Sign in to follow this  
Followers 0
christos-regnis

Η Χάρις για το Γιώργο...

1 post in this topic

Από εδώ: http://www.freewebs.com/xaroula/interview.html

Γενικότερα, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη... Τελικά, απ' ότι φαίνεται ο Μωραΐτης τους εμπνέει ώστε να πούνε ενδιαφέροντα πράγματα, πέρα από τα συνηθίσμενα...

ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

Η φωνή είναι γυναίκα

του Νίκου Μωραϊτη

Έχει ακούσει να λένε ότι είναι "θεά", "η πρώτη", "η μεγαλύτερη". Αντί για χαρά όμως, όλα αυτά της φέρνουν βάρος. Ποια είναι η γυναίκα που κρύβεται πίσω από τους μεγαλόστομους χαρακτηρισμούς;

Ο κόσμος την αγάπησε σχεδόν ακαριαία, από τότε που βγήκε στο τραγούδι, στις αρχές του '70. Την έκανε δικό του άνθρωπο. Την είπε "Χαρούλα" του. Από 20 χρονών κορίτσι, η Χάρις Αλεξίου είχε το χάρισμα να τραγουδάει σαν μια ώριμη γυναίκα που έχει ζήσει τα πάντα. Πολλοί προσπάθησαν να εξηγήσουν με μουσικούς όρους αυτό που εκπέμπει η φωνή της. Με τα χρόνια, έγινε φανερό ότι η φωνή αυτή δεν είναι τίποτ' άλλο παρά ο αέρας, το νερό και το χώμα αυτής της χώρας. Κάθε λαός με σημαντική μουσική παράδοση έχει μία τραγουδίστρια σε τέτοια "εθνική" θέση. Οι Ιταλοί τη Μίνα, οι Γάλλοι την Εντίθ Πιαφ, οι Πορτογάλοι την Αμάλια Ροντρίγκες.

Το παράξενο είναι ότι η Χάρις Αλεξίου δεν αποτελεί ένα "αξιοθέατο", μία τραγουδίστρια η οποία πέρασε στην ιστορία και αγαπιέται ακόμα γι' αυτά που κάποτε έδωσε. Είναι ένα πρόσωπο παρόν. Βγάζει δίσκο με καινούργια τραγούδια και πουλάει όσο ο Ρέμος και η Βίσση μαζί (135.000 κομμάτια έχει πουλήσει το "Ως την άκρη του ουρανού σου" και συνεχίζει). Γράφει ένα πονεμένο, προσωπικό, ιδιαίτερο χασάπικο, το "Οι φίλοι μου χαράματα", και αυτό αγγίζει όλο τον πληθυσμό, από τους πιο ψαγμένους "έντεχνους" ακροατές μέχρι τους θιασώτες των επίκαιρων σουξέ. Τι έχει μέσα της αυτή η γυναίκα; Ποιο είναι αυτό το υλικό που μπορεί να είναι ταυτόχρονα τόσο δικό της αλλά και τόσο παλλαϊκό;

ΕLLE: Ο δίσκος σας "Ως την άκρη του ουρανού σου" ξεπέρασε σε πωλήσεις κάθε άλλο, "εμπορικό" ή "έντεχνο" αυτή τη χρονιά. Τι είχε αυτός ο δίσκος που δεν το είχαν οι άλλοι;

ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ: Ποτέ κανείς δεν έχει μία συνταγή επιτυχίας. Όλοι θέλουμε να πουλάνε οι δίσκοι μας, να αγγίζουν το κοινό. Συνήθως, στο έντεχνο τραγούδι υπάρχει ένα επίπεδο πιο βαθύ, που το κάνει να μην είναι τόσο εύληπτο. Ο κόσμος, με τις ταχύτητες της καθημερινής ζωής, δεν έχει πια τον χρόνο να αναζητήσει το τραγούδι. Πρέπει εκείνο να πάει σ' αυτόν. Η πρόθεσή μου, λοιπόν, ήταν να κάνω έναν δίσκο με βατά τραγούδια. Με αυτό το κριτήριο τα επέλεξα. Νομίζω ότι, σε μεγάλο βαθμό, το κατάφερα. Πίστευα ότι θα ακούσει το κοινό τον δίσκο πιο ευχάριστα από τον προηγούμενό μου, το "Παράξενο Φως". Δεν περίμενά όμως, με τίποτα, ότι θα γίνει όλο αυτό που έγινε.

