Sign in to follow this  
Followers 0
Makis

Στα τραγούδια που σου γράφω

205 posts in this topic

Νομίζω ότι αδικούμαι κι εγώ κι όσοι εξέφρασαν προβληματισμό για τον δίσκο όταν χαρακηρίζονται απλά ως "αυτοί που φωνάζουν". ’λλωστε δεν είναι και πολλοί, μεταξύ μας είμαστε, 3-4 άτομα.

Επίσης ο προβληματισμός και η αντίδραση μου δεν είναι επειδή ο Νταλάρας δεν υπακούει σε αυτά που εμείς "θέλουμε/περιμένουμε".

Είναι επειδή ο ίδιος έρχεται σε αντίθεση με κάποια από αυτά που έλεγε, και μάλιστα αρκετά πρόσφατα στην διπλή συνέντευξη στον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Όπως ίσως κάποιοι είδαν, μιλούσε για πρόβλημα στον στίχο του ελληνικού τραγουδιού, για τραγούδια εύκολα, για τις εταιρείες που απ' τα εύκολα τραγούδια τελικά έχουν απώλειες χρημάτων. Και ακούγοντας αυτά σκεφτόμουν άντε επιτέλους να βγάλει δίσκο να ξελασπώσουμε, να ακούσουμε κάτι πραγματικά καλό.

Γι' αυτό και απογοητεύτηκα: μεγάλες προσδοκίες

Και απλά για να είναι σαφές, τον έχω τον δίσκο και τον έχω ακούσει.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ήρθε η ώρα για τα σχόλια μου.Κατ' αρχην ο δίσκος μοιάζει πολύ με τον δίσκο της Χαρούλας "Ως την ακρη τ' ουρανού σου".Έχει τραγούδια του Βαρδή και νέων συνθετών(μόνο που ο Νταλάρας δεν μας δίνει και κανα δικό του τραγούδι...) κι επίσης περιέχει δυο συμμετοχές.

Το τραγούδι με τον Γ.Βαρδή δεν μου άρεσε.Αντίθετα το ντουέτο με τον Αντώνη τον Ρέμο το γούσταρα και πάρα πολύ μάλιστα.Να φανταστείτε ότι το τραγουδούσα όλη μέρα σήμερα.Δυο δυνατές στιβαρές λαϊκές φωνές σε ένα δυνατό,σύγχρονο τραγούδι.Μπράβο στον Θεοφάνους για το τραγούδι και για την ενορχήστρωση(ωραία η λύρα!!).

Όσον αφορά τα τραγούδια του Βαρδή έχουμε και λέμε:

Το "Πέρασε Καιρός" καλό αν και ολίγον ελαφρύ χασάπικο.Ωραία ερμηνεία,λιτή απλή και εσωστρεφείς."Σωπάσαν οι φωνές" κλασσικός Βαρδής.΄Μου θυμίζει Πάριο αυτό το τραγούδι.Μ'άρεσε όμως πολύ.Το θεωρώ απ'τα καλύτερα."Μαρτύριο,μυστήριο" μάλλον το αγαπημένο μου.Ζεϊμπέκικο που όμως κανείς δεν μπορεί να το τραγουδήσει έτσι όπως ο Νταλάρας.Τα" ’λλη μια φορά" και "Στα τραγούδια που σου γράφω" δεν μου άρεσαν.

Τα τραγούδια του Γαργάλα,που είναι καταπληκτικός μουσικός,είναι έτσι κι έτσι αλλά σαν καινούργιος(απ' ότι ξέρω) δημιουργός έχει μέλλον.Το "Είπες φεύγω" μου άρεσε πολύ πάντως

Του Σέμση τα τραγούδια τα περίμενα καλύτερα αν και μου άρεσαν κάποια όπως το "Εφτα φορές" αν και ο στίχος όντως...δε λέει.Όσον αφορά αυτό το "...τιμημένο" και τόσο πολυσυζητημένο "Τι Θεό πιστεύεις" πάρτε το σαν ένα χιουμοριστικό-αυτοσαρκαστικό τραγούδι όπως αυτά που λένε οι πολυαγαπημένοι μου ’γαμοι Θύται και ο Δημήτρης Σταρόβας.Μ'άρεσε που είπε αυτό το τραγούδι ο Γιώργος.

Το τραγούδι του Μπουρμά πολύ ωραίο όπως μας συνιθίζει άλλωστε.

Τέλος το τραγούδι του Λάκη αναμενώμενο.Τσαχπίνικο,χαρούμενο κ παιχνιδιάρικο.Πιστεύω ότι σηματοδοτεί τον όλο δίσκο.Είναι ένα παιχνίδι αυτός ο δίσκος και ένα πείραμα του Νταλάρα που θέλει να προσελκήσει κι αυτούς που δεν τον άκουγαν ως τώρα όπως την πιτσιρικαρία(όπως η αδερφή μου π.χ. που δεν τον ακούει) και τους πλουταρχοβισσοβανδάκηδες.Δεν ξέρω αν ο δίσκος θα πουλήσει κι ούτε με νοιάζει αλλά έχει σαφώς καλύτερη αισθητική από κατι άλλους.

Αν ερχόταν ο Νταλάρας και με ρωτούσε:"Βασίλη τι λαϊκα τραγούδια να βάλω στον δίσκο μου;" θ' απαντούσα τραγούδια του Κορακάκη,του Νικολόπουλου,του Ζήκα,του Βαρδή σαν αυτά που μ' άρεσαν και λαϊκα των Μαχαιρίτσα,Ανδρέου,Κατσιμίχα.Με άλλα λόγια έναν δίσκο σαν το "Καλώς τους ή το "Μεθυσμένα τραγούδια".Αλλά δεν είμαι ο μόνος ακροατής του.Πόλλοι ήθελαν ν' ακούσουν κάτι το διαφορετικό από τον Νταλάρα κι όχι όλο "έντεχνα".Ας μην ξεχνάμε ότι ξεκίνησε με τραγούδια που είχαν κάποια ελαφρότητα όπως "Το σακάκι μου κι αν στάζει","Σύννεφο και συννεφάκι" κ.α.

Μέσα στην αισθηματική φουρτούνα που ζω αυτό τον καιρό ο νέος αυτός δίσκος είναι ότι πρέπει.Αφού είναι και από τον αγαπημένο μου τραγουδιστή ακόμα καλήτερα.Είναι τραγούδια για ερωτευμένους και απογοητευμένους.Αυτά για την ώρα...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Θα συμφωνήσω με το Βάσο σε αρκετά σημεία.

