Sign in to follow this  
Followers 0
kostasp

Τα Διαμάντια είναι παντοτινά

82 posts in this topic

Πιστεύω πως οι δίσκοι -που έχουν νόημα ύπαρξης-επιδέχονται πολλαπλές αναγνώσεις και σε διαφορετικές εποχές.

Έτσι , λοιπόν, ξανακούγοντας το δίσκο "Τα τραγούδια μας" των Μ.Λοϊζου-Φ.Λάδη(1976) , με τον Γιώργο, φυσικά, διαπίστωσα πως ένα τραγούδι -διαμάντι -είναι οι "Μετανάστες". Τέτοιο ατμοσφαιρικό,συγκινητικό, πικρό και ταυτόχρονα μελαγχολικό ζεϊμπέκικο δεν ξέρω αν υπάρχει στην δισκογραφία! Οι στίχοι του Φ.Λάδη (επίκαιροι όσο ποτέ) βρίσκουν την ιδανική μελωδία και την ιδανική ερμηνεία.

Ξανακούστε το! Θα σας ταξιδέψει...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ένα άλλο τραγούδι - διαμάντι ,θεωρώ, πως είναι και το "Τη ζωή μου μη διαβάζεις" (Γ.Μαρκόπουλου-Μ.Ελευθερίου) από τον δίσκο "Σεργιάνι στον κόσμο" (1979). Ο δίσκος, βέβαια, είναι από μόνος του -ολόκληρος- ένα κόσμημα! Από τους σημαντικότερους δίσκους του Μαρκόπουλου & Νταλάρα. Πιστεύω ότι το συγκεκριμένο τραγούδι είναι ιδιαίτερο και ξεχωριστό κι όχι συνηθισμένο. Οι στίχοι του Μ.Ελευθερίου πολύ δυνατοί, η μουσικοί του Μαρκόπουλου, μια υπέροχη έμπνευση και η ερμηνεία του Γιώργου μ'εκείνα τα περίεργα και δύσκολα γυρίσματα , αξεπέραστη!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Να προσθέσω μόνο πως συμφωνώ απόλυτα με όσα λες για το τραγούδι "Τη ζωή μου μη διαβάζεις". Μου έκανε τεράστια εντύπωση από τη στιγμή που το άκουσα για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο, σε μια εποχή που ούτε δεν ήξερα ακόμα ποιος είναι ο Νταλάρας. Ένα από τα κομμάτια μέσ από τα οποία άρχισε να με μαγεύει η φωνή του. Το τραγούδι αυτό το θεωρώ μία από τις κορυφαίες ερμηνείες του. Ταυτόχρονα η μελωδία (όπως και η ενορχήστρωσή του) είναι απλώς υπέροχη. Όσο για τους στίχους: Αφού είναι του Ελευθερίου εννοείται πως πρόκειται για κάτι το ξεχωριστό.

Επίσης συμμερίζομαι τις απόψεις σου για το τραγούδι "Μετανάστες". ’λλωστε κι αυτό το κομμάτι αναδεικνύει με τρόπο ιδανικό τη φωνή του Νταλάρα.

Share this post


Link to post
Share on other sites

To 1983 -o Νταλάρας σε μεγάλες φόρμες- ηχογράφησε ένα δίσκο με συνθέτη το Χρ.Νικολόπουλο, χρόνια συνεργάτη του. Ο δίσκος πούλησε κι ακούστηκε πολύ! Το όνομα του δίσκου : "Ο τραγουδιστής". Δεν θα αναφερθώ στα σουξέ του δίσκου, αλλά σε ένα τραγούδι που από τότε με εντυπωσίασε και το θεωρώ από τα "αδικημένα" που λέει κι ο Νταλάρας...Σας μιλώ για το τραγούδι " Τις μακρινές τις θάλασσες" σε στίχους της σημαντικής Σώτιας Τσώτου. Στην ηχογράφηση β' φωνή στον Γιώργο κάνει η Ελ. Βιτάλη. Θεωρώ πως είναι από τα πιο ωραία τραγούδια της ελληνικής δισκογραφίας. Ο στίχος δυνατός, μελαγχολικός συνοδεύεται από μια υπέροχη μουσική σε ρυθμό χασάπικου. Όσο για την ερμηνεία του Νταλάρα....ακούστε τη και ταξιδέψτε ....στις μακρινές τις θάλασσες...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Έχεις απόλυτο δίκιο, αγαπητέ Κώστα. Απλά εξαιρετικό τραγούδι!Μιλάει κατευθείαν στην ψυχή :D

