Sign in to follow this  
Followers 0
Tasos

Ο Γ.Νταλάρας στον Μελωδία

147 posts in this topic

Kορίτσια σας ευχαριστούμε από καρδιάς :D Ζηλεύουμε όλοι για την ευκαιρία που είχατε και την ανεπανάληπτη εμπειρία που ζήσατε. Ποιός δεν θάθελε να είναι εκεί μαζί σας;

Στην γλυκιά μου Vivian τι να πω! ¨Εκανες ότι καλύτερο μπορούσες και όχι μόνο για τη συνέντευξη. Ξέρω εγώ τι λέω:music:

Δεν είχα τη χαρά να ακούσω τη συνέντευξη αλλά από τις περιγραφές σας είναι σαν τον βλέπω μπροστά μου ν`απαντάει σ`όλες τις ερωτήσεις .

Και αν Γιάννη μου κάποιες ερωτήσεις δεν ήταν πολύ ``καλές``, ε δεν πειράζει . Καλύτερες είναι οι ερωτήσεις που κάνουν κατά καιρούς κάποιοι `έμπειροι` κατά τα άλλα δημοσιογράφοι :)

Αυτο που θα ήθελα , είναι να μάθω κάποια πράγματα για τα υπόλοιπα 30 άτομα που ήρθαν εκεί. Μιλήσατε καθόλου μαζί τους;θα μπορούσατε να μας πείτε κάτι (ηλικίες......κλπ);

Νάστε καλά κορίτσια!

ΡΕΝΑ :rolleyes:

Share this post


Link to post
Share on other sites
.....Είπε πως ήταν αντίθετος στην έκδοση της ζωντανής ηχογράφησης από τον Ορφέα, θεωρώντας ότι η ποιότητα δεν ήταν αρχικά καλή και μάλλον έκανε λάθος. Δέχθηκε την έκδοση του δίσκου μετά από πιέσεις και το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε όλοι, είναι μία από τις πιο επιτυχημένες εκδόσεις και μαζί ένα ντοκουμέντο. Για ανάλογους λόγους, όπως είπε, δεν επέτρεψε την έκδοση της ηχογράφησης της παράστασης "Και με φως ..." από το Μέγαρο Μουσικής. Ήταν λάθος του, όπως είπε, και εδώ νομίζω πως συμφωνούμε όλοι ... :D

Ευτυχώς που υπάρχουν οι κόπιες.Νομίζω πως με κατάλληλη επεξεργασία του οπτικοακουστικού υλικού στο studio δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα.Μήπως αυτό δεν γίνεται με τους τωρινούς εκδόσεις της γνωστής εταιρείας?

-John

Share this post


Link to post
Share on other sites

Και κάτι ακόμα: όταν είχε τελειώσει η εκπομπή, ήταν μέσα η κάμερα του Βackstage και έγραφε. Σε κάποια στιγμή που ένα παιδί (ένας ψηλός) μίλαγε με τον Γιώργο, τους έπαιρνε η κάμερα. Ο Γιώργος απ' ότι φάνηκε ανοχλήθηκε με την παρουσία της κάμερας, και είπε στον κάμερα-μαν "το θεωρείς σωστό να γράφεις έτσι; που ξέρεις, μπορεί το παιδί να είναι της 17 Νοέμβρη και να μη θέλει να βγεί στην τηλεόραση. Τί θα γίνει, θα έχουμε πάλι καινούρια, με συλλήψεις και τέτοια;" :lol: :lol: (δεν είναι ακριβώς έτσι όπως το είπε, αλλά σε γενικές γραμμές)

Νομίζω πως με κατάλληλη επεξεργασία του οπτικοακουστικού υλικού στο studio δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα.Μήπως αυτό δεν γίνεται με τους τωρινούς εκδόσεις της γνωστής εταιρείας?
Συμφωνώ μαζί σου! Ήταν μαγάλο κρίμα που δεν εκδόθηκε! Μιλάμε για καταπληκτικά τραγούδια και για κάτι το ανεπανάληπτο! :D

Και κάτι άλλο πάλι άσχετο: Πάλι όταν μιλούσαμε με την κοπέλα της ΜΙΝΟΣ, λέγαμε και για τον χαρακτήρα του Γιώργου, ο οποίος τα λέει όλα όπως ακριβώς τα αισθάνεται, χωρίς να κρύβεται πίσω απ' το δάχτυλό του!:

Θα σας το μεταφέρω ακριβώς όπως της το είπα:

"Χθές μου είπε ένας συμφοιτητής μου το εξής: "Ρε Χρύσα; Τί θα γίνει πιά μ' αυτό τον Νταλάρα;; Θα βγαίνει και θα τους κατηγορεί όλους;;" (αναφερόμενος σ' αυτά που είπε για τον Λαζόπουλο κλπ). Κι εγώ του είπα: "Ναι αλλά ο Νταλάρας είναι ο μόνος που έχει τα κότσια, να βγεί και να πεί την αλήθεια στα ίσια!!!" (Βέβαια στον συμφοιτητή μου δεν είπα ακριβώς "τα κότσια", είπα κάτι άλλο... :rolleyes: , αλλά τέλος πάντων...)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Λοιπόν Ρένα αυτό που έκανε εντύπωση ανφορικά με τις ηλικίες ήταν ότι οι περισσότεροι ήταν εώς 35 χρονών.Λίγοι ήταν οι αρκετά μεγάλοι γεγονός που δείχνει ότι παρά τις συνεχείς γκρίνιες για την ποιότητα της σημερινής νεολαίας δεν είναι πάντοτε σωστές.Μέχρι και μαθητές σχολείων ήταν (όπως θα ακουσατε).

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites
Μέχρι και μαθητές σχολείων ήταν (όπως θα ακουσατε).

Γιατί; εγώ όταν άρχισα να τον ακούω ήμουν 5η-6η Δημοτικού. Βέβαια άρχισα να ψάχνω και τα πιό παλιά του, όταν ήμουν Α' Γυμνασίου... :D Μα αυτό ακριβώς είναι το τεράστιο λάθος που κάνουν! Όταν λένε περί "πράγματα της εποχής σου" κλπ! Οτιδήποτε είναι καλό, είναι και διαχρονικό και δεν έχει εποχές! Έτσι λέω εγώ!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μου έκανε εντύπωση στο ξεκίνημα της εκπομπής,όταν είπε "...εγώ δεν έκλεισα ποτέ δρόμους για να παρουσιάσω τον δίσκο μου..."!!!!!

"'Εσβησε" για τα καλά την γνωστή αοιδό!(αλλά ας μη λέμε πολλά,γιορτάζει άλλωστε σήμερα)

-John

Share this post


Link to post
Share on other sites

Παιδιά, να είστε καλά!Ευχαριστούμε και για τις πληροφορίες!Είστε -πραγματικά- τυχερές. Τα καταφέρατε πολύ καλά, αφού μάθατε κάποια παραπάνω στοιχεία. Η είδηση για την μη συμμετοχή της Αλεξίου μας δυσαρέστησε όλους. Κάποτε πρέπει να σταματήσουν οι όποιες -αν υπάρχουν- αντιπαλότητες. Έστειλα κι εγώ πάντως e-mail. Μια φίλη πέρυσι της έθεσε επιτακτικά το αίτημα συνεργασίας των δύο.

Τέλος, να πω κάτι ακόμα. Όλοι μας (άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο) έχουμε ζήσει την μοναδική εμπειρία να συναναστραφούμε και να συνομιλήσουμε με τον Γ.Νταλάρα. Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες. Θα αναρωτηθώ όμως για μια ακόμη φορά: πώς αυτό το διαμάντι της μουσικής, που ακούει στο όνομα Γ.Νταλάρας, αντί στην χώρα μας να τον τιμούμε, προσπαθούνε κάποιοι να τον ''χτυπάνε'' και να τον υπονομεύουνε, να τον πικραίνουν. Πώς; Νομίζω θα αναρωτηθούν και οι φίλες που είχαν την τύχη να βρεθούν εχτές στον Μελωδία αλλά και οι υπόλοιποι που τον γνώρισαν λίγο καλύτερα.

Στον Γ.Νταλάρα ευχαριστίες εγκάρδιες στέλνω κι ευχές ειλικρινείς για υγεία κι ευτυχία.

(Οι φωτογραφίες και τα αποσπάσματα της συνέντευξης, ίσως μπουν στο περιοδικό της Καθημερινής, το ''Κ''. Ο Ιωάννου γράφει εκεί).

Share this post


Link to post
Share on other sites

Να θυμίσω ότι η εκπομπή "Backstage" του MEGA θα δείξει αποσπάσματα. Το μόνο που δεν ξέρουμε είναι αν θα είναι αυτό το Σάββατο ή το επόμενο... Δεν έχω δει κάποιο τρέιλερ για να ξέρω. Καλού κακού όμως ας συντονιστούμε! ;) Αρχίζει μετά τις 2.30 το μεσημέρι.

Share this post


Link to post
Share on other sites

From Kathimerini 10.12.2005

Γιώργος Νταλάρας: Αφήστε με να φύγω...

Νατασα Μαστορακου

Στον «Μελωδία 99,2» και τον Οδυσσέα Ιωάννου μίλησε προχθές ο Γιώργος Νταλάρας. Oσοι περίμεναν να ακούσουν το παραμικρό για τον καινούργιο του live δίσκο «Mεσόγειος», μείνανε μάλλον απογοητευμένοι. Οι τελευταίες του κουβέντες -«σιγά που νόμιζες ότι θα κάνουμε διαφήμιση στον δίσκο»- δείχνουν την εμμονή του σ αυτό.

Οι 40 ακροατές που παρευρέθησαν στο στούντιο για να υποβάλουν ερωτήσεις, φάνηκαν να τον αγχώνουν παρά να τον χαροποιούν. Παρ όλη την ένταση και τον εκνευρισμό, ο Νταλάρας απάντησε σε όλα, ακόμα και σε αυτά που δεν ρωτήθηκε. Απέδωσε τη συνεργασία με τον Αντώνη Ρέμο στην περιέργειά του για τον χώρο της νύχτας: «Κουράστηκα και έφυγα. Τι δουλειά έχω εγώ εκεί». Τόνισε την πίεση της εταιρείας του για την παραγωγή του τελευταίου δίσκου και την επανακυκλοφορία του με τρία επιπλέον τραγούδια.

Παρατήρησε το «κακό τοπίο» της ελληνικής μουσικής, την κρίση της δισκογραφίας και την επιθυμία του κοινού (ακόμα και του δικού του) να βλέπει γυμνές τραγουδίστριες, αποποιούμενος ευθυνών, ενώ απέφυγε να απαντήσει σε ερωτήσεις πολιτικού περιεχομένου. Σε ερώτηση του κοινού πώς φαντάζεται το κλείσιμο της καριέρας του, απάντησε: «Μη μου ζητάτε συνέχεια πράγματα, αφήστε με να φύγω.

Εχω κάνει τέσσερις καριέρες σε μία, τι άλλο να κάνω;» Δήλωσε, επίσης, με επιμονή ότι είναι ευτυχισμένος, παρά τις αμφιβολίες του Oδ. Ιωάννου. Αξίζει να σημειωθεί η επιθυμία του Γιώργου Νταλάρα να κάνει δίσκο με δημοτικά τραγούδια.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articl.../12/2005_166449

Share this post


Link to post
Share on other sites

Θα διαφωνήσω κάθετα με το απέφυγε να απαντήσει σε ερωτήσεις πολιτικού περιεχομένου.Ίσα-ίσα που έκανε ακριβώς το αντίθετο.Ένα μεγάλο μέρος της συνέντευξης ήταν μια πολύ εύστοχη ανάλυση της σύγχρονης πραγματικότητας.Και αυτό ακριβώς είναι πολιτκό περιεχόμενο.Θα ήθελα να μας θυμίσειη κυρία που έγραψε αυτά ποιά ήταν ακριβώς η ερώτηση πολιτικού περιεχομένου που δεν απάντησε γιάτί εγώ δεν θυμάμαι να του έγινε ούτε μια και ο ίδιος μόνος του επ'αφορμή άλλων ερωτήσεων έκανε την ανάλυση.Επίσης θα έλεγα ότι δεν υπήρχε εκνευρισμός αλλα το γνωστό πάθος το οποίο τον διακρίνει.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Νεφέλη, μην ξεχνάς το ''πάθος'' κάποιων συντακτών της Καθημερινής με τον Γ.Νταλάρα. Έχουν πρόβλημα αντίληψης. Κρίμα! Ίσως θα έπρεπε να τους δώσει κάποια συνέντευξη για να ησυχάσουν . ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μου έκανε εντύπωση που είπε πως το κοινό πιο πολύ τον άγχωνε παρά τον χαροποιούσε...!

Διέκρινες κάτι τέτοιο Νεφέλη; :blink:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αν και δεν είμαι η Νεφέλη, θα απαντήσω, αφού κι εγώ ήμουνα εκεί. :)

Προφανώς και δε διακρίναμε κάποιο άγχος. Κι αν ακόμη υπήρξε κάτι στην αρχή, περισσότερο επειδή η διαδικασία ήταν το ίδιο πρωτόγνωρη γι' αυτόν όσο και για μας, αυτό γρήγορα ξεπεράστηκε.

Μάλλον κάποιοι μπερδεύουν τους ανθρώπους που τους διακρίνει το πάθος με αυτούς που, επειδή δεν έχουν τίποτα να πουν κ να προσφέρουν, απλά εκνευρίζονται.

Όπως σχολιάσαμε και στο ανάλογο topic γι'αυτή τη συνέντευξη, σε αντίθεση με τον Οδυσσέα που του συνιστά να ηρεμήσει, εμείς θέλουμε να συνεχίσει να είναι τόσο ζωντανός όσο τον είδαμε εκείνη τη βραδιά. Το πολύ το "χαλαρά" (κι ας μη με παρεξηγήσουν οι φίλοι θεσσαλονικείς ;) ) και ο "ωχαδερφισμός" είναι οι αρρώστειες της εποχής μας που σιχαίνομαι!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Θα αναρωτηθώ όμως για μια ακόμη φορά: πώς αυτό το διαμάντι της μουσικής, που ακούει στο όνομα Γ.Νταλάρας, αντί στην χώρα μας να τον τιμούμε, προσπαθούνε κάποιοι να τον ''χτυπάνε'' και να τον υπονομεύουνε, να τον πικραίνουν. Πώς; Νομίζω θα αναρωτηθούν και οι φίλες που είχαν την τύχη να βρεθούν εχτές στον Μελωδία αλλά και οι υπόλοιποι που τον γνώρισαν λίγο καλύτερα.

Αυτή την απορία ή ακόμα και παράπονο μπορώ να πω το έχω και εγώ καιρό τώρα .....

μια απάντηση όμως μου έρχεται στο νου: το δέντρο που έχει καρπούς "χτυπάνε" δεν το ξέρεις?

Αν αυτός ο άνθρωπος δεν είχε τίποτα να δώσει και να πει πραγματικά δεν θα προκαλούσε και τον ενδιαφέρον τους για να ασχοληθούν μαζί του.... ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μάρω, εγώ ως Θεσσαλονικιά δεν παρεξηγούμαι καθόλου! Το ''χαλαρά'' δεν μας αντιπροσωπεύει(τουλάχιστον όπως υπερτονίστηκε από τον λαζό -πουλο). Έχεις δίκιο σε ό,τι λες.

Βιβή, κι εσύ κι εγώ και άλλοι απλώς καταθέτουμε τις -εδώ και χρόνια- κατασταλαγμένες απόψεις μας. Ελπίζω το ''δέντρο'' ,έτσι περήφανο που ορθώνεται ,να μην καμφθεί από τα ''παράσιτα'' και τα διάφορα ''ζιζάνια''. ;):xmas:;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος Νταλάρας: Αφήστε με να φύγω...

;);):xmas::(:(:(:wow::rolleyes::confused::confused::confused::confused::bored::bored::bored::(:(:(:(:(:(:(:(:(:(:(:(:(:(:( !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ! ! ! ! . . . .

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ευχαριστώ τον Οδυσσέα Ιωάννου για την άδεια να βάλω την δική του δουλειά στο δικό μας φόρουμ, και ευχαριστώ τον ’γγελο για την βοήθειά του με τα δύσκολα σημεία της ηχογράφησης.

Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2005

Ο Γιώργος Νταλάρας δίνει συνέντευξη στους ακροατές του Ράδιο Μελωδία, στην ώρα του Οδυσσέα Ιωάννου.

Ο >> Οδυσσέας Ιωάννου

Α >> ακροατές (ή ακροατής ή ακροατήρια)

Γ >> Γιώργος Νταλάρας

Γράφτηκε ακριβώς έτσι όπως τα είπαν, λέξη-λέξη. Οι [ σημειώσεις ] είναι δικά μου, για τον τρόπο με τον οποίο μιλάνε, για πότε γελάνε, κλπ.

[... ... ...] σημαίνει μια λέξη που δεν ακούγεται στην ηχογράφησή μου και δεν μπορούσα να την καταλάβω να την γράψω.