Ο δίσκος αυτός ήρθε ως φυσικό επακόλουθο των πρόσφατων δισκογραφικών κινήσεων και άλλων μεγάλων ελλήνων καλλιτεχνών τον τελευταίο χρόνο (Ο ελαφρύς δίσκος της Αλεξίου με συμμετοχή Θεοφάνους, ο φετινός δίσκος της Πρωτοψάλτη με τα απλά του νοήματα, η συνεργασία Αρβανιτάκη με το Χατζηγιάννη... όταν αυτή τραγουδούσε μόνο Νικολακοπούλου, Γκανά και Ελύτη στις δουλειές της επί 15 χρόνια...!). Δεν περίμενα κάτι διαφορετικό από το Νταλάρα μέσα στο γενικότερο κλίμα που επικρατεί στη δισκογραφία αλλά και λαμβάνοντας υπ' όψη ότι ακολουθούν εμφανίσεις σε μεγάλο χώρο...

Και εξάλλου αυτό -ελαφρότεροι λαϊκοί δίσκοι στο κλίμα της κάθε εποχής- δεν είχε κάνει και στο παρελθόν, σε αντίστοιχες στιγμές? Το Ολυμπιακό Στάδιο γέμιζε την εποχή του "Τραγουδιστή", το "Μη μιλάς-μη γελάς" βγήκε για να συνεχιστεί η μεγάλη επιτυχία των "Latin" και να στηρίξει τις εμφανίσεις στο "Αττικόν", o "Tα 2 παπούτσια πάνινα" βγήκαν την εποχή της "Ιεράς Οδού". Δεν λέω ότι τα "2 Παπούτσια" ως δίσκος έχουν εύκολο στίχο αλλά ωστόσο πατάει στο σίγουρο δρόμο του Bregovic που είχε εισαχθεί με επιτυχία πριν μερικά χρόνια από την Πρωτοψάλτη... Δηλαδή δεν πιστεύω ως τώρα ότι ο Νταλάρας ως τώρα έκανε μονάχα μεγάλους πειραματισμούς και καινοτομίες και ξαφνικά κάτι έπαθε... Απλώς (ξανα)έβγαλε ένα δίσκο μέσα στο κλίμα της εποχής του, για πολλούς και διάφορους λόγους. Και μη ξεχνάμε ότι μια μερίδα του κοινού του εκτιμά περισσότερο λαϊκό (προσιτό προς τον κόσμο) πρόσωπο του Νταλάρα.

Σχετικά με τα τραγούδια... Θα τα προσδιόριζα (ως σύνολο γιατί υπάρχουν και 3-4 που αξίζουν κάτι παραπάνω) ως τραγούδια όχι για μεγάλες κοινωνικές και γενικότερες αναζητήσεις ( ! ) αλλά ως τραγούδια ευχάριστα, τραγούδια για το background, τραγούδια για στιγμές που δεν θέλουμε πολύ-πολύ να σκεφτούμε αλλά απλώς να ακούσουμε κάτι. Γιατί χρειάζεται -σε κάποιες στιγμές μας- και αυτό το είδος του τραγουδιού. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια είναι φανερό πως μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου επιζητά αυτά τα τραγούδια και όχι χώρος λόγο. Δεν είναι πως η εποχή μας δεν έχει προβλήματα και ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται να προβληματιστεί πάνω σε αυτά... αλλά ακριβώς επειδή υπάρχουν πολλά προβλήματα πολλοί έχουν καταλήξει να αναζητούν στο τραγούδι μονάχα ένα μέσο για να ξεφύγουν από αυτά -εύκολα-, ή απλώς να διασκεδάσουν...

Πιο συγκεκριμένα για τα τραγούδια: To "Τι Θεο Πιστεύεις" το βρίσκω -όπως είπε και ο Βάσος- χιουμοριστικό-αυτοσαρκαστικό (εξ' άλλου το "Με λένε Πόπη" τι ήταν?) ενώ αντιθέτως το ντουέτο του Θεοφάνους το βρίσκω ως μια κακή αντιγραφή-προσαρμογή του ντούετου Ρέμου-Πρωτοψάλτη που πάλι βασιζόταν στο μοτίβο "όλοι κατά βάθος εννοούμε "σ' αγαπώ" μέσα απ' τα τραγούδια μας"... θα μπορούσε να βρεθεί μια πιο πρωτότυπη ιδέα... Ξεχώρισα μάλλον τα τραγούδια του Γαργάλα ("Σαν πυρετός", "Είπες φεύγω", "Μόνος") και από Βαρδή το "Σώπασαν οι φωνές" αλλά ίσως και το "Μαρτύριο". Προσωπικά, θα έλεγα πως βλέπω τα τραγούδια ως ενιαίες οντότητες (μουσικής-στίχου και συγκεκριμένης ερμηνείας) και όχι αποσπασματικά για τον απλό λόγο ότι μιλάμε για (λαϊκά) τραγούδια (οι στίχοι των οποίων πολλές φορές γράφονται πάνω σε έτοιμη μουσική) και όχι για ποίηση...

Και κάτι μιας και αναφέρθηκε: Πανέμορφος όντως ο δίσκος του Μητσιά "’γιος ο έρωτας"... Πολύ ενδιαφέρουσες οι ενορχηστρώσεις αλλά και οι ερμηνείες.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εγώ εξακολουθώ να πιστεύω ότι αυτό που βλέπουμε είναι εντελώς καινούριο. Καταρχήν ας μην συγκρίνουμε τα ελαφρά του Κουγιουμτζή με τα ελαφρά αυτού του δίσκου. Υπάρχει τεράστια διαφορά κατά τη γνώμη μου.

Το ίδιο πιστεύω και για το μη μιλάς μη γελάς. Οι στίχοι του Παπαδόπουλου, που όντως δεν είναι και από τους καλύτερους που έχει γράψει παραμένουν ανώτεροι στην πλειοψηφία τους από αυτό τον δίσκο. Επίσης στο Μη μιλάς υπάρχουν τραγούδια όπως "Καληνύχτα", "Μη γυρίζεις πια", "Ξένος για σένανε κι εχθρός".

Δε νομίζω ότι μπορεί να γίνεται οποιαδήποτε εξίσωση με το παρελθόν.

Μόνο έναν δίσκο μου θύμισε (στιχουργικά): "Θέλω να τα πω", του ’κη Πάνου. Εκεί πράγματι υπήρχαν κάποια τραγουδάκια με πολύ τραβηγμένο στίχο αλλά ήταν στα πλαίσια της συνεργασίας με τον Πάνου και γενικά στο κλίμα του δίσκου. (πχ οποιος τύχει κάνει φάλτσο θα του κάτσω μπάτσο κλπ).

