Michael

"Μισητά" τραγούδια

10 posts in this topic

Μόλις έριξα μια ματιά στο Φόρουμ για την Αλεξίου. Εκεί ανακάλυψα ένα ενδιαφέρον θέμα με τίτλο "Μισητό τραγούδι?" (βλ. http://harisalexiou.10.forumer.com/viewtop...der=asc&start=0 )

Αποφάσισα να το ... κλέψω για να το βάλω και εδώ. ;)

Μεταφέρω αποσπασματικά τι γράφει αυτός (ή αυτή) που το άνοιξε:

«Ποιό τραγούδι ή τραγούδια μισείτε? Υπάρχουν τραγούδια που όταν τα πετυχαίνετε στο ραδιόφωνο λέτε "Γαμώτο, αυτή τη σαχλαμάρα θα ακούσουμε τώρα?" , και το αλλάζετε αμέσως?»

Απλώς σκέφτηκα να βάλω σε εισαγωγικά τη λέξη "μισητά" (τραγούδια) γιατί δικαιολογημένα κάποιος θα μπορούσε να πει ότι το να μη μου αρέσει ένα τραγούδι δεν (θα έπρεπε να) είναι θέμα μίσους. Πάντως νομίζω ότι όλοι καταλαβαίνουμε πως εδώ ο όρος χρησιμοποιείται με την ευρύτερη έννοια: τραγούδια που δεν μας αρέσουν καθόλου, που συχαινόμαστε, που μας προκαλούν πλήξη κ.λπ.

Ας σημειωθεί ότι στο Φόρουμ για την Αλεξίου αναφέρονται και αρκετά τραγούδια που έχει ερμηνεύσει η ίδια η Αλεξίου! Αντίθετα, εγώ προσωπικά θα προσπαθήσω εδώ να αποφύγω την αναφορά σε τραγούδια με τον Νταλάρα - απλώς για να μην προκαλέσω. ;)

Στο αρχικό θέμα έγινε η πρόταση να λαμβάνονται υπόψη μόνο "έντεχνα" τραγούδια («Και προσέξτε, μην αρχίσετε να λέτε τραγούδια του τύπου "Μωρό μου σόρυ" και "Γκούτσι φόρεμα", εννοώ τραγούδια απ' τα ανήκοντα στο χώρο του "εντέχνου".»). Ομολογώ ότι εμένα θα με ενδιέφερε γενικά να μάθω ποιο συγκεκριμένο τραγούδι μισείτε (είτε "έντεχνο" είτε όχι).

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ας αρχίσω λοιπόν ο ίδιος με μερικά παραδείγματα ("έντεχνα" [???] τραγούδια κυρίως):

1. "Ώπα, είπα, λέω" (Σταμάτης Κραουνάκης / Γιώργος Μανιώτης) με την Πρωτοψάλτη

Αστείρευτη πηγή "μισητών τραγουδιών" είναι για μένα ο Κραουνάκης, αλλά αυτό είναι ιδιαίτερα χαζό και ρηχό και το έπαιζαν τόσο πολύ στο ραδιόφωνο.

2. "Κιβωτός" (Στ. Κραουνάκης / Λίνα Νικολακοπούλου), πάλι με την Πρωτοψάλτη ("Έχω μια Κιβωτό που πιάνει τα εκατό ..." κ.λπ.)

Ένα βαλσάκι με τελείως ανούσια μελωδία (και στίχους που δεν μου λένε τίποτα ).

3. "Ταμπού" (Γιώργος Χατζηνάσιος / Λίνα Νικολακοπούλου), τραγουδούν οι Γαλάνη, Τσανακλίδου, Χατζηνάσιος

Καμιά φορά και ο Χατζηνάσιος έχει γράψει μουσικές σαχλαμάρες σε στυλ Κραουνάκη. Αυτό είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι στίχοι της Νικολακοπούλου - όπως τις περισσότερες φορές - κουλτουριάρικες/ακαταλαβίστικες ("Όλα τα θέλουμ όλα / γιατί έχουμ αντοχή / για σχέσεις καραμπόλα / και νύχτες ΙΧ" κ.λπ.).