Οι #αριθμοί είναι τα track που τα έκοψα για να μην μπερδεύομαι μέσα στο πάρα πολύ μεγάλο mp3 (2 ώρες...), έβαλα και τίτλους έτσι για να διαβάζεται πιο ευχάριστα, αλλά στην πραγματικότητα οι μοναδικές διακοπές είναι τα 3 διαλείμματα για διαφημιστικά + τραγούδι στης 6:30, 7 και 7:30.

όποιος θέλει να την ξανακούσει - ρωτήστε με!

#1. Τραγούδι: «Μεσόγειος»

#2. Καλησπέρα του Οδυσσέα Ιωάννου

Ο. Καλησπέρα από τον Μελωδία, στους 99,2. Είναι Πέμπτη, οκτώ Δεκεμβρίου, ο Δημήτρης Ευαγγελινός φροντίζει τον ήχο, ο Οδυσσέας Ιωάννου στο μικρόφωνο. Στην παρέα μας απόψε, όπως έχουμε προαναγγείλει εδώ και αρκετές μέρες, είναι ο Γιώργος Νταλάρας, για να παρουσιάσουμε μαζί τον καινούργιο του CD, ζωντανή ηχογράφηση από το Ηρώδειο: «Μεσόγειος, 30ος - 40ος παράλληλος». Παρέα μας είναι και σαράντα ακροατές, όσοι κληρώθηκαν δηλαδή από τους εκατοντάδες που δηλώσανε συμμετοχή για να παραβρεθούνε σήμερα στην παρέα μας. Καλησπέρα πρώτα στα παιδιά...

Α. Καλησπέρα!

Ο. Να 'στε καλά, ευχαριστούμε που ήρθατε. Και καλώς τον...

#3. Καλησπέρα του Γιώργου Νταλάρα - «Όλα καλά, αλλά λίγο - κι εγώ - μουδιασμένος...»

Ο. ... για μια ακόμη φορά στο Μελωδία. Όλα καλά;

Γ. Καλά. Αλλά λίγο... κι εγώ... ξέρεις, μουδιασμένος. Γιατί αυτά τα καινούργια συστήματα, έτσι... προώθησης... των τραγουδιών και λοιπά, δεν τα ξέρω, τα βλέπω κι εγώ για πρώτη φορά... και μπαίνω κι εγώ μέσα στην διαδικασία.

Ο. Ωραίο δεν είναι; Πιο σωστό δεν είναι να έχουμε και παρέα;

Γ. Ωραίο, ναι, ωραίο είναι. Ωραίο. Ευχάριστο είναι. Και μας δίνει και την δυνατότητα να ξαναέρθουμε σε πιο στενή επαφή μ' αυτούς που θεωρούμε ακροατές μας ή που... με αυτούς που επικοινωνούμε, εν πάση περιπτώσει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πολλές φορές αδιευκρίνιστα.

Αλλιώς είναι να είσαι σε μια σκηνή 4 μέτρα ψηλά απ' το έδαφος και το κοινό να είναι 50-60 μέτρα μακριά, και αλλιώς να τους βλέπεις εδώ. Μπορείς να τους πιάσεις, μπορείς να τους μιλήσεις, μπορεί να... να σε αρνηθούνε... μπορεί να τους κατ... κριτικάρεις για το γούστο τους, για τις επιλογές τους, μπορεί εκείνοι να κάνουν το αντίθετο. Αυτό, το θεωρώ καλό.

Βεβαίως, είναι λίγο παραπάνω πρωτότυπο απ' αυτό που θα...

Ο. Που αντέχεις;

Γ. Δεν είπα «αντέχω»... το αντέχω, και μάλλον, 'γώ είμαι απ' τους ανθρώπους που συνηθίζουν και προσαρμόζονται εύκολα. Δεν προσαρμόζομαι σε καταστάσεις που ξεπερνάνε ορισμένα όρια, και επειδή η εποχή είναι παράξενη, έτρεξε πολύ, πολλά πράγματα γίνονται γύρω μας, χωρίς να βιώνουμε... να τα βιώνουμε σαν... Τις προθέσεις, δεν βιώνουμε τις προθέσεις, δεν ξέρουμε γιατί τα κάνουμε. Σερνόμαστε. Μας σέρνουν οι καταστάσεις. Κάπου. Ενδεχομένως... ήταν μια ωραία ιδέα αυτή. Είναι δική σου. Εσένα σ' έχω εμπιστοσύνη, σε γνωρίζω. Τα πρόσωπα που βλέπω από δω είναι υγιή. Θα μπορούσε να ήταν... και λίγο διαφορετικό. Να μην ξέρουμε τι γίνεται εδώ και πρέπει να συρθούμε σε... σε μια αντίληψη διαφήμισης του καινούργιου μας προϊόντος, που έχουμε ανάγκη την διαφήμιση γιατί χωρίς αυτήν, δεν μπορούμε να κάνουμε γνωστή πια την δουλειά μας. [Βιαστικά:] Δεν ζούμε στο 1970 που υπήρχανε 4-5 νέοι τραγουδιστές και 10 παλιοί. Έβγαινε ένα τραγούδι, είχαμε δυο ραδιόφωνα, το άκουγε όλη η Ελλάδα και ήτανε γιορτή. Σήμερα, για να περάσουν τραγούδια σαν κι αυτά, αν δεν υπάρχει το Μελωδία ή ένα ραδιόφωνο της ΕΡΤ, αυτά τα τραγούδια μάλλον είναι αποκλεισμένα από το επίσημο... επίσημο τραγούδι της καινούργιας τραγουδοποιίας και αντίληψης που υπάρχει γύρω, στην τηλεόραση και στους ανθρώπους που παράγουν μουσική.

Αυτό το υλικό είναι μάλλον παράξενο.

Ο. Ο συγκεκριμένος δίσκος;

Γ. Βεβαία.

Ο. Γιατί αν σ' άκουγε τώρα κάποιος απ' έξω που δε σε ήξερε, απ' το εξωτερικό, ένας τουρίστας, να 'ταν ανάμεσά μας, θα νόμιζε πως μιλάμε για έναν καλλιτέχνη ο οποίος έχει πρόβλημα με τα μέσα, ότι δεν τον παίζουνε. Ότι δεν είναι το καλό παιδί, το χαϊδεμένο παιδί των μέσων. Θα νόμιζε δηλαδή ότι είσαι κάποιος που τον κυνηγάνε τα μέσα.

Γ. Δεν είπα... Κανείς... Καταρχήν δεν τρέχει κανείς, και πίσω του δεν είναι κάποιος [... ... ...]. Ενδεχομένως όμως να συμβαίνει αυτό που λες. Και θα ήθελα να μας το ερμηνεύσεις εσύ, όχι εγώ. Δηλαδή, εδώ, μπροστά μας, έχουμε έναν φωτογράφο. Είναι προφανώς - τα μέσα. Μία δεσποινίδα είναι δημοσιογράφος. Πριν από λίγη ώρα ένας κύριος με μια κάμερα ερχόταν από πίσω κι έψαχνε να βρει κάτι, για να του απαντήσω εγώ, γιατί κάποιος, κάποια στιγμή, είπε κάτι.

Κατά την άποψή σου, τι συμβαίνει σήμερα στη Ελλάδα; Τα μέσα λειτουργούν σωστά;

Ο. Καθόλου.

Γ. Ωραία. Το θεωρείς φυσιολογικό να μαζεύουν εξήντα ανθρώπους...

Ο. Αλλά...

Γ. Μισό λεπτό για να...

Ο. Μα είσαι παραπονεμένος;

Γ. Όχι, δεν είμαι καθόλου. Λέω ότι μ αρέσει πάρα πολύ και θέλω - θέλω να δω και την εξέλιξή του. Πώς σου φαίνεται σ' εσένα αυτό; Σου φαίνεται ωραία ιδέα;

Ο. Πάρα πολύ.

Γ. Ωραία. Από αυτή την άποψη...

Ο. Απλά σε βλέπω... ξεκινάς αμυντικά...

Γ. Όχι, όχι...

Ο. ...σαν να φοβάσαι...

Γ. Με συγχωρείς...

Ο. ... εκείνα τα παιδιά τι θα ρωτήσουνε.

Γ. ...ξεκινάω επιθετικά, όχι αμυντικά!

Ο. Ως άμυνα βλέπω...

Γ. Ε; όχι, όχι...

Ο. Ε, σαν αμυντικά. Ότι «έχουμε απέναντί μας» λες «σαράντα υγιείς ανθρώπους». Καλά, υγιείς είναι όλοι. Δεν ξέρεις τι θα σε ρωτήσουν

Γ. Δεν έχει σημασία! Ό,τι και να με ρωτήσουνε εδώ είμαι. Αφού ήρθα το αποδέχτηκα.

Ο. Αλλά ξεκίνησες με άμυνα!

Γ. Να μην βιάζεσαι!

Ο. Για να προλάβεις, ίσως, κάποια κακή ερώτηση...

Γ. Μην βιάζεσαι ρε Οδυσσέα!

Ο. Για να δούμε! Εδώ θα 'μαστε, έχουμε δυο ωρίτσες...

Γ. Μην βιάζεσαι!

Ο. Καθόλου.

Γ. Εμένα μου φαίνεται παράξενο και θέλω να μου πεις... Τι ήταν αυτό που σε έκανε να θέλεις, σε συνεργασία με την εταιρία δίσκων την οποία βγάζει αυτό τον δίσκο, και μπράβο τους που βγάζουν τέτοιο υλικό... έχεις ακούσει τι υλικό θεωρείται σήμερα λαϊκό τραγούδι;

Έχεις καταλάβει, εσύ, γιατί ο σταθμός σας προωθεί αυτό το υλικό. Είσαι ευχαριστημένος μ' αυτό το υλικό; Είσαι ευχαριστημένος με το υλικό που προωθεί η τραγουδοποιία στην Ελλάδα; Η τηλεόραση, τα ραδιόφωνα, οι δημοσιογράφοι...

Ο. Το κυρίαρχο ρεύμα εννοείς. Καθόλου.

Γ. Δεν σ' αρέσει.

Ο. Όχι.

Γ. ’ρα τι ρωτάς εμένα, σαν να είμαι εκπρόσωπος αυτού που δεν σ' αρέσει; Ενδεχομένως να είμαι εγώ εκπρόσωπος αυτού που σου αρέσει, αφού με φωνάζεις.

Ο. Όχι, άλλο σου είπα. Ότι βγαίνεις σαν να είσαι παραπονεμένος με τα μέσα...

Γ. Καλά κάνω! Δικαίωμά μου δεν είναι;

Ο. ...ότι έβγαλες ένα CD το οποίο θα το παίξει μόνο ο Μελωδία και το Δεύτερο.

Γ. Είναι δικαίωμά μου να είμαι... να εκφράζομαι έτσι όπως αισθάνομαι. Εσύ δεν εκφράζεσαι...; Σε καταπιέζει κανείς να... ;

Ο. Μα εδώ μιλάμε για τα γεγονότα αντικειμενικά, όχι για αισθήματα.

Γ. Αντικειμενικά λοιπόν... θέλω να μου πεις τι σκέφτηκες; «να μαζέψουμε κόσμο για να... » κάνουμε τι;

Ο. Την αγάπη μου για το ραδιόφωνο.

Γ. Πολύ χαίρομαι που το ακούω!

Ο. Ότι αυτό είναι πολύ αγαπησιάρικο. Είναι αγαπησιάρικο, και έχει να κάνει με την αγάπη μου για το ραδιόφωνο ως ραδιόφωνο.

Γ. Και τόση ώρα δεν το λες!

Ο. Μ' αυτό είναι όμως.

Γ. Αυτό λοιπόν. ’ρα... Μην αμύνεσαι!

[Α. γελάνε]

Γ. Μην αμύνεσαι! ’ρα, έκανες κάτι που το θεωρείς ανάγκη. Για να πουλήσουμε περισσότερους καλούς δίσκους αν αυτό το θεωρούμε καλό. Και το ραδιόφωνο, ο Μελωδία, που εδώ και δέκα-τόσα χρόνια, είτε με την διεύθυνση του Οδυσσέα, ή με κάποιον άλλον, ή το περιοδικό τους, προσπαθούνε και παλεύουνε... παλεύουνε! Αγωνιζόμενοι! Κάνοντας... Τραβώντας μεγάλο κουπί! Να παρουσιάζουν στον κόσμο - ενώ ήταν πιο φυσιολογικό ο κόσμος ν' ακούει τραγούδια που έχουν κάποιο νόημα - να προσπαθεί τους πείσει να 'ρθουνε ν' ακούσουν πιο κοντά, δηλαδή και με κάποια τερτίπια... α... να φέρουμε και την... και τον τάδε γνωστό μαζί...

Δεν ξέρω... εμένα μου φαίνεται λίγο περίεργα αυτά...

#4. Ο.Ι.: «Αυτό που κάνουμε, σου αρέσει ή δεν σου αρέσει;»

Γ. ...αυτό που κάνουμε εδώ. Όχι αυτό που κάνετε εσείς...

Ο. Δεν έχω καταλάβει τόση ώρα την θέση σου, απ' όλα αυτά που μ' έχεις πει...

Γ. ...αποκλείεται να...

Ο. ...εδώ και 5 λεπτά, δεν έχω καταλάβει την θέση σου! Αυτό που κάνουμε, σου αρέσει ή δεν σου αρέσει;

Γ. Μου αρέσει!

Ο. Δεν έχω καταλάβει. Έχεις μια αμηχανία, ότι μπορεί να προκύψει κάτι, το οποίο να μην είναι καλό... Δεν καταλαβαίνω.

Γ. ’σε, αν θα προκύψει, θα προκύψει στο μέλλον... ακόμα - δεν προκύψει... Μην...

Ο. Ναι!

Γ. Μην το προ...

Ο. Όχι, καθόλου. Εσύ βλέπω ότι φοβάσαι μήπως θα προκύψει... δεν έχω καταλάβει την θέση σου! Αισθάνεσαι καλά που είσαι εδώ ή όχι;

Γ. Μια χαρά αισθάνομαι!

Ο. Ωραία, τελειώσαμε.

Γ. Θέλω όμως να ξέρω και την αιτία.

Ο. Η αιτία είναι η αγάπη μας για το ραδιόφωνο.

Γ. Έτσι.

Ο. Και για την μουσική. Βεβαίως.

Γ. Πρόσεξε... Εγώ δεν συμμετέχω σ' αυτό. [Κάπως αναστατωμένος:] Δεν είχα εγώ ιδέα να μαζέψουμε τον κόσμο να κάνουμε κάτι. Όπως δεν μ' αρέσουν οι ιδέες των ανθρώπων που βγαίνουνε και παρουσιάσουνε έναν δίσκο και κλείνουνε τους δρόμους. Αυτό, εσείς το κάνετε με πιο... Με τρόπο καλύτερο. Η ιδέα σας είναι πιο... είναι αποδεκτή από μένα.

Φαντάσου όμως ότι ένα άλλο μυαλό, το όποιο έχει ενδεχομένως την δική σου θέση, είναι σε κάποιο άλλο κανάλι, ξέρω εγώ, τηλεόρασης... και θέλει να κάνει μια ζημιά, για να παραστήσει κάποιος ή κάποια τον καλλιτέχνη.

Ο. Να σηκώσει σκόνη. Αυτό που κάνουν συνήθως, ναι.

Γ. Αυτό, λοιπόν... Γι' αυτό είπα ότι βλέπω ανθρώπους υγιής. Ξέρετε, όλοι, έχετε καταλάβει σε τι εποχή ζούμε; Και τι τραγούδι έχουμε γύρω μας; Πώς προωθούνται αυτά τα τραγούδια; Και πώς άλλοι άνθρωποι, που κάνουν την δουλεία τους με σωστό τρόπο, είναι υποχρεωμένοι να μπαίνουν σε τέτοιες διαδικασίες; Το έχετε καταλάβει;

Έχετε σκεφτεί αν ποτέ ο Καζαντζίδης ή ο Μπηθηκότσης, το 1960, είχε ανάγκη να κάνει κόλπα για να διαφημίσει τον δίσκο του;

Ο. Είχε ανάγκη να παιχτεί στο ραδιόφωνο, όπως πάντα όλοι οι δίσκοι. Είχε ανάγκη να έχει κόσμο στο μαγαζί.

Γ. Θυμάσαι το 1970 - 1975 και λίγο αργότερα που είπα «σας παρακαλώ πολύ, κόψτε τα τραγούδια απ' το ραδιόφωνο»;

«Γιατί δεν θέλω ούτε καν αυτός που τα προφέρει - και τους τίτλους - να λέει "ο πρίγκιπας της νύχτας"»; Τα θυμόσαστε αυτά; Ξέρεις πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε; 25-30... Εγώ ήλπιζα ότι ο κόσμος αυτός θα προχωρήσει μ' έναν διαφορετικό τρόπο.

Φτάσαμε μέχρι εδώ σήμερα, και κοίταξε τι ανάγκη έχουμε, κι εσύ κι εγώ! Εγώ το θεωρώ λίγο περίεργο. Θα μπορούσε να είναι - δεν έχει εξελιχτεί έτσι, ούτε ξέρω πώς θα εξελιχτεί - ακόμα και μικροπρεπές, να φωνάζεις τον κόσμο για να διαφημίζεις την δουλειά σου. Γιατί; Γιατί φτάσαμε εδώ, Οδυσσέα;

Ο. Εμένα ρωτάς;

Γ. Για τι;

Ο. Εγώ σου είπα για πιο λόγο το κάνω. Εσύ για πιο λόγο το κάνεις; Γιατί δέχτηκες;

Γ. Εγώ δέχτηκα, επειδή πρώτα πρώτα ξέρω σε ποιο σταθμό, δεν θα πήγαινα σε άλλον. Είδες πώς αντιμετώπισα τον κύριο από τον κανάλι, το σκανδαλοθηρικό.