Θυμάμαι ότι με το "Με λένε Πόπη" στο σχολείο είχα φάει πολύ δούλεμα τότε γιατί ήμουν γνωστός Νταλαρικός στην παρέα. Ευτυχώς που δεν πάω σχολείο πια γιατί για το Νταλάι-λάρα θα είχα ακούσει πολλά! :) Πάντως το Θεσσαλονίκη Γιάννενα, είχε απίστευτους στίχους, ακόμα με συγκινεί το "Πού να 'σαι τώρα ’ννα" όποτε το ακούω, ή ποιος μπορεί να ξεχάσει το "τραγούδι για την Ελένη F." που είναι γραμμένο για την Ελένη Φωκά; Και ας ήταν περπατημένοι οι δρόμοι του Bregovic τραγούδια όπως το πού να 'σαι τώρα ’ννα ήταν σαφώς πρωτότυπα και ακούγοντας το δίσκο ένιωθες ότι ακούς κάτι καινούριο.

Λοιπόν και για να περάσω όμως και σε μια πιο αντικειμενική αξιολόγηση του δίσκου γιατί στα προηγούμενα posts εστίασα μόνο στον στίχο:

Εγώ πιστεύω ότι όλες οι μελωδίες του Σέμση (3) είναι πάρα πολύ ωραίες και τις θεωρώ απ' τις καλύτερες του δίσκου.

-Το Μαρτύριο, Μυστήριο πράγματι έχει καλή μουσική.

Επίσης σχεδόν όλα τα τραγούδια συνηθίζονται. Δηλαδή μετά από 2ο-3ο άκουσμα πλέον αρχίζουν και γίνονται πιο οικεία και ακούγονται ευκολότερα -καθαρά λόγω μελωδίας βέβαια.

-Το Σαν πυρετός καλό μόνο για το ρεφραίν του. Μου θύμισε κάτι από το λαϊκό μέρος της "Νυχτερίδας".

-Είπες φεύγω: Θα μπορούσε να το τραγουδήσει ο οποιοσδήποτε λαϊκός της νύχτας, δεν λέει τίποτα. Επίσης την μελωδία την ήξερα πριν καν το ακούσω...

-Εντάξει το τραγούδι του Λάκη Παπαδόπουλου είναι αρκετά συνηθισμένο και τσαχπίνικο χαρούμενο τραγουδάκι.

-Ειδικά για το Βραδιές με ακτινοβολία του Σέμση: πολύ ωραία και πρωτότυπη μελωδία με ωραία ατμόσφαιρα. Δυστυχώς μας τα χαλάει αρκετά ο στίχος.

-Το Σωπάσανε οι φωνές πολύ ευχάριστη έκπληξη γιατί έχει εκτός από πολύ καλή μουσική και καλό στίχο.

(Παρατηρώ ότι γενικά οι γυναίκες του δίσκου έχουν γράψει καλύτερους στίχους.)

Τώρα για "το μόνο που ξέρω" καλές είναι οι εντυπώσεις, η μελωδία για άλλη μια φορά μου άρεσε. (παρατήρησε κανείς ότι η φωνή του Νταλάρα είναι πολύ πιο χαμηλά απ' του Ρέμου:)

-’λλη μια φορά: αναμενόμενη μελωδία, με μοντέρνα ενορχήστρωση που παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον. (Το περιμένατε ότι ο Τσιλιμίδης γράφει στίχους)

-Μη βιαστείς να χαθείς: Πάλι νιώθω ότι το έχω ξανακούσει και μάλιστα απ' τον Νταλάρα.. Κάτι μου θυμίζει. Λαϊκός στίχος.

Το στα τραγούδια που σου γράφω και το προαίσθημα τα έχουμε αναλύσει και παλιότερα. Το στα τραγούδια που σου γράφω μ' αρέσει περισσότερο απ' τα δυο. Συμπαθητική μελωδία που ακούγεται ευχάριστα αν ξεχάσεις λιγάκι το στίχο -πράγμα που δεν είναι δύσκολο γιατί η μελωδία σου εντυπώνεται.

-Μόνος: Παράξενο τραγούδι, περίεργη ενορχήστρωση. Καλός σχετικά στίχος. Η μελωδία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά και ίσως κάπου να σε αφήνει να αναζητάς ένα ρεφραίν.

-Το να με θυμάσαι είναι κι αυτό το Σέμση οπότε αυτόματα έχει καλή μελωδία. Και οι στίχοι αν και λίγο πεζοί σαν ποιητικότητα, είναι πολύ ρομαντικοί. (Επιτέλους ακούσαμε και λίγο πιάνο, αν και ο ηλεκτρονικός ήχος δεν αργεί να έρθει στη δεύτερη στροφή- αλήθεια γιατί τόσο ηλεκτρονικός ήχος:D

-Το σε τι θεό πιστεύεις με μπερδεύει. Απ' τη μια στην αρχή φαίνεται ένα χιουμοριστικό τραγούδι, που εκεί δεν έχω καμιά αντίρρηση. Όμως στο ρεφραίν σοβαρεύει. Γίνεται κανονικό τραγούδι, με σοβαρή δυνατή ερμηνεία, καλοστημένη μελωδία. Οπότε αν το έκρινα είτε ως τραγούδι είτε ως χιουμοριστικό κομμάτι θα έλεγα και στις δυο περιπτώσεις ότι το βρίσκω μετριότατο.

Γενικά να κάνω μια παρατήρηση: Ο δίσκος συχνά αναφέρεται ως "λαϊκός δίσκος", "επιστροφή στα λαϊκα" κλπ. Εγώ ρε παιδιά δε το βλέπω αυτό, τα μισά τουλάχιστον είναι Μπαλάντες, ροκ μπαλάντες, ελαφρά κλπ

Υποψιάζομαι ότι η έννοια "λαϊκός" πάει περισσότερο στον στίχο.

Το γενικό μου συμπέρασμα είναι ότι γενικά είναι ένας ευχάριστος δίσκος, με κάποια καλά τραγούδια, που κυρίως σε κρατάνε λόγω μελωδίας.

Όποιος δίνει πολύ σημασία στον στίχο μάλλον θα απογοητευτεί, αλλά όποιος νοιάζεται μόνο για την μελωδία -αν και είναι λίγο συνηθισμένη μερικές φορές- γενικά θα μείνει ευχαριστημένος (χωρίς να 'χουμε αριστουργήματα).

