Sign in to follow this  
Followers 0

Is oria-mu

15 posts in this topic

Hi Friends

i'am looking for information about this wonderful song from Mesogeos

Dalaras singing it in two languages

i'am looking for any information (what is the second language,why it's written in two languages,who was the first one to sing it etc)

Thank you


Share this post

Link to post
Share on other sites

Hello Fadi!

The song is written in one language actually!! It's a local dialect of the Italian - Greek people that live(d) in some part of the low side of Italy. The lyrics contain some Greek words but most of the lyrics have no resemblance to the Greek language.

The song is written by Roberto Licci and I don't know who was the first who sang this song. The translation of the song is this (according to the Mesogeios booklet):

To my beautiful girl (Is oria-mu)

My heart cannot express

What my soul desires

But if you look deep into my eyes

you will see everything I think

My eyes see you as a queen

And every night I see your beautiful face

with a smile in my dreams.

The depths of my heart, burn (for you)

my blood runs hot with fever

a thrist leaves me so speechless

I am blinded by it.

The fever, the thirst, the fire;

only you can cure me

every moment I look for you (and seek you out)

like a wilting flower seeking water.

Share this post

Link to post
Share on other sites

Ι'd like to add that it's more Greek than what it looks like when you read the lyrics.

Most words are based on Greek or ancient Greek words but they are heavily influenced by Latin and Italian over the years.

It amazes me that after so many centuries there are still Greek words in their language.

For example:

E mmu sirni e kardia na su miliso= Den mou paei i kardia na sou miliso

kratenno 'sti fzixi= kratao stιn psichi

ta-ammaddia-mmu= ta matia mou


And the title is also Greek:

Is Oria mou= Stin orea mou (Is=Εις=to)

Share this post

Link to post
Share on other sites

thank you apostoli and astron

this Dialect is very intresting,i can "figger" some words in greek and the others are completly "foreign" for me,they dosen't sound Greek at all

can you write the words of the song?so i may know better?if it's possible

Thanks again


Share this post

Link to post
Share on other sites
Dalaras singing it in two languages

;) this is what I was thinking when I heard the song the first time ...

and here are the lyrics


E mmu sirni e kardia na su miliso

fse ci-ppu vo kratenno sti fzixi

Ma su kanoscio fissa n es ta-ammaddia-mmu

ce olo to pansieri-mmu tori

Eleune t ammaddia-mmu ka se recina

sto petto-mmu grammeni se vasto

ce passio nifta to mussai-ssu t orio

ess ipuno. jelonta. to toro

Ce mpizzikata a fiddha tis kardia.

ce termasi sto jema-mu vasto

mia sikka ca mu fei tin amilia

ste mu skuriazi ammaddia. on e toro

Ce l termasi ce i sikka ce l lumera

mu sozi ghiani esu manexo

ce quai momento fse-su pao rotonta

sa mbakkao fiuru pu jurei nero

Share this post

Link to post
Share on other sites

... and some more infos:

Last year in October I bought the CD MEDITERRANEAN CROSSROADS Part II

On this CD theres the song Oria mu Pisulina by the Group Ghetonia.

And as this CD not only offers good music, but also a lot of information, I found in the booklet:

The Greek songs of southern Italy constitute currently the major conveyors of the grecanic language (grikos language). This is one of the most precious traditions of Hellenism, which still remains alive within the bounds of the two Greek-speaking communities of Salento and Calabria. A poetic, singing linguistic idiom preserves ancient versions of the Greek language, along with more modern italic amalgamations.

A central and catalytic position in this process is held by the band Ghetonia, from Salento, where it was originally formed (1992) especially influenced by its contact with the Greek audience. This is the most advanced expression of a vague within the newer generation of Grecia Salentina to rediscover within the songs of the Greek-speaking tradition, a linguistic and cultural identity.

The group Ghetonia is working with three main traditions of southern Italy:

a - the Greek speaking tradition of Grecia Salentina (erotic songs, working songs and immigration songs,

b - the traditional healing ritual of tarantela pizzica, and

c - the songs from the greater region of Otranto.

The group has appeared in many towns of Italy and Greece and also in France, Portugal, Cuba, Iraq, Germany. USA, etc. The band has recorded three CDs: Per incratamento (1996), Mari e Lune A Est del Sud (1999) and Krifi (2002).

