ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΟΣ

Ρεμπέτικα της Κατοχής

46 posts in this topic

Παιδιά εγώ ένα απλό copy-paiste έκανα στο link.

O Bαγγέλης Αρναουτάκης έβαλε το κομμάτι...

Κάποιες φορές και η μεταφορά link είναι σημαντικό!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μια δημοσίευση μου, που αναρτήθηκε στο facebook και αφορά κριτική σε αυτόν τον σπουδαίο δίσκο.

Γ. Νταλάρας - "Τα ρεμπέτικα της Κατοχής" (1980)

Αν επιχειρούσαμε να παραλληλίσουμε τον τραγουδιστή Γιώργο Νταλάρα με έναν σύζυγο, τότε σίγουρα δεν θα τον κατατάσσαμε στην κατηγορία των μονογαμικών. Έχει συνάψει τόσους πολλούς γάμους, όσα και τα είδη μουσικής που έχει κατά καιρούς ασχοληθεί: λαϊκό, δημοτικό, παραδοσιακό, Σμυρναϊκό, έντεχνο, ποπ, μπαλάντες, ροκ, λάτιν. Του αναγνωρίζουμε βέβαια το ελαφρυντικό του υποδειγματικού συζύγου, ο οποίος λειτουργεί με συνέπεια, σεβασμό και ένα αίσθημα βαθιάς πίστης στο - εκάστοτε- «ταίρι» του. Όσο «άπιστος» όμως και αν αποδείχθηκε στους τόσους γάμους του, επέδειξε απαράμιλλη πίστη στην ερωμένη του, που δεν ήταν άλλη από το ρεμπέτικο τραγούδι. Είναι σαν την σχέση εκείνη που σου τινάζει τα μυαλά, σε παρασύρει, που σε προκαλεί να ασχολείσαι συνεχώς μαζί της στα 10/10, να της προσφέρεις όλο σου το είναι και αυτή, να του ζητά όλο και πιο πολλά. Και η σχέση αυτή κρατά πολλά χρόνια, με το ίδιο πάθος. Δεν είναι τυχαίο που συνεχώς σκαλίζει τα ρεμπέτικα με το πάθος του ρακοσυλλέκτη: τα αναζητά, τα εντοπίζει, τα ξεθάβει, τα ανασύρει με προσοχή, τα ξεσκονίζει και τα συντηρεί σεβόμενος την ιστορία τους, τα διορθώνει όπου χρειάζεται και τα αναπαράγει με τον ίδιο σεβασμό. Υποκινούμενος σαφώς από μια ορμέμφυτη τάση, που έχει τις ρίζες της τόσο στην καταγωγή του, όσο και στα μουσικά βιώματα που είχε από παιδί. Ως μουσικός όμως, του αναγνωρίζω και ένα ακόμη κίνητρο (και κατ' εμέ είναι το ισχυρότερο): το ρεμπέτικο τον απασχόλησε ιδιαίτερα ως μουσικό, λόγω της ποικιλομορφίας των μουσικών του δρόμων, των ήχων του, των ρυθμών του. Είναι και εκείνες οι αξεπέραστες ερμηνείες των πρώτων εκτελέσεων από τους σπουδαίους του είδους. Νομοτελειακά λοιπόν, δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.

Η ιστορία είναι γνωστή σε όλους μας και ξεκινά επίσημα (εννοώ δισκογραφικά) το 1975. 25 χρονών τότε, αδιαφορώντας για τις επιτυχίες και τα σουξέ, επείγεται να αφήσει μια μουσική παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές - προκαλώντας την έκπληξη του Σταύρου Κουγιουμτζή με αυτήν την αγωνία του. Δημιουργείται έτσι το ιστορικό, διπλό άλμπουμ «50 χρόνια ρεμπέτικο τραγούδι», που πουλά 300.000 αντίτυπα. Η ανταπόκριση του κόσμου είναι παροιμιώδης, τα δε μουσικά σχήματα της εποχής αναπαράγουν στα ζωντανά προγράμματα τους τα ρεμπέτικα τραγούδια. Τα «ρεμπετάδικα» ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε κάθε γειτονιά, το ρεμπέτικο τραγούδι ακούγεται ξανά, αναγεννάται - πολλές φορές όμως με λάθος τρόπο.