ΕLLE: Έπαιξε ρόλο στην επιτυχία του και η χαμηλή τιμή που επιβάλλατε;

Χ.ΑΛ.: Δεν είμαι σίγουρη. Όσο κι αν ρίξεις την τιμή, δεν μπορείς να ανταγωνιστείς τα πέντε ευρώ που στοιχίζει ένα πειρατικό c.d.. Περισσότερο ρόλο στη μεγάλη απήχηση αυτού του c.d. έπαιξε το marketing, το εορταστικό πακέτο με το dvd.

ΕLLE: Πριν να έρθει, πάντως, η επιτυχία, ήρθε η γκρίνια. Υπήρχαν κριτικοί που σας κατηγόρησαν δριμύτατα. Είπαν, μεταξύ άλλων, ότι "νοθεύετε" τον έντεχνο χώρο και διερωτήθηκαν τι δουλειά έχετε με τον Γιώργο Θεοφάνους. Πώς εισπράξατε αυτές τις αντιδράσεις;

Χ.ΑΛ.: Περίμενα τη σκληρή κριτική για τον δίσκο μου, ήμουν όμως αποφασισμένη να προχωρήσω, να απλοποιήσω τα πράγματα, να τα δω πιο ανάλαφρα. Έτσι κι αλλιώς, είμαι πια 53 χρόνων. Δεν μπορεί να μου αλλάξει το γούστο η συνεργασία με έναν πιο "εμπορικό" συνθέτη. Έχω όμως την άνεση πλέον να απελευθερώνομαι από μονολιθικές απόψεις που και η ίδια είχα στο παρελθόν. Αν ακούσω ένα ωραίο τραγούδι ενός συνθέτη που δεν είναι έντεχνος, θέλω να έχω το θάρρος να το παραδεχτώ και να το τραγουδήσω.

ΕLLE: Δεν υπάρχει πια η διαφοροποίηση "έντεχνο" - "εμπορικό τραγούδι";

Χ.ΑΛ.: Πώς δεν υπάρχει! Όσο ανοιχτά και να δω τα πράγματα, εξακολουθώ να πιστεύω ότι τα καλύτερα τραγούδια έχουν γραφτεί μέσα στο έντεχνο. Και χαίρομαι που ανήκω σε αυτόν τον χώρο, που είμαι μια λαϊκή τραγουδίστρια η οποία έχει πει έντεχνα τραγούδια.

ELLE: Αυτοχαρακτηρίζεστε, λοιπόν, "λαϊκή τραγουδίστρια";

X.ΑΛ.: Όσο καλά μπορώ να τραγουδήσω ένα λαϊκό ή ένα δημοτικό τραγούδι, δεν μπορώ να τραγουδήσω τίποτα άλλο. Εκεί ανήκει ο πολιτισμός της φωνής μου.

ΚΑΤ' ΑΝΑΓΚΗΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ

ΕLLE: Οι δύο προηγούμενοι δίσκοι σας δεν σημείωσαν επιτυχία, για τα δικά σας μέτρα. Ετοιμάζοντας το "Ως την άκρη του ουρανού σου" είχατε αγωνία, ως μία τραγουδίστρια μαθημένη σε πολύ μεγάλες πωλήσεις στο παρελθόν;

Χ.ΑΛ.: Δεν είχα αγωνία, είχα όμως ένα "γαμώτο". Ήθελα να ξανακάνω μεγάλη επιτυχία. Είμαι ζωντανός άνθρωπος, είμαι μέσα στη δουλειά, δεν θέλω να είμαι μονάχα η "κλασική τραγουδίστρια" που έχει πει στο παρελθόν ωραία τραγούδια. Δε μου άρεσε το ότι οι επιτυχίες έρχονταν μόνο από την περιοχή του εφήμερου σουξέ. Μου λένε πολλές φορές: "Τι ανάγκη έχεις εσύ, έχεις τόση ιστορία". Κι όμως, όσα χρόνια κι αν περάσουν, η ανάγκη της αποδοχής δεν τελειώνει ποτέ. Είμαι ένας άνθρωπος που ανεβαίνει ακόμα στη σκηνή και έχει να παλέψει με το κοινό.