I did a little search for the group Ghetonia and found out:

The leading member of Ghetonia is Roberto Licci and on the CD Krifi I found a song called Is oria-mu.

If you want to know more about The Greek Musical Tradition in South Italy:

Share this post

Link to post
Share on other sites

Thank you Anna for your info!!

Great findings!! ;)

One more interesting site about Ghetonia:

and this is the official web site of the group Ghetonia

and here is the group's discography :


and here are some info about the band and the dialect (only in greek):




Το συγκρότημα «Γειτονία» είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα συγκροτήματα που έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Ενδιαφέρον και από την άποψη του ξεχωριστού ήχου που κομίζει και λόγω της ιδιαίτερης προέλευσης των μελών και της μουσικής του. Οι «Γειτονία» γίνονται η αφορμή για να θυμηθούμε ή να γνωρίσουμε μια από τις πολυτιμότερες παραδόσεις του Ελληνισμού, την ελληνόφωνη παράδοση της Κάτω Ιταλίας.

Σήμερα η «γρεκάνικη» γλώσσα (griko) είναι ακόμα ζωντανή σε 9 ελληνόφωνα χωριά στην περιοχή του Σαλέντο - 40.000 περίπου κάτοικοι - και σε άλλα 9 στην περιοχή της Καλαβρίας με πολύ λιγότερο πληθυσμό. Πρόκειται για ένα ποιητικό, «τραγουδιστό» γλωσσικό ιδίωμα που διασώζει αρχαία στρώματα της ελληνικής γλώσσας, με νεώτερες ιταλικές προσμείξεις. Σχετικά με την καταγωγή της γλώσσας έχουν διατυπωθεί δύο βασικές απόψεις: Ο Morosi (1870) θεωρεί ότι προέρχεται από τη γλώσσα των βυζαντινών του 9ου αιώνα και οι G. Rohlfs Γ. Χατζηδάκις υποστηρίζουν ότι τα δωρικά και αρχαία λεξιλογικά στοιχεία της «γρεκάνικης» γλώσσας παραπέμπουν στην Μεγάλη Ελλάδα του 8ου π.Χ αιώνα. Τα τελευταία χρόνια, εξάλλου, έχει αποκατασταθεί μια ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας που ενισχύει τους δεσμούς και τονώνει την προσπάθεια των ομάδων που δουλεύουν για τη γλώσσα και τα τραγούδια στα ελληνόφωνα χωριά του Σαλέντο και της Καλαβρίας. Χαρακτηριστικό είναι ότι το 1998 αναγνωρίστηκε από το ιταλικό κοινοβούλιο η ελληνόφωνη παράδοση ως προστατευμένη γλωσσική εθνική μειονότητα.

Στο χώρο της μουσικής και του τραγουδιού, αρκετοί Έλληνες τραγουδιστές πλησιάζουν αυτή την παράδοση και ερμηνεύουν τραγούδια της, π.χ.: Μαρία Φαραντούρη («Τραγούδια διαμαρτυρίας από όλο τον κόσμο»), Δ. Γαλάνη Χ. Αλεξίου («Τραγούδια της χθεσινής μέρας»), Μ. Φάμελλος και Ποδηλάτες, Μ. Τανάγρη, Ν. Βενετσάνου, Δ. Σαββόπουλος, ο οποίος, μάλιστα, συνεργάστηκε με το συγκρότημα Ghetonίa κατά τη βαλκανική περιοδεία του το 1993.

Οι Ghetonίa διαδραματίζουν βασικό ρόλο στο πλαίσιο αυτής της παράδοσης. Αναζητούν μέσα από τα τραγούδια της ελληνόφωνης παράδοσης μια γλωσσική και πολιτιστική ταυτότητα που περιθωριοποίησε και απειλεί με εξαφάνιση η κυρίαρχη ιταλική κουλτούρα. Δεν είναι τυχαίο και το γλωσσικό παιχνίδι του ονόματος του σχήματος («Gheto» - «Ghetonίa»). Στηρίζουν το μουσικό υλικό τους σε τρεις κύριες παραδόσεις της Κάτω Ιταλίας:την ελληνόφωνη παράδοση της Grecia Salentina, την παράδοση της ταραντέλας και τα τραγούδια της περιοχής του Otranto.