Και αυτό το τραγούδι διάλεξα γιατί προβλήθηκε τόσο πολύ στο ραδιόφωνο.

4. "Πάρε πασά μου" (Λάκης Παπαδόπουλος / Μαριανίνα Κριεζή), ντουέτο της Ελένης Δήμου με τον συνθέτη

Ανανγνωρίζω ότι ο Λάκης Παπαδόπουλους κατά καιρούς έχει γράψει και ωραία τραγούδια (λ.χ. "Το παλιό μου παλτό" με τον Δάντη, αλλά και το "Θέλω να γυρίσω" με τον Νταλάρα κ.ά.). Συνήθως όμως και αυτός είναι για μένα μάστορας της σαχλαμάρας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το θρυλικό "Πάρε πασά μου" ("την οδοντόβουρτσά μου / Δως μου κι εσύ / τη μοναξιά σου τη μισή" κ.λπ.). Ισάξια η χαζομάρα της μουσικής με εκείνη των στίχων. Η Κριεζή έχει γράψει πολλούς πραγματικά πανέμορφους στίχους, αλλά αυτοί είναι χάλια ....

5. "Ρίτα - Ριτάκι" (μουσική - στίχοι - ερμηνεία: αδελφοί Κατσιμίχα):

Γενικά δεν μου αρέσουν καθόλου οι Κατσιμιχαίοι (ούτε ως εμρηνευτές ούτε ως δημιουργοί). Διάλεξα το συγκεκριμένο τραγούδι γιατί και αυτό έγινε (τελείως αδικαιολόγητα κατά τη γνώμη μου) μεγάλη επιτυχία: Χαζή μουσική και γελοίοι στίχοι: Τι μας ενοχλούν με την ιστορία ενός 45άρη που γίνεται ρεζίλι λέγοντάς μας με τόσο γελοίο τρόπο τα παράπονά του γιατί "αγάπησε ένα μωρό, τη Ρίτα", τη "Ρίτα, 18 χρονών" κ.λπ.;;;; Έλεος! .... Τι κατάντια του ελληνικού τραγουδιού .... :blink:

Αρκετά προς το παρόν. ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Με το που σκεφτόμαι ορισμένα τραγούδια που δεν μου αρέσουν συνειδητοποιώ ότι τις περισσότερες φορές δεν πρόκειται για μεμονωμένα παραδείγματα αλλά για κομμάτια που αντιπροσωπεύουν και αρκετά άλλα "συγγενικά" έργα (παρόμοιου ύφους, του ίδιου συνθέτη, με τον ίδιο ερμηνευτή κ.λπ.) για τα οποία έχω την ίδια αρνητική γνώμη. Αυτό ισχύει για τα πέντε παραπάνω τραγούδια όπως και για τα σημερινά:

1. "Πάμε γι άλλες πολιτείες" (Σταμάτης Σπανουδάκης) με την Ελένη Βιτάλη:

Ως στιχουργός ο Σπανουδάκης δεν είναι κακός. Αλλά τα περισσότερα τραγούδια του χαρακτηρίζονται από μια τεράστια μουσική πενία: Σπάνια υπάρχει μια ουσιαστική μελωδική ιδέα (οι συνθέσεις είναι συνήθως τελείως ρηχές και απλοϊκές) και η ενοχρήστρωση είναι σχεδόν πάντα ανύπαρκτη: Ο ήχος ενός συνθεσάιζερ ακούγεται κατά κανόνα, εμπλουτισμένος στην καλύτερη περίπτωση με ένα κλαρίνο. Το αποτέλεσμα είναι τελείως άψυχα κομμάτια. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και το γνωστό "Πάμε γι άλλες πολιτείες". Ούτε μια Βιτάλη μπορεί να "σώσει" ένα τόσο αδύνατο κομμάτι.