Προσωπικά θεωρώ ότι το τραγούδι είναι 50-50 στίχος-μουσική. Οπότε όπως είναι προφανές και από τα προηγούμενα posts μου, δεν είναι και η καλύτερή μου...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Με γνώμονα όλα τα παραπάνω τίθονται αρκετά ερωτήματα : Γιατί ο Νταλάρας επέλεξε μια τέτοια αλλαγή στην καριέρα του; Γιατί ανατρέπει, έστω και περιστασιακά, το έργο του αλλά και τον λόγο του; Είναι αυτή η δουλειά μόνο ένα μουσικό πείραμα του Νταλάρα; Κατά τη γνώμη μου η αυτία αυτής της αλλαγής δεν είναι μουσική αλλά εμπορική και δημοσιοσχετίστικη.

[...]

Εδώ που έχει φτάσει ο Νταλάρας δεν μπορεί να τραγουδάει το οποιδήποτε τραγουδάκι. Δεν το έχει και δεν το έχουμε ανάγκη. Η αξία και η εμπειρία του ως μεγάλου καλλιτέχνη δεν πρέπει να χαραμίζεται σε τραγουδάκια με ημερομηνία λήξης. Εύχομαι τα "τραγούδια που του έγραψαν" να είναι μόνο ένα κακό όνειρο. Δεν θα μπορέσει να τραγουδήσει αυτά τα τραγούδια στο επόμενο αντιπολεμικό συλλαλητήριο...

Εγώ νομίζω ότι είναι προφανές ότι ο δίσκος έγινε για να στηρίξει τις εμφανίσεις με το Ρέμο και σε καμία περίπτωση δεν προορίζονται αυτά τα τραγούδια για κοινωνικούς αγώνες ( ! ) Γιατί τέτοια ανησυχία? Κι όπως λες ο Νταλάρας περιφέρεται συνεχώς ανάμεσα σε διάφορες παραγωγές και θα συνεχίζει να το κάνει, προτείνοντας καινούργια πράγματα, νέους καλλιτέχνες και ήδη κάποιες μελλοντικές του κινήσεις είναι ήδη γνωστές. Γιατί να σταματήσουν όλα επειδή βγήκε αυτό το cd? Και τελικά, ακόμα και να μη βγάλει τίποτα καινούργιο πλέον ο Νταλάρας, έχει ένα τεράστιο απόθεμα τραγουδιών πίσω του για να ανατρέχουμε ανά πάσα στιγμή... :):)

Τώρα για ποιο λόγο αυτές οι εμφανίσεις με το Ρέμο...? Εγώ δεν τις βλέπω παρά μια κίνηση του Νταλάρα λίγο καιρό πριν αποχωρήσει έτσι ώστε να απευθυνθεί σε ευρύτερο (αλλά και εντελώς καινούργιο) κοινό και να αφήσει το τελικό στίγμα του σε περισσότερο κόσμο... Ο δίσκος θα είναι και ένα είδος "κράχτη" για τις παραστάσεις... οπού κοντά στα άλλα θα περάσει και τα υπόλοιπα του τραγούδια... Παράλληλα για το Ρέμο είναι χρήσιμο όλο αυτό, όταν μάλιστα σκοπεύει να παρουσιάσει στις εμφανίσεις αυτές και τραγούδια των Μ.Θεοδωράκη - Λ.Παπαδόπουλου... Θα εμπιστευόταν ο Θεοδωράκης τα τραγούδια του στο Ρέμο όταν αυτά θα παρουσιάζονταν κάτω από συνθήκες "πίστας"?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Και για μην παρεξηγηθώ, δεν είπα πως ο Νταλάρας δεν πειραματίζεται ή ψάχνεται. Εξ' άλλου αυτό είναι το βασικό χαρακτηριστικό του: ότι έχει περιπλανηθεί σε διάφορα μουσικά είδη με μεγάλη επιτυχία. Απλώς θεωρώ ότι δεν ήταν όλες οι κινήσεις του αποτέλεσμα πρωτότυπης σκέψης πάντοτε, όσο ίσως φαίνεται με την πρώτη ματιά-άκουσμα... Αυτό που θεωρώ ότι τον διακρίνει κυρίως είναι το συνεχές ψάξιμο του πάνω στο τι κυκλοφορεί κάθε εποχή, η ικανότητα-δυνατότητα του να πλησιάζει άλλους δημιουργούς/καλλιτέχνες και το ένστικτό του ότι η συγκεκριμένη επιλογή/συνεργασία θα έχει επιτυχία.

Α! Και σχετικά με το τι καινούργιο θα ήθελα να ακούσω από το Νταλάρα, θα συμφωνήσω ως προς τον Κραουνάκη ενώ θα πρόσθετα και το Δημήτρη Παπαδημητρίου. Μια άλλη μου επιθυμία-περιέργεια θα ήταν να δω το Νταλάρα σε πιο ηλεκτρονικούς δρόμους, δηλ. σε μουσικές του Ν. Αντύπα, Κ. Βήτα που έχουν δοκιμαστεί με επιτυχία και άλλες μεγάλες ελληνικές φωνές (Αλεξίου, Πρωτοψάλτη, Γαλάνη, Αρβανιτάκη). Είναι ένα ίσως είδος στο οποίο δεν έχει δώσει και πολλά δείγματα, σχετικά με διάφορα άλλα στα οποία έχει πειραματιστεί. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ακούω συνειδητά τον Νταλάρα από το 1982 και από την κοιλιά της μάνας μου από το 1971.Έχω σχεδόν βιώσει όλες τις ανησυχίες του, τους πειραματισμούς του,τις προτάσεις του για τον μουσικό -κι όχι μόνο- χώρο.Επειδή είμαι κι εγώ κεντροαριστερής (μοδάτος όρος πια)ιδεολογίας έχω να πω ότι λάτρεψα τον Νταλάρα των ρεμπέτικων,τον Νταλάρα της Τσιμινιέρας και του Λιόντα,του Κουγιουμτζή,Λοίζου και όλων των ομοίων,της νέας σκηνής,των λαϊκών,μάγκικων,των Latin,της μπαλλάντας.Νιώθω σήμερα ενοχές επειδή δεν τον αμφισβήτησα μέχρι τώρα. Νιώθω πολύ καλά με το πνευματικό μου υπόβαθρο.Δεν θεωρώ ότι δέχομαι αβασάνιστα τις μουσικές προτάσεις του Γιώργου.Ο Γιώργος κι όχι ο Νταλάρας ,τις περισσότερες φορές.Υποδέχτηκα και αποδέχθηκα ασμένως την τελευταία του δουλειά,χάρηκα που διασκέδασε πραγματικά με την φωτογράφηση στο ΜΕΝ.Ο δημοσιοσχετίστας Νταλάρας ήρθε σε σύγκρουση με το κοινό της ομογένειας της Αμερικής και τους μεγαλοπαράγοντές της, γιατί στο κέντρο των Η.Π.Α έκανε αυτή τη θεία δήλωση, ενώ μπορούσε από την ασφάλεια του τόπου του να το παίξει διαμαρτυρόμενος και δοξασμένος.Θα μου αντιτείνει κάποιος :τον δικηγόρο του κάνεις; Θα αντιλέξω:ίσως, λόγω της αυτής επαγγελματικής μου << διαστροφής>>.