Στον πρώτο κύκλο ανήκουν 10 τραγούδια του Per Incantamento, με πολύ γνωστά και χαρακτηριστικά τα «Kalinifta» και «Agapimu fidela protini». Το μοτίβο του νόστου κυριαρχεί στους στίχους και τις μελωδίες, καθώς πρόκειται για το τραγούδι ανθρώπων που γνώρισαν διπλή αποξένωση, μακριά από τη γενέθλια γη της γλώσσας τους και μακριά στους δρόμους της ξενιτιάς του μεγάλου ρεύματος μετανάστευσης του φτωχού ιταλικού νότου. Στον δεύτερο κύκλο ανήκουν 2 τραγούδια. Η παράδοση της ταραντέλας συνδυάζει το λαϊκό διονυσιακό χορό με το μυστηριακό παρελθόν του ταραντισμού, μια θεραπευτική μουσική τελετουργία για τη χαλάρωση του τσιμπημένου από τη δηλητηριώδη αράχνη tarantula. Στον τρίτο κύκλο περιλαμβάνονται 7 τραγούδια. Πρόκειται για τραγούδια του έρωτα και της δουλειάς της υπαίθρου του Otranto, κοντινά στη σικελική ποίηση, γεμάτα νοσταλγία και πόνο.

To συγκρότημα Ghetonίa αποτελούν οι Roberto Licci (ψυχή του σχήματος, κιθάρα, τραγούδι), Emilia Ottaviano (τραγούδι), Salvatore Cotardo (σαξόφωνο, κλαρίνο, φλάουτο), Emmanuele Licci (κλασική κιθάρα, φωνή), Angelo Urso (κοντραμπάσο), Franco Nuzzo (ταμπορέλο, κρουστά).

Η συγκεκριμένη έκδοση είναι η πρώτη δισκογραφική παρουσία του συγκροτήματος στην Ελλάδα και κυκλοφόρησε το 1996. Επίσης, δύο χρόνια αργότερα, συνόδευε το τεύχος 33 του περιοδικού ΜΕΤΡΟ. Εκτός από το CD Per Incantamento έχουν εκδώσει τρεις κασέτες (Mara l acqua, Agapiso και Malia), και το CD Grecia Salentina Canti e musiche popolari με τον πολιτιστικό οργανισμό του χωριού Καλημέρα Circolo Culturale Chetonia.

Οι πληροφορίες του παραπάνω σημειώματος στηρίχτηκαν στο ένθετο της έκδοσης του Per Incantamento που κυκλοφόρησε το 1998 με το περιοδικό Μετρό.


Share this post

Link to post
Share on other sites

and some info about Emilia Ottaviano (again in Greek):


Η Κάτω Ιταλία... ανάμεσά μας


Η Εμίλια Οταβιάνο, την οποία θα δούμε αυτό (και τα δύο επόμενα) τριήμερα μαζί με τον Χρήστο Θηβαίο στη μουσική σκηνή «Δίπλα στο Ποτάμι», έχει μια... καρμική σχέση με την Ελλάδα. Κατ' αρχάς η τέως τραγουδίστρια του γκρουπ Ghetonia (Κάτω Ιταλία), η οποία από το 1999 ακολουθεί σόλο καριέρα, ηχογράφησε πρόσφατα τον πρώτο της προσωπικό δίσκο στην Ελλάδα («La donna e la Luna», Λύρα) με παραδοσιακά (κυρίως) τραγούδια από την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ελλάδα και την Κύπρο, σε ενορχήστρωση Κώστα Βόμβολου, με τη συμμετοχή του Χρήστου Θηβαίου, του Αργύρη Μπακιρτζή και του Δώρου Δημοσθένους. Η φωνή της έχει εκείνη την ιδιαίτερη χροιά που χαρακτηρίζει τις παραδοσιακές τραγουδίστριες της Κάτω Ιταλίας, ένα πραγματικά ιδιόμορφο μέταλλο που πρώτη φορά ανακάλυψε κι έφερε στα μέρη μας ο Χρήστος Θηβαίος. Η Εμίλια συμμετείχε το 2000 στον δίσκο των Συνήθων Υπόπτων «Είμαι αυτό που κυνηγάω» (Λύρα) και τότε ίσως ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποιήσαμε ότι Κάτω Ιταλία και Ελλάδα είναι μια ανάσα απόσταση στον χάρτη της Ευρώπης. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που η Ελλάδα μπλέχτηκε στα σχέδια της Εμίλια. Αρκετά χρόνια πριν, η 16χρονη κοπελίτσα έφτανε στην Αθήνα ως μέλος της χορευτικής ομάδας Skene di Lece, που περιόδευε ανά την Ευρώπη - η καριέρα της ξεκίνησε από τον χορό. Εδώ γνωρίστηκε με τους μετέπειτα συνεργάτες της, τους μουσικούς του γκρουπ Ghetonia, οι οποίοι έγιναν αφορμή να μοιράσει τις δραστηριότητές της μεταξύ τραγουδιού και χορού. Κάποιες φορές μάλιστα πήρε μέρος σε παραστάσεις με τη διπλή ιδιότητα της χορεύτριας που τραγουδάει (σε εμφανίσεις στη Rai, στο Μπάρι, στη Βαγδάτη, στη Γερμανία και αλλού).