2. "Ας κρατήσουν οι χοροί" (Μουσική / στίχοι / ερμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος):

Χάλια - όπως είναι για μένα όλο το έργο του Σαββόπουλου (με εξαίρεση 1 ή 2 τραγούδια) και βέβαια και η "ερμηνεία" από τον ίδιο. Από τότε που μια Ελληνίδα μου είπε ότι και αυτή δεν αντέχει τον Σαββόπουλο και τα τραγούδια του ξέρω ότι μάλλον δεν φταίει που είμαι ξένος. (Παλιότερα είχα την εντύπωση πως όλοι οι Έλληνες λατρεύουν τον Σαββόπουλο ...)

3. "Κοντρόλ" (Θάνος Μικρούτσικος / Κώστας Τριπολίτης) με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου:

Σαν το προηγούμενο και αυτό είναι ένα τραγούδι που κάποια εποχή το έπαιζαν συνεχώς στο ραδιόφωνο. Ένα από τα (όχι λίγα) παραδείγματα άσχημης μουσικής του Μικρούτσικου - σε συνδυασμό με απαίσιους στίχους του Τριπολίτη("Αγάπησα μια γυναίκα-ευνούχο / με ψηλό τακούνι και πέτσινο ρούχο / (κ.λπ.) // Έχω τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων σου / του οργασμού, της πείνας σου, της μάρκας των τσιγάρων σου.") Και ερμηνευμένο αυτό το "αριστούργημα" με το γνωστό χλιμίντρισμα του Παπακωνσταντίνου.

4. "Υδροχόος" (Βάσω Αλαγιάννη / Μανώλης Ρασούλης) με τον Νίκο Παπάζογλου ("Μπαίνουμε στον Υδροχόο / και θ αμάψουμε φωτιές ..."):

Ωραία ενορχήστρωση έχει το κομμάτι. Κατά τα άλλα όμως: Μονότονη μουσική δίχως έμπνευση, ανούσιοι, ψευδο-φιλοσοφικοί στίχοι (σε αυτό είναι αξεπέραστος ο Ρασούλης) και πάνω απ όλα μια ερμηνεία από τις πιο άσχημες φωνές που έχει βγάλει ποτέ η Ελλάδα.

5. "Ερηνούλα μου (Delenda est)" (Δήμος Μούτσης / Κώστας Τριπολίτης) με τον ίδιο τον Μούτση:

Ένα κομμάτι από την εποχή που ο Μούτσης άρχισε να ενοχλεί ακροατές σαν κι εμένα με την άσχημη φωνή του και με εξίσου άσχημα τραγούδια. Ναι, για απίστευτη ενόχληση επρόκειτο επειδή για κάποιο χρονικό διάστημα ήταν αδύνατον να γλιτώσεις από τραγούδια σαν την "Ερηνούλα" όποτε άνοιγες το ραδιόφωνο: "Πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα και οι μισθοφόροι που σε κυβερνούν" κ.λπ.κ.λπ. Ποιος δεν το έχει ακούσει άπειρες φορές; Να τι σημαίνει "πλύση εγκεφάλου (= αυτιών)" από τα ΜΜΕ. Όσο κι αν θέλεις να ξεχάσεις κομμάτια σαν αυτό ή τόσα άλλα του "τραγουδιοποιού" Μούτση ("Το όνειρο", "Κύριε Τζαφόλια" κ.λπ.) δεν το μπορείς λόγω της τόσο επίμονης προβολής τους η οποία έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στα αυτιά. Φρίκη!!!!! ;)

Ουφφ! Καιρός θα ήταν ύστερα από αυτή την μαζοχιστική ενασχόληση με όλα αυτά τα τραγούδια-τέρατα να γράψω πάλι για κάποιο "Ξεχασμένο διαμάντι". ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Γεια σου Μιχάλη!

Πολύ ενδιαφέρουσες οι απόψεις σου, ως συνήθως! Μου αρέσει μου δε διστάζεις να πεις την (αρνητική) γνώμη σου ακόμα και για "ιερά τέρατα" της ελληνκής μουσικής (όπως ο Σαββόπουλος) ή να αμφισβητείς, κάτα κάποιον τρόπο, το σύστημα αξιών που θεωρεί το "έντεχνο" οπωσδήποτε "καλό" και "ποιοτικό" ενώ απορρίπτει εκ των προτέρων το λεγόμενο "εμπορικό" ως "κατώτερο".