Share this post


Link to post
Share on other sites
Σας μιλώ για το τραγούδι " Τις μακρινές τις θάλασσες" σε στίχους της σημαντικής Σώτιας Τσώτου.

’λλο ένα τραγούδι που οι απόψεις μας συμπίπτουν. :D

Share this post


Link to post
Share on other sites
’λλο ένα τραγούδι που οι απόψεις μας συμπίπτουν. :)

Και η δική μου άποψη μέσα...

’λλο ένα αριστούργημα που έρχεται να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο των "αδικημένων" τραγουδιών του Νταλάρα.Πραγματικά μεγάλο τραγούδι...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Υπάρχει μία πολύ όμορφη εκτέλεση του τραγουδιού "Δακρυσμένα μάτια" του Μίκη Θεοδωράκη (προσωπικά είναι απο τα τραγούδια που αγαπώ πολύ), από τον Γιώργο Νταλάρα και μάλλον είναι και η μόνη. Το τραγούδι βρίσκεται στο δίσκο -Το ελληνικό πρόσωπο του Γ. Νταλάρα -, ηχογραφημένο ζωντανά με τη συνοδεία κιθάρας και κοντραμπάσου.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Συμφωνώ απόλυτα για τα "Δακρυσμένα μάτια" στην εκτέλεση από το "Ελληνικό Πρόσωπο του Γ.Νταλάρα". Απλά υπέροχη... Βέβαια, δεν είναι η μόνη :):rolleyes:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πράγματι δεν είναι η μοναδική εκτέλεση. Νομίζω όμως ότι μόνο αυτή τη φορά το έχει τραγουδήσει ο Γιώργος Νταλάρας. Συγχωρέστε με αν κάνω λάθος ...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Είναι η μοναδική "επίσημη" εκτέλεση από Νταλάρα :) το έχει ξανατραγουδήσει :pity:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πολύ ωραίο το topic. Μιας και μιλάμε για ξεχασμένα διαμάντια, εγώ θα θελα να αναφέρω ένα που μπορεί να μην είναι του μεγέθους των τραγουδιών που αναφέρατε, μπορεί δηλαδή να μην είναι "διαμάντι" αλλά εμένα με αγγίζει πολύ και είναι απ' τον δίσκο Απονα μάτια.

Μιλάω για "το δίκιο μου πού να το βρω". Σπαραχτικό τραγούδι με υπέροχη μελωδία που εμένα προσωπικά με συγκινεί πολύ. Η ερμηνεία του Νταλάρα μοναδική.

Δεν έχω ακούσει άλλους Νταλαρικούς να μιλάνε για αυτό οπότε θα θελα να ακούσω τις απόψεις σας.

Μουσική: Χρήστος Γκάρτζος

Στίχοι: Κώστας Κινδύνης

"Δε γεννήθηκε για μένα

ο άνθρωπος ακόμα

για να πει τα πικραμένα

που χω μες το στόμα"

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δεν έχω ακούσει άλλους Νταλαρικούς να μιλάνε για αυτό οπότε θα θελα να ακούσω τις απόψεις σας.

Διαφωνώ μόνο με το "μπορεί ... να μην είναι «διαμάντι» ...". :)Είναι διαμάντι αυτό το τραγούδι, κατά τη γνώμη μου· όπως και όλος ο δίσκος "’πονα μάτια" είναι καταπληκτικός και τον θεωρώ έναν από τους δυο-τρεις καλύτερους του Νταλάρα στην εποχή μετά τις κύριες συνεργασίες του τραγουδιστή με τον Κουγιουμτζή.