Ο. Ναι.

Γ. Γι' αυτό. Αλλά είναι καλό να πούμε και στους ανθρώπους που ήρθανε, και κάνανε τον κόπο και μας τιμήσανε, να τους πούμε πως αυτά που συζητάνε με τους φίλους τους, καλό θα είναι να τα συζητάνε και δημόσια. Γράψτε και κανένα γράμμα πού και πού σε καμιά εφημερίδα. [Πολύ έντονα και σοβαρά:] Πέστε τις απόψεις, αυτά που σας ταλανίζουνε κάθε μέρα. Πέστε ότι εσείς, δεν είσαστε ένα κομμάτι, ή ένα δοντάκι ενός γραναζιού, το οποίο δουλεύει προς μια κατεύθυνση την οποία δεν έχετε αποδεχτεί. Γιατί έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια και ακούω όλο και λιγότερο τέτοιες φωνές. Και θα μου πείτε «ποιος είσαι εσύ;», γιατί μου το λένε πάρα πολλοί, [γρήγορα:] και τώρα τελευταία μου το λένε και πολλοί περισσότεροι, μου το λένε και από μέσα, μου το λένε... «Ποιος είσαι εσύ; Επειδή έβγαζες ένα δίσκο θα μας κάνεις και κήρυγμα για το πώς να φερόμαστε;» Πιστεύω ότι όλοι κάνουμε κήρυγμα. Εσείς κάνετε στα παιδιά σας, εγώ κάνω στα δικά μου, ετούτος κάνει στους ακροατές του... το καλό κανάλι - ξέρω εγώ, η ΕΡΤ - κάνει στους ανθρώπους με τους οποίους... στους οποίους απευθύνεται κόβοντας κάποιες διαφημίσεις, πιστεύοντας ότι πρέπει να κάνει αλλιώς την δουλεία του... Όλα, όλοι, είμαστε συνυπεύθυνοι. Αυτό είναι η ουσία. Κι εγώ δεν θέλω να το αφήσω αυτό έτσι. Αυτό το βήμα, για μένα, είναι [χτυπά το τραπέζι] σημαντικό. Να μπορούμε να πούμε αυτό, έστω κι αν σου χαλάει την εκπομπή, κι τρώμε μισή ώρα...

Ο. Δεν την χαλάει καθόλου, αλλά...

#5. Για την συνεργασία με τον Ρέμο

Ο. ...αλλά όλα αυτά που λες, να τα θεωρήσω αυτοκριτική για την συνεργασία με τον Ρέμο;

Γ. Όχι.

Ο. Όχι;

Γ. Όχι. Βέβαια. Αυτή είναι η εύκολη λύση. Δεν πιστεύω να θες να το κάνεις αυτό.

Ο. Επειδή... Μα μόνος σου με πας εκεί.

Γ. Δεν πειράζει...

Ο. «Έχεις ακούσει» μου λες «τι ελληνικό τραγούδι κυκλοφορεί και τι γίνεται στις πίστες;»

Γ. Μα δεν χαίρεσαι που το κάνω εγώ; Τι θα 'θελες; Θα 'θελες...

Ο. Πες το...

Γ. Κάτσε ρε 'συ... εεε...

Ο. Οδυσσέα.

Γ. Κάτσε ρε 'συ Οδυσσέα, θέλεις εσύ να 'ρθω εδώ και να σου κάνω... να σου διαφημίσω τον δίσκο; Αυτό ήθελες από μένα; Πόσα χρόνια με ξέρεις;

Ο. Ακριβώς είκοσι.

Γ. Αυτό που βλέπεις τώρα σου αλλάζει την μαγιονέζα, σ' την χαλάει; Δεν ξέρεις ότι έτσι είμαι εγώ;

Ο. Ναι... - αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να παραδεχθείς κάποια λάθη. Η δεν σημαίνει ότι μπορείς να σβήσεις κάτι που έγινε μόλις πέρσι...

Γ. Μα ποιος σου είπε ότι δεν παραδέχομαι λάθη... Ποιος το είπε αυτό;

Ο. Τον τελευταίο χρόνο, σε πάρα πολλές συνεντεύξεις...

Γ. Ναι...

Ο. ... βλέπω ότι - σχεδόν χωρίς να σου γίνει ερώτηση - πολλές φορές χωρίς να υπάρχει ερώτηση - υπάρχει μια απολογία για την περσινή συνεργασία με τον Ρέμο.

Γ. Κάνεις λάθος. Ήδη θα διαγράψουμε την λέξη «απολογία»! Η ανάγκη που έχω...

Ο. εεε... μία... Κάποιες εξηγήσεις.

Γ. Αυτό! Λοιπόν, εγώ... μ' αρέσει να δίνω εξηγήσεις. Και δεν δίνω εξηγήσεις επειδή μου της ζητάει κανείς. Αν κάποιος θελήσει να μου πάρει εξήγηση, [σχεδόν θυμωμένος:] μπορεί και να τον κουτουλήσω. Δεν θέλω να μου ζητάνε εξηγήσεις αν δεν υπάρχει λόγος. Αν όμως αισθάνομαι την ανάγκη εγώ, γιατί νιώθω ότι κάποιος δεν έχει καταλάβει, να του εξηγήσω, δεν είναι απολογία! ’ρα τελειώνουμε με τη λέξη απολογία! Το λέω κάθε μέρα πια. Και το λέω αρκετά πολλά χρόνια. «Μα μη μας απολογείσαι γιατί εμείς ξέρουμε ποιος είσαι» - δεν απολογούμαι. Πρέπει να το καταλάβουν... να φύγει! Αυτή η εξυπνακίστικη αντίληψη...

Ο. Ας αλλάξουμε την λέξη.

Γ. ... η εξυπνακίστικη αντίληψη - όχι δική σου! Τώρα εσύ, το εξήγησες... - την λένε πάρα πολλοί. [Πάρα πολύ γρήγορα:] Ότι ο Νταλάρας απολογείται γιατί κάτι συμβαίνει. Δεν συμβαίνει τίποτα! Κάνατε λάθος όσοι πιστέψατε ότι εγώ θα γυρίσω στα κέντρα. Διότι δεν ήταν σκοπός μου αυτός! Σκεφτείτε ότι 23 χρονών έφυγα απ' τα κέντρα! Μην το ξεχνάτε! Και οι νεότεροι, αν δεν το ξέρετε και αγαπάτε το τραγούδι που κάνω, αν σας λέει κάτι, πρέπει να μάθετε και πώς έφτασα μέχρι εδώ!

Το λέω «εσένα» τώρα, άλλα έχουμε κόσμο. Αν γινόταν η συζήτηση δια ζώσης και ήμασταν μόνοι μας, θα ήταν διαφορετική. Είναι αφορμή. Εγώ θα την εκμεταλλευτώ αυτή την αφορμή, δεν την αφήσω να περάσει έτσι. Γιατί το κάνω πρώτη φορά. Δεν ξέρω αν θα χρειαστεί να το επαναλάβω.

Αλλά πρέπει να κινηθούμε λίγο από τις καρέκλες μας. Το παρακάναμε. Το παρακάναμε!

Εγώ κλείνω τον κύκλο μου. Πόσα χρόνια να τραγουδάω ακόμα; Ήδη τραγουδάω από 16 χρόνων. Έχουν περάσει 40 χρόνια από τότε που ανέβηκα στην σκηνή. Δεν έχω κανένα πρόβλημα. Έχει κλείσει ο κύκλος ή κοντεύει να κλείσει. Θα κάνω μόνο αυτά που κάνω - κέφι εγώ, και δεν θέλω οι εξυπνούληδες της συγκυρίας να δημιουργούνε προβλήματα ακόμη και στο υλικό, το οποίο είναι καθαρό και άμεμπτο.

[Πιο ήρεμα:] Ο Ρέμος δεν φταίει. Το Ρέμο - που είναι και καλός τραγουδιστής - δεν τον έκανα εγώ. Τον Ρέμο τον κάνατε εσείς. Εγώ τον έμαθα από σάς. ’κουσα ένα καλό τραγούδι του Βαρδή, που είναι πολύ ωραίο τραγούδι, για λαϊκό τραγούδι, για την κατηγορία του, το «Έτσι ξαφνικά», και λέω «αυτός τραγουδάει ωραία». ’κουσα και 2-3 ακόμα. Ενδεχομένως έχω απορίες για το είδος των τραγουδιών που τραγουδάει. Γιατί όμως να 'χω για τον Ρέμο; Εδώ πολύ καλύτεροι τραγουδιστές απ' τον Ρέμο λένε πολύ χειρότερα τραγούδια απ' του Ρέμου! [Έντονα:] Δεν κατάλαβα!

Για να μπορείς να κάνεις κριτική, πρέπει να έχεις υλικό. Εγώ κάνω κριτική, ακόμα και σήμερα, στις λαϊκές συναυλίες των δήμων, τα καλοκαίρια. Συναυλίες - ονομάζονται συναυλίες - που είναι... Μόνο στα χειρότερα σκυλάδικα μπορείς να δεις τέτοιες εκδηλώσεις! Γιατί πρέπει να της δεις αυτές σε κάποιο γήπεδο; Με την πολιτιστική σφραγίδα και την αρωγή του δημοτικού ταμείου.

Ο. Συγνώμη, αλλά νομίζω ότι μόνο εσύ θα μπορούσες να κατηγορήσεις εμάς - για τις συνεργασίες με τον Ρέμο.

Γ. Όχι, εγώ δεν μπορώ...

Ο. Δηλαδή, έφερες τα πάνω κάτω.

Γ. ...δεν μπορώ να το κάνω αυτό.

Ο. Μας λες ότι εμείς κάναμε τον Ρέμο κι εσύ ακολούθησες. Κατηγόρησες εμάς για την συνεργασία με τον Ρέμο.

Γ. Με συγχωρείς... όταν λέω «εσείς»...

Ο. Ναι;

Γ. Δεν εννοώ...

Ο. ... τον κόσμο, κατάλαβα...

Γ. Εννοώ τον κόσμο...

Ο. .. δεν εννοείς εμένα, προφανώς.

Γ. ...και όλους όσους στηρίζετε - και πολύ καλά κάνετε - ο Ρέμος δεν είναι κακός τραγουδιστής... Αυτό που με νοιάζει είναι «εσείς» που λέτε μερικά πράγματα που λέτε, δεν είσαι εσύ.

Ο. Χμ μμ!

Γ. Εσύ μάλλον είσαι από την από 'δώ πλευρά. Ξέρεις. Έχεις κατανόηση.

Ο. ’σε με εμένα. Πάμε!

Γ. Βλέπεις τι γίνεται. Βλέπεις όμως τι κάνουνε αντίστοιχοι, ή συνάδελφοί σου, ή άνθρωποι που είναι στο χώρο.

Ο. Ναι...

Γ. Δεν είναι ο Ρέμος! Εγώ δεν κρίνομαι εγώ απ' τον Ρέμο! Εγώ ήθελα να δω γιατί ο κόσμος ξενυχτάει μ' αυτό τον τρόπο. Ποιος...

Ο. Δεν μπορούσες να δεις σαν πελάτης;

Γ. ...ποιος είναι αυτός ο κόσμος που ξενυχτάει μέχρι της έξη η ώρα το πρωί. [Ακούγεται σ' όλη αυτή την φράση την γροθιά του στο τραπέζι, ρυθμικά:] Ποια είναι αυτά τα κορίτσια που γδύνονται για να κάνουν πασαρέλα, μεθυσμένα, σ' ένα νυχτερινό κέντρο. Και τρίβονται πάνω στους τραγουδιστές. Θέλω να το δω. Δεν λέω να μην έχουν, να μην κρατήσουν το ερωτικό στοιχείο που έχουνε. Το ερωτικό στοιχείο είναι σημαντικό στη ζωή των ανθρώπων.

Μα γιατί πρέπει, με τέτοιο... τέτοιο ξεπούλημα... !!!

Αυτά που ακούς, τα ακούς από το '69. Δεν τα ακούς σήμερα.

Ο. Γι' αυτό μου κάνει εντύπωση. Εσύ ξέρεις πολύ καλά τι συμβαίνει. Έπρεπε να πας εκεί να δεις τι γίνεται;;;

Γ. Βεβαίως!! Έπρεπε να πάω!! Να πάω για να δω ΤΙ ακριβώς γίνεται!!

[Πάλι χαμηλά:] Και είδα. Ξέρεις, Οδυσσέα - και σ' το λέω σ' εσένα για το ακούσουνε και όσοι άλλοι πρέπει να τ' ακούσουνε - ξέρεις πόσα χρόνια από το '73 μέχρι σήμερα; Πάρα πολλά. Ξέρεις πόσα λεφτά έχω χάσει - αν ήτανε το στόχος να βγάλω λεφτά... - απ' τα νυχτερινά κέντρα πού δεν πήγα 35 χρόνια; Ξέρεις, έχεις καταλάβει; Έχεις αντιληφθεί πόσες συναυλίες έχω κάνει, και πού έχουν πάει αυτές τις συναυλίες, πού έχουν οδηγήσει εμένα αλλά και... και το κέρδος τους; ’ρα λοιπόν... από αυτό θα κριθώ εγώ;

Γι' αυτό μου φαίνεται περίεργο ότι με τέτοια επιπολαιότητα, άνθρωποι που γράφουν, άνθρωποι που γνωρίζουν, δεν βάζουν την ζυγαριά, και ζυγίζουν τα γεγονότα της μισής ώρας. Μα...

#6. «Με τον κίνδυνο να κριθώ, έστω και λάθος... το λάθος δεν είναι έγκλημα»

Γ. ...δεν έχω δικαίωμα εγώ να κάνω την ζωή μου με το δικό μου τρόπο - με το κίνδυνο να κριθώ - έστω και λάθος... και όταν έρθει η ώρα μου, είμαι εδώ.

Ο. ... ή σωστά, για δικά σου λάθη. Όχι να κριθείς πάντα λάθος. Να κριθείς σωστά, για δικά σου λάθη. Να σε κρίνουν, δηλαδή, κάποιοι αρνητικά για δικά σου λάθη, που όντως τα έκανες.

Γ. Βεβαίως.

Ο. Παίζει κι αυτό το ενδεχόμενο, δεν παίζει;

Γ. Βεβαίως. Το λάθος... είναι... καταρχήν, δεν είναι έγκλημα.

Ο. Φυσικά όχι.

Γ. Έτσι. Δεν μιλάμε για παράνομες πράξεις.

Ο. Όχι. Υπάρχει το λάθος και υπάρχει το έγκλημα.

Γ. Έτσι. Λοιπόν. Εγώ θα σου πω λοιπόν ότι, αν δεν σου αρέσει αυτή η επιλογή μου, σημαίνει ότι... ε... θα στραφείς, θα στεναχωρηθείς, και θα θελήσεις και να με προστατέψεις. Το είδα κι αυτό. Πολλοί ανησύχησαν για μένα. Κι εγώ ανησυχώ γι' αυτούς, πάρα πολύ, πολλά χρόνια... Τι να τους πω; Ότι «δεν ντρέπεστε που ανοίγετε 12, 20, 30, 122 τηλεοπτικά κανάλια, τα οποία είναι δίχως άδεια; Κάποτε οι παππούδες σας έβγαιναν στους δρόμους, ξήλωναν τα πεζοδρόμια κι έριχναν τις κυβερνήσεις.» Κι εγώ ντρέπομαι!

Ο. Λοιπόν, πρέπει ν' ακούσουμε και κανένα τραγούδι. Απλώς, επαναλαμβάνω, σ' αυτιά μου ακούγεται πάρα πολύ έωλο το επιχείρημα «πήγα με τον Ρέμο για να δω τι γίνεται την νύχτα». Δεν μπορεί να σταθεί, αυτό, ως επιχείρημα.

Γ. Δεν ξέρω... Τότε πρέπει να το ξανασκεφτείς.

Ο. «Πήγα για να δω τι γίνεται;» Από μέσα; «για να δω από μέσα τι γίνεται;»

Γ. Ναι.

Ο. Ωραία.

Γ. Πρέπει να το ξανασκεφτείς. Γιατί δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνω αυτό. Έφυγα απ' τα κέντρα το 1973 και πήγα στην Πλάκα για να δω τι τραγουδάει ο κόσμος που δεν ερχόταν στα νυχτερινά κέντρα. Συν κάποιες άλλες αιτίες που είχα εγώ, ήταν προσωπικές. Κι έτσι άρχισα να τραγουδάω ρεμπέτικα, και πολιτικά τραγούδια. Γι' αυτό πήγα, κι έμεινα εκεί. Στο νυχτερινό κέντρο του Ρέμου, η του οποιουδήποτε, δεν έμεινα. Πήγα για δυόμισι μήνες, τρεις, όσο διήρκησε αυτό. Κουράστηκα, διότι δεν είναι η δουλειά αυτή για μένα, κι έφυγα. Κι το δήλωσα! Ότι μπορεί να πέρασα καλά, αλλά κουράστηκα! Δεν είμαι εγώ άνθρωπος του ξενυχτιού! Ποτέ δεν ξενύχτησα στην ζωή μου!