’κουσα τον δίσκο συνολικά κι έκρινα. Μου άρεσε.Και σε αυτόν τον δίσκο βρίσκω ξανά τον Γιώργο που γνωρίζω τόσα χρόνια.Δεν βρήκα το Ανεμολόγιο του Τριπολίτη ή τα Παραπονεμένα Λόγια του Ελευθερίου.Δεν βρήκα τίποτα πρόστυχο ή χυδαίο, τίποτα που να αναιρεί ή να ισοπεδώνει την μεγάλη καριέρα του.Θα αποχωρήσει σε λίγα χρόνια και μην φοβάστε δεν θα στιγματιστεί από αυτή την δουλειά.Μου αρέσει που μπαίνει ξανά επιθετικά στον χώρο -όπως και άλλοι της ίδιας γενιάς.Μου αρέσει που θα μπει ξανά στο μάτι του κυκλώνα της κριτικής των κριτικών.Είναι ακόμα παρών και ακμαίος-ζωντανός.

Michael,έχω μάτια,αυτιά,αίσθηση και πιστευω πως ο Γιώργος ποτέ δεν κορόϊδεψε τον κόσμο του.Ούτε κανείς στο forum είναι τυφλός αποδέκτης πραγμάτων.

Χαίρομαι που και το forum είναι παρόν και ζωντανό και με διαφορετικές απόψεις.’λλωστε η διαφωνία είναι βάση δημοκρατίας.

Νάστε όλοι καλά!Και να κρατάτε αυτή τη γωνιά ανταλλαγής απόψεων και προτάσεων ζωηρή

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πάντως για να πέσουν και λίγο τα πνεύματα, ανεξάρτητα απ' τις όποιες διαφωνίες δε νομίζω να υπάρχει κανείς εδώ που να πιστεύει ότι ο δίσκος αυτός θα ισοπεδώσει την καριέρα του Νταλάρα!

Σε καμία περίπτωση. Τα ντοκουμέντα για το τί είναι στ' αλήθεια ο Νταλάρας υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν για πάντα, οπότε η αξία του είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση ακόμα κι αν αποφάσιζε τώρα επί τόπου να σταματήσει το τραγούδι.

Για το νέο δίσκο...ούτε χυδαία είναι τα τραγούδια ούτε τίποτα τέτοιο. Απλά είναι χειρότερα απ' ότι έχουμε συνηθίσει. Αυτό είναι όλο.

Προσωπικά δεν με πείραξε τόσο ο δίσκος, όσο το απολογητικό ύφος της παρουσίασης του δίσκου που ήταν σα να έλεγε ...."δεν ήθελα, αλλά με έπρηξαν όλοι και το έκανα!". Κι ίσως με πείραξε αυτό επειδή ο Νταλάρας όπως και να το κάνουμε ρε παιδιά δεν είναι απλά ένας τραγουδιστής. Είναι και μια ιδεολογία έναντια στο εύκολο, στο φτηνό, στο ψεύτικο. Είναι η ιδεολογία που τον έκανε να βγάλει τα ρεμπέτικα τη δεκαετία του 70 παρ' όλες τις ανδιδράσεις λέγοντας "αυτά αγαπάω εγώ κι αυτά θα κάνω!"

Share this post


Link to post
Share on other sites
Κι ίσως με πείραξε αυτό επειδή ο Νταλάρας όπως και να το κάνουμε ρε παιδιά δεν είναι απλά ένας τραγουδιστής. Είναι και μια ιδεολογία έναντια στο εύκολο, στο φτηνό, στο ψεύτικο.

Συγγνώμη, Παύλο, αλλά το ίδιο (περί ιδεολογίας ενάντια στο εύκολο κλπ.) ισχύει και για αρκετούς άλλους καλλιτέχνες. Οπότε και όλοι αυτοί "δεν είναι απλά ένας τραγουδιστής". Θα αναφέρω ενδεικτικά μόνο τρία ονόματα στα οποία μάλλον κι εσύ μπορείς να συμφωνήσεις: τον Μητσιά (κάπου αναφέρθηκες μάλιστα στην καινούργια δουλειά του), τον Καλογιάννη (έστω κι αν έχει σταματήσει δυστυχώς τη δισκογραφική δουλειά) και τον Μητροπάνο.

Και δεν το λέω με πρόθεση να μειώσω τον Νταλάρα, αλλά απλώς για να δείξω πως αυτό που είπες δεν μπορεί να είναι το χαρακτηριστικό που τον διακρίνει από όλους τους άλλους. Γι αυτό το λόγο εντοπίζω σε κάποια σχόλια που αφορούν στον Νταλάρα (όχι μόνο δικά σου σχόλια βέβαια) ένα είδος αδικαιολόγητης "μυθοποίησης".

ΥΓ:

Ως προς το:

Είναι η ιδεολογία που τον έκανε να βγάλει τα ρεμπέτικα τη δεκαετία του 70 παρ' όλες τις αντιδράσεις λέγοντας "αυτά αγαπάω εγώ κι αυτά θα κάνω!"

Τέτοιο πείσμα δε σημαίνει βέβαια αυτόματα ότι το αποτέλεσμα είναι "ενάντια στο εύκολο, στο φτηνό" (ίσως ενάντια "στο ψεύτικο", εντάξει).

(Γενικά το λέω, όχι με συγκεκριμένη αναφορά στα ρεμπέτικα που ερμήνευσε ο Νταλάρας ...)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Michael συμφωνώ και για τους τρεις καλλιτέχνες που είπες, και τους εκτιμώ όλους πάρα πολύ.

Ο Νταλάρας όμως έχει κάποια στοιχεία που ξεχωρίζουν πάρα πολύ και για αυτό τα ανέφερα.

Όταν για παράδειγμα μέσα στο στάδιο της Νέας Υόρκης, στην Αμερική τους λες "’ντε και στο...Πεκίνο!" θέλει πολλά κότσια.

’λλο παράδειγμα: πες μου άλλον καλλιτέχνη έχει ασχοληθεί τόσο πολύ με το θέμα της Κύπρου.

Βέβαια δεν λέω ότι ο Νταλάρας είναι ο μεγαλύτερος αγωνιστής.

Όμως το να πεις κάποιο καλό για τον Νταλάρα δεν σημαίνει αυτόματα ότι τον μυθοποιείς. Είναι λάθος αυτά που είπα; Αν όχι τότε δεν είναι μυθοποίηση. Μυθοποίηση είναι να θεωρείς ότι κάποιος είναι σε όλα τέλειος, και φυσικά δεν θεωρώ κάτι τέτοιο.