ΕLLE: Πρόκειται για ένα είδος πρωταθλητισμού;

Χ.ΑΛ.: Πάρα πολύ άσχημη αυτή η λέξη για το τραγούδι, αλλά έτσι έχουν γίνει τα πράγματα. Όσο και να λέω "εμένα δε με αφορά ο πρωταθλητισμός", με έχει φτάσει πια εκεί το όνομά μου. Εφόσον είμαι στο προσκήνιο, θα πρέπει να δουλέψω με αυτόν τον τρόπο. Η επιτυχία γίνεται με τον καιρό μία ανίατη αρρώστια που δεν μπορείς να την παλέψεις. Πολλές φορές το φιλοσοφώ και λέω: Τι μου δίνει χαρά; Πού είναι η παρέα; Αυτό το γλέντι που ένιωθα να γίνεται στο τραγούδι όταν ήμουν 20 χρόνων το έχω χάσει, και το έχω χάσει γιατί η Αλεξίου έγινε πιο "μεγάλη" από μένα. Έχασα την παρθενική μου σχέση με το τραγούδι.

ΕLLE: Έχετε νιώσει ανέμπνευστη;

Χ.ΑΛ.: Βέβαια. Υπάρχουν εποχές που νομίζεις ότι δεν έχεις να δώσεις τίποτα άλλο, ότι έχεις τελειώσει. Και ξαφνικά έρχεται μια μαγική στιγμή

ΕLLE: Μια τέτοια μαγική στιγμή είναι το "Οι φίλοι μου χαράματα". Μια άλλη τέτοια στιγμή ήταν "Η πανσέληνος". Έχετε γράψει τα δύο χαρακτηριστικότερα τραγούδια ερωτικής μοναξιάς της τελευταίας δεκαετίας. Έχετε βιώσει τόση μοναξιά;

Χ.ΑΛ.: Κακά τα ψέματα, δεν μπορείς να γράψεις ένα τραγούδι χωρίς να βάλεις κομμάτια από τον εαυτό σου μέσα. Δεν μπορώ όμως να συνδέσω τους πόνους που έχω βιώσει στη ζωή μου με ένα συγκεκριμένο τραγούδι.

ΕLLE: Το κοινό, την ώρα που τραγουδάτε, έχει συχνά για εσάς την εικόνα μιας γυναίκας εσωστρεφούς, μοναχικής, σχεδόν καταθλιπτικής. Είναι αληθινή η εικόνα αυτή;

Χ.ΑΛ.: Βρε, κοίτα να δεις τι έχω κάνει στον κόσμο! Αυτά, ας πούμε, δε θα σας τα πουν ποτέ οι φίλοι μου για μένα. Δεν μπορώ όμως να υποτιμήσω το ένστικτο του κόσμου. Για να τα λέει αυτά, κάτι βλέπει σε μένα. Δεν έχω αρνηθεί το μελαγχολικό κομμάτι του εαυτού μου. Από μικρό παιδί είχα αναγκαστεί να περάσω πολύ γρήγορα στην ωριμότητα, δεν πρόλαβα να παίξω. Το χρωστάω αυτό το παιχνίδι στον εαυτό μου ακόμα και σήμερα. Αυτές οι δυσκολίες μπορεί να βγαίνουν την ώρα που τραγουδάω. Ο ήχος μιας φωνής έχει μια δική του ζωή από πίσω.

Ο ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΕΑΥΤΟΣ

ΕLLE: Πέρα από το δύσκολο ξεκίνημα, θα λέγατε ότι είστε ένας ευτυχισμένος άνθρωπος;

Χ.ΑΛ.: Είναι πολύ δύσκολο να πω ότι είμαι ευτυχισμένη, ντρέπομαι όμως και να πω ότι δεν είμαι. Όταν κάποιος είναι επιτυχημένος, στα μάτια του κόσμου οφείλει να είναι και ευτυχισμένος. Έχω νιώσει δυνατές συγκινήσεις στη ζωή μου: Έχω γνωρίσει την αγάπη του κόσμου, τον έρωτα, έχω αποκτήσει οικογένεια, παιδί. Το μοναχικό κομμάτι του εαυτού μου όμως κάθεται σε ένα δωμάτιο και δεν μπορεί να του δώσει τροφή μία δισκογραφική ή οικονομική επιτυχία. Πάντα, μετά από μια μεγάλη επιτυχία, πηγαίνω σε μικρότερους χώρους, για να βρεθώ πιο κοντά στον εαυτό μου.