Τι δουλεία έχω εκεί; Πολύ σωστό.

Αλλά, όταν κάνεις μια επαγγελματική δέσμευση, την τηρείς. Αποφάσισα λοιπόν εγώ, είπα, θα ρισκάρω, θα βάλω το χέρι μου, σ' ένα μάτι μιας κουζίνας. Καίει, άλλα θα το αφήσω απάνω. Το άφησα. Δεν θα μπορούσα να πω «με συγχωρείτε...».

Ο. Ναι, αλλά το υποστήριξες και με ανάλογο δίσκο, με στρατηγική ολόκληρη γι αυτό.

Γ. Το υποστήριξα, ναι, για να το κάνω σωστά.

Ο. Α, μπράβο. Έκανες και ανάλογο δίσκο. Που να μπορούσε να σταθεί, αυτός ο δίσκος, δίπλα στα τραγούδια του Ρέμου.

Γ. Όταν πρωτοσυναντηθήκαμε, το πρώτο πράγμα που σου είπα, τι ήτανε;

[Ο. σκέφτεται λίγο...]

Ο. Πριν είκοσι χρόνια;

Γ. Όχι...

Ο. Πριν τον δίσκο.

Γ. ... δίσκο.

Ο. Για τον δίσκο...

Γ. Στην εταιρία, εκείνη την ημέρα.

Ο. Ότι «αποφάσισα να πιω ένα κρασί μόνος μου;» Τι; Δεν θυμάμαι...

Γ. Οχ, δεν σου το είπα έτσι...

Ο. Δεν θυμάμαι...

Γ. Ε, πώς δεν θυμάσαι... αφού γράψατε όλοι...

Ο. Ε, δεν θυμάμαι.

Γ. Και λες «αρχίζει μόνος του»... Και βέβαια αρχίζω μόνος μου. Και τώρα, τι κάνω; ’ρα, δεν πρέπει να έχεις απορίες για μένα.

Ο. Θυμησέ μου...

Γ. Ήρθα εδώ και κάτσαμε, εδώ. Τι έκανα εγώ; Δεν πετάω στον αέρα την διαφήμιση του δίσκου; Αυτό δεν σου κάνω τώρα; Τι θα μπορεί να κρύβει αυτό; Κορδελάκια; Τι κάνω εγώ, παίζω τώρα; Και καλά να παίζω μαζί σου που εσύ, εντάξει, είσαι κι έξυπνος, θα το καταλάβαινες.

Μπορώ να παίξω με 40 ανθρώπους;

#7. «Δεν μου αρέσει το τοπίο έτσι όπως έχει γίνει»

Γ. Παίζω;

Δεν μ' αρέσει - ρε παιδί μου - το τοπίο έτσι όπως έχει γίνει. Αυτό που φτιάξατε και φτιάξαμε - κι εμείς φταίμε! Εγώ λοιπόν λέω: φτιάξαμε ένα κακό τοπίο - ποιος φταίει; [γροθιά το τραπέζι].

Αρχίζω! Πιστεύω ότι από τότε που ο Καλδάρας, ο Κουγιουμτζής, ο Λοΐζος άρχισαν να ζητάνε τα ποσοστά τους, άρχισαν να νομίζουν ότι τους εκμεταλλεύονται οι εταιρίες, άρχισαν να γίνονται επιβαρυντικοί για το... για την πίτα των δισκογραφικών εταιριών, και τους κάνανε πέρα... το λέω, σήμερα...

Ο. Γιώργο! Δεν είσαι εκτός τοπίου! Στο χαλασμένο τοπίο που λες... Είσαι μέρος του.

Γ. Είμαι μέρος του, έλα. Παρ' το!

Ο. Ναι. Είναι η δεύτερη φορά που λες «φτιάξατε»!

Γ. Πάρε το κομμάτι μου!

Ο. Είσαι μέσα στο τοπίο αυτό!

Γ. Μαζί!

Ο. Είσαι μέρος του!

Γ. Μαζί το κάνουμε! Να το δικό μου κομμάτι! Δείξε και το δικό σου...

Ο. Ωραία.

Γ. Εσύ το δικό σου, το δείχνεις με τον σταθμό σου.

Ο. Ναι, πολύ ωραία.

Γ. Ας μου δείξει και το κοινό το δικό του.

Ο. Πέρσι τέτοια εποχή τι θα μου 'δειχνες; Ποίο δίσκο θα μου 'δειχνες;

Γ. Θα σου έδινα...

Ο. Τον προηγούμενό σου.

Γ. ...περίπου 120 δίσκους.

Ο. Ναι.

Γ. Τι θέλεις;

Ο. Θα μου έδινες και τον προηγούμενο δίσκο σου.

Γ. Με συγχωρείς! Πόσο χρονών είσαι;

Ο. 38.

Γ. Και πόσες εκπομπές έχεις κάνει;

Ο. Χιλιάδες.

Γ. Έκανες και μία που δεν είναι καλή, θα σε κρίνω εγώ απ' αυτό; Και τι έγινε;

#8. Ο.Ι. «Πες το ότι δεν είναι καλή!»

Γ. Γιατί εγώ δεν έχω πει ένα-δυο τραγούδια που είτε από στίχους είτε από μουσική...

Ο. Ε, πες το τόση ώρα, ότι δεν είναι καλή!

[Ένα δευτερόλεπτο σιωπής]

Γ. Όχι-όχι-όχι-όχι!!!

Ο. Γιατί δεν μου το λες τόση ώρα;

Γ. Δεν μπορώ να πω ότι δεν είναι καλή! Θα σου πω γιατί.

Ο. Όχι για την εκπομπή, για τον δίσκο.

Γ. Έχω κάνει 120 δίσκους. Περίπου.

’λλοι έχουν 16 τραγούδια, 18, άλλοι έχουνε 3, άλλοι έχουνε 1. Όσους και να ψάξεις, όσα χρόνια, δεν θα βρεις άνθρωπο, σ' αυτή την δουλειά, με τέτοια πορεία, να έχει πει τόσο λίγα κακά τραγούδια. Λέω ψέματα;

Ο. Απόλυτα συμφωνώ. Μα έχεις κριθεί από τα τραγούδια σου.

Γ. Τρεις, τέσσερις φορές...

Ο. Μα έχεις κριθεί από τα τραγούδια σου.

Γ. Τρεις ή τέσσερις φορές... Συγνώμη που σε...

Ο. Ναι, ναι...

Γ. Λοιπόν, τρεις ή τέσσερις φορές... αναγκάστηκα σε φίλους που αγαπάω πολύ, καλούς μουσικούς, καλούς συνθέτες... που, δεν ξέρω για πιο λόγο, μέσα στα ωραία τους τραγούδια, είχανε κι ένα τραγούδι λίγο παρακατιανό. Και το είπα, για να τους κάνω το χατίρι.

Γενικά, όμως, τα τραγούδια ήταν καλά. Εκτός από τα πρώτα δείγματα, την ταλαιπωρία που πέρασα μέχρι ο Μάτσας να καταλάβει ότι εγώ δεν είμαι κανένα παιδάκι εύκολο, που μπήκε στη δουλειά και επειδή μπορεί να του φαίνεται και λίγο χαριτωμένο, να το βάλουμε να πει οτιδήποτε. Του έβαλα... Του έπιασα με το χέρι μου - εδώ.

Του είπα: «Όοοχι. Εγώ θα κάνω αυτό που θέλω εγώ. Αυτό το κομμάτι είναι δικό μου. Θα το πάω εγώ όπου θέλω, όχι εσύ.» Το κατάλαβε! Γιατί είχε και φράγκα. Πολλά. Ξέρεις τι έπαιρνα εγώ; Για τα πρώτα δέκα χρόνια; Ψείρες. 150 δραχμές το τραγούδι. Και 300, όταν είχε διπλό δίσκο. Αυτά. Όλα τ' άλλα τα παίρνανε εκείνοι. Κι όλοι το κάνανε έτσι! Αργότερα, όταν πάτησα στα πόδια μου: «όχι, τώρα θα κάνω εγώ αυτό που νομίζω.» Το ίδιο έκανε κι ο Καζαντζίδης το '60. Γι' αυτό παιδεύτηκε όλη του την ζωή. Έτσι είναι! Το πώς θα διαλέξεις να ζήσεις δεν έχει σημασία! Μπορεί να κοντράρεις με όλους! Κάποια στιγμή θα 'ρθει η ανάγκη να κοντράρεις και με το κοινό! Καλό είναι αυτό. Το κοινό δεν είναι άμοιρο. Βεβαία, δεν θα υποστηρίξω ποτέ αυτά που λένε οι περίεργοι καναλάρχες, οι οποίοι λένε ότι αυτά θέλει ο κόσμος, αυτά θα του δίνουν. Ε, όχι κύριε! Δεν θέλει ο κόσμος αυτά! Ρώτα τους έναν-έναν. Να δεις τι θέλουν ν' ακούσουν...

Ο. Αυτή είναι μεγάλη ιστορία και μεγάλη... ναι, είναι μεγάλη τρίπλα.

Γ. ’ρα... Όταν έχεις έναν άνθρωπο - περίμενε - σαν κι εμένα...

Ο. Ε, περιμένω ν' ακούσουμε και διαφημίσεις κάποια στιγμή. Χωρίς ερώτηση έχουμε φάει μισή ώρα... Φαντάσου να σε ρώταγα κιόλας. [Γελάει, γελάνε και οι ακροατές.] Λοιπόν, ν' ακούσουμε διαφημιστικά μηνύματα και...

#9. Διαφημιστικό διάλειμμα

Τελος του πρώτου ημίωρου

For those to whom this is all greek, I'm working on the translation - but there's quite a lot of it and I do have to earn my bread in between, not to mention celebrating Christmas and things like that, so I beg you will have a little more patience

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ευχαριστώ τον Οδυσσέα Ιωάννου για την άδεια να βάλω την δική του δουλειά στο δικό μας φόρουμ, και ευχαριστώ τον ’γγελο για την βοήθειά του με τα δύσκολα σημεία της ηχογράφησης.

Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2005

Ο Γιώργος Νταλάρας δίνει συνέντευξη στους ακροατές του Ράδιο Μελωδία, στην ώρα του Οδυσσέα Ιωάννου.

Ο >> Οδυσσέας Ιωάννου

Α >> ακροατές (ή ακροατής ή ακροατήρια)

Γ >> Γιώργος Νταλάρας

Γράφτηκε ακριβώς έτσι όπως τα είπαν, λέξη-λέξη. Οι [ σημειώσεις ] είναι δικά μου, για τον τρόπο με τον οποίο μιλάνε, για πότε γελάνε, κλπ.

[... ... ...] σημαίνει μια λέξη που δεν ακούγεται στην ηχογράφησή μου και δεν μπορούσα να την καταλάβω να την γράψω.

Οι #αριθμοί είναι τα track που τα έκοψα για να μην μπερδεύομαι μέσα στο πάρα πολύ μεγάλο mp3 (2 ώρες...), έβαλα και τίτλους έτσι για να διαβάζεται πιο ευχάριστα, αλλά στην πραγματικότητα οι μοναδικές διακοπές είναι τα 3 διαλείμματα για διαφημιστικά + τραγούδι στης 6:30, 7 και 7:30.

όποιος θέλει να την ξανακούσει - ρωτήστε με!

#10. Σήμα του Μελωδία

#11. Τραγούδι «Is oria mu»

#12. Η ερώτηση της Βιβή: «Θελήσατε να περάσετε το "Κάπου νυχτώνει" σε πιο νέο κόσμο;»

Γ. Επειδή ο Οδυσσέας με αγαπάει ιδιαίτερα...

Ο. Είμαστε στον αέρα τώρα. Ό,τι πεις θα στραφεί εναντίον σου!

Γ. ...δεν σας άκουσα, γιατί ήταν πιο κοντά μου. Επαναλαμβάνετε την ερώτηση;

Ο. Α, το μικρόφωνο, καλό θα 'τανε...

[κουβέντες στο στούντιο που δεν ακούγονται...]

Ο. ...Μια χαρά...

[...μέχρι που φτάνει η Βιβή στο μικρόφωνο:]

Α. ...όχι, είναι μια ερώτηση την οποία δεν την είχα σκεφτεί...

Ο. Θα μας πεις τ' όνομά σου και την ηλικία σου; Γιατί είναι κι αυτοί που δεν μας βλέπουν και μας ακούνε μόνο;

Α. Ναι, βεβαίως. Βιβή με λένε, Κανελακοπούλου, είμαι 33. Είναι μια ερώτηση την οποία δεν την είχα σκεφτεί, αλήθεια είναι, και μου προέκυψε την ώρα που συζητούσατε και αναφέρατε το θέμα της συνεργασίας με τον Ρέμο. Είπατε την δική σας την στάση, και τα λοιπά. Η εκδοχή του να θέλετε να περάσετε τα τραγούδια σας - και όχι το «Στα τραγούδια που σου γράφω», τον δίσκο, τα πιο παλιά τραγούδια, τα τραγούδια... που έχουμε αγαπήσει κι εμείς του Γιώργου Νταλάρα... Να τα περάσετε σε πιο νέο κόσμο, σε παιδιά τα οποία θα ερχόντουσαν εκεί για ν' ακούσουνε τον Αντώνη τον Ρέμο, αλλά θ' ακούγανε και το «Κάπου νυχτώνει» θα λέγανε «Κοίτα να δεις, αυτό είναι τραγούδι το οποίο μόνοι μας δεν το βάζαμε να τ' ακούσουμε ποτέ, αλλά τώρα που το ακούμε κάτι μας λέει!» Υπάρχει περίπτωση δηλαδή ν' αγγίξουν και τα νέα παιδιά αυτά τα τραγούδια. Αυτή η εκδοχή δεν υπήρχε στο μυαλό σας με αυτή την συνεργασία;

Γ. Όχι μόνο υπήρχε, αλλά ήταν ένα σημαντικό στοιχείο. Αυτό έγινε. Στις προηγούμενες συνεντεύξεις - γιατί πολλοί με ρώτησαν «γιατί το κάνετε αυτό;» ή «ακούσαμε αυτό, μας φαίνεται πολύ παράξενο...»... Σαφώς υπήρχε αυτή η σκέψη - είπα, μάλιστα, ότι «γιατί τα δικά μας τραγούδια να πρέπει ν' αποκλειστούνε και να μην ακούγονται απ' τους χώρους του "in" όπως λέγεται σήμερα, όπως λέγονται αυτοί οι χώροι;»

Να σας πω όμως κάτι.

Για μένα, το «Κάπου νυχτώνει», που το αναφέρετε εκεί (ένα εξαιρετικό τραγούδι!), φαντάζομαι και για πολλούς ανθρώπους, λέει αρκετά πράγματα. Τα λέει πάρα πολλά χρόνια. 5, 10, 20, 30, 40 χρόνια, πόσα χρόνια ένα τραγούδι μπορεί ν' αντέξει; Μερικοί λένε ότι αντέχει 300 χρόνια, ή 200. Ή 150.

Μπορεί. Μία άλλη άποψη λέει ότι αυτά που έχουν αξία, κι αυτά που πρέπει ν' ακούγονται, θα ακούγονται.

Δεν ξέρω εγώ να σας πω, και δεν μου επιτρέπεται, γιατί είμαι μέσα στην δουλειά, καίγομαι απ' αυτή την δουλειά, κι ενδεχομένως ή να κάνω λάθος, ή να εκφραστώ λάθος. Θα σας πω όμως και τις δύο απόψεις. Η άποψή σας ισχύει, σας απάντησα. Και προσπαθώ να κάνω και τον δικηγόρο του διάβολου να σας πω και την άλλη. Και μπορώ να πω λοιπόν μέσ' απ' αυτό - για να ηρεμήσουμε - ότι... τα τραγούδια που αξίζει ν' ακούγονται - θα ακούγονται. Αν, σήμερα, έχουμε τραγουδιστές, στιχουργούς, συνθέτες που μας αξίζουνε... καλώς τους έχουμε. Αν θέλουμε τραγουδιστές, συνθέτες, στιχουργούς που μας χρειάζονται... πρέπει να τους αναζητήσουμε εμείς. Έχουμε αυτό που μας αξίζει, και όχι αυτό που χρειαζόμαστε.

Αυτό όμως πρέπει να το αναζητήσετε μέσα σας. Κι εσείς, όπως κι εμείς.

[Κάτι απ' τους ακροατές που δεν ακούγεται στον αέρα]

Ο. Ε... με το μικρόφωνο, γιατί εμείς ακούμε αλλά δεν σ' ακούν...

Γ. Συμφωνείτε μ' αυτό που είπα; Δεν ξέρω...