Απ' την άλλη το να ψάχνεις μονίμως έναν τρόπο να κατηγορήσεις κάποιον δεν είναι εξίσου προβληματικό με το να τον μυθοποιείς βρε Michael;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ο Νταλάρας όμως έχει κάποια στοιχεία που ξεχωρίζουν πάρα πολύ και για αυτό τα ανέφερα.

Όταν για παράδειγμα μέσα στο στάδιο της Νέας Υόρκης, στην Αμερική τους λες "’ντε και στο...Πεκίνο!" θέλει πολλά κότσια.

’λλο παράδειγμα: πες μου άλλον καλλιτέχνη έχει ασχοληθεί τόσο πολύ με το θέμα της Κύπρου.

Αφετηρία ήταν η αξιολόγηση της καλλιτεχνικής δραστηριότητας του Νταλάρα (έτσι τουλάχιστον εξέλαβα το προηγούμενο σχόλιό σου). Οπότε (μόνο) σε αυτήν αναφέρθηκα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ναι :):mad::D

Τελικά όντως το "Στα τραγούδια που σου γράφω" είναι διαφορετικό από τη ραδιοφωνική μετάδοση :rolleyes:

Mπουγατσάρα σε παραδέχομαι.Όντως είναι διαφορετική εκτέλεση και φαίνεται ειδικότερα στο φινάλε του τραγουδιού.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Κατ'αρχήν διακρίνω μια μεγάλη απογοήτευση σε πολλά μέλη του forum και ειλικρινά δεν βλέπω το λόγο.Επίσης πρόσεξα ότι γίνεται συχνά σύγκριση στην ποιότητα του νέου δίσκου με την "ΑΣΦΑΛΤΟ ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ",με την ζυγαριά να γέρνει πάντα προς το μέρος της "Ασφάλτου".Αρχικά συμφωνώ.Νομίζω όμως ότι συγκρίνουμε δυό ανόμοια πράγματα.Και όσον αφορά το ύφος αλλά και όσον αφορά την ποσότητα των τραγουδιών.’λλο ένας δίσκος με 15 τραγούδια , άλλο με 28.’λλο ένας λαικός κατά βαση δίσκος κι άλλο ένας δίσκος που κινείται ανάμεσα σε πολλά και διαφορετικά είδη όπως η "’σφαλτος". Με την ίδια λογική συγκρίνοντας και την "’σφαλτο " με προηγούμενους δίσκους με καινούργια τραγούδια , θα έπρεπε να απορρίψουμε και την "'Ασφαλτο";Κι επειδή αναφερόμαστε σε πολυσυλλεκτικούς δίσκους, ο αμέσως προηγούμενος πολυσυλλεκτικός δίσκος με καινούργια τραγούδια αν δεν με απατά η μνήμη μου είναι "ΟΙ ΜΑΗΔΕΣ ΟΙ ΗΛΙΟΙ ΜΟΥ". Πάμε πολύ πίσω βέβαια.Σκεφτήκατε ποτέ να κάνετε μια σύγκριση μεταξύ αυτών των δίσκων;Όχι βέβαια.Γιατί όμως;

Μήπως έχουν πάψει να γράφονται πια τέτοια ΜΕΓΑΛΑ τραγούδια όπως "Η ΑΛΑΝΑ" ή το "ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ";Και δεν νομίζω ότι στην "’ΣΦΑΛΤΟ ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ" υπήρχαν τέτοια τραγούδια.Κι αυτό το φαινόμενο δεν αφορά βέβαια μόνο τον ΝΤΑΛΑΡΑ.Συγκρίνετε την 'ΠΟΛΙΤΕΙΑ Γ' του Μ.ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ με τον Μ.ΜΗΤΣΙΑ που εκδόθηκε πριν από λίγα χρόνια και περιείχε πολύ όμορφα τραγούδια , με τις ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ Α & Β' με τα κλασσικά τραγούδια που ερμήνευσαν ο ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ και ο ΜΠΘΙΚΩΤΣΗΣ.Μήπως μια από τις αιτίες που δημιουργήθηκε αυτή η κατάσταση είναι ότι αποσύρθηκαν οι μεγάλοι συνθέτες και πήραν την κατάσταση στα χέρια τους οι τραγουδοποιοί; (φυσικά δεν ασχολούμαι καθόλου με τους κατασκευαστές των σουξέ της άλλης πλευράς).Και αναφέρομαι στους τραγουδοποιούς γιατί ενώ οι περισσότεροι απ'αυτούς γράφουν κάποια πολύ καλά έως καταπληκτικά τραγούδια , συνηθίζουν να τα δίνουν σε άλλους τραγουδιστές με το σταγονόμετρο.Έχουν την εμμονή να τα κρατούν για τον εαυτό τους και να τα τραγουδούν οι ίδιοι , χωρίς δυστυχώς να έχουν τις τραγουδιστικές δυνατότητες που απαιτούν τα ίδια τα τραγούδια και υποβαθμίζοντας συχνά το ίδιο τους το έργο.Τι θα έπρεπε δηλαδή να κάνει ο ΝΤΑΛΑΡΑΣ μη έχοντας νέο υλικό ισάξιο του παλιού;Να σταματήσει; Ίσως άλλη μία ζωντανή ηχογράφηση με παλιά τραγούδια;Ξέρουμε όλοι, ότι εδώ και πολύ καιρό ετοιμάζει διασκευές τραγουδιών του ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ.Πως να τις εκδόσει όταν σχεδόν κάθε μήνα βγαίνει κι ένας ή περισσότεροι δίσκοι του ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ;Και στο κάτω κάτω , ποιός άλλος απ'τους παλιούς έχει παρουσιάσει κάτι καλύτερο σήμερα; Έχετε ακούσει τις τελευταίες δουλειές της ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ , της ΓΑΛΑΝΗ , της ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ,του ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΥ της ΑΛΕΞΙΟΥ ή και των σχετικά νεότερων , της ΤΣΑΛΙΓΟΠΟΥΛΟΥ ή του ΜΠΑΣΗ (ο οποίος κατά τη γνώμη μου είναι η καλύτερη νέα φωνή σήμερα);Πάντα κατά την προσωπική μου εκτίμηση, δεν ξεφεύγουν από τη μετριότητα.Και το αποτέλεσμα τελικά ποιό είναι ;Συνεχείς επανεκτελέσεις και LIVE ή "LIVE".