Ο Νταλάρας αντιλαμβάνεται την κατάσταση και κάνει – προσωρινά – πίσω. Ηχογραφεί άλλα τραγούδια, έχει αφήσει όμως ανοιχτούς λογαριασμούς με το είδος. Πάντα άφηνε - όπως έδειξε η μετέπειτα πορεία του… Δεν παρατά το υλικό - το δουλεύει μέσα του, σχεδόν υποσυνείδητα. Συνοδοιπόρος και συμπαραστάτης σε αυτήν την προσπάθεια, ο φίλος του, ερευνητής και μελετητής του ρεμπέτικου τραγουδιού Κώστας Χατζηδουλής, ο οποίος, κατόπιν έρευνας του και μετά το μεγάλο «μπαμ» του «50 χρόνια ρεμπέτικο», πιέζει το 1977 τον Νταλάρα να ερμηνεύσει ρεμπέτικα τραγούδια, που έχουν όμως συγκεκριμένη θεματική ενότητα: τραγούδια που γράφτηκαν την σκληρή εποχή της Κατοχής και του Εμφυλίου. Τον Μάιο του 1977 ο Νταλάρας παρουσιάζει αυτά τραγούδια ζωντανά, σε μια συναυλία στην Καλλιθέα. Μάλιστα, μαζί του στο πάλκο συμπράττουν και οι ίδιοι οι δημιουργοί των τραγουδιών: Γενίτσαρης, Μοσχονάς κ.α. Ένα χρόνο μετά, τον Μάιο του 1980, ο Νταλάρας δίνει την έγκριση του στον Χατζηδουλή, ώστε να κάνουνε τον δίσκο.

Ο Χατζηδουλής, στην συνομιλία του με τον Γ. Τσάμπρα (που δημοσιεύεται στο Μουσικό κουτί και στο ένθετο του διπλού δίσκου – αφιέρωμα στα ρεμπέτικα τραγούδια που τραγούδησε ο Νταλάρας), αναφέρεται εκτενώς στα παρασκήνια της δημιουργίας του δίσκου. Επιμελείται του μουσικού υλικού και ξεχωρίζει τα προς έκδοση τραγούδια. Ο Νταλάρας «άσκησε βέτο» ζητώντας να πει το «Κάποια μάνα αναστενάζει», ο δε Χατζηδουλής πρότεινε το «Κάνε λιγάκι υπομονή». Καταλήγουν λοιπόν σε 16 συνολικά τραγούδια.

Τα τραγούδια αρχίζουν να ηχογραφούνται στις 3 του Οκτώβρη. Ο Χατζηδουλής έχει το ελεύθερο από τον Νταλάρα να σχεδιάσει όπως θέλει το ένθετο του δίσκου. Σκέφτεται να το εμπλουτίσει με ιστορικά στοιχεία για τα τραγούδια, φωτογραφικό υλικό και δημοσιεύσεις της εποχής. Το προτείνει στην εταιρία. Η απάντηση που πήρε ήτανε: «βιβλίο θα κάνουμε ή δίσκο»; Ήταν εμφανές πως, σε αντίθεση με την θέρμη που περιέβαλλε τους συντελεστές του δίσκου, η απάθεια που επέδειξε η εταιρία ήταν πολύ μεγαλύτερη. Ο δίσκος μάλλον θεωρούνταν περιττός… Είχε ήδη αρχίσει η εποχή που οι εταιρίες λειτουργούσαν ως ταμεία... Η αντιμετώπιση αυτή, οδηγεί τον Νταλάρα στην (πρωτόγνωρη) απόφαση να απαγορεύσει την διαφήμιση των δίσκων του από την ίδια του την εταιρία.