Με τους Ghetonia συμμετείχε σε πολλά φεστιβάλ στην Ιταλία και στο εξωτερικό και κυκλοφόρησε τα άλμπουμ «Malia per incantamento», «Mari e lune a est del sud» (τραγούδια από τα ελληνόφωνα χωριά της Κάτω Ιταλίας). Η τελευταία της δουλειά, πριν από το τωρινό άλμπουμ, είναι το «Matinate», όπου συνεργάστηκε με μερικούς από τους καλύτερους Ιταλούς μουσικούς.

Share this post

Link to post
Share on other sites

Να'σατε καλα ρε παιδια

Thank you very much dear friends

that's what amazing me (again and again) in Dalaras-every time you have something new to learn,to look for,to add to what you already know

so thank you again for your great work,i've learned another things from you...



Share this post

Link to post
Share on other sites

Εγώ προσωπικά ξετρελάθηκα με το τραγουδάκι αυτο. Το είχα ακούσει στην αυθεντική του εκτέλεση πολλά χρόνια πριν το πεί ο Γιώργος στο Ηρώδειο. Μάλιστα εχω κάνει και μία διασκευή των στίχων στα Ελληνικά. Η έμπνευση μου ήρθε απο την εκτέλεση του Γιώργου φυσικα. Απο το νέο έτος θα είναι στη διάθεση σας για σχόλια και εντυπώσεις.

Εύχομαι σε όλους τους Νταλαρόφιλους και μή

Χρόνια πολλά και καλές υπόλοιπες γιορτές

Share this post

Link to post
Share on other sites
The song is written by Roberto Licci

Μια ερώτηση: γιατί στο βιβλιαράκι του CD αντί για το συνθέτη γράφει "Copyright control"; :blink:

Share this post

Link to post
Share on other sites
The song is written by Roberto Licci

Μια ερώτηση: γιατί στο βιβλιαράκι του CD αντί για το συνθέτη γράφει "Copyright control"; :blink:

Με βάση την αποψινή εκπομπή στην ΕΤ3, έχουμε νέα ονόματα για τους δημιουργούς του τραγουδιού Is oria-mu. Ως τώρα ξέραμε οτι το τραγούδι το έχει γράψει ο Roberto Licci.

Στην αποψινή εκπομπή στην ΕΤ3 όμως ("Η Μεσόγειος του Γιώργου Νταλάρα") αναφέρεται ως συνθέτης ο Salvatore Cotardo και στιχουργός ο Vito Domenico Palumbo.

’βυσσος η προέλευση αυτού του τραγουδιού.. :):)

Share this post

Link to post
Share on other sites


Ενα παραμύθι αλλιώτικο από τάλλα Oι encardia εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στη δισκογραφία τα τέλη του 2004 με το δίσκο agapi mou fidella που η αποδοχή του από τον τύπο,τα μέσα επικοινωνίας και το ελληνικό κοινό ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

Δύο χρόνια μετά και ύστερα απο περισσότερες από εκατό ζωντανές εμφανίσεις σόλη την Ελλάδα, μας παρουσιάζουν τη δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά με τον τίτλο το παραμύθι της ταραντούλας (μελωδικό καράβι-Ιανουάριος 2007). Ενα CD με ιδιαίτερη σημασία αφού πέρα από τον προσωπικό, δυναμικό και ανανεωμένο ήχο του συγκροτήματος παρουσιάζονται για πρώτη φορά στα δεδομένα της ελληνικής δισκογραφίας και δύο βετεράνοι της Σαλεντινής μουσικής παράδοσης, ο Roberto Licci και ο Giovanni Avantaggiato και μαζί τους δυο ακόμη μέλη του συγκροτήματος Ghetonia o Emanuele Licci και o Salvatore Cotardo.