#13. Μια ερώτηση για την αναζήτηση καινούργιων δημιουργών

Α. Καταρχάς: καλησπέρα... Ονομάζομαι Χαρατσάρης Χρήστος και είμαι 38 αιτών. Να πω το εξής, και σε σχέση με κάτι που είπατε προηγουμένως: ότι η αισθητική η οποία θέλουμε να έχουμε δεν είναι αυτή που μας... που προσπαθούνε να μας περάσουνε. Και είναι σαφές αυτό. Όμως, είναι γεγονός ότι έχω ένα προβληματισμό. Πολλές φορές... Ναι, πολλές φορές, ακόμα κι ένας σταθμός όπως ο Μελωδία - που είναι πολύ καλός σταθμός σε γενικές γραμμές - έτσι - είμαι ακροατής του χρόνια - κι άλλοι σταθμοί έχουν μια... που διατηρούν κάπως μια ποιοτική γραμμή, πολλές φορές παίζουν τραγούδια τα οποία ανήκουν στην υποτιθέμενα ποιοτική πλευρά των πραγμάτων, τα οποία δυστυχώς είναι πολύ, πολύ κάτω από το αναμενόμενο. Και αυτό, κατά την γνώμη μου, έχει να κάνει με το εξής: ότι κάποιος, είτε τραγουδιστής, είτε τραγουδοποιός, είτε οτιδήποτε, φτιάχνει έναν δίσκο, βγάζει ένα καλό τραγούδι, δύο καλά τραγούδια, κι από 'κει και πέρα, δεν τον ενδιαφέρει για το υπόλοιπο υλικό. Γιατί; Γιατί πρέπει να το κάνει όλο μόνος του. Ή πρέπει να το κάνει με τους συγκεκριμένους γνωστούς δημιουργούς. Δεν αναζητούνται νέοι δημιουργοί! Υπάρχει ένας τοίχος. Είναι γεγονός! Υπάρχει μια πίτα, στην οποία δεν θέλετε, δεν - όχι «δεν θέλετε» εσείς προσωπικά, έτσι - όλο το σύστημα... να βγάλει καινούργιους ανθρώπους. Αυτό, για μένα, είναι απαράδεχτο από μόνο του, και αυτό αποτελεί την οπισθοδρόμηση του ελληνικού τραγουδιού. Για μένα, αυτό είναι, ευθύνεται! Υπάρχει μεγάλη ευθύνη πάνω σ' αυτό το πράγμα!

Γ. Τεράστιο θέμα αυτό που βάζετε τώρα. Αν αρχίσουμε τέτοιες ερωτήσεις, θέλουμε τουλάχιστον 4-5 μέρες εκπομπή, Οδυσσέα... Είναι όμως σωστό αυτό που...

Ο. Υπάρχει ένα σκέλος που αφορά κι εμένα, έτσι κι αλλιώς, αλλά... Δεν έχω πρόβλημα ν' απαντήσω - αλλά επειδή η συζήτηση είναι για...

Γ. Ν' απαντήσω εγώ; επειδή εσύ είσαι συνέχεια εδώ...

Ο. Ναι, έχει ένα σκέλος της ερώτησης αφορούσε σαφώς το Μελωδία. Λοιπόν.

Γ. Συμφωνώ μαζί σας. Συμφωνώ μαζί σας και να σας πω γιατί. Όλα τα τραγούδια δεν μπορεί να 'ναι καλά, και δεν μπορεί ν' αρέσουν σε όλους. Ενώ θέλω, μέσα μου, να πιστέψω ότι η τέχνη δεν είναι υποκειμενικό πράγμα... Προσέξτε, προσέξτε ακριβώς αυτό που λέω.

Θα ήθελα να πιστεύω ότι δεν είναι υποκειμενικό, να έχει δηλαδή την αξία που της αξίζει ως μια τέχνη, όπως - θα έλεγα ακόμα - και όπως και τα μαθηματικά, που είναι υπερβολή αυτό που λέω, αλλά σας το λέω για να βάλουμε κάποια όρια. Όταν ένας άνθρωπος τραγουδάει, όταν ένας άνθρωπος παίζει πιάνο, όταν ένας άνθρωπος παίζει βιολί, υπάρχουν όρια. Δεν μπορείς να πεις ότι... Ξέρεις, το βιολί παίζει ένα τέταρτο κάτω και ένα αυτί ασκημένο τ' ακούει... Και δεν μπορώ να λέω «μ' αρέσει το φάλτσο βιολί επειδή είναι πιο χαριτωμένος ο βιολιτζής». Έχουμε προβλήματα, εκεί, με το υποκειμενικό. Θα ήθελα εγώ λοιπόν η τέχνη να είναι πιο αυστηρή.

Όμως δεν μπορώ να πολεμήσω το υποκειμενικό! Τι να κάνω; Στον καθέναν αρέσει... Σ' εσάς αρέσει αυτός, ο άλλος... ε... Ο Μπιθικώστης ή ο Καζαντζίδης; Όταν ήμασταν μικροί εμείς μαλώναμε γι' αυτό. Λοιπόν.

Δεν είναι όλα τα τραγούδια καλά. Δεν είναι όλα. Γιατί η μόδα θέλει 1-2 τραγούδια, και το υπόλοιπο «κόκαλο», όπως λένε... όπως λέει ο λαός μας, μέσα σ' έναν δίσκο; Έτσι μάθαν' οι εταιρίες. Ενώ στην εποχή του Τσιτσάνη και του Βαμβακάρη, 1-2 τραγούδια, αν ήταν καλά, ήταν καλά - αν δεν ήταν καλά, δε βγαίνανε. Τώρα λοιπόν έχουμε... με το τσουβάλι τραγούδια. Αυτό είναι το ένα, το πρακτικό μέρος.

Το άλλο είναι πιο σοβαρό, που λέτε, κι εκεί θα σταθώ.

Ο σταθμός αυτός, η ΕΡΤ, ο κόσμος, ξέρω εγώ... Σταθμοί εν πάση περίπτωση που έχουν μια... που προσέχουν! Απ' το νέο τραγούδι, για άλλοθι, θα βάλουν τους πιο προχωρημένους.

#14. «Τι νέοι πια;»

Γ. Θα ακούσουμε τον Ορφέα Περύδη, που έκανε μια επιτυχία, θα ακούσουμε τον Μάλαμα που έκανε μια επιτυχία, την Κανά, θα ακούσουμε άλλα νέα παιδιά που... τι νέα πια; Μερικοί απ' αυτούς που λέω είναι σχεδόν συνομήλικοί μου, αντε να 'ναι 5 χρόνια, 6 χρόνια... Τους αδερφούς Κατσιμίχα, έτσι... Οι πιο, πιο νέοι πια είναι ο Ανδρέου και να που κι εκείνοι είναι πια μεγάλοι άνθρωποι. Δεν έχουμε... Τους υπόλοιπους, δεκάδες δημιουργούς με καταπληκτική δουλειά, δεν τους ακούμε ποτέ.

Εκεί υπάρχει κι ένα σοβαρότατο πρόβλημα. Κι εγώ λέω ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι είδος προς εξαφάνιση και θέλουν προστασία. Γιατί; Εγώ...

Προσέξτε τώρα, κοιτάξτε, πού θα πάμε. Πέστε ότι εγώ, για κάποιους λόγους, έγινα πολύ γνωστός τραγουδιστής. Με βοήθησε η δουλειά μου, η τύχη, οι συγκυρίες - ό,τι θέλετε. Έγινα καλός τραγουδιστής; Πώς έγινα καλός τραγουδιστής εγώ;;; Τι θα ήμουνα εγώ, αν δεν είχα τραγουδήσει τα τραγούδια του Κουγιουμτζή, τα τραγούδια του Λοΐζου, τα τραγούδια του Θεοδωράκη, τα τραγούδια του Καλδάρα, τα λαϊκα, ή του Νικολόπουλου ή του Μαρκόπουλου; Τι θα ήμουνα;

Δεν υπάρχει λαϊκός, ή καλός, τραγουδιστής, αν δεν έχει τραγούδια.

’ρα στη Ελλάδα πρέπει να το ξαναθυμηθούμε, αυτό που το είχαμε και το χάσαμε. Ότι στην Ελλάδα υπήρξε κάποτε μια παρέα, μια ομάδα ανθρώπων - ασκημένοι, που γράφαν' τραγούδια, σκύβανε, τρώγαν' τα μολύβια τους... γράφανε ποιήματα... και μέσα απ' αυτά γεννήθηκε ένας ολόκληρος κόσμος, που χτύπησε κόκκινο, έριξε αυτό τον τόπο ψηλά.

Και μετά, μόλις άρχισε το μοίρασμα της πίτας... ή - το λέω αγοραία για να δούμε ότι μπορεί να είναι και το οικονομικό μέσα - πουλήθηκαν οι εταιρίες σε ξένες εταιρίες... και τι έχουμε;;;

Έχουμε... Μια λεωφόρο - παραδομένη στους τραγουδιστές που ενδεχομένως να έχουνε αυτό το κάτι που αρέσει στον κόσμο... τσαχπίνηδες, πονηρούληδες, ηγέτες της νύχτας, βασιλιάδες και βασίλισσες... όμορφα παιδιά, που κουνιούνται ωραία, που ντύνονται με ωραία δερμάτινα, που σεξίζουνε κιόλας και λοιπά... όλα αυτά που έχουμε...

Και το τραγούδι; Πού πήγε;;

Πού πήγε το καλό τραγούδι;;;

Αυτό δεν μας απασχολεί;

Εκεί είναι το μεγάλο πρόβλημα. Απ' την στιγμή λοιπόν που φύγαν' αυτοί οι άνθρωποι απ' την μέση, οι τραγουδιστές δεν έχουν το ειδικό βάρος για να κάνουν την διαφορά. Όσο κι αν διαμαρτυρηθούν οι συνάδελφοι - που είναι και πολύ καλοί τραγουδιστές, γιατί έχουμε και πολύ καλούς τραγουδιστές, πάντα είχαμε και πάντα θα έχουμε...

#15. «Αυτή η virtual που λέμε ριάλιτι...»

Γ. [Πολύ γρήγορα πάλι:] ... και τώρα ακόμα που μιλάμε, σ' αυτήν την τεράστια κρίση που την λέμε και την ξαναλέμε, που στην ουσία δεν είναι κρίση του τραγουδιού μόνο αλλά της κοινωνίας - κι ένα--- κομμάτι της κοινωνίας, που είναι αυτή η virtual που λέμε ριάλιτι, αυτή η εικονική πραγματικότητα που θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ζούμε... Λες και οι 400 άνθρωποι που ασχολούνται με τον χώρο είναι 9.5 εκατομμύρια! Οι άλλοι κοιμούνται! Επειδή πηγαίνουν στην δουλειά τους το πρωί και ξυπνάνε επτά η ώρα! Τους έχετε ρωτήσει ποτέ αυτούς τους μεροκαματιάρηδες που ξυπνάνε στης 7 τι θα πούνε; Και τι νομίζουνε για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας;

[Ουφ - συνεχίζει με τον γνωστό ήρεμο και σοβαρό τρόπο:] Λοιπόν. Έτσι είναι τα πράγματα.

Συμφωνώ λοιπόν μαζί σας ότι δεκάδες καταπληκτικοί συνθέτες-στιχουργοί, δεν έχουν πρόσβαση πουθενά. Εκτός από κάποιους τρελούς, ένας εκ των οποίων μπορεί να 'ναι κι ο κύριος, ένας άλλος που έχει βγάζει ένα περιοδικό για την μουσική, ένας τρίτος από δω, που τους δίνουνε και κάποια... και κάποια... κάποιο λόγο, και κάποια θέση.

Θα προσέξουμε εδώ... για να μην πέσουμε όμως στο άλλο άκρο... γιατί είχα ένα περιστατικό... [χαμόγελο] ... κάποια φορά, ένας δημοσιογράφος, πολύ έγκριτος, και στη συνέχεια με πολύ μεγάλη πορεία, για να προωθήσει έναν απ' αυτούς τους καινούργιους συνθέτες-στιχουργούς, φίλος του κιόλας - γιατί τι να κάνουμε [γέλιο], η διαπλοκή πάντα θα υπάρχει, σε όλα τα... - είναι η παλιά έννοια - χτύπησε τον επώνυμο για να προωθήσει τον δικό του. Αυτό δεν είναι τίμια συμπεριφορά. Αυτό έχει γίνει στο παρελθόν. Να μην πούμε τώρα, γιατί είμαστε φίλοι πια με τον άνθρωπο, και λοιπά... Γίνονται κι αυτά. Για να ξέρετε ότι πάντα γίνονται τέτοια πράγματα.

Δεν είναι έτσι παιδιά! Πρέπει ο καθένας όπου ετάχθη! Ο καθένας και τα όπλα του!

Τι κάνω εγώ, τραγουδάω καλά; ’μα τραγουδάω καλά, θα πληρωθώ και θ' ανταμειφθώ με όσα μπορώ και όσα έχω.

Η μαγκιά δεν είναι να παίρνεις ό,τι σου γουστάρει δίπλα σου απλώνοντας το χέρι! Η μαγκιά είναι να παίρνεις ό,τι σου αξίζει!

Αν εγώ λοιπόν μπορώ να σε πείσω ότι αυτά τα τραγούδια έχουν κάποιο νόημα, αυτή είναι η αξία μου. Αν μπορώ να το υποστηρίξω, έχει καλώς. Εγώ ενδεχομένως να μην μπορώ.

#16. «... είμαι ακατάλληλος για να υποστηρίξω την επωνυμία μου...»

Γ. Ξέρετε, εγώ είμαι ακατάλληλος για να υποστηρίξω την επωνυμία μου. Και δεν το διεκδίκησα ποτέ. Όταν βγαίνω έξω στον κόσμο, ακόμα και τώρα - ενώ πρέπει να μιλήσω για τον δίσκο μου! - θέλω να ευχαριστήσω τους μουσικούς, και λοιπά... γιατί καίγομαι για την μουσική! Δεν υπάρχει περίπτωση, αυτό το θεωρείτε δεδομένο.

[Αναστατωμένος] Κοιτάξτε... κοιτάξτε πώς συμπεριφέρομαι.

Θα μπορούσε να πει ο άνθρωπος που είναι από την εταιρία μου εδώ, ο εκπρόσωπος, θα έχει τρελαθεί τώρα. Να σου λέει «μα τι κάνει αυτός ο άνθρωπος; Μου καταστρέφει την δουλειά!» Το ίδιο έλεγε κι ο κύριος Μάτσας. Το ίδιο λέει και τούτος - που με συμπαθεί! και μου λέει «σιγά ρε παιδί μου» λέει «άμα αρχίζεις να λες τέτοια, θα εκτεθείς!» Μα δεν μ' ενδιαφέρει να εκτεθώ, μ' ενδιαφέρει η ουσία!

Ο. Εγώ είμαι ο τούτος. Αλλά... κοιτάξτε να δείτε... ας είμαστε λίγο...

Γ. Ε, εσένα εννοώ, έλα ρε 'σύ Οδυσσέα!

Ο. ... όχι, δεν είμαστε στη τηλεόραση, γι' αυτό...

#17. Ο.Ι. «λίγο πιο λακωνικής απαντήσεις;» «εγώ Πειραιώτης είμαι...»

Ο. ...για τους ακροατές λέω. Ε... λίγο πιο λακωνικής απαντήσεις, για τα παιδιά που έχουν έρθει εδώ πέρα, που έχουνε έρθει με σκοπό να ρωτήσουνε, οπότε... Επειδή πολλές φορές απαντάς ερώτηση που δεν σου 'χει γίνει...

[Α. γελάνε]

Ο. ... γιατί έχεις μια... ένα άγχος να πεις πράγματα... Να 'μαστε λίγο... Πιο λακωνικής απαντήσεις, γιατί έχουν πάρα πολλές ερωτήσεις φαντάζομαι τα παιδιά...

Γ. Πιο λακωνικός εγώ δεν μπορώ να είμαι, όπως ξέρετε είμαι Πειραιώτης, η Λακωνία απέχει πόσα χιλιόμετρα.

Ο. Δώσε μόνο ένα λεπτάκι για να μην το αφήσω να πέσει κάτω, αν και δεν είναι συνέντευξη σε εμένα αυτή την στιγμή, ένα λεπτάκι γιατί αναφέρεται και στο Μελωδία. Έχεις δίκιο σ' αυτό που είπες, το 'χω υποστηρίξει κι εγώ, και το 'χουν παραδεχτεί και τα παιδιά, ότι ένα από τα «λάθη εντός εισαγωγικών» του Μελωδία είναι ότι πολλές φορές... διακινήσαμε καλές... προθέσεις κι όχι καλά τραγούδια... Το θεωρώ πολύ μικρό το λάθος αυτό - να διακινείς καλές προθέσεις από ανθρώπους που αγαπάς, και οι προθέσεις σου να είναι πάρα πολύ καλές, ακόμα κι αν το έργο τους δεν είναι τόσο σημαντικό - και όχι μεγάλο έγκλημα. Και είναι πρόβλημα δημοκρατίας, και όχι μόνο αισθητικής, το να υπάρχει ένας σταθμός που να ανοίγει τις πόρτες σε ανθρώπους, που είναι κλειστές από όλα τα υπόλοιπα μέσα. Θέμα δημοκρατίας - αισθητικής είναι πολύ λιγότερο.