Παρόλες τις ενστάσεις, η ηχογράφηση του υλικού ολοκληρώνεται σε δυο μήνες, τον Οκτώβρη του 1980. Το αποτέλεσμα της ηχογράφησης μας δίνει τα ακόλουθα 15 (δεν μας είναι γνωστό το 16ο τραγούδι):

1. Σαλταδόρος (Μ. Γενίτσαρη)

2. Επιδρομή στον Πειραιά (Μ. Γενίτσαρη)

3. Να ναι γλυκό το βόλι (Μπαγιαντέρα)

4. Μαυραγορίτες (Μ. Γενίτσαρη)

5. Χαϊδάρι (Μάρκου & Στ. Βαμβακάρη)

6. Ένας λεβέντης έσβησε (Ν. Μάθεση - Μ. Χιώτη - Μ. Γενίτσαρη)

7. Κάνε λιγάκι υπομονή (Β. Τσιτσάνη)

8. Στέλιος Καρδάρας (Μ. Γενίτσαρη)

9. Αδερφός τον αδερφό (Ο. Μοσχονά)

10. Χτίζουν και γκρεμίζουν κάστρα (Β. Τσιτσάνη)

11. Κάποια μάνα αναστενάζει (Β. Τσιτσάνη)

12. Της κοινωνίας η διαφορά (Β. Τσιτσάνη)

13. Οι λαδάδες (Μ. Γενίτσαρη)

14. Στη φυλακή θα λιώσω (Μ. Γενίτσαρη)

15. Οι φάμπρικες (Β. Τσιτσάνη)

Λόγω του περιορισμένου χρόνου που παρείχε στο ηχογραφημένο υλικό ο δίσκος βινυλίου, αποφασίζεται να «κοπούν» τα τρία τελευταία τραγούδια, που παραμένουν ανέκδοτα έως σήμερα (εκτός από τις «Φάμπρικες» του βρίσκουν στέγη στην επανέκδοση του δίσκου «50 χρόνια ρεμπέτικο τραγούδι» που κυκλοφόρησε το 2011 με την εφημερίδα «Το Βήμα»).

Στο εσώφυλλο του δίσκου αναγράφεται πως οι ηχογραφήσεις διήρκησαν 2 μήνες: Σεπτέμβριο και Οκτώβριο του 1980. Ο Νταλάρας ενορχηστρώνει μαζί με τους μουσικούς τα τραγούδια, σημάδι πως ο δίσκος είναι υπόθεση όλων των μουσικών και πως ηχογραφήθηκε με μια παρεΐστικη διάθεση. Ο ίδιος, τραγουδά «δίχως αύριο», και αποδίδει τα τραγούδια με τον δικό του, μοναδικό τρόπο. Στις δεύτερες φωνές είναι η Γλυκερία και ο Δημήτρης Κοντογιάννης. Παραγωγός ήταν ο Αχιλλέας Θεοφίλου και η ηχογράφηση έγινε στα στούντιο της Columbia με ηχολήπτη τον Στέλιο Γιαννακόπουλο.

Κυκλοφορεί παραμονές Χριστουγέννων του 1980 και, κάτω από το καθεστώς της πλήρους απαγόρευσης της διαφημιστικής καμπάνιας, πούλησε περισσότερα από 50.000 αντίτυπα, μέχρι τις 12 Ιανουαρίου.

Ο δίσκος, πέρα από το γεγονός ότι αποτελούσε μια αξιολογότατη μουσική έκδοση, ταυτόχρονα ήταν και μια μουσική πρόταση. Και αυτό γιατί περιείχε τραγούδια που κυκλοφορούσαν για πρώτη φορά, μιας και η λογοκρισία φρόντιζε να μην ηχογραφηθούν ποτέ. Το γεγονός αυτό, φαίνεται πως φόρτισε περισσότερο τις πλάτες του Νταλάρα, που αισθάνθηκε υπόχρεος απέναντι σε αυτό το ιστορικό υλικό. Φροντίζει λοιπόν τα πάντα, ώστε το αποτέλεσμα να μπορέσει να υποστηρίξει το ανάστημα των τραγουδιών. Στον τομέα της ενορχήστρωσης, διατηρείται το ύφος των τραγουδιών και αποδίδονται πιστά όλες οι μουσικές τους φόρμες. Τεχνικά, τα όργανα «βγαίνουν» με τον τρόπο και το ηχόχρωμα που πρέπει, υπηρετώντας ευλαβικά το είδος της μουσικής που αναπαράγουν. Ηχητικά, το συνολικό αποτέλεσμα μοιάζει κάπως φτωχό, άδειο, αλλά τους λόγους μάλλον θα πρέπει να τους αναζητήσουμε στις τεχνικές ηχογράφησης της εποχής. Ίσως όμως να έγινε και συνειδητά, μιας και δεν θα ήταν ταιριαστό τραγούδια με τέτοια ιστορία και τέτοια νοήματα, να «φωνάζουν» ενορχηστρωτικά. Ακούγοντας όμως το υλικό σήμερα, που οι αντιλήψεις μας περί ηχοληψίας έχουν αλλάξει, κάνοντας μας πιο απαιτητικούς, θα έλεγα πως λείπουν κάποια – τεχνικά – στοιχεία που θα έκαναν το αποτέλεσμα πιο επιβλητικό.