Τώρα για τη στιχουργία....Σίγουρα, οι στίχοι στα πολλά από τα σύγχρονα (και ίσως και τα παλιότερα) λαϊκοπόπ σουξέ είναι γεμάτοι κλισέ και ακράτητος συναισθηματισμός ("καψούρα"), αλλά και οι στίχοι στα πολλά από τα σύγχρονα "έντεχνα" εμένα προσωπικά μου φαίνονται εξίσου ρηχοί, κάτω από το ευπρεπές "ποιητικό" ένδυμά τους.

Σχετικά με τη στιχουργία, παραθέτω ένα άρθρο για τη σύγρονη λαϊκή μουσική, από το διαδικτυακό περιοδικό ¨Κλίκα">

http://www.klika.gr/cms/index.php?option=c...id=69&Itemid=41

Ελπίζω να δουλεύει το link!

Eva

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εγω παλι θα διαφωνησω σ'ενα σημειο μαζι σου Michael...

Γιατι να μην αναφερθεις σε τραγουδια που εχει τραγουδησει ο Γιωργος; Εχει πει κι αυτος κατα καιρους κατι...''πατατες''.... :pity:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ωπα! Τι δηλώσεις είναι αυτές γωγώ??? :mad::wacko::music:

Να υποθέσω (ή να τονίσω ίσως) ότι το το συγκεκριμένο topic αναφέρεται σε προσωπικές-υποκειμενικές απόψεις και όχι σε αντικειμενικές, ε? Σίγουρα θα μου απαντήσετε όλοι καταφατικά, αφού όλο το forum λειτουργεί με προσωπικές απόψεις. Με συγχωρείτε που το διευκρινίζω, αλλά το κάνω για να το συνειδητοποιήσω κι εγώ, για να "συνέλθω" -αν θέλετε- από απόψεις που είναι εντελώς μηδενιστικές και που απαξιώνουν το έργο κάποιων ανθρώπων που αποτελούν αξιοσημείωτο κεφάλαιο στην ελληνική μουσική.

Τώρα, όσον αφορά το θέμα μας, επειδή μόλις γύρισα από διακοπές, θα επανέλθω την επόμενη φορά... :music::music::pity:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το μοναδικό μισητό τραγούδι που έχει πει ο Γιώργος στην επίσημη δισκογραφία του, για μένα είναι το "Αυτός είσαι"! (Επιτέλους βρήκα κι εγώ ένα... :lol: :lol: )

’λλο ένα είναι το "Κάθε βράδυ του Σαββάτου" που είπε στην Αρένα (το άκουγα κι έβριζα! :blink: :blink: )

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γεια σου Μιχάλη!

Πολύ ενδιαφέρουσες οι απόψεις σου, ως συνήθως! Μου αρέσει μου δε διστάζεις να πεις την (αρνητική) γνώμη σου ακόμα και για "ιερά τέρατα" της ελληνκής μουσικής (όπως ο Σαββόπουλος) ή να αμφισβητείς, κάτα κάποιον τρόπο, το σύστημα αξιών που θεωρεί το "έντεχνο" οπωσδήποτε  "καλό" και "ποιοτικό"  ενώ απορρίπτει εκ των προτέρων το λεγόμενο "εμπορικό" ως "κατώτερο".

Eva, σ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. :) Και πολύ εύστοχα περιγράφεις αυτό που αμφισβητώ. Αυτή η αμφισβήτηση του σύστηματος αξιών είναι ίσως η βασική "φιλοσοφία" μου σχετικά με το πώς κρίνω την ελληνική μουσική. :)

Τώρα για τη στιχουργία....Σίγουρα, οι στίχοι στα πολλά από τα σύγχρονα (και ίσως και τα παλιότερα) λαϊκοπόπ σουξέ είναι γεμάτοι κλισέ και ακράτητος συναισθηματισμός ("καψούρα"), αλλά και οι στίχοι στα πολλά από τα σύγχρονα "έντεχνα" εμένα προσωπικά μου φαίνονται εξίσου ρηχοί, κάτω από το ευπρεπές "ποιητικό" ένδυμά τους.