Αν ήμουν υποχρεωμένος να αποχωριστώ όλους τους δίσκους του Νταλάρα εκτός από έναν, μάλλον αυτόν θα κρατούσα!

Φωνή - μελωδίες - ρυθμοί - ενορχήστρωση - στίχοι (στο μέτρο που τους καταλαβαίνω :pity: ), όλα είναι εξαιρετικά και υπέροχα σε αυτή τη δουλειά.

(Γι αυτό και δυσκολεύτηκα να αναφερθώ πιο αναλυτικά στο συγκεκριμένο τραγούδι "Το δίκιο μου πού να το βρω". Αν το έκανα θα ένιωθα λίγο σαν τον Κουγιουμτζή στον κήπο του: "Ποτίζοντας ένα δέντρο του κήπου μου περισσότερο, έχω την εντύπωση πως αδίκησα το διπλανό του." ;) )

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ένα αδικημένο τραγούδι αλλά πολύ όμορφο και ιδιαίτερα συγκινητικό, Astron. :pity::)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Κι εγώ συμφωνώ για το τραγούδι "Το δίκιο μου πού να το βρω" ότι είναι πολύ όμορφο! Σ'αυτό , θα ήθελα να συμπληρώσω κι ένα ακόμα από τον ίδιο δίσκο "ΑΠΟΝΑ ΜΑΤΙΑ" (1985), το ζεϊμπέκικο "ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΦΤΕΡΑ" (Χ.Γκάρτζου-Κ.Κινδύνη). Όσα χρόνια το ακούω , κάθε φορά με συγκλονίζει το ίδιο... :music:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Είναι η μοναδική "επίσημη" εκτέλεση από Νταλάρα :music: το έχει ξανατραγουδήσει :razz:

Sosta, to exei pei to 1988 se synavlia tou Miki Theodoraki sto arxaio odeio Patras.

Share this post


Link to post
Share on other sites
είναι απ' τον δίσκο Απονα μάτια.

Μιλάω για "το δίκιο μου πού να το βρω".

Σπουδαίο τραγούδι , όπως και ολόκληρος ο δίσκος.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το 1982 ο Νταλάρας συνεργάστηκε με τον ’κη Πάνου κι έκαναν το δίσκο "Θέλω να τα πω". Ο δίσκος είχε μεγάλη απήχηση κι ακούστηκε πολύ.Σ'αυτόν το δίσκο ένα τραγούδι- διαμάντι είναι "Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ". Στίχος βαθιά φιλοσοφημένος και κοφτερός σαν μαχαίρι, μια εσωτερική συνομιλία που θα 'πρεπε να κάνει ο καθένας μας. Το τραγούδι αυτό είναι και κατά τον Νταλάρα σημαντικό κι "αδικημένο" , όπως είχε πει σε μια ραδιοφωνική εκπομπή-παρουσίαση του δίσκου.

"...Ο πιο καλός μου φίλος κι ο πιο κακός εχθρός μου

είναι ο εαυτός μου είναι ο εαυτός μου

Ο πιο καλός μου φίλος κι ο πιο κακός εχθρός μου." :music:

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Στα ψηλά τα παραθύρια"! Ένας υπέροχος δίσκος του Στ. Κουγιουμτζή με ερμηνευτές τον Γ.Νταλάρα και την ’ννα Βίσση (προ μετάλλαξης).

Με αφορμή την εκ νέου ακρόαση του δίσκου από την κορεάτικη έκδοση (1993) που έπεσε στα χέρια μου με τον τίτλο "Παραμύθι ξεχασμένο", πιστεύω ότι εκτός από τα γνωστά τραγούδια , διαμάντια θεωρώ 2 όχι τόσο γνωστά και είναι τα: "Αχ, τι άδικο" (στίχοι : Α.Δασκαλόπουλος) και "Έχεις την πόρτα σου κλειστή" (στίχοι: Μ.Μπουρμπούλης).......Ο Κουγιουμτζής σε στιγμές μεγάλης έμπνευσης...Ο Νταλάρας σε μεγάλες φόρμες....

Share this post


Link to post
Share on other sites
1) ’ννα Βίσση (προ μετάλλαξης).