ΕLLE: Φέτος εμφανιζόσασταν, μαζί με τον Γιάννη Κότσιρα, κάθε βράδυ σε έναν χαοτικό χώρο. Καταφέρατε να τον ζεστάνετε;

Χ.ΑΛ.: Έχω μάθει πια να διαχειρίζομαι τους μεγάλους χώρους. Πέρασα πάρα πολύ καλά στον "Βοτανικό". Αν μία βραδιά δεν είναι καλή, δεν φταίει ο χώρος. Φταίει ο κόσμος ή εμείς οι τραγουδιστές.

ΕLLE: Τι κάνετε αν μία βραδιά δεν πηγαίνει καλά; Την παλεύετε μέχρι τέλους ή παρατάτε την προσπάθεια;

Χ.ΑΛ.: Την παλεύω μέχρι ενός σημείου. Από 'κει και πέρα αποδέχομαι ότι "σήμερα δεν μπορώ να κινητοποιήσω τον κόσμο". Ευτυχώς που υπάρχουν και αυτές οι πιο ψυχρές βραδιές διότι σε ισορροπούν, σε βάζουν στη θέση σου σε σχέση με άλλες βραδιές που το κοινό σε αποθεώνει χωρίς να κάνεις τίποτα.

ΕLLE: Πολύ συχνά, την ώρα μιας συναυλίας έχω ακούσει να σας φωνάζουν "θεά". Αυτό σας απογειώνει;

Χ.ΑΛ.: Είναι χαζό το να σε φωνάζουν από κάτω "θεά". Είναι μια λέξη που όλοι την έχουν πια στο στόμα και τη λένε με πολύ μεγάλη ευκολία για τον καθένα.

ΕLLE: Εσείς έχετε ακούσει "θεά" να τραγουδάει;

Χ.ΑΛ.: Έχω ακούσει: Την Μπαρμπαρά. Νιώθω τυχερή που πρόλαβα να τη δω δύο φορές ζωντανά.

ΕLLE: Τι είχε εκείνη που δεν το έχετε εσείς και δε σας θεωρείτε "θεά";

Χ.ΑΛ.: Δε νομίζω ότι κι η Μπαρμπαρά θεωρούσε θεά τον εαυτό της! Είναι σα να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και να παθαίνεις πλάκα με αυτό που βλέπεις!

ΕLLE: Πέρα από τη φωνή, "παίζετε" και στο επίπεδο της εικόνας. Θεωρείσθε ερωτική τραγουδίστρια. Εσείς επενδύετε σ' αυτό, προσέχετε την εμφάνισή σας;

Χ.ΑΛ.: Προσέχω πολύ όταν είναι να βγω στη σκηνή. Γενικότερα όμως, δεν κάνω θυσίες για την εμφάνισή μου. Δεν κάνω τη δίαιτα που θα έκανε μία άλλη γυναίκα, δεν έχω κάνει ακόμα λίφτινγκ.

ΕLLE: Το "ακόμα" σημαίνει ότι μπορεί να κάνετε στο μέλλον;

Χ.ΑΛ.: Έχω μάθει στη ζωή μου ποτέ να μη λέω ποτέ. Ένας από τους λόγους που δεν έχω κάνει ακόμα λίφτινγκ είναι επειδή φοβάμαι μην παραμορφωθώ. Κακά τα ψέματα, δε νιώθεις ωραία να βλέπεις στον καθρέφτη ότι γερνάς, να βλέπεις τις ρυτίδες σου, το πρόσωπό σου να χαλαρώνει και να μην έχεις τη διάθεση να το αλλάξεις αυτό. Ευτυχώς, μερικές φορές κοιτάζομαι στον καθρέφτη και νιώθω ότι είμαι μικρό κορίτσι ακόμα. Μ' αρέσει που δεν είμαι μία βαριά "κυρία" 53 ετών. Μ' αρέσει ο τρόπος μου.

ΕLLE: Για πολλά χρόνια η εικόνα σας ήταν συνδεδεμένη με ριχτά φορέματα. Είναι η εικόνα του "έντεχνου" τραγουδιού που τα θέλει αυτά;

Χ.ΑΛ.: Ξέρετε καμιά γυναίκα που να είναι λεπτή και να μη θέλει να φοράει κολλητά ρούχα; Εμένα τα φαρδιά φορέματα ήταν ο τρόπος μου να κρύψω κάποια περιττά κιλά. Με θυμάμαι από 18 χρόνων να κάνω δίαιτες. Τις αφήνω κι όποτε έχω κέφι ξαναρχίζω. Μια ζωή!