Ακολουθεί το τελικό tracklist του δίσκου, με τις αντίστοιχες παραπομπές στο youtube, προς άμεση ακρόαση:

1. Σαλταδόρος (Μ. Γενίτσαρη)

Αγραμμοφώνητη σύνθεση του 1942. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε το 1945 στην Αμερική, σε μια παραλλαγή από τον Γιώργο Κατσαρό, ενώ ακολούθησε και μια εκτέλεση στις αρχές του 1960 από τον Σπύρο Ζαγοραίο, με ερωτικά λόγια. Η συγκεκριμένη ηχογράφηση επαναφέρει το τραγούδι στην πρωτότυπή του μορφή.

http://www.youtube.com/watch?v=iQCK8HymQbU

2. Επιδρομή στον Πειραιά (Μ. Γενίτσαρη)

Αγραμμοφώνητη σύνθεση του 1944

http://www.youtube.com/watch?v=q8142OnyrL0&feature=relmfu

3. Να 'ναι γλυκό το βόλι (Δ. Γκόγκου-Μπαγιαντέρα)

Αγραμμοφώνητη σύνθεση του 1942 http://www.youtube.com/watch?v=HoO0iMS8TEI

4. Μαυραγορίτες (Μ. Γενίτσαρη)

Αγραμμοφώνητη σύνθεση του 1941

http://www.youtube.com/watch?v=QPusORTymaM&feature=relmfu

5. Χαϊδάρι (Μ. και Στ. Βαμβακάρη)

Αγραμμοφώνητη σύνθεση του 1943.

Ιστορικά στοιχεία: Το τραγούδι είχε γραφτεί με άλλη μουσική από τον ίδιο τον Μάρκο Βαμβακάρη. Δεν γραμμοφωνήθηκε όμως ποτέ, με αποτέλεσμα να περνά από μουσικό σε μουσικό «με το αυτί», δηλαδή όπως το θυμόταν ή το μάθαινε ο καθένας. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος ήταν το τραγούδι να παίζεται με πολλές παραλλαγές, χωρίς όμως να μπορεί να διακριθεί η σωστή. Με τα χρόνια η μελωδία ξεχάστηκε. Για τις ανάγκες του δίσκου, κλήθηκε ο γιός του Μάρκου, Στέλιος, για να γράψει μια νέα μελωδία. Αναφέρεται πως ο Στέλιος έγραψε το τραγούδι μέσα σε τέσσερις ώρες.

http://www.youtube.com/watch?v=qA78aprvt1U

6. Ένας λεβέντης έσβησε (Ν. Μάθεση-Μ. Χιώτη-Μ. Γενίτσαρη)

Αγραμμοφώνητη σύνθεση του 1945.

Ιστορικά στοιχεία: Το τραγούδι είναι γραμμένο για το θάνατο του Άρη Βελουχιώτη. Υπήρχε μια πρώτη έκδοση του τραγουδιού, ήδη από το 1945, σε σύνθεση του Μανώλη Χιώτη. Η εκδοχή αυτή δεν ηχογραφήθηκε όμως και έτσι η μελωδία με τα χρόνια ξεχάστηκε. Ο Μάθεσης εκμυστηρεύτηκε την ιστορία του τραγουδιού στον Χατζηδουλή, όταν είχε πεθάνει πια ο Χιώτης. Ο Κώστας Χατζηδουλής, έσωσε τον διάλογο του με τον Μάθεση, στην δική του «Ρεμπέτικη ιστορία»:

«Λίγο μετά που σκοτώθηκε ο Άρης Βελουχιώτης το 'γραψα. Είχε 3 τετράστιχα και όχι 4. Ο Άρης, ήτανε φίνος άντρας, μάγκας κι αγωνιστής και Έλληνας. Κατάλαβες; Μιλάει ο Μάθεσης. Υπήρχανε κι άλλοι αγωνιστές δηλαδή που θέλανε να τους λένε έτσι αλλά αυτοί ήτανε αγωνιστές για την πάρτη τους. Δηλαδή αποφάγια. Άλλη ταρίφα αυτοί. Όταν έσβησε το καντήλι του παλικαριού, έκατσα και το 'γραψα γιατί έγινε θρήνος. Θρήνος και ύμνος. Το θέμα είναι παλιό, πολύ παλιά η ιδέα. Τα λόγια δικά μου και τιμής πρόσωπο ο Άρης. Μετά συναντήθηκα με το Χιώτη, που είχε έρθει με τον Παπαϊωάννου, το Στεφανάκη και το Γενίτσαρη, να παίξουνε σ' ένα χορό στο Χατζηκυριάκειο. Είπα του Χιώτη για το τραγούδι και δώσαμε ραντεβού και του 'δωσα τα λόγια. Έβαλε ένα τετράστιχο ακόμα ο Μανώλης, το τελευταίο, κι άλλαξε το "Νεκροπούλι" που είχα εγώ και το έκανε "Κλαψοπούλι". Δεν είπα τίποτα. Ο Μανώλης ήτανε φίλος μου, καλός άντρας και μάγκας από τους λίγους. Άμα θες να μάθεις ποιοι είναι μάγκες κοίτα το Χιώτη. Εξηγήσεις ζόρικες, ρεμπέτικες και ψυχή μόρτικια μεγάλη. Μιλάω εγώ ο Μάθεσης. Το 'παμε : προσφορά για το παιδί που χάθηκε, ήτανε το τραγούδι. Ζούλα γίνανε όλα, βλέπεις, εγώ και σ' αυτό το περιβόλι, είχα τσαμπουκάδες. Ένα απόγευμα που ήμουνα τότες στην Αθήνα, παρέα με το Γούναρη, είδα στο δρόμο τυχαία, σε μια στοά, τον αρχηγό τότες του κόμματος. Αυτόνε που δεν ήτανε όνομα και πράμα δεν ήτανε, λέμε, γλυκός στις εξηγήσεις του. Του τα 'χα μαζεμένα από τότε. Αυτός ήτανε όλα του τα χρόνια, μολύβι με σπασμένη μύτη. Κατάλαβες; Μετά άκουσα τη μουσική που έβαλε ο Χιώτης. Χασαποσέρβικο ήτανε, πολύ ζόρικο τραγούδι. Δίσκος δεν έγινε όμως, γιατί όλοι αυτοί εδώ οι λάγιοι, δεν αφήνανε. Γι' αυτό τους έχω μαζέψει πολλά...»

(Κώστα Χατζηδουλή, Ρεμπέτικη ιστορία Νο 1, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα , σελ. 260-261).

Λόγω της απώλειας της πρωτότυπης μελωδίας, ανατίθεται στον Μιχάλη Γενίτσαρη να γράψει μια νέα μελωδία. Ο Γενίτσαρης αναγεννά το τραγούδι, αυτή τη φορά όμως σε ρυθμό 9/8 (ζεϊμπέκικο).

http://www.youtube.com/watch?v=F9C9H77b_7Q

7. Κάνε λιγάκι υπομονή (Β. Τσιτσάνη)