Σίγουρα η καινούργια δουλειά του ΝΤΑΛΑΡΑ δεν είναι ούτε "ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ" ούτε "ΜΙΚΡΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ" ούτε "ΟΙ ΜΑΗΔΕΣ ΟΙ ΗΛΙΟΙ ΜΟΥ" , ούτε "ΒΑΜΜΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΜΑΛΛΙΑ", ούτε, ούτε, ούτε...

Δεν ξέρω αν στο μέλλον θα έχουμε την τύχη ν'ακούσουμε ένα νέο ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ή ένα νέο ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ.Μήπως όμως θα έπρεπε να δούμε το γενικότερο μουσικό τοπίο μέσα στο οποίο βγαίνει αυτή η δουλειά; Μήπως πρέπει να δούμε προσεκτικότερα τι επικρατεί γύρω μας; Και όπως είπα και παλιότερα μήπως ένας τέτοιος δίσκος χρησιμοποιείται τελικά και σαν ένα όχημα πάνω στο οποίο θα ταξιδέψουν και άλλες πιο "δύσκολες" δουλειές;Μήπως χρειάζεται και μια δεύτερη ή τρίτη ακρόαση;Ας περιμένουμε λίγο .Ο χρόνος θα δείξει ... :):mad:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Προσωπικά δεν συμφωνώ με το δίλημμα "ή θα πει αυτά ή θα σταματήσει".

Και ούτε ισχύει ότι δεν υπάρχουν καλοί συνθέτες και στιχουργοί.

Και στην νέα γενιά υπάρχουν αλλά και παλιότεροι που γράφουν ακόμα πολύ ωραίες μελωδίες και στίχους (Μικρούτσικος, Λινα Νικολακοπούλου κλπ κλπ)

Κατά τη γνώμη μου το χαμηλότερο επίπεδο του νέου δίσκου είναι καθαρά επιλογή και όχι αναγκαιότητα.

Επίσης εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω τον ορισμό του νέου δίσκου ως "λαϊκού".

Εγώ τα μισά για μπαλάντες τα ακούω.

Ποιος είναι τελικά ο ορισμός του λαϊκού; Τραγούδι με απλοϊκό στίχο;

(Ας μην ξεχνάμε ότι και ο Θεοδωράκης, ο Τσιτσάνης, ο Κουγιουμτζής λαϊκά τραγούδια γράφανε, που σε σχέση όμως με τα σημερινά "λαϊκά" μοιάζουν εντεχνότατα -αν καταλαβαίνετε τί εννοώ)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Επίσης εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω τον ορισμό του νέου δίσκου ως "λαϊκού".

Εγώ τα μισά για μπαλάντες τα ακούω.

Ποιος είναι τελικά ο ορισμός του λαϊκού; Τραγούδι με απλοϊκό στίχο;

(Ας μην ξεχνάμε ότι και ο Θεοδωράκης, ο Τσιτσάνης, ο Κουγιουμτζής λαϊκά τραγούδια γράφανε, που σε σχέση όμως με τα σημερινά "λαϊκά" μοιάζουν εντεχνότατα -αν καταλαβαίνετε τί εννοώ)

Εγώ παίρνω την απάντηση του Νταλάρα για το λαϊκό τραγούδι...

Ερώτηση: «Ακούγοντας πριν από λίγο το νέο σας cd Στα τραγούδια που σου γράφω αναρωτιόμουν τι σημαίνει σύγχρονο λαϊκό τραγούδι και τι περιεχόμενο δίνετε στον όρο εν έτει 2004;»

Γ.Νταλάρας: «Θα πρέπει να δούμε πως αντιλαμβάνεται ο περισσότερος κόσμος τον όρο. Δεν ξέρω πόσο αλλάζει ο κόσμος με το πέρασμα των δεκαετιών, πιστεύω όμως ότι ορισμένα πράγματα παραμένουν σταθερά. Ορισμένες πτυχές της καθημερινότητας ο κόσμος τις κρατάει ως έχουν. Για παράδειγμα το φαγητό, το ντύσιμο, η μετακίνηση κτλ. Είναι πράγματα πρώτης ανάγκης. Ετσι και το τραγούδι δεδομένου ότι είμαστε ένας τραγουδιστής λαός-είναι μια σταθερά στη ζωή μας.απαντώντας λοιπόν στην ερώτηση σας, θα έλεγα ότι λαϊκό είναι το τραγούδι που συντροφεύει την καθημερινότητα μας."

Θα πρόσθετα επίσης πώς "λαϊκό" είναι το τραγούδι που μπορεί να αγγίξει τους περισσότερους και να απευθυνθεί στη μεγαλύτερη μερίδα του κοινού, στη πλειοψηφία... Από εκεί και πέρα, κάποια από τα λαϊκά τραγούδια έχουν τη δυνατότητα να παραμείνουν στη ψυχή του κόσμου, να αγγίζουν πολλές και διαφορετικές γενιές και να γίνουν διαχρονικά...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Επομένως η Κοκκίνου και ο Τσαλίκης είναι λαϊκοί τραγουδιστές γιατί τηρούν και τις προϋποθέσεις:

-Απευθύνονται σε ένα πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου ίσως και πλειοψηφία όσον αφορά την νυχτερινή διασκέδαση.

-Συντροφεύουν την καθημερινότητά μας. (αφου θες δε θες είτε τηλεόραση ανοίξεις είτε ραδιόφωνο τους ακούς!)

-Έχουν στίχους που αφορούν πάρα πολύ κόσμο και εκφράζουν αληθινά γεγονότα. (Πχ, μωρό μου sorry, μα έχω βρει καλύτερο αγόρι)

:):mad:

’λλο παράδειγμα: το "έχω έναν καφενέ" πλέον το ακούνε και το ξέρουνε λίγοι. Δεν αφορά την εποχή μας, ούτε την καθημερινότητά μας πλέον. Έπαψε άρα να είναι λαϊκό;

Νομίζω είναι προφανές απ' τα παραπάνω ότι δεν υπάρχει σαφής ορισμός για το λαϊκό. Η δήλωση του Νταλάρα είναι αρκετά γενική και αν προσπαθήσουμε να την δούμε πρακτικά μάλλον δε θα βρούμε άκρη.

Δυστυχώς παρατηρώ ότι η έννοια λαϊκό είναι μια έννοια που πουλάει και ίσως για αυτό και ο νέος δίσκος να παρουσιάζεται έτσι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
’λλο παράδειγμα: το "έχω έναν καφενέ" πλέον το ακούνε και το ξέρουνε λίγοι. Δεν αφορά την εποχή μας, ούτε την καθημερινότητά μας πλέον. Έπαψε άρα να είναι λαϊκό;

Γιατί να χάσει ένα τραγούδι το χαρακτηρισμό του ως "λαϊκό" με την πάροδο του χρόνου? Το μόνο που είπα είναι ότι κάποια λαϊκά τραγούδια καταφέρνουν να είναι διαχρονικά και κάποια όχι... Κι αυτό δεν έχει να κάνει με τον αριθμό των ατόμων που τα ακούνε -μετά από x χρόνια-... αλλά με το αν οι στίχοι τους και η μουσική τους μπορούν να αφορούν μια διαφορετική γενιά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Νομίζω ότι αδικούμαι κι εγώ κι όσοι εξέφρασαν προβληματισμό για τον δίσκο όταν χαρακηρίζονται απλά ως "αυτοί που φωνάζουν".....