ΕLLE: Υπάρχουν κάποια πρόσωπα, μετρημένα σ' αυτήν τη χώρα, που δύσκολα τα φαντάζεσαι στην καθημερινότητά τους. Πόσο εύκολο είναι η Αλεξίου να κυκλοφορήσει έξω στον δρόμο, χωρίς να κινδυνεύει να τη σχολιάσουν αν είναι κακοβαμμένη, κακοχτενισμένη κ.λ.π.;

Χ.ΑΛ.: Δεν βάζω τη βλεφαρίδα για να πάω στο σουπερμάρκετ! Δεν προσέχω καθόλου πώς βγαίνω έξω, πώς πάω στο σινεμά. Οπότε, φαντάζομαι, θα πέφτουν πολλά σχόλια! Δε νιώθω σε αυτό το επίπεδο "το βάρος της επωνυμίας".

ΦΙΛΟΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ

ΕLLE: Εμφανιστήκατε φέτος στα βραβεία "Αρίων", ενώ δε σας είδαμε τα δύο προηγούμενα χρόνια. Μήπως πήγατε επειδή ήσασταν υποψήφια για τόσα πολλά βραβεία;

Χ.ΑΛ.: Τις δύο προηγούμενες χρονιές δεν ήμουν εκεί διότι η εταιρεία μου, η ESTIA, ως νέα εταιρεία, δεν είχε το δικαίωμα να συμμετάσχει. Δεν ξέρω τι προσφέρουν τα βραβεία στο τραγούδι. Τα βλέπω όμως σαν μια γιορτή, παρότι ο θεσμός έχει λάθος κατηγορίες και έλλειψη σαφούς προσανατολισμού. Ακούω να λένε διάφοροι εκπρόσωποι των εφήμερων σουξέ τη φράση: "Τι είναι το έντεχνο; Εμείς δηλαδή είμαστε άτεχνοι;". Δεν μπορεί να σηκώνονται όλοι οι άσχετοι και να ασκούν κριτική στο έντεχνο τραγούδι. Ας μάθουν την ιστορία του, τους δημιουργούς του, τους τραγουδιστές του κι ύστερα ας μιλήσουν.

ΕLLE: Σε αυτόν τον θεσμό που πήγατε το έντεχνο τραγούδι δεν έχει και την καλύτερη θέση

Χ.ΑΛ.: Το ξέρω, και πρέπει να σας πω ότι προβληματίστηκα πολύ για το αν θα πάω, διότι έχω ενοχληθεί από τους παρουσιαστές, οι οποίοι έχουν στο παρελθόν ειρωνευτεί συναδέλφους μου που είναι οι σημαντικότεροι καλλιτέχνες της χώρας μας, όπως ο Γιώργος Νταλάρας.

ΕLLE: Τι γίνεται με αυτή τη γενιά; Κάποτε γνωρίζαμε εσάς, τον Γιώργο Νταλάρα, τη Δήμητρα Γαλάνη κ.α.. σαν μία παρέα. Τι άλλαξε στην πορεία;

Χ.ΑΛ.: Μεγαλώσαμε πολύ. Όταν μεγαλώνεις, αραιώνεις τις παρέες σου. Όμως το αίμα νερό δεν γίνεται. Έχουμε αγαπηθεί με αυτούς τους ανθρώπους. Έχει πάρει πια μία θέση ο ένας στην καρδιά του άλλου.

ΕLLE: Μήπως φταίει το ότι γίνατε πολύ μεγάλα ονόματα;

Χ.ΑΛ.: Δεν το πιστεύω αυτό. Έγιναν πράγματα μεταξύ μας σε προσωπικό επίπεδο. Έχουμε πληγώσει ο ένας τον άλλον, πολλές φορές. Όμως ο χρόνος λειτουργεί υπέρ αυτών των σχέσεων. Με τη Δήμητρα (Γαλάνη) δεν βλεπόμαστε, δεν μοιραζόμαστε τίποτα πια. Μόλις όμως τη δω, θα είμαστε πάλι φίλες. Είμαστε κάτι σαν συγγενείς: Ξέρουμε ότι η μία αγαπάει την άλλη εξ αποστάσεως. Με τους περισσότερους, πάντως, από αυτή τη γενιά ήταν η δουλειά που μας ένωσε. Μόνο με τον Γιώργο (Νταλάρα) έκανα πολύ παρέα εκτός δουλειάς. Όταν τον βλέπω τώρα και με παίρνει μια αγκαλιά, μ' αρέσει. Δε νομίζω ότι μπορούμε να ξαναείμαστε φίλοι, αλλά νιώθω ωραία όταν βρεθώ κοντά του.