Σύνθεση του 1948

Ιστορικά στοιχεία: ο ίδιος ο Τσιτσάνης μιλάει για το τραγούδι στην αυτοβιογραφία του: «Τότε, με τα τραγικά γεγονότα του εμφυλίου πολέμου ήταν πολύ δύσκολο να γράψεις εκείνο που ήθελες. Υπήρχε η λογοκρισία που δεν έδινε εύκολα άδεια για να γραμμοφωνήσεις τραγούδι. Εννοώ εκείνα που είχαν κατά τη γνώμη τους ύποπτους στίχους και έβλεπαν κάποια πολιτική σκοπιμότητα. Δεν μπορώ να ξέρω με τι σκεπτικό αποφάσιζαν, πάντως τραγούδι που θα είχε και μια λέξη γύρω από την πολιτική ή τα γεγονότα της εποχής, έπρεπε στα σίγουρα να το απορρίψουν. Τότε, το 1949, ή λίγους μήνες νωρίτερα, έγραψα μέσα στα άλλα, και ένα που του έβαλα αλληγορικά λόγια, ακριβώς από το φόβο της λογοκρισίας, αλλά η σημασία του φαίνεται καθαρά:

«Μην απελπίζεσαι και δεν θ’ αργήσει

κοντά σου θ ’ρθει μια χαραυγή

καινούργια αγάπη να σου ζητήσει

κάνε λιγάκι υπομονή

http://www.youtube.com/watch?v=TIIFVb-1hOI

8. Στέλιος Καρδάρας (Μ. Γενίτσαρη)

Αγραμμοφώνητη σύνθεση του 1944

http://www.youtube.com/watch?v=Gif8xkwd46k&feature=relmfu

9. Αδερφός τον αδερφό (Οδ. Μοσχονά)

Αγραμμοφώνητη σύνθεση του 1949 - στίχοι του 1948

http://www.youtube.com/watch?v=jXr69ge7I_4

10. Χτίζουν και γκρεμίζουν κάστρα (Β. Τσιτσάνη) 1947

Ιστορικά στοιχεία: το τραγούδι μιλά για μια «ξελογιάστρα κόρη», που είναι η Ελλάδα. Ο Τσιτσάνης, καταφέρνει με μαεστρία να περάσει τα πολιτικά του μηνύματα σε τραγούδι που στο πρώτο του άκουσμα έχει θέμα ερωτικό.

Ο ίδιος ο Τσιτσάνης δηλώνει: «Σε αυτό που μιλάω για μια κόρη ξελογιάστρα εννοώ την πατρίδα μας. Δεν είναι άλλη από την Ελλάδα αυτή η κόρη, που για αυτήν γκρέμιζαν κάστρα στο φοβερό εκείνο χαλασμό του Εμφυλίου. Μήπως δεν ήταν έτσι; Δεν μπορούσα να μη βγάλω από μέσα μου εκείνο που με έτρωγε, δηλαδή το φόβο για το ενδεχόμενο χαμό της. Και αυτό ήταν που μέτραγε περισσότερο απ’ όλα. Τι άλλο μπορούσα να κάνω εγώ, ένας καλλιτέχνης, στο αλληλοφάγωμα; Το είπα, ότι δεν έχω άλλα όπλα από τα τραγούδια μου....».

(Απόσπασμα από την Αυτοβιογραφία του Β. Τσιτσάνη)

http://www.youtube.com/watch?v=h_CbKEOoZJA

11. Κάποια μάνα αναστενάζει (Μπ. Μπακάλη-Β. Τσιτσάνη)

Ιστορικά στοιχεία: το τραγούδι αυτό, κατόρθωσε μεν να ξεγελάσει τη λογοκρισία και να κυκλοφορήσει για λίγο καιρό, όμως στις 6 Δεκεμβρίου 1947, με εντολή της Αστυνομικής Διεύθυνσης Πειραιώς, απαγορεύεται η εκτέλεσή του, διότι, όπως λέει το κείμενο της αστυνομικής ανακοίνωσης, «έχει αλληγορικήν σημασίαν, ου δύναται να δημιουργηθούν αντεγκλήσεις, επεισόδια και διασάλευσις της τάξεως». Κατά πληροφορία του Κ. Χατζηδουλή, το τραγούδι απαγορεύτηκε ένα μήνα μετά την κυκλοφορία του, με διαταγή του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.

http://www.youtube.com/watch?v=A0P1cQojsyU

12. Της κοινωνίας η διαφορά (Β. Τσιτσάνη)

Σύνθεση του 1951. Παρέμεινε αγραμμοφώνητη, μιας και λογοκρίθηκε το 1956. Πρώτη ηχογράφηση, εδώ.