2)διαμάντια θεωρώ 2 όχι τόσο  γνωστά και είναι τα: "Αχ, τι άδικο" (στίχοι : Α.Δασκαλόπουλος) και "Έχεις την πόρτα σου κλειστή" (στίχοι: Μ.Μπουρμπούλης).......

1) Αυτό ξαναπέστο! Μα δέν είναι κρίμα να ξεπέφτουν οι τραγουδιατές;

Και η Βίσση ήταν πολύ καλή τραγουδίστρια...

2) Συμφωνώ! Είναι διαμάντια! Και είναι κρίμα να μη γίνονται γνωστά τέτοια τραγούδια! Αλλά πάντα υπάρχουν κάποια τραγούδια σ' ένα δίσκο που γίνονται πιο γνωστά και άλλα όχι... Είναι θέμα των εταιριών: Τί θέλουν να προωθήσουν και τί όχι... Η απορία μου ήταν πάντα: Με τί κριτήρια γίνεται αυτή η επιλογή... Χωρίς βέβαια να σημαίνει αυτό ότι τρα τραγουδια που επιλέγουν για προώθηση δεν είναι ωραία

Share this post


Link to post
Share on other sites

Απο την αγαπημενη μου Ασφαλτο, ενα απο τα πιο αδικημενα τραγουδια ενος αδικημενου δισκου.

Κι εξω βρεχει

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δεν ξέρω αν είναι αδικημένα, αλλά είναι 2 τραγούδια από την άσφαλτο, τα οποία τα ακούω πάντα το ένα μετά το άλλο. Δηλαδή αν θέλω να ακούσω το ένα, μετά οπωσδήποτε θα βάλω και το άλλο. Πιστεύω οτι δένουνε πολύ μεταξύ τους. Αναφέρομαι στα : "Όσο περνάει ο καιρός" και "Εσωτερικές ειδήσεις". Είναι και τα δύο, τραγούδια με εξαιρετική μελωδία, απαλή ενορχήστρωση και αναφέρουνε και τα δύο μεγάλες αλήθειες...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το 1992 στον δίσκο "ΕΣ ΓΗΝ ΕΝΑΛΙΑΝ ΚΥΠΡΟΝ" ο Νταλάρας τραγούδησε ένα υπέροχο κομμάτι-διαμάντι που αγαπώ πολύ. Τον "Νεκρό στρατιώτη" (Μ.Χριστοδουλίδη-Θ.Κουγιαλή).Όσες φορές κι αν ακούω το τραγούδι συγκινούμαι το ίδιο. Ο σπαραγμός του Νταλάρα στο ρεφραίν είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ! :rolleyes:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Θα συμφωνήσω για το νεκρό στρατιώτη. Πολύ συγκινητικό τραγούδι, όπως και όλος ο δίσκος. Είναι ο δίσκος που με έκανε να ασχοληθώ με τον Νταλάρα περισσότερο.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις μέσα σε τόσα "αδικημένα" διαμάντια.Όμως ένα τραγούδι με το οποίο κυριολεκτικά έχω "κολλήσει" όχι μόνο τώρα τελευταία , αλλά από τότε που βγήκε, είναι το "ΟΛΑ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΑΓΙΚΑ" του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ από το ΣΕΡΓΙΑΝΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.Το θυμάμαι από πιτσιρικάς όταν το τραγουδούσα με τον πατέρα μου .Εκείνος έκανε το μέρος του Μαρκόπουλου :lol: κι εγώ του Νταλάρα :) :blink: :lol: .(Για του λόγου το αληθές, υπάρχει και σχετική "συλλεκτική" ηχογράφηση :lol: :lol: :lol: )

Από τότε δεν σταμάτησα ποτέ να το ακούω με την ίδια πάντα συγκίνηση και ευχαρίστηση...Το θεωρώ σπουδαίο τραγούδι και πάντα επίκαιρο.

"...ο Πολυμήχανος αστός όλο φιγούρα

κι η δουλειά σου να'ναι πάντοτε χασούρα..."

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...
Sign in to follow this  
Followers 0