ΕLLE: Υπάρχει περίπτωση να ξανασυνεργαστείτε με τον Γιώργο Νταλάρα;

Χ.ΑΛ.: Ειλικρινά, θα ήθελα.

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΕΞΙ ΑΝΤΡΕΣ

ΕLLE: Το management των δίσκων και των συναυλιών σας το έχει ο σύζυγός σας, Σωτήρης Μπασιάκος. Είναι καλό για ένα αντρόγυνο να δουλεύει στην ίδια δουλειά;

Χ.ΑΛ.: Δεν κάνει καλό αυτό. Είναι ωραίο, όταν μπαίνει κανείς στο σπίτι του, να αφήνει τη δουλειά του απ' έξω. Με τον άντρα μου, όσο και να πούμε "τώρα τελείωσε η δουλειά, τώρα μένουμε οι δυο μας", η κουβέντα θα έρθει πάλι στα επαγγελματικά. Είναι όμως θετικό το ότι ο δικός μου άνθρωπος ασχολείται με το εμπορικό κομμάτι της δουλειάς μου, γιατί αν είχα ν' ασχοληθώ εγώ μ' αυτό, μπορεί να μου έκανε κακό στον τρόπο που λειτουργώ με το τραγούδι ως καλλιτέχνης.

ΕLLE: Αν σας έλεγα να μου ονομάσετε τους άντρες της ζωής σας, ανεξάρτητα από το εάν υπήρξατε ζευγάρι μαζί τους, ποιους θα μου λέγατε;

Χ.ΑΛ.: Οι άντρες της ζωής μου ήταν ο πατέρας μου, ο Αχιλλέας Θεοφίλου, ο Μάνος Λοΐζος, ο Γιώργος Νταλάρας και ο Σωτήρης Μπασιάκος. Και, βέβαια, ο γιος μου ο Μάνος. Νομίζω ότι αυτή είναι η πιο ερωτική σχέση της ζωής μου.

ΕLLE: Δεν είστε, εκ των πραγμάτων, το τυπικό δείγμα μιας καθημερινής μητέρας. Λειτουργείτε με τον γιο σας σαν φίλη ή υπερισχύει η σχέση μητέρας - γιου;

Χ.ΑΛ.: Με το γιο μου έχω μια κανονική σχέση μητέρας - γιου. Όσο και να έρθουμε κοντά στη ζωή μας, πάντοτε υπάρχουν ως αρχέτυπα η μητέρα και ο γιος. Είναι ένα παιδί ανεξάρτητο. Έχει φύγει απ' το σπίτι, ζει μόνο του. Είναι πολύ γλυκό παιδί.

ΕLLE: Πριν από μερικές εβδομάδες βγήκαν κάποιες "κίτρινες" τηλεοπτικές εκπομπές και λαϊκά περιοδικά και είπαν ότι πολύ στεναχωρηθήκατε που ο γιος σας έβαλε σκουλαρίκι

Χ.ΑΛ.: Βέβαια! Εγώ ήθελα να το βάλει στο αριστερό αφτί κι αυτός το 'βαλε στο δεξί!

ELLE: Εσείς αντιδράτε με χιούμορ, εκείνος όμως, στα 22 του χρόνια, πώς αντιμετωπίζει τέτοια δημοσιεύματα;

Χ ΑΛ: Η επωνυμία μου είναι ένα απίστευτο βάρος για το γιο μου. Δεν είναι ό,τι καλύτερο να βλέπει τη φάτσα του σ' ένα περιοδικό και να διαβάζει να γράφονται διάφορα. Ευτυχώς, όμως, έχει αρχίσει κι εκείνος και αντιμετωπίζει τα πράγματα με χιούμορ.

ΕLLE: Αν έπρεπε τώρα να θυμηθείτε την ωραιότερη στιγμή της ζωής σας, αυτή είναι πάνω στη σκηνή ή εκτός;

Χ.ΑΛ.: Η ωραιότερη στιγμή της ζωής μου είναι όταν έπιασα τον Μάνο, το γιο μου, για πρώτη φορά στα χέρια μου. Αυτή είναι και η πιο ανεξίτηλη στη μνήμη μου. Καμία άλλη στιγμή καριέρας δεν μπορεί να είναι τόσο δυνατή.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...
Sign in to follow this  
Followers 0