Διηγείται ο Τσιτσάνης: «το έγραψα και το συνέθεσα αμέσως με το πέρας του εμφυλίου πολέμου, γύρω στο 1951. Δυο μελωδίες έχω για αυτό το τραγούδι, δυο μουσικές σε ρυθμό ζεϊμπέκικο. Είχα και τρίτο στίχο και ένα ρεφρέν ακόμα, αλλά τώρα έχω ξεχάσει τα λόγια. Βλέπεις, τραγούδια που δεν τα τραγουδάω, ούτε στο πάλκο, ξεχνιούνται από μόνα τους. Κάπου το ‘χω σημειωμένο, αλλά παρά τις προσπάθειές μου δεν κατόρθωσα να το βρω ακόμα. Μετά λίγα χρόνια, αφότου το συνέθεσα, γύρω στο 1956 με 1957, το υπέβαλα στη λογοκρισία, γιατί ήθελα να το κάμω δίσκο. Και θυμάμαι τον τότε υπεύθυνο παραγωγής της ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ, το Νίκανδρο Μηλιόπουλο, που ήρθε και μου είπε ότι: «Το τραγούδι αυτό, Βασίλη, δεν περνάει από τη λογοκρισία, με κανένα τρόπο, γιατί το θεωρούν επαναστατικό και φυσικά ακατάλληλο για δίσκο». Ευτυχώς δεν έκανα το λάθος να το διασκευάσω - γιατί εκείνα τα χρόνια όταν η λογοκρισία δεν πέρναγε τραγούδι, σου έλεγε να το αλλάξεις κάπως τους στίχους και τότε, αν έμενε ικανοποιημένη, σου έδινε άδεια - και το παράτησα ακριβώς όπως το είχα γραμμένο. Μέχρι σήμερα παραμένει ανέκδοτο και σκέπτομαι να το γραμμοφωνήσω τώρα, αλλά με ερμηνευτή το Γιώργο Νταλάρα».

http://www.youtube.com/watch?v=zRkhphm8CEE

Στον δίσκο, παίζουν οι μουσικοί:

Μπουζούκι: Χρ. Νικολόπουλος, Γ. Μωραΐτης

Μπαγλαμά: Μπ. Μαλλίδης

Κιθάρα: Μ. Κώστογλου

Σαντούρι: Τ. Σούκας

Μπάσο: Ν. Πανταζής

Πιάνο: Τ. Καρακατσάνης

Ο Γ. Νταλάρας έπαιξε κιθάρα, μπαγλαμά, τζουρά

Σκαλίζοντας ξανά το υλικό, κρίνω πως πρόκειται για έναν εξαιρετικά ενδιαφέρον δίσκο – τουλάχιστον για τους γνώστες της ελληνικής μουσικής και δη του ρεμπέτικου. Εν πρώτοις για λόγους ιστορικούς, μιας και με τον τρόπο αυτό διασώθηκαν τραγούδια που παρέμεναν στην αφάνεια για περισσότερο από τρεις, ακόμη και τέσσερις δεκαετίες. Και εν δευτέροις, για την ικανότητα των δημιουργών των τραγουδιών να ασκούν πολιτική ενώ συνθέτουν. Οφείλουμε λοιπόν να αναγνωρίσουμε την σπουδαιότητα του έργου του Κώστα Χατζηδουλή, του οποίου η έρευνα έφερε στο φως τραγούδια που είχαν κυριολεκτικά ξεχαστεί. Και βέβαια, το πείσμα του Γιώργου Νταλάρα να δίνει όλο του το είναι, δίχως να προσμένει ανταλλάγματα. Αυτό άλλωστε δεν είναι και το μυστικό μιας επιτυχημένης σχέσης;

Πηγές:

«Ρεμπέτικα της Κατοχής», 1980, MINOS MSM 391(LP), 7243 4 80056 2 5 (CD)

«Το Μουσικό Κουτί», 1997, Minos EMI, Επανέκδοση 0074/5000

www.dalaras.com/forum

www.rembetiko.gr

12 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

μπράβο Πέτρο!! έχεις γράψει μια διατριβή!