Ενα μωσαϊκό ιταλικών διαλέκτων, οι στίχοι των τραγουδιών μας ταξιδεύουν μαζί με ακορντεόν, ταμπορέλλα-ντέφια, μαντολίνα, καστανιέτες, νταούλια, κιθάρες, φυσαρμόνικες, κόντρα μπάσο και πάνω απ΄όλα φωνές!! φωνές από παντού!!! καλή ακρόαση!!

Share this post

Link to post
Share on other sites

From Eleftherotypia 12.03.2007

Ο μουσικός Ρομπέρτο Λίτσι και η προσπάθειά του να διασώσει τη διάλεκτο griko στην Ιταλία

«Κάθε φορά που τραγουδάω γκρεκάνικα συγκινούμαι...»



Ο Ρομπέρτο Λίτσι μιλάει για την πατρίδα του το Σαλέντο, για τη διάσωση της διαλέκτου griko στον μέλλοντα χρόνο, για τις ελληνικές μνήμες στη συνείδηση των κατοίκων, για τη μουσική που ακούγεται ακόμη στα χωριά και τις κωμοπόλεις της νότιας Ιταλίας. Το φωτεινό βλέμμα και το απεριόριστο χαμόγελό του, κάθε στιγμή που προσπαθώ να του μιλήσω -αδέξια- στα γκρεκάνικα, μαρτυρούν την καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία του: δεν βιάζεται να διεκδικήσει την ιδιαιτερότητα της ελληνόφωνης κοινότητας στην Απουλία και την Καλαβρία, αλλά δηλώνει μουσικός και ταυτόχρονα φορέας της μακραίωνης πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου του, που «απαιτεί τη λεπτή χρήση της, την αναπαραγωγή της με γνώση. Είναι το ίδιο εύθραυστη όσο και ανθεκτική».

Γεννημένος στην Καλημέρα, νοτίως του Λέτσε, και μεγαλωμένος σε οικογένεια ελληνόφωνων, γνωρίζει καλά τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της ταυτότητάς του. «Ντρεπόμασταν τα παλιά χρόνια γιατί η διάλεκτός μας θεωρούνταν υποδεέστερη και δήλωνε μειωμένο κοινωνικό επίπεδο», εξηγεί ενθυμούμενος τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια της Ιταλίας, όταν η διαφορετικότητα (που αφορούσε όλες τις γλωσσικές μειονότητες της χώρας) ήταν επισήμως απορριπτέα. Το 1992 ίδρυσε τους Ghetonia, ένα μουσικό συγκρότημα που εξακολουθεί να διερευνά τη μουσική παράδοση, να δίνει συναυλίες, να ηχογραφεί δίσκους. Κυρίως όμως να επηρεάζει τις επιλογές νεότερων συγκροτημάτων από την πάλαι ποτέ Magna Grecia, που επιστρέφουν στα γκρεκάνικα τραγούδια, ανακαλύπτουν πάλι τις μελωδίες και τους ρυθμούς των προγόνων τους, χαίρονται να δηλώνουν «imesta griki».

- Τι σημαίνει παράδοση για την ελληνόφωνη νότια Ιταλία;

«Η παράδοση ξεπερνάει την έννοια της μνήμης στα χρόνια που ακολουθούν. Είναι μια ρίζα για κάθε άνθρωπο. Ισως κιόλας μπορώ να ορίσω την έννοια της παράδοσης ως βασικό συστατικό δημιουργίας στη σημερινή εποχή όπου τα πάντα κινούνται, έρχονται και παρέρχονται, με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Για μένα προσωπικά αλλά και για το συγκρότημά μου, η μουσική κληρονομιά είναι ο οδηγός μας για το αύριο. Στεκόμαστε λοιπόν σ' αυτό το σημείο παρ' ότι γνωρίζουμε ότι θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε διαφορετικά, να κάνουμε άλλες καλλιτεχνικές επιλογές. Ομως, υπηρετούμε πιστά τη λαϊκή μουσική, τις μελωδίες των προγόνων μας. Κάθε φορά που τραγουδώ στα γκρεκάνικα, συγκινούμαι...».