Και συμφωνώ μ' αυτό που είπε ο Γιώργος πριν (και το 'χω πει πολλές φορές και έχουν διαφωνήσει πολλοί μαζί μου): μεγάλος τραγουδιστής - κατ' εμέ - είναι μόνο εκείνος ο οποίος, είτε λόγω συγκυρίας, και λόγω τύχης, είτε λόγο προσωπικών επιλογών, είπε μεγάλα τραγούδια. Αν δεν έχεις πει μεγάλα τραγούδια, φωνάρα να είσαι, μεγάλος τραγουδιστής δεν είσαι.

[aparté]...το μικροφωνάκι...

Γ. Επίσης χρειάζομαι τραγούδια εγώ. Γι' αυτό. Εγώ δηλώνω αδυναμία!

Από ένα σημείο και ύστερα, έγινα πολύ γνωστός και πολύ μεγάλος... άρχισαν οι άνθρωποι να φοβούνται να μου φέρουν τραγούδια! Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνετε... Κι εμένα μ' ενδιαφέρει το τραγούδι! Γιατί εγώ πόσα χρόνια να τραγουδάω ακόμα; Αν δεν έχω καλά τραγούδια, τι θα πω;

Είπα μία, δύο... εντάξει, θα γράψω κι εγώ κάποια τραγούδια, και είναι λάθος που δεν το έκανα. Αλλά - να με συγχωρήσουν και οι συνθέτες-τραγουδιστές - εκτός από πολύ λίγα δείγματα, τα υπόλοιπα τραγούδια δεν είναι κάτι σπουδαίο! Μην γελιόμαστε!

Πάρτε μια σύνθεση του Θεοδωράκη, στη καλή του ή στην άλλη εποχή, πάρτε του Θεοδωράκη, του Μαρκόπουλου... έχουνε καμία σχέση μ' αυτά που σκαρώνουμε εμείς μεταξύ μας; [τραγούδα] «ντίρι-ντίρι, ντίρι-ντίρι και σου κάνω...»; Τι είναι αυτά, είναι τραγούδια; Με συγχωρείτε πάρα πολύ! Εκτός από πολύ λίγες περιπτώσεις. Υπάρχουν κι άνθρωποι οι οποίοι έχουν ένα διπλό ταλέντο. Υπάρχουν τραγουδιστές που γράφουν ωραίους στίχους. ’λλοι τραγουδιστές που γράφουν ωραία μουσική. Κι αυτά υπάρχουν. Αλλά μην τρελαθούμε! Μην τρελαθούμε ότι κάνουμε αριστουργήματα! Δεν έχουμε αριστουργήματα!

#18. Ερώτηση για τις επανεκτελέσεις και απάντηση για το «Όμορφη πόλη»

[Κουβέντες που δεν ακούγονται, μέχρι που φτάνει στο μικρόφωνο...]

Α. Καλησπέρα, με λένε [... ... ...] και είμαι 25 χρόνων. Βασικά, αρχικά η ερώτησή μου ήτανε για το φαινόμενο που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια, μιας διαρκής επιστροφή- στις επανεκτελέσεις, με αφορμή την «Όμορφη πόλη» από το δίσκο σας. Αλλά με τα νέα δεδομένα, αυτά που ακούμε τώρα, μήπως - δηλαδή, αυτά που λέμε ότι δεν έχουμε το καλό τραγούδι... Πώς γυρνάμε στο καλό τραγούδι; Με τις επανεκτελέσεις; Και μήπως θάβουμε κατά κάποιο τρόπο τους δημιουργούς τους άλλους που υπάρχουνε - με επανεκτελέσεις, από γνωστά ονόματα όπως εσείς - καλών τραγουδιών;

Γ. Ωραία... κι αυτό όμως θέλει απάντηση... πώς...θα χρειαστώ λίγο με ένα «μολών λαβέ» δεν μπορώ ν' απαντήσω...

Ο. Είμαι σίγουρος ότι μπορείς.

[Α. γελάνε]

Ο. Ότι μπορείς ν' απαντήσεις με δυο λεπτά.

Γ. Καλά, να κάνω μια προσπάθεια... Λοιπόν, εγώ έχω αγάπη στα παλιά τραγούδια, και το κάνω πάντα. Δεν φοβήθηκα ποτέ να συγκριθώ, ακόμα και με ανθρώπους πολύ σπουδαίους. Έκανα πάντα επανεκτελέσεις τραγουδιών. Το είδα, απ' τους παλιότερούς δάσκαλούς μου, το είδα, και είδα ότι είναι χρήσιμο για την γενιά μου, την πιο καινούργια. Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι ο Μπιθικώστης τραγουδώντας πάλι «Τα ματόκλαδα σου λάμπουν» ή την «Φραγκοσυριαννή» έκανε λάθος. Γι' αυτό το έκανα επανειλημμένως με διάφορα είδη. Η γενιά μας έχει μια αυθάδεια μεγαλύτερη, μεγαλώσαμε και με τον Τσιτσάνη αλλά και με τους Beatles, και με άλλα συγκροτήματα, και πιάσαμε κι άλλα πράγματα. Ενδεχομένως ένας παλιότερος τραγουδιστής να έλεγε «τι δουλειά έχω εγώ με τα καινούργια και τις ηλεκτρικές κιθάρες; Εγώ έμαθα το δημοτικό τραγούδι, θα τραγουδήσω δημοτικά και θα τελειώσει η ιστορία, θα πάω σε μια ταβέρνα και θα κλείσω την ζωή μου σε μια ταβέρνα». Εγώ δεν σκέφτηκα έτσι.

Τώρα, απ' την στιγμή που κάναμε όλη αυτή την συζήτηση και είδατε ότι καινούργια τραγούδια, πρωτότυπα, δεν έχω - εγώ είμαι αυστηρός... αν μου φέρει κάποιος καινούργια τραγούδια και δεν λένε κάτι, εγώ προτιμώ να λέω τα παλιά. Αν σας κουράζουν, σωστό, το κατανοώ, αλλά... ε... μερικές φορές, είμαστε υποχρεωμένοι.

Όσον αφορά την «Όμορφη πόλη», η «Όμορφη πόλη» έχει μπει σε 3-4 εκτελέσεις. Στην Ιερά Οδό με τον Φραγκούλη, στην πρώτη... ε... το [... ... ...] [... ... ...] - πολύ σωστά, με την Metropole... Τώρα ξαναμπήκε.

Δεν ήταν μέσα στις επιλογές μου. Ξέρετε όμως τι... Η Dulce Pontes ήθελε να τραγουδήσει ένα τραγούδι... μου λέει «μπορείς να μου βρεις κάτι;». Της λέω «πρέπει να τραγουδήσεις ένα τραγούδι του Χατζηδάκι κι ένα του Θεοδωράκη!». Και το κάναμε. Είναι τιμητικό για το ελληνικό τραγούδι. Τραγουδάει στα γαλλικά αυτό που η Edith Piaf είχε πει πριν από 40 χρόνια. Ας υπάρχει και μια εκτέλεση διαφορετική... στο κάτω-κάτω, είναι η Dulce Pontes! Δεν νομίζω δηλαδή - μπροστά στις άλλες αηδίες που βαραίνουν την ψυχή μας - να μας πειράξει το μεγαλείο ενός τραγουδιού σαν το... σαν την «Όμορφη πόλη».

#19. «Βέβαια χρειάζονται οι επανεκτελέσεις»

[Λείπει κάτι που δεν ακουγόταν στον αέρα]

Α. ...αφορμή ήταν η «Όμορφη πόλη» [φτάνει στο μικρόφωνο και επαναλαμβάνει] Η «Όμορφη πόλη» ήταν αφορμή, δεν ήτανε το... Εγώ πιο γενικά για το γεγονός θέλω να μιλήσω, και με τα νέα δεδομένα, και γι' αυτά που είπατε για δημιουργούς που υπάρχουνε, κι ότι... ότι έχουμε ξεχάσει το καλό τραγούδι... Πώς επιστρέφουμε; Έτσι επιστρέφουμε στο καλό τραγούδι;

Γ. Και έτσι! Προφανώς, και έτσι.

Ο. Λοιπόν...

Α. Αλλά έτσι χάνονται οι νέοι δημιουργοί... [εδώ η ηχογράφηση έχει πρόβλημα]

Γ. Μα το έλεγα πριν, ότι είναι λάθος αυτό, και πρέπει όλοι να δώσουμε ευκαιρία. Κοιτάξτε, πριν από έναν χρόνο, έκανα έναν δίσκο ο οποίος έχει άλλους 3-4 τέσσερις νέους συνθέτες. Είναι ο Γαργάλας, ο οποίος έχει 4 τραγούδια, ο Στάμος Σέμσης ο οποίος δεν είναι πολύ παλιός αλλά δεν είναι και κανένας τεράστιος συνθέτης τριακοσίων χρονών, είναι απ' τους νέους, απ' τις νέες γενιές, είναι κανένα και δυο ακόμα παιδιά, στιχουργοί καινούργιοι...

#20. «...με τον Οδυσσέα έτσι γνωριστήκαμε - σε ρινγκ...»

Γ. ... άσε τώρα - απ' το είδος που τσακωνόμαστε μεταξύ μας, γιατί αυτή είναι... η γνωριμία μας έτσι, έτσι... εμείς με τον Οδυσσέα έτσι γνωριστήκαμε.

Ο. [Χαμογελάει] Σε ρινγκ.

Γ. Ναι, σε ρινγκ.

[Α. γελάνε]

Γ. Έτσι. Με συμπάθεια.

Λοιπόν. Λέει, για τα τραγούδια. Πιστεύω ότι αυτό που είχανε να δώσουνε τα νέα παιδιά, αυτό είχανε. Καλό, κακό, αυτό είχανε. Τα τραγούδια του Γαργάλα είναι πάρα πολύ ωραία. Το «Μόνος» ας πούμε είναι ένα πολύ ωραίο τραγούδι, και θα ήθελα να σας παρακαλέσω να το παίξετε.

#21. «τα ρα ρα ρα τα ρα ρα ρααα ρα...»

Γ. [τραγούδα:] «τα ρα ρα ρα τα ρα ρα ρααα ρα...»... Αυτό το τραγούδι. Παίξτε το!

Ο. Το έχω υπ' όψη μου ποιο είναι, ναι.

Γ. Αήτε ρε συ Οδυσσέα, τότε γιατί δεν το παίζεις;...

Ο. Λοιπόν, πάμε ν' ακούσουμε το σήμα του σταθμού, γιατί η ώρα είναι ακριβώς επτά, δεν μπορεί, περίμενε, θ' ακούσουμε το σήμα, διαφημίσεις, τραγούδια δεν πρόκειται ν' ακούσουμε, το βλέπω...

Γ. [στην ακροάτρια που έκανε την ερώτηση] Σας απάντησα; ... Όχι; ...

Ο. και θα έχουμε μια ώρα μετά με τις υπόλοιπες ερωτήσεις των παιδιών.

Γ. [Στην ακροάτρια, πολύ λυπημένος:] Όοοοοχ......!

Τελος του δεύτερου ημίωρου

For those to whom this is all greek, I'm working on the translation - but there's quite a lot of it and I do have to earn my bread in between, not to mention celebrating Christmas and things like that, so I beg you will have a little more patience

Λοιπόν, τα υπόλοιπα τα έχω γραμμένα αλλά χρειάζονται διορθώσεις, όποτε θα τα περιμένετε άλλο λίγο - θα τα πούμε στις πρώτες μέρες του καινούργιου έτος.

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Geske, σου αξίζουν πολλά μπράβο γι'αυτό που ανέλαβες να κάνεις και να μας προσφέρεις... :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

;);):D Απίστευτο...Απλά ευχαριστούμε...

Επιτέλους διάβασα και το πρώτο μέρος που είχα χάσει , γιατί ακόμα περιμένω να μου γράψει μια ψυχή το cd... :D:D:mad:

’σε ξέρω: "Το καλό πράγμα αργεί να γίνει..."

Share this post


Link to post
Share on other sites

...Ετσι, ετσι!!! :lol: :lol:

Μα καλα, τι βιαζεσαι κι εσυ; :) Αισχος!! :lol: :lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πάμε για την συνέχεια - δεύτερη ώρα.

Θέλω να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ στην Δώρα, που έκανε την δύσκολη και αχάρηστη δουλειά της διόρθωσης.

Αν υπάρχουν άκομα λάθη, παρακαλώ βρείτε τα και πείτε μου. Σας παρακαλώ πολύ. Το έχω πει και ξαναπεί, φυσικά δεν μ' αρέσει ιδιαίτερα να κάνω λάθη, αλλά αυτό που με πειράζει στ' αλήθεια είναι να μην μπορώ να τα διορθώσω!

Αν θέλει κανεις την ηχογραφηση, είτε σε mp3 με mail, είτε σ' ένα δισκάκι... πείτε το!!!

Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2005

Ο Γιώργος Νταλάρας δίνει συνέντευξη στους ακροατές του Ράδιο Μελωδία, στην ώρα του Οδυσσέα Ιωάννου.

Ο >> Οδυσσέας Ιωάννου

Α >> ακροατές (ή ακροατής ή ακροατήρια)

Γ >> Γιώργος Νταλάρας

Προσπάθησα να τα φράψω ακριβώς έτσι όπως τα είπαν, λέξη-λέξη. Οι [ σημειώσεις ] είναι δικά μου, για τον τρόπο με τον οποίο μιλάνε, για πότε γελάνε, κλπ.

[... ... ...] σημαίνει μια λέξη που δεν ακούγεται ή που δεν κατάλαβα στην ηχογράφησή μου και δεν μπορούσα να την καταλάβω να την γράψω. Τα [?] σημαίνουν λέξεις για τις οποίες έχω, ας πούμε, αμφιβολίες. Όσοι μπορείτε να βοηθείτε μ' αυτά τα σημεία, παρακαλώ, κάντε το!!!

Οι #αριθμοί είναι τα track που τα έκοψα για να μην μπερδεύομαι μέσα στο πάρα πολύ μεγάλο mp3 (2 ώρες...), έβαλα και τίτλους έτσι για να διαβάζεται πιο ευχάριστα, αλλά στην πραγματικότητα οι μοναδικές διακοπές είναι τα 3 διαλείμματα για διαφημιστικά + τραγούδι στης 6:30, 7 και 7:30.

#22. Σήμα του Μελωδία

#23. Διαφημιστικό διάλειμμα

#24. Σήμα του Μελωδία + Τραγούδι «Όμορφη πόλη»

#25. Η ερώτηση «αν ήσασταν σκανδαλιάρη...»... «Μπράβο κούκλα μου!»

Αυτό ήταν η «Όμορφη πόλη», Dulce Pontes - Γιώργος Νταλάρας, είναι το δέκατο όγδοο κομμάτι του δίσκου, το οποίο κλείνει το δίσκο «Μεσόγειος». Τελικά, θ' ακούσουμε 4-5 αυτό το δίωρο. Το φανταζόμουν ότι θα γίνει κάπως έτσι. Είμαστε με τον Γιώργο Νταλάρα εδώ από της έξη, και με 40 φίλους ακροατές, όσοι κληρώθηκαν από όσους δήλωσαν συμμετοχή για να 'ναι σήμερα μαζί μας σ' αυτή την συνέντευξη, να 'ναι δική τους η συνέντευξη δηλαδή, όχι δική μου... εεεε...Έχουμε; Εκεί, το μικρόφωνο.

Α. Καλησπέρα, κύριε Νταλάρα.

Γ. Καλησπέρα.

Α. Είμαι η Καμάρανα Μαρία, και είμαι από το Πρώτο Λύκειο της Νέας Ιωνίας, και... έτσι για να ελαφρύνουμε λίγο το κλίμα, θέλω να σας ρωτήσω για τα μαθητικά σας χρόνια. Γενικότερα για τα παιδικά σας χρόνια. Πώς ήσασταν σαν παιδί, σαν μαθητής στο σχολείο... εμ... αν ήσασταν σκανδαλιάρης... Εμείς πάντως μας αγχώνει πάρα πολύ το γεγονός ότι είμαστε - οι περισσότεροι - στην τελευταία τάξη του λυκείου - εδώ, που είμαστε απ' το λύκειο - και θέλουμε να μας πείτε πώς ήσασταν κι εσείς αν...

Γ. [Με έκπληξη και πολύ τρυφερά] Μπράβο ρε κούκλα μου, μπράβο σου! Μπράβο, να με βγάλεις κι εμένα έτσι λίγο από το... από την αγωνία.

Ήμουνα σκανδαλιάρη, πάρα πολύ. Ναι, ήμουνα... Τι θέλεις να μάθεις ακριβώς για μένα;

[ακούγονται γέλια, χαμηλόφωνα]

Γ. Πήγα... όταν πήγα σχολείο στην πρώτη τάξη, με βάλαν' αμέσως στην χορωδία. Είχα καταλάβει, αφού μου λέγανε οι συγγενείς, ότι «α, τραγουδάει ωραία το μωρό, το παιδί...» και λοιπά, μα δεν έδωσα σημασία. Αλλά στο σχολείο, με βάλαν' να τραγουδήσω. Περιέργως πως - θα σας φανεί παράξενο - εεε... όταν... Όταν τραγουδούσα, με το ραδιόφωνο, δεν έκανα την πρώτη φωνή. Έκανα την δεύτερη. Κοιτάξτε τι είναι, παιδιά, το βίωμα, το... τι είναι το...