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ειδικά η έναρξη είναι πολύ ευφάνταστη...

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Θερμα συγχαρητηρια και απο εδω,Πετρο!!!!!!!!!!

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

ΝΑ 'ΝΑΙ ΓΛΥΚΟ ΤΟ ΒΟΛΙ 
«Φόρεσ' αντάρτη τ' άρματα 
ζώσε και το σπαθί σου 
και σύρε για τον πόλεμο 
κι η λευτεριά μαζί σου. 

Πολέμησε αντάρτη μου 
πως πολεμάνε όλοι 
και με τον Άρη αρχηγό 
γλυκό να 'ναι το βόλι». 

Η ιστορία του τραγουδιού Χειμώνας 1941-42 στην Αθήνα, «μαύρος» χειμώνας, 350 άτομα πέθαναν από την πείνα. Το Σεπτέμβριο του 1942, το ΕΑΜ κυκλοφορεί ολιγοσέλιδο κείμενο που έχει συγγράψει ο μεγάλος παιδαγωγός Δημήτρης Γληνός, όπου καλεί το λαό να αντισταθεί ενάντια στο φασισμό ακόμα και με ένοπλο αγώνα. Ο ΕΛΑΣ με αρχικαπετάνιο τον Άρη Βελουχιώτη αγωνίζεται ηρωϊκά και ηγείται της κυβέρνησης του βουνού, όπου στο πρώτο Πανθεσσαλικό Συνέδριο του ΕΑΜ τελούν τον αγιασμό ο Μητροπολίτης Ηλείας Αντώνιος και ο Ιωακείμ Κοζάνης. Στον Πειραιά, ο τροβαδούρος της Αντίστασης Δημήτρης Γκόγκος ( κατά κόσμον Μπαγιαντέρας), καλεί με τα τραγούδια του τα παλικάρια της εποχής να ενταχθούν στις τάξεις του ΕΑΜ και να πολεμήσουν στον Έβρο. Το τραγούδι του «ΝΑ ‘ ΝΑΙ ΓΚΥΚΟ ΤΟ ΒΟΛΙ» που έγραψε και συνέθεσε το 1942 μαζί με άλλα τραγούδια του Μπαγιαντέρα, ανήκει στην ιστορία των αντιστασιακών ρεμπέτικων. Το συγκεκριμένο τραγούδι, αγραμματοφώνητο τότε, πρωτοκυκλοφόρησε το το 1980 τραγουδισμένο από τους Γιώργο Νταλάρα, Γλυκερία και Δημήτρη Κοντογιάννη και περιλαμβάνεται στο LP «ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ», MINOS DAL-MSM 391, 1980. 
Πηγή: www.musicpaper.gr

 

http://www.musicpaper.gr/news/item/3901-apagoreytike-se-sxoliki-giorti-rempetiko-tou-bagiantera?fb_action_ids=378369872298227&fb_action_types=og.likes&fb_ref=.Um4v-a5dCsA.like&fb_source=other_multiline&action_object_map=%7B%22378369872298227%22%3A275540489237895%7D&action_type_map=%7B%22378369872298227%22%3A%22og.likes%22%7D&action_ref_map=%7B%22378369872298227%22%3A%22.Um4v-a5dCsA.like%22%7D

4 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ξαναδιαβάζοντας, Πέτρο, την ανάλυσή σου για τον δίσκο (λόγω κι επικαιρότητας)  θα έλεγα πως είναι κρίμα που περιορίστηκε στο FB.

4 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ρε Πέτρο! Τώρα το είδα αυτό!! Είναι εξαιρετική ανάλυση!! Πολλά μπράβο!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Θα δείξει...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Σαν σήμερα πριν από 9 χρόνια, έφυγε ένας από τους τελευταίους του ρεμπέτικου.Ακούστε το πιο γνωστό του τραγούδι σε 3 δισκογραφημένες και μία ακυκλοφόρητη εκτέλεση...

 

Οι άγνωστοι «Σαλταδόροι» του Μιχάλη Γενίτσαρη 

 

Υπογράφει: Θανάσης Γιώγλου

11/05/2014 

 

http://www.ogdoo.gr/portal/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=10102&Itemid=43

5 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...