Παύλο, σ' αυτό έχεις δίκιο κι εγώ το είδα (και το είπα) λάθος : δεν φωνάζει κανείς.

Και δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να μην φωνάζουμε, αφού σ' αυτό το φόρουμ το έχουμε δει κάθε φορά μέχρι τώρα, πώς οι διαφωνίες για την ποιότητα ενός δίσκου έγιναν καυγά... και τώρα όχι. Μπράβο μας θα έλεγα, και ας κρατήσει...

Δεν έχω τίποτα να πω για το ποια τραγούδια μ' αρέσουν και ποια όχι, απλώς γιατί αλλάζεται συνέχεια.

Έχετε παρατηρήσει ότι (σχεδόν) κάθε τραγούδι έχει βρει μερικοί που το γουστάρουν και μερικοί που το φθίνουν; Μπορεί να είναι καλό σημείο;

Share this post


Link to post
Share on other sites

Χρήστο αυτό πήγαινε στην φράση του Νταλάρα ότι λαϊκά είναι τα τραγούδια που συνοδεύουν την καθημερινότητά μας. Για αυτό έφερα τον καφενέ ως παράδειγμα.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Τουλάχιστον από ιστορική άποψη ένας τέτοιος ορισμός ("λαϊκό είναι το τραγούδι που συντροφεύει την καθημερινότητα μας") είναι εξίσου παραπλανητικός με την αυθαίρετη και τεχνητή διαφοροποίηση ανάμεσα σε "λαϊκό" και "έντεχνο" που επιχειρείται κατά καιρούς και εδώ στο Φόρουμ. (Παραπλανητική είναι η διαφοροποίηση γιατί και βέβαια υπάρχουν "έντεχνα λαϊκά".) Σύμφωνα με τη σημασία που είχε ο όρος παλιότερα, ένα λαϊκό τραγούδι (σε αντιδιαστολή με το δημοτικό, το νησιώτικο, την ποπ μουσική, τη ροκ μουσική κλπ.) χαρακτηρίστηκε από ορισμένους ρυθμόυς (ζεϊμπέκικο, χασάπικο κλπ.) και/ή από τη χρήση ορισμένων μουσικών οργάνων (μπουζούκι κυρίως, μπαγλαμά κλπ.), ίσως και από ορισμένους τύπους μελωδίας και στίχου.

Εγώ δεν έχω σταματήσει να προσδιορίζω το λαϊκό σύμφωνα με αυτά τα κριτήρα. Γι αυτό δεν έχω πρόβλημα να θεωρώ λ.χ. το "Έχω έναν καφενέ" ως λαϊκό τραγούδι ενώ τα περισσότερα κομμάτια του "Η άσφαλτος που τρέχει", από άποψη μουσικής και μόνο, δεν είναι.

Οι λεγόμενοι "εμπορικοί" τραγουδιστές ερμηνεύουν τόσο το (σύγχρονο) λαϊκό τραγούδι όσο και ένα άλλο είδος που δεν έχει καθόλου ή σχεδόν καθόλου λαϊκά στοιχεία. Λ.χ. στους (νεότερους) δίσκους της Βίσση συνήθως μπορείς να ακούσεις κατά 75 ή 80 % κομμάτια της δεύτερης κατηγορίας ενώ τα υπόλοιπα (2-3) κομμάτια είναι λαϊκά τραγούδια, και πολλές φορές μάλιστα πανέμορφα όσο κι αν κάποιους ενοχλεί τέτοια γνώμη.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Χρήστο αυτό πήγαινε στην φράση του Νταλάρα ότι λαϊκά είναι τα τραγούδια που συνοδεύουν την καθημερινότητά μας. Για αυτό έφερα τον καφενέ ως παράδειγμα.

Κι εγώ κυρίως εκεί αναφέρομαι :). Ο Νταλάρας προφανώς αναφέρεται στα καινούργια τραγούδια που γράφονται σε κάθε εποχή και ποια από αυτά μπορούν να χαρακτηριστούν ως λαϊκά, στην εποχή τους. Το '70 συντρόφευε την καθημερινότητα μας ο "Καφενές", το '80 και το '90 κάποια άλλα τραγούδια. Ο "Καφενές" είτε υπάρχουν άτομα που συνεχίζει να τα εκφράζει μέχρι σήμερα, είτε όχι... παραμένει ένα λαϊκό τραγούδι.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ego pali nomizo oti o xaraktirismos enos tragoudiou eksartatai apo tin epoxi opou grafetai. An gia paradeigma grafotan ena "Kafenes" simera de tha theorountan laiko alla entexno.Aneksartita omos apo auto nomizo oti tha prepei na stamatisoun oi xarakthrismoi "entexno" kai "laiko".Diladi to laiko einai atexno; An einai etsi oloi oi megaloi synthetes einai atexnoi.Eksallou polles fores oi xarakthrismoi autoi einai ypokeimenikoi.Mporei gia kapoion ena tragoudi na einai laiko kai gia kapoion allo entexno.Epomenos gia mena to dilimma laiko i entexno einai pseftodilimma kai to mono pou yparxoun einai oraia kai asxima tragoudia (kai auto ypokeimniko arketes fores) kai as ta taksinomoun oi mousikologoi se opoies katigories theloun.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Και να θυμάσαι πάντα αυτό:

εφτά φορές να πέφτεις και να σηκώνεσαι οχτώ

Εντελώς σημειολογικά να αναφέρω πως ο στίχος

"εφτά φορές να πέφτεις και να σηκώνεσαι οχτώ"

έχει χρησιμοποιηθεί νωρίτερα σε τραγούδι του Ορφέα Περίδη, το "Τι θα πει ζώη" που βρίσκεται στο ομώνυμο cd του, και κυκλοφόρησε κάνα χρόνο πριν.Οι στίχοι σε αυτό το τραγούδι είναι της Στέλλας Κοτσώνη, εμπνευσμένοι από ένα ποιήμα του Γάλλου συγγραφέα Ρολάν Μπάρτ, που περιέχει και τη συγκεκριμένη φράση

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...
Sign in to follow this  
Followers 0