Ο. ...το γονίδιο.

Γ. Το γονίδιο! Απίστευτο.

Ενώ ήξερα ότι η πρώτη φωνή είναι αυτό που τραγουδάει ο Μαρούγκας[?], για παράδειγμα, ή ο Γούναρης, εκείνα τα χρόνια... τώρα μιλάω εγώ το '56, '57... ή ο Μπιθικώστης... Αντί να κάνω την φωνή που την θεωρούσα αναμενόμενη... Έλεγε ας πούμε [τραγουδάει] «με γαρύφαλλο στ' αυτί...» ο Μπιθικώστης... δεν έκανα πρώτη, του έκανα δεύτερη! Αυτό λοιπόν, το ανακάλυψε η δασκάλα μου, η κυρία Σοφία - θυμάμαι τ' όνομά της - και μ' έβαζε στην χορωδία για να τραγουδήσω, και μου έλεγε «όχι» όμως, «να μην κάνεις σεγκόντα! Να κάνεις πρώτη!». Και με μάλωνε, γιατί ενώ έβγαινα μπροστά για να κάνω την πρώτη φωνή, εγώ έκανα τα σεγκόντα. Λέω «μα... αυτό έχει ενδιαφέρον! Το άλλο, τι ενδιαφέρον έχει;» Και μου έλεγε: «Δεν θα πας καλά εσύ.»

[Α. γελάνε]

Γ. Και μάλλον είχε δίκιο [χαμογελάει], ότι δεν θα πάω καλά. Μετά από αυτή την εικόνα που είδατε σήμερα. Λοιπόν...

Ο. Δίπλα;

#26. Η ερώτηση «αν υπάρχει ποιότητα... αν έχετε να μας συστήνετε κάτι...;»

Α. [τ' όνομά της δεν ακούγεται] και είμαι και είμαι από το Πρώτο Λύκειο της Νέας Ιωνίας... Ε... Θα ήθελα να ρωτήσω... εμείς, είμαστε νέα παιδιά... και θα ήθελα να ξέρω αν _υπάρχει_, τελικά, ποιότητα, και αν μας συστήνετε κάτι - ν' ακούμε κάποια... κάτι διαφορετικό.

Γ. Βεβαίως υπάρχει ποιότητα. Όσο υπάρχουν άνθρωποι, θα υπάρχει ποιότητα. Οι άνθρωποι δεν είναι όλοι χαμηλού επιπέδου. Βεβαίως υπάρχει. Βεβαίως υπάρχει ποιότητα! Βεβαίως, παντού! Στο τραγούδι δε, που είναι ένα κυρίαρχο στοιχείο της καθημερινότητάς μας, υπάρχει ποιότητα. Υπάρχουν άνθρωποι με ταλέντο, με ενδιαφέρον, άνθρωποι που γράφουνε καταπληκτική ποίηση, καταπληκτικά στιχάκια για τραγούδια, μουσικοί, οργανοπαίχτες, εκτελεστές, καλοί τραγουδιστές: υπάρχουν!

Αυτό υπήρχε πάντα. Κάποτε, σε κάποιες άλλες δεκαετίες, η συγκυρία ήταν τέτοια που βοήθησε τους ανθρώπους - ε... βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα ιστορικά γεγονότα παίζουν ρόλο στην διαμόρφωση και της αισθητικής της κάθε εποχής... Η εποχή μας είναι πολύ πιο... ζούμε σε μια κοινωνία κατανάλωσης και υλικών, πολύ πιο καλά απ' ό,τι ζούσανε οι παππούδες μας και οι πατεράδες μας, αλλά πολύ πιο κάτω όσον αφορά τα όρια. Έχουμε χαμηλώσει τους πήχης. Ενώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες το άλμα εις μήκους είναι - ξέρω εγώ - εννιά μέτρα, εμείς το κάναμε τρία. Και νομίζουμε ότι πηδάμε μακριά. Ενώ δεν πηδάμε. Πηδάμε μόνο τρία μέτρα, όχι εννιά. Αυτή είναι η διαφορά.

Τώρα, σ' εσάς μένει ν' ανακαλύψετε γιατί ένα τραγούδι... Ενδεχομένως... Να το βρούμε, έτσι; Ας πούμε δυο τραγούδια της εποχής μας. Υπάρχει ένα τραγούδι που λέει:

#27. «... δεν έκανα ταξίδια μακρινά...»

Γ. «Δεν έκανα τραγούδια...

Ο. ...ταξίδια...

Γ. «... δεν έκανα ταξίδια μακρινά, ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει...»

Ε, ένα τραγουδάκι. Το 'χω τραγουδήσει λίγο κι εγώ, είναι του Ανδρέου, και το έχει πει και ο... ο Θεοχ...

[όλοι ταυτόχρονα:]

Ο. Ο Θεοχαρίδης.

Α. Ο Θεοχαρίδης.

Γ. Ο Θεοχαρίδης.

Λοιπόν. Υπάρχει αυτό το τραγούδι, κι υπάρχει κι ένα άλλο τραγούδι που λέει... [ψάχνει...] Αν... «έχω ακούσει ότι έχει ο τύπος πολλά προσόντα, απ' αυτά που λένε... [Α. γελάνε] ... αν αυτά που λένε είναι αλήθεια και τα προσόντα του είναι καλά, τότε το βράδυ θα περάσουμε ωραία.» Κι αυτό τραγούδι είναι. Δεν διαφωνώ. Αν είναι καλό ή κακό, δεν ξέρω. Υπάρχει ένα τραγούδι απ' τα χρόνια τα δικά μου που έλεγε «ο κοντός με την γραβάτα». [Α. γελάνε]. Και υπάρχει... Εκείνη την εποχή επίσης υπήρχε ένα τραγούδι που έλεγε «παραπονεμένα λόγια... έχουν τα τραγούδια μας...»

Δεν ξέρω τι να σας πω! Βοηθήστε με κι εσείς λιγάκι!

Σήμερα, _λαϊκά_ τραγούδια, αν υπάρχουνε;

Έχει γράψει ο... [γελάει] ο Ορφέας! μια τραγουδάρα, αυτό το «Στάγδην βραδέως». Ένα λαϊκό τραγούδι εκπληκτικό! Εκπληκτικό! Και το έχει κάνει έτσι να μοιάζει και απ' τα τραγούδια του ’κη Πάνου, που ήταν ιδιόρρυθμος συνθέτης κι έγραφε πολύ παράξενα, η κάθε λέξη ήταν κι ένας τόνος.

Λοιπόν.

Δεν έχει γράψει ο Μάλαμας καταπληκτικά τραγούδια;

Ακόμα κι μια σκωπτική, έτσι, αντίληψη, που λέει «σας βλέπω γελαστούς» και λοιπά «όταν πίνω ένα...»

Είναι καταπληκτικά τα τραγούδια που γράφονται σήμερα. Πρέπει να τα ανακαλύψουμε.

Γιατί, μου λέτε, όλοι η επίσημη κοινωνία, και οι φορείς της - είτε αυτά είναι εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις... - παίζουνε τα υπόλοιπα; Ε, δεν ξέρετε γιατί; Γιατί σας θεωρούνε, και μας θεωρούνε όλους, κιμά. Κιμά! Μας αλέθουν. Αυτό, αν θέλετε, λάβετε το υπ' όψη σας... Δεν σας το κάνω ούτε κήρυγμα, επειδή το λέω στον εαυτό μου κυρίως. Όλα αυτά που λέω: στον εαυτό μου πρώτα.

Γι' αυτό κι εγώ, με τον δικό μου τρόπο... Βεβαίως, οι επώνυμοι έχουν μεγαλύτερες ευθύνες, και σ' αυτό θα δώσω δίκιο πολύ μεγάλο στον Οδυσσέα... ότι, βεβαίως, μια πράξη δική μου, μια λέξη, έχει... σαφώς έχει άλλο αντίκτυπο απ' ό,τι ενός κοριτσιού που τελειώνει το λύκειο. Αλλιώς θ' ακούσουν εμένα, κι αλλιώς εσάς. Έχετε δίκιο. Προσπαθώ! Δεν είπα εγώ ότι είμαι αλάνθαστος. Ούτε είπα ότι είμαι αυθεντία ποτέ και σε τίποτα. Ίσα-ίσα!

#28. «...γιατί δεν είναι λίγο πιο χαλαρή αυτή η ζωή, να μας αφήσει λίγο χρόνο...»

Γ. Αυτό που λέω όλα τα χρόνια είναι τι - είμαι 40 χρόνια στη μουσική... και δεν έχω μάθει τίποτα ακόμα! Και στεναχωριέμαι και ζηλεύω: γιατί δεν είναι λίγο πιο χαλαρή αυτή η ζωή, να μας αφήσει χρόνο να μάθουμε, να μελετήσουμε όλα αυτά που πρέπει! Φανταστείτε να ήμουνα και στο χώρο της ποίησης, τι θα είχα να μάθω ακόμα! Η ακόμα και στο χώρο της επιστήμης, των εργαστηρίων! Δεν μπορείς να τα προλάβεις όλα. Ο καθένας είναι φτιαγμένος για κάτι. Σαν σκιούλα είναι η ζωή μας. Τι είναι; Όσο πιο καλά την ζήσουμε...

Εγώ πρέπει να σας πω ότι, παρόλο που είμαι, έτσι, παραπονιάρης - με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου - είμαι πολύ χαρούμενος άνθρωπός. _Πολύ_ χαρούμενος! Πιστεύω ότι η ζωή μου κύλησε σαν παραμύθι. Και μακάρι κι άλλοι άνθρωποι να ένιωσαν... να ένιωσαν... να μπορούσαν να νιώθουν την ευτυχία που ένιωσα εγώ! Που 'μαι ένα παιδί χωρίς κανένα και τίποτα από κάτω του να τον στηρίζει - κι αργότερα από επιλογή να μην θέλω κανείς να με στηρίξει, γι' αυτό και όλο αυτό το πράγμα που λέμε, το «μακριά απ' τα κόμματα, μακριά από ομάδες, παρέες, μικρά συμφέροντα...» - μόνος! Αυτό το «μόνος» είναι η επιλογή...

Είμαι _τρισευτυχισμένος_! Ξέρω ότι υπάρχουν κάποιοι που με κοιτάνε με το κιάλι, ή άλλοι μ' έναν τρόπο να θέλουν να με... να με εξαφανίσουν. Αλλά δεν με πειράζει! Είμαι καλά. Γιατί αυτά που έζησα είναι σαν παραμύθι.

#29. «Η σταχτοπούτα, αν ήταν αγόρι...»

Γ. Η σταχτοπούτα, αν ήταν αγόρι, θα είχε την δική μου - περίπου - διαδρομή. Έκανα την δουλειά που μ' αρέσει, αυτό που με συγκινούσε, και πληρώνομαι μέσ' απ' αυτό κιόλας! Δεν φτάνει που κάνω αυτό που αγαπάω, πληρώνομαι κιόλας! Θα ήμουνα ιδιαιτέρως αχάριστος αν δεν σας έλεγα αυτά που σας λέω τώρα.

Α. Δηλαδή την ποιότητα, μπορούμε να την βρούμε μέσα από νέους καλλιτέχνες; Από καλλιτέχνες που βγαίνουν από τα... ε... ριάλιτι παιχνίδια; Από καλλιτέχνες που προσπαθούν να δείξουν την μουσική τους με κάποιο άλλο τρόπο;

Γ. Ακούστε. Η ποιότητα δεν αγοράζεται μόνο απ' το περίπτερο ή από το χώρο πού πουλιέται ως προϊόν. Η ποιότητα είναι _άϋλο_ πράγμα. Είναι μέσα κρυμμένο στα προϊόντα. Εσείς πρέπει να το ανακαλύψετε. Η ποιότητα, αν αγοράζετε ένα τυρί... είναι δικός σας ο προβληματισμός «ποιο τυρί έχει ποιότητα;», όχι δικό μου. Εγώ μπορώ να σας το φτιάξω, γιατί ζω στη Αράχωβα, και να σας φέρω ένα κομμάτι τυρί. _Εσείς_ θα πρέπει να δείτε αν αυτό το τυρί έχει ποιότητα. Εγώ που γνωρίζω να φτιάξω τυρί, θα το κάνω όσο μπορώ καλύτερα, με καθαρά υλικά. Από 'κεί και ύστερα, αυτός που το πουλάει, η αυτός που το καταναλώνει, είναι δικό του θέμα να το βρει. Δεν μπορώ να μπω μέσα σ' αυτή την διαδικασία. Μέσ' τους νέους υπάρχει ποιότητα, μέσ' τους μεσαίους υπάρχει ποιότητα... στους καινούργιους, στους παλιούς... στους επόμενους, που πρέπει να τους ανακαλύψτε... και στους προηγούμενους υπάρχει.

Η ποιότητα είναι μαζί με την ζωή σας. Όπως είναι το σκοτάδι και το φως, όπως είναι η κακία σας, ή η καλοσύνη σας. Είναι άϋλες έννοιες αυτές. Πρέπει εσείς να τις δείτε. Απ' τις πράξεις να τις δείτε αν είστε κάλος ή κακός άνθρωπος, και απ' αυτές τις επιλογές, απ' αυτά που αγοράζετε, να δείτε αν έχετε ποιότητα ή δεν έχετε.

#30. Η ερώτηση για τις επανεκδόσεις.

Ο. Ας συνεχίσουμε Χρήστο; [Προφανώς είναι κάποιος τεχνικός ή κάποιος που κρατά το μικρόφωνο].

Α. Ναι.. Καλησπέρα σας... Παγούνη[?] Αφροδίτη ονομάζομαι και η ηλικία μου είναι σχεδόν ίδια με την ηλικία της καριέρας του κυρίου Νταλάρα. [Γέλια - η Α. συνεχίζει με πολύ γλυκό κι ευγενικό τρόπο:] Θέλω να εκφράσω ένα παράπονο, το οποίο εμπεριέχει ερώτημα. Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες, παρά πολύ αναγνωρισμένοι, μετά από ένα χρονικό διάστημα αφού κυκλοφορήσει μια δουλειά τους, την επανεκδίδουν με την προσθήκη ενός κομματιού, δυο κομματιών, ενός DVD... Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Το κάνατε κι εσείς πολύ πρόσφατα.

Γ. [Πολύ χαμηλόφωνα] Μάλιστα.

Α. Έχω αρχίσει να νιώθω λίγο κορόιδο - συγνώμη για την έκφραση - με αυτό, γιατί εγώ σπεύδω να αγοράσω τις καινούργιες δουλειές των ανθρώπων που αγαπώ κι εκτιμώ και σέβομαι, συμβάλλοντας στη χαρά τους να δούνε τα CD τους γρήγορα να γίνουνε χρυσά και πλατινένια. Όταν περνούν κάποιοι μήνες και κυκλοφορούν πιο πλήρης εκδόσεις, νιώθω ότι λίγο με αδειάζουν[?] αυτοί. Δεν ξέρω...

Γ. [Πολύ σοβαρά] Έχετε απόλυτο δίκιο. Πατάτε τον κάλο, που λέει. εεε... που λέει η γιαγιά μας. Έχετε δίκιο. Έχετε δίκιο, απόλυτο!

Α. Να συμπληρώσω και κάτι άλλο... Θα το περίμενα από καλλιτέχνες που δεν έχουν τόσο μεγάλη ιστορία στον χώρο. Πιστεύω ότι οι εταιρίες, την σημερινή εποχή, πρέπει να τρέχουν πίσω από 5 ή 10 ονόματα που υπάρχουν στην στιγμή στο ελληνικό τραγούδι.

Γ. [Χαμηλόφωνα:] Μάλιστα - ωραία...

Α. [Με πάθος:] Δεν είστε απ' αυτούς! Δεν πιστεύω ότι είστε εσείς απ' αυτούς, που πρέπει εσείς να σέρνεστε πίσω από τις εταιρίες!

Γ. Έτσι είναι. Μάλλον εγώ είμαι απ' τις αντίθετες περιπτώσεις. Ποτέ δεν με έσερνε η εταιρία. Παρ' όλα αυτά, πρέπει να σας πω: κρύβει πολλά πράγματα η ερώτησή σας. Θα προσπαθήσω όσο μπορώ πιο γρήγορα πάλι. Για...

#31. «Η δισκογραφία... κυνηγάνε την ουρά τους... μιλάμε για καταστροφή»

Γ. ...να δείτε πώς είναι τα πράγματα στην δισκογραφία. Η δισκογραφία περνάει μαύρες μέρες. Ο υλικός φορέας τελειώνει, αυτός. Αύριο θα βγει κάτι άλλο, και τελειώσαμε. Έρχεται το Ιντερνέτ, νομοθεσίες δεν υπάρχουνε... Έχουνε πάθει... κυνηγάνε την ουρά τους... μιλάμε για καταστροφή. [Σκληρά:] Μιλάμε για καταστροφή της τάξης του 80%. Καμία επιχείρηση δεν μπορεί να επιβιώσει έτσι. Ζούνε απ' το παλιό υλικό. Επενδύσεις για καινούργια πράγματα: ξεχάστε τα.