Πείσμα και πίστη

- Πώς κρίνετε τις νέες προσπάθειες, την εξωστρέφεια που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια ως προς τη γλώσσα, τη μουσική, τα έθιμα των ελληνόφωνων;

«Είναι σημαντικό ότι όλα αυτά συμβαίνουν μεταξύ των ανθρώπων αυτής της κοινότητας. Υπάρχει πείσμα, ανάγκη αλλά και πίστη στην αναζωογόνηση αυτής της κουλτούρας. Γι' αυτό και η αισιοδοξία που παρατηρείται από όλους όσοι δεν θέλουν να εγκαταλείψουν το παρελθόν τους. Ως προς τη γλώσσα, ήταν καταστροφική η πολιτική του ιταλικού κράτους απέναντι στις διαλέκτους ενώ, στην περίπτωση της griko, σήμερα δεν έγινε εφικτό να ομιλείται από τους ανθρώπους στην καθημερινή ζωή τους. Εχει σημασία να συνεχιστεί η χρήση της από ομιλητές, να διδάσκεται ώστε να επιζήσει. Υπάρχει συνάφεια στο να πηγαίνεις στην αγορά και να ζητάς από τον καταστηματάρχη "ligo psomi ce ligo crea" έως το ν' ακούς την αυθεντική μουσική, τις πίτσικες, τις ταραντέλες, και να έχεις εμπειρία των εθίμων της περιοχής».

- Οι Ghetonia συμμετέχουν συνειδητά σ' αυτή την προσπάθεια;

«Βεβαίως, ο στόχος μας είναι να διασώσουμε τα τραγούδια, να ηχογραφούνται σε δίσκους, να γίνονται συναυλίες, να διδάσκονται στα σχολεία. Οχι μόνον εμείς αλλά και άλλοι Σαλεντινοί μουσικοί και τραγουδοποιοί έχουν αυτές τις επιδιώξεις. Το να τραγουδάς στην griko είναι πάντοτε συγκινητική εμπειρία...».

- Ωστόσο, συμβαίνει κάποτε να υπάρχουν παραφθορές, να αλλοιώνεται;

«Ασχολούμαι επαγγελματικά με τη μουσική της Grecia Salentina από τις αρχές της δεκαετίας του '70. Οσο γυρίζουμε προς τα πίσω, στις παλαιότερες γενιές, βρίσκουμε αυθεντικότερες προσεγγίσεις. Είναι λογικό όμως να μικραίνει η δυνατότητα ανανέωσης από νεότερους φορείς της μουσικής μας παράδοσης. Εγώ προσωπικά ξεκίνησα έχοντας στο μυαλό μου να προσφέρω την παράδοση σ' αυτούς που είτε δεν μπορούσαν να την προσεγγίσουν είτε σ' αυτούς που δεν θα ήθελαν. Αρχικά δεν υπήρχε κοινό. Μόνον τα γεροντάκια ενδιαφέρονταν».

- Τα καταφέρατε, απ' ό,τι φαίνεται...

«Μπορώ ν' απαντήσω θετικά σ' αυτό. Δεν έχω πάψει να προκαλώ τους νεότερους μουσικούς να σταθούν απέναντι στη μουσική του τόπου μας, να δοκιμαστούν και, γιατί όχι, να διεισδύσουν περισσότερο. Σιγά σιγά τα πράγματα βελτιώνονται αλλάζοντας, παράλληλα, την αντίληψη πολλών ανθρώπων για τη σημασία της εθνοτικής ομάδας».

Griko στα σχολεία

- Τελικά έχουν βρεθεί τρόποι επιβίωσης της ελληνόφωνης ταυτότητας;

«Οι διάφορες γιορτές, οι εκδηλώσεις, τα φεστιβάλ λαμβάνουν χώρα με αυτή την προοπτική. Δεν νομίζω ότι ως προς τα θρησκευτικά ζητήματα υπάρχει περίπτωση κάποιας αλλαγής (σ.σ.: εννοεί την επαναφορά του ορθόδοξου δόγματος) αφού ζούμε υπό τη σκέπη της παπικής Ρώμης... Ας μην ξεχνάμε ότι το Βατικανό δημιούργησε πολλά τετελεσμένα, σαφώς καταστροφικά, για τους ελληνόφωνους στο παρελθόν».

