

Ses ailes de gιant l'empκchent de marcher.

Share this post

Link to post
Share on other sites
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Sign in to follow this  
Followers 0