Και τώρα που έγιναν οι εταιρίες από ελληνικές, ξένες, και ανήκουν στην Sony και στην Chrysler και λοιπά, [ακούγεται σαν να τρίβει τα χέρια του:] τελειώσαμε. .Οι άνθρωποι φυτοζωούν, ως εταιρίες.

Μπορείτε να το καταλάβετε αυτό; Μιλάμε για καταστροφή.

Μέσα σ' αυτή την διαδικασία, εμείς ανήκουμε, με συμβόλαια αποκλειστικότητας, οι τραγουδιστές, σ' αυτές τις εταιρίες. Είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε κάποιες νόρμες. Σε ορισμένα πράγματα, λέμε την γνώμη μας. Εισακουγόμαστε, κι άλλοτε όχι.

Ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι εχθρός των εταιριών, από τότε που γεννήθηκε. Με μισό μάτι με βλέπουνε, εκτός απ' τα πρόσωπα που δουλεύουνε μαζί που μ' αγαπάνε, επειδή καταλαβαίνουν τι κάνω και ενδεχομένως τους αρέσει και η δουλειά μου.

Με της διοικήσεις των εταιριών, είμαστε σε διαρκή κόντρα. Πάντα.

Οι εταιρίες, μέσα στα τερτίπια που κάθε μέρα ανιχνεύουν ή ψαρεύουν από την αγορά, ψάχνουν να βρουν έναν τρόπο να δώσουν περισσότερη έμφαση στο υλικό τους. ’λλοι έχουν μια τραγουδίστρια, και επειδή είναι επιρρεπής, την γδύνουνε κάθε εβδομάδα. Και... μία βγάζει το ένα μέρος, μία το άλλο... για να πουλήσει λίγο παραπάνω. Σ' έναν άλλο λίγο καλύτερο, δεν θα κάνουν αυτό, θα βάλουν 2-3 τραγούδια. Εγώ _δεν συμφωνώ_ μ' αυτές τις λογικές! Και συνέχεια γκρινιάζω και παραπονιέμαι, γι' αυτό και μόλις είπατε αυτό το πράγμα, σας λέω ότι έχετε δίκιο! Θα δείτε όμως και τον χαρακτήρα τον δικό μου, τώρα δεν με νοιάζει τι να κάνουν οι εταιρίες, θα σας απολογηθούν εκείνοι. Γίνεται όμως αυτό που λέτε. Ευτυχώς όχι σε μεγάλο βαθμό. Σ' εμένα - εγώ αντιδρώ όσο μπορώ.

#32. «Ο δίσκος απ' τον Ορφέα... εγώ δεν ήθελα να βγει! Μπουμ!»

Γ. Ακούστε όμως τώρα τι γίνεται μ' εμένα. Το 1983, βγάλαμε έναν δίσκο απ' τον Ορφέα. Ο δίσκος απ' τον Ορφέα είναι απ' τους περισσότερο πουλημένους δίσκους στην χώρα μας. Εγώ δεν ήθελα να βγει αυτός ο δίσκος!

...!

Μπουμ!! Ξέρετε γιατί; Γιατί η ηχογράφηση, κατά τα δικά μου... κατά την δική μου νοοτροπία και ακουστική, ήτανε πρόχειρη.

Με πίεσαν πάρα πολύ δικοί μου αγαπημένοι άνθρωποι, και πείσθηκα, είπα «ναι». Αν είχα πει «όχι», δεν θα υπήρχε αυτός ο δίσκος. Δεν θα υπήρχε αυτός ο δίσκος, που μπορεί κάτι να έχει, εγώ δεν ξέρω τι έχει, εσείς ξέρετε καλύτερα.

Το 1994-'95, κάναμε στο Μέγαρο Μουσικής το «Και με φως και θάνατον ακαταπαύστως», μια καταπληκτική δουλειά, για μένα ήταν... είναι ότι καλύτερο έχω κάνει. Έχοντας το παράπονο, ότι τον '83 βγήκε ο δίσκος απ' τον Ορφέα με κακή ηχογράφηση, δεν άφησα να βγει αυτό το CD. Έκανα λάθος, κυρία μου. Έκανα λάθος! Έπρεπε να το 'χω αφήσει να 'χει βγει. Βγήκε μόνο σ' ένα... ε...

Ο. Στο πρόγραμμα νομίζω ήταν;

Γ. ...σε βιντεοκασέτα, και δεν ξέρω αν...

Ο. Στο πρόγραμμα με κάποια κομμάτια;

Γ. Όχι, δεν έχει βγει ποτέ.

Ο. Δεν ήταν CD στο πρόγραμμα μέσα με τέσσερα κομμάτια; Στο πρόγραμμα; Όχι;

Γ. Όχι. Όχι.

’ρα λοιπόν, προσέξτε, εγώ... μιλάτε σε ακατάλληλο άνθρωπο! Είμαι εναντίον αυτής της λογικής των εταιριών!

Προσπάθησα να δικαιολογήσω γιατί η «Όμορφη πόλη» έπρεπε να 'χει μια άλλη εκτέλεση. Νομίζω ότι σας κάλυψα, γιατί δεν το λέω εγώ, εγώ λέω το ένα μέρος, το άλλο το λέει η Dulce Pontes, έτσι, τιμητικά.

Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι «α, δε βαριέσαι, έχουμε μια δικαιολογία...

#33. «...κάποια πράγματα τέτοια που δεν τα ελέγχω εγώ... Εγώ δεν είμαι παραγωγός δίσκων!»

Γ. ... ότι υπάρχουν λάθη». Μου το 'χουν πει πάρα πολλοί, μου το 'χουν γράψει και στο Ίντερνετ, ότι κάποια... κάποιοι δίσκοι βγαίνουνε και έχουν κακό ήχο, στο "Κουτί" μέσα αναφέρεται ότι υπάρχει ένα τραγούδι με τον Ian Anderson που δεν υπάρχει... κάποια πράγματα τέτοια, τα οποία δεν τα ελέγχω εγώ. Εγώ δεν είμαι παραγωγός δίσκων! Και λυπάμαι που δεν μπορώ ν' απαντήσω για λογαριασμό των ανθρώπων από τις εταιρίες! Έχω την εντύπωση ότι έπρεπε να 'ναι πιο προσεχτικοί! Να υπάρχει μια καταναλωτική... ε... ένα τμήμα καταναλωτικού ελέγχου, ας πούμε, τους προϊόντος, και να φτάνει στα χέρια σας όπως πρέπει! [Με απελπισία σχεδόν:] Δεν ξέρω να το κάνω αυτό, δεν είμαι και καλός έμπορος εγώ. Καλά κάνετε και τα λέτε αυτά, για να τ' ακούνε τώρα, αυτή την στιγμή. Τα υπερτονίζω κι εγώ για να τ' ακούνε περισσότερο.

Ο. Καλά, πάντως δεν έγινε ερήμην σου το repackage του δίσκου...

Γ. Όχι. Μου είπαν ότι θα κάνουνε...

Ο. Μπήκες στο στούντιο, τραγούδησες με την Χαρούλα τραγούδι καινούργιο...

Γ. Όχι μόνο αυτό! Όχι μόνο αυτό! Εδώ έχουμε και δίσκο, αυτός, θα βγει - έχει κι άλλες εκδόσεις.

Ο. Χμ χμ...

Γ. Έχει κι άλλες εκδόσεις! Έχει κι άλλες εκδόσεις αυτός! Δεν ξέρω για πιο λόγο γίνεται αυτό. Εγώ πιστεύω ότι ένας δίσκος πρέπει να έχει _ένα_ υλικό. Γιατί έχει δύο, γιατί έχει τρία; Ενδεχομένως γιατί δεν προλαβαίνει; Δεν ξέρω αν προλαβαίνει να γίνει η έκδοση το συγκεκριμένο χρόνο; Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο γίνονται αυτές οι διαφορές! Δεν ξέρω να σας εξηγήσω, δεν ξέρω να σας απαντήσω.

Πιστεύω ότι δεν το κάνουνε από... από...από κακή πρόθεση, κάτι θα έχουν στο μυαλό τους. Δεν ξέρω όμως να σας απαντήσω _τι_ έχουν στο μυαλό τους. Πολλές φορές, ούτε εγώ δεν το μαθαίνω. [Λυπημένος:] Δεν ξέρω για ποιο λόγο.

Α. ... που είπατε δηλαδή για την επανέκδοση αυτού του δίσκου, δεν συναινέσατε σ' αυτό;

Γ. Ξέρω ότι αυτός ο δίσκος, σε δέκα μέρες...

Α. όχι...

Γ. ... θα βγει...

Α. Ναι...

Γ. ...μ' ένα σύνθετο... με μια σύνθετη έκδοση που θα έχει κι ένα DVD μέσα.

Α. Όχι, εγώ μιλάω...

#34. «Ο δίσκος που έκανα που νόμισα ότι είχε εκπτώσεις, δεν πήγε καλά!»

Α. ... για την προηγούμενη χρονιά...

Ο. Για το repackage του προηγούμενου λέει.

Γ. Το repackage του προηγούμενου; [το σκέφτεται για μια στιγμούλα και μετά, πολύ σοβαρά και λίγο σκληρά:] Φαντάζομαι ότι αυτός ο δίσκος δεν πρέπει να έχει πάει πολύ καλά. Φαντάζομαι ότι ο δίσκος αυτός δεν πρέπει να έχει πάει πολύ καλά. Και εδώ απαντάμε και στο άλλο, του παιδιού που είπε [που μάλλον δεν ακούστηκε στον αέρα:] «μα είναι - καλέ - και τις εκπτώσεις» έλεγε και λοιπά. Ο δίσκος αυτός...

Ακούστε. Εμένα, έχετε μάθει να με ακούτε με συγκεκριμένο τρόπο. [Γρήγορα:] Τα τραγούδια να έχουν περιεχόμενο. Και μερικά τραγούδια της πλάκας, λαϊκά. Τα ακούτε... ξέρω εγώ, το... πώς το λένε... αυτά τα παλιά του Μπιθικώστη... και το «εγώ δεν έχω βγάλει το σχολείο, ούτε έχω μάθει γράμματα...»... Αυτά δεν σας πειράζουν, γιατί έχουν την πάτινα του χρόνου. Γενικά, έχετε μάθει να μ' ακούτε με κάποια τραγούδια που κάτι λένε. Όταν ακούτε τραγούδια που να προσπαθούνε να μιμηθούνε την εποχή τους, για να «αρέσουνε»... δεν τα αγοράζετε. Να σας πω ότι κάνετε καλά ή κακά;;; Εγώ δεν ξέρω! Εσείς αποφασίστε.

Κι εγώ δοκιμάζω! Τον εαυτό μου, και δοκιμάζω κι εσάς. Ο δίσκος λοιπόν αυτός που έκανα που νόμισα ότι είχε εκπτώσεις, δεν πήγε καλά! Δεν πήγε τόσο καλά όσο θα ήθελαν οι άλλοι να πάει. Και θα ήθελε μια τόνωση.

[Πιο ήρεμα:] Εγώ διαφωνώ και με τον τρόπο που διαφημίζει η εταιρία τους δίσκους. Εγώ θα ήθελα... ’μα πιστεύουμε σ' ένα υλικό, κι ένα δίσκο, τον οποίον η εταιρία μου, το περασμένο χρόνο, με πίεσε _πάρα_ πολύ... [Μιμείται αυστηρό τρόπο:]«Γιώργο, παίρνουμε πάρα πολλά μηνύματα απ' το κοινό, ότι σε θέλουνε λίγο πιο _λα-ϊ-κό_! Σε θέλουνε λίγο πιο _προ-σι-τό_! Με τραγούδια λίγο πιο _ε-ρω-τι-κά_! Με τραγούδια πιο...» Η εταιρία το κάνει αυτό. [Με έμφαση:] Οι επιλογές οι δικές μου δεν είναι αυτές! Εγώ θέλω να κάνω με δημοτικά τραγούδια! Και θα κάνω!

Λοιπόν: καταλαβαίνετε;

Βεβαίως, αν φύγω πάρα πολύ από σας... Εσείς, που μου κάνετε τώρα τους ευαίσθητους - όχι εσείς που είσαστε τώρα εδώ, γενικά, απευθύνομαι νοερά και στους άλλους - που μου κάνετε τους ευαίσθητους... θα αγοράζετε 5 χιλιάδες δίσκους απ' τα δημοτικά τραγούδια, και μετά - θα πείτε καληνύχτα! Bye bye my love, για να μιλάμε με άπταιστα ελληνικά. Κι εγώ, θα μείνω σιγά-σιγά, όσο περνάνε τα χρόνια, με 5 χιλιάδες ακροατές, με 10 χιλιάδες ακροατές, και καθάρισε! Θα μπω κι εγώ στην ιστορία... έτσι όπως γίνεται πάντα. Γιατί η αρένα - εσείς, δηλαδή - διψάτε για αίμα. Θέλετε καινούργια προϊόντα. Σας αρέσει πάρα πολύ ο πιτσιρικάς που γδύνεται και κουνάει το πισινό του και είναι πολύ σέξι. Πάρα πολύ σας αρέσει, μέσα σας. Όχι εσάς που είστε εδώ, των άλλων, που μας ακούνε. Γιατί, αφού το γουστάρετε, γιατί λέτε όχι; Και η κοπελίτσα που γδύνεται... Θέλετε να δείτε μια τραγουδίστρια που έχει πολύ ωραία φωνή; Αφού είναι ωραία επειδή γδύνεται και τα φώτα από πίσω εμφανίζουν όλο το... όλο το περιεχόμενο! Σας αρέσει, τρελαίνεστε, μόλις το δείχνει η τηλεόραση, καθίστε εκεί! Και οι πιο μεγάλοι, που είναι στην ηλικία μου, θα βγουν τα μάτια τους έξω. [Α. γελάνε]. Πώς δεν το θέλετε; Από μόνο του δηλαδή γίνεται αυτό; Ή εκτός κι αν έχετε ανακαλύψει ότι αυτές οι καταπληκτικές φωνάρες είναι μοναδικές καλλιτέχνιδες;;; Είπα και προχθές ότι γέμισε το τραγούδι όμορφες κοπέλες και όμορφα παιδιά με πολύ κακάσχημα τραγούδια. Το τονίζω και σήμερα. Έτσι είναι. Συγνώμη που απευθύνομαι σ' εσάς επειδή παίρνω την αιτία, δεν λέω... δεν σας κατηγορώ. Ενδεχομένως είναι καλό αυτό που γίνεται για να δούμε γιατί υπάρχει αυτή η γκρίνια. Κι εσείς για να γκρινιάξετε έρχεστε εδώ, κι εγώ σας απαντάω με τον ίδιο τρόπο.

Ο. Πρέπει να κάνουμε ένα διάλειμμα, το τελευταίο... το τελευταίο διαφημιστικό διάλειμμα...

#35. Ο.Ι. «Έχεις ένα φοβερό ταλέντο για το δεύτερο πληθυντικό...»

Ο. ...γιατί είναι ακριβώς και μισή. Και συνεχίζουμε μετά. Απλώς... θέλω να ξεκινήσουμε μετά, σκέψου το, [αυστηρά:] έχεις ένα φοβερό ταλέντο για να χρησιμοποιείς το δεύτερο πληθυντικό... Φοβερό ταλέντο.

Γ. Πού το...

Ο. Για τα άσχημα. [Πολύ αυστηρά:] Εσείς! Εσείς! Εσείς! Εσείς! Πες κι ένα εμείς.

Γ. Να το πω!

Ο. Καταλαβαίνεις τι σου λέω.

Γ. Εμείς!

Ο. _Εσείς_ - φταίτε που έγινε αυτό, _εσείς_ - φταίτε για τον Ρέμο, εσείς φταίτε που...

Γ. Κι εμείς! Να πω...

Ο. ... τι τραγούδια πουλάνε... Είμαστε μέρος, κι είσαι και μέρος, και μάλιστα προεξάρχον μέλος αυτού του τοπίου, και καθόλου στην απέξω - στην απέξω δεν είσαι καθόλου, ποτέ δεν ήσουνα απέξω...

Γ. Βεβαίως...

Ο. ... είσαι μέσα σ' όλο αυτό...

Γ. ...βεβαίως.

Ο. παίζεις μέσα σ' αυτό, με τους όρους του, και παίζεις πάρα πολύ σωστά, και πάρα πολύ έξυπνα, και πολύ...

Γ. Μα αν δεν ήμουνα...

Ο. ...με πολύ καλή στρατηγική.

Γ. [Με έκπληξη:] Μα αν δεν ήμουνα εδώ δεν θα...

Ο. Συμφωνώ απόλυτα.

Γ. ... δεν φαίνεται το μέρος της ευθύνης;

Ο. Τελευταίο διάλειμμα διαφημιστικό...

Γ. [Με πολλή έκπληξη:] Έχεις δει άνθρωπο... άνθρωπο να...

Ο. ...και θα είμαστε πάλι για άλλη μισή ώρα.

Γ. ...άνθρωπο με την δική μου θέση και [ακούγεται το χαμόγελό του] την δική μου επωνυμία ν' αναφέρεται για την δουλειά μ' αυτό τον τρόπο;

For those to whom this is all greek... this was the third half-hour of the four, and as soon as I complete the transcript, I'll start posting the translation.

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...
Sign in to follow this  
Followers 0