- Υπάρχει όμως αισιοδοξία από το γεγονός της οικονομικής ανάπτυξης, τους ευεργετικούς νόμους του ιταλικού κράτους, αλλά και την ελληνική συμβολή.

«Συμφωνώ. Ολα αυτά αντικατοπτρίζονται στην εκπαιδευτική πολιτική. Νέοι σε ηλικία δάσκαλοι, καταγόμενοι από το Σαλέντο, εργάζονται στα σχολεία της περιοχής μαθαίνοντας στα παιδιά την griko. Παράλληλα, διδάσκεται η νέα ελληνική ως γλώσσα της μητέρας-πατρίδας. Είναι πολύ ωραία η μελέτη και των δύο, ανιχνεύονται οι ομοιότητες, λειτουργούν αλληλοβοηθητικά. Γνωρίζουμε πολύ καλά τους κινδύνους για την griko, είμαστε όλοι ευαισθητοποιημένοι. Αποτελεί θαύμα το γεγονός ότι έχει επιβιώσει στο πέρασμα των αιώνων. Η διάλεκτός μας είναι ταυτότητα για εμάς, αυτό θα ήθελα να το σημειώσετε...».

- Σκοπεύετε να συνεχίσετε με γκρεκάνικους στίχους στα τραγούδια σας;

«Οι Ghetonia συμβάλλουν σ' όλα αυτά επιμένοντας να τραγουδούν μόνο στη διάλεκτο. Το ίδιο σκεφτόμαστε για τη μουσική που παίζουμε στους δίσκους μας αλλά και στις συναυλίες. Ξέρετε, εμείς δεν έχουμε μπροστά μας παρτιτούρες γιατί ανεβαίνουμε στη σκηνή έχοντας αποτυπωμένες τις νότες στο μυαλό και στην ψυχή μας».

Γούστο και αισθητική

- Συμπάσχετε με τους «εκμοντερνιστές» ή με τους «συντηρητικούς» στη χρήση της ιταλιώτικης μουσικής κληρονομιάς;

«Φέρουμε μέσα μας αυτή την κληρονομιά. Το ζητούμενο βρίσκεται στον τρόπο που τη χειριζόμαστε. Θεωρώ επικίνδυνη την "ελαφρά" προσέγγιση αυτών των τραγουδιών. Από την άλλη πλευρά, δεν είναι κακό να προσπαθούμε να βρίσκουμε νέους δρόμους, να ξανακούμε τους παλιούς ήχους με καινούργια αντίληψη».

- Πώς όμως ισορροπούν όλα αυτά;

«Με παρονομαστή το γούστο, την αισθητική μας... Αυτό αρκεί. Δεν καταλαβαίνω τον όρο "εκμοντερνισμός" στην παράδοση. Διαφωνώ με τη χρήση άλλων οργάνων, ψηφιακών συσκευών και τα λοιπά, για την αναδημιουργία αυτών των τραγουδιών...».

- Συνεργάζεστε και με συγκροτήματα σαν τους Mala Lingua, μια ομάδα νέων παιδιών από την Καλημέρα, αλλά και με τους Ελληνες Encardia. Πιστεύετε στην ουσία αυτών των διαφορετικών προσεγγίσεων στη σαλεντινή μουσική;

«Υπάρχουν πολλά μουσικά σχήματα στο Σαλέντο που δεν προσδοκούν τίποτε περισσότερο από το να παίζουν μουσική. Οι Mala Lingua που αναφέρατε, είναι πράγματι μουσικοί με ουσιαστικό ενδιαφέρον για την παράδοση, τη μελετούν, την προσεγγίζουν με σεβασμό. Πάνω απ' όλα, έχει σημασία κανείς να "αγγίζει" τη μουσική μας με λεπτότητα, σεβασμό, ντελικάτη πρόθεση. Οταν συμβαίνει το αντίστροφο, θυμώνω πραγματικά. Ελπίζω να με συμμερίζεστε...».,id=61553636

Share this post

Link to post
Share on other sites

Μια και το βρήκα ψάχνοντας διάφορα, βάζω το Link να το έχουμε... :music:

Ghetonia - Is oriamu

Share this post

Link to post
Share on other sites
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Sign in to follow this  
Followers 0