Όσο για τους στίχους: Εμένα όλο και πιο πολύ μου αρέσουν οι απλοί (μα συνάμα σοβαροί) στίχοι. (Και αυτό παρ όλο που με την πρόοδο στην εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας θα περίμενε κανείς μάλλον το αντίθετο, δηλαδή οι προτιμήσεις σου να είναι στην αρχή λ.χ. οι στίχοι ενός απλού λαϊκού τραγουδιού και με την πάροδο του χρόνου να φτάσεις π.χ. στον Ελύτη και τον Σεφέρη. Αλλά στη δική μου περίπτωση συνέβη μάλλον το αντίθετο. :lol:)

Σχετικά με τη στιχουργία, παραθέτω ένα άρθρο για τη σύγρονη λαϊκή μουσική, από το διαδικτυακό περιοδικό ¨Κλίκα">

http://www.klika.gr/cms/index.php?option=c...id=69&Itemid=41

Ελπίζω να δουλεύει το link!

Toυλάχιστον για μένα δυστυχώς δεν δουλεύει. (Αλλά θα ψάξω το άρθρο μόνος μου.)

_____________

Εγω παλι θα διαφωνησω σ'ενα σημειο μαζι σου Michael...

Γιατι να μην αναφερθεις σε τραγουδια που εχει τραγουδησει ο Γιωργος; Εχει πει κι αυτος κατα καιρους κατι...''πατατες''.... :)

Σε όσους επισκέπτονται το Φόρουμ έτσι κι αλλιώς είναι λίγο-πολύ γνωστό ποια τραγούδια με τον Νταλάρα μού αρέσουν λιγότερο (ή ακόμα και καθόλου). (Βλ. λ.χ. τι έγραψα πριν από λίγο για τα δύο τραγούδια στο CD "Ανεμόπτερο". :) ). Αλλά και τέτοια κομμάτια πιο πολύ με αφήνουν αδιάφορο από το να τα έλεγα "μισητά". Σχεδόν όλα τα παραπάνω τραγούδια (εκείνα που τα θεωρώ "μισητά") τα χαρακτηρίζει μια επίμονη, ενοχλητική προβολή στο ραδιόφωνο (κάποτε στο παρελθόν) - δηλαδή δεν μπορούσες να τους αγνοήσεις· και μπορεί αυτό να μην το παρατήρησα στον ίδιο βαθμό ως προς κάποια τραγούδια με τον Νταλάρα τα οποία δεν εκτιμώ. Ή ίσως οφείλεται και στη φωνή του Νταλάρα η οποία συνήθως προσδίδει και στα πιο αδύνατα κομμάτια κάποια αξία. Δεν ξέρω.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Εγω παλι θα διαφωνησω σ'ενα σημειο μαζι σου Michael...

Γιατι να μην αναφερθεις σε τραγουδια που εχει τραγουδησει ο Γιωργος; Εχει πει κι αυτος κατα καιρους κατι...''πατατες''.... :)

Εγώ πάλι θα διαφωνήσω σχετικά με τις πατάτες...

Ακόμα δεν έχω καταλάβει τι έχουν οι πατάτες και τις χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να περιγράψουμε κάτι όχι όμορφο, κάτι απαίσιο...

Προσωπικά θεωρώ τις πατάτες υπέροχες όπως κι αν είναι μαγειρεμένες , ειδικά τηγανητές...

Κι αυτό ισχύει και για πολλά άλλα ωραία πράγματα που συνηθίζεται να χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν κάτι άσχημο στη σημερινή εποχή , αλλά δεν θα ήθελα να επεκταθώ περισσότερο... :):) :lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δεν ξέρω αν είναι "μισητά" πάντως δεκάδες είναι τα βαρετά τραγούδια , που με το άκουσμα και μόνο της εισαγωγής, ανυπομονώ να έρθει το φινάλε.

Αυτή τη στιγμή όμως ένα μου έρχεται πρόχειρα στο νου.

"Καλή τύχη" του Απόστολου Καλδάρα σε όλες τις εκδοχές του... :D

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...