Sign in to follow this  
Followers 0
Vivian

Ένα γιατί....

13 posts in this topic

Και εδώ θα θέσω την ερώτηση λίγο διαφορετικά .Αποστόλη λες ΄΄κάποτε .. καλά λες ..Μια φορά και ένα καιρό δηλαδή . Πόσο καιρό έχει να τεθεί στο forum ένα θέμα συζήτησης που να προκαλέσει έναν εποικοδομητικό διάλογο με κύριο άξονα το ενδιαφέρον προς τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη και την μουσική;

Με έναν δεν γίνεται ποτέ διάλογος μονόλογος μόνο γίνεται . Που είναι όλα εκείνα τα μέλη που μια φορά και έναν καιρό έγραφαν απόψεις, εμπειρίες (και δεν εννοώ dedications) για την φωνή του, για τους δίσκους του, για τα τραγούδια του, για τις επιλογές του ..; Θα μου πεις είναι μερικά θέματα που τελικά μπορεί να τα είπαμε να τα συζητήσαμε να τα εξαντλήσαμε αν θες . αλλά πιστεύετε πως ένας καλλιτέχνης τέτοιου βεληνεκούς σε αφήνει ποτέ έτσι; Χωρίς να προκαλέσει την σκέψη σου και τις απόψεις σου; Από τις μουσικές του επιλογές να το δει κανείς μέχρι κάποια δήλωση που μπορεί να κάνει για κάποιο θέμα της σημερινής πραγματικότητας μπορεί να σου δώσει ΄΄τροφή΄΄ για πολλές πιστεύω συζητήσεις.

Είναι κρίμα αυτή η σελίδα με την τόση αξιόλογη πληροφορία που διαθέτει να πάει χαράμι . Και να φαίνονται στην επιφάνεια προσωπικές αντιπαραθέσεις και διενέξεις μελών. Το ότι το Internet προσφέρει την ελευθερία στον καθένα να καταθέτει τις απόψεις του και την γνώμη του είναι και καλό και κακό ταυτόχρονα. Στο χέρι μας είναι προς τα πού θα κατευθύνουμε τα ενδιαφέροντα μας και σε ποιες συζητήσεις θα συμμετέχουμε ή όχι. Και για να μην παρεξηγηθώ δεν το λέω με καμία διάθεση σνομπισμού καθαρά ρεαλιστικά μιλάω αυτή την στιγμή. Υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι μέσα εδώ που ο καθένας με τον δικό του τρόπο θα μπορούσε να προσφέρει σε αυτή την σελίδα και να την κάνει έναν πραγματικά ενδιαφέρον τόπο συνάντησης και συζήτησης. Σίγουρα δεν έχουμε όλοι τις ίδιες γνώσεις πάνω στην μουσική, την δισκογραφία αλλά αυτό τελικά πιστεύω πως είναι και το ενδιαφέρον. Ο καθένας από την δική του σκοπιά μπορεί να φωτίσει ένα θέμα, μια συζήτηση και να προκαλέσει το ενδιαφέρον τόσο το δικό μας όσο και του κάθε επισκέπτη που μπορεί να μπαίνει εδώ μέσα. Η συνάντηση του παλιού και του καινούργιου, η κατάθεση της εμπειρίας κάποιου άνθρώπου που τον παρακολουθεί χρόνια με ένα νέο παιδί που μόλις τον ανακάλυψε μπορεί πραγματικά να ΄΄ζωγραφίσει αυτή την σελίδα. Έχουμε την τιμή και την τύχη να θαυμάζουμε ένα καλλιτέχνη που κουβαλάει τέτοια ιστορία πάνω του που μέχρι μαθήματα ζωής τολμώ να πω πως μπορεί να μας δώσει Πραγματικά πιστεύω πως υπάρχουν αρκετοί χαρισματικοί άνθρωποι εδώ μέσα, που ενδεχομένως να μην έχουν δεχθεί την πραγματική πρόκληση που θα τους κάνει να καταθέσουν την δική τους άποψη. Και είναι κρίμα.

Από την άλλη πλευρά καλό είναι να υπάρχουν και κάποια θέματα λίγο πιο ανάλαφρα να το πω; Που θα μας κάνουν ίσως λίγο να ξεφεύγουμε ή να χαλαρώνουμε από εκεί και πέρα όμως στο χέρι μας είναι και πάλι το ξανά λέω, ποιες συζητήσεις θα έχουν τον πρώτο ή τον δεύτερο ρόλο σε αυτήν την σελίδα και που θα δοθεί το βάρος και το ενδιαφέρον μας.

Αν στο τέλος δεν δηλωθεί κάποιο ενδιαφέρον, ελεύθερος είναι ο καθένας από εμάς να συμμετέχει ή όχι, να επιλέξει να θέλει να είναι μέλος αυτής της κοινότητας ή όχι να αισθάνεται περήφανος που ανήκει σε μια τέτοια διαδυκτιακή παρέα ή όχι

Πραγματικά θα ήταν κρίμα να αφήσουμε τελικά να χαθεί μια τέτοια προσπάθεια που πιστεύω πως έγινε με τόση αγάπη για τον Γιώργο Νταλάρα. Να αφήσουμε να κατρακυλήσει και να πάρει μια μορφή αυτός ο διαδυκτιακός τόπος που μόνο στον Γιώργο Νταλάρα δεν θα αρμόζει.

Συγγνώμη αν σας κούρασα απλά ένιωσα την ανάγκη να εκφράσω κάποιες σκέψεις μου και ευχαριστώ τα παιδιά που με τα σχόλια τους μου έδωσαν την αφορμή να το κάνω.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αποστόλη , Μάρω , Ελίνα και όσοι άλλοι φίλοι αναφερθήκατε στην εικόνα του forum τις τελευταίες μέρες, βλέπω πως , λανθασμένα κατ'εμέ, έχετε απογοητευθεί από κάποια πράγματα.

Τι είναι αλήθεια αυτή η σελίδα;Δεν είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας ; Γιατί λοιπόν σας στενοχωρεί το γεγονός ότι κάποιοι έχουν διαλέξει ένα συγκεκριμένο τρόπο έκφρασης, διαφορετικό ίσως απ'το δικό σας ή το δικό μας;Μήπως και εκτός forum δεν αντιμετωπίζετε καθημερινά παρόμοιες καταστάσεις;

Παλαιότερα δεν είχαν παρατηρηθεί τέτοια φαινόμενα; ’λλαξε κάτι ; Έχασε κάτι η σελίδα; Όχι βέβαια...Που είναι αλήθεια όλοι αυτοί οι κομήτες που κατά καιρούς εισχώρησαν στο χώρο απλά και μόνο για να δημιουργήσουν προβλήματα; Πουθενά ....Η σελίδα μας όμως είναι στη θέση της.

Και εμείς , δόξα των Θεώ "είμαστε ακόμα εδώ...ζωντανοί..."

Που είναι αφιερωμένη αυτή η σελίδα; Στον μεγαλύτερο εν ζωή Έλληνα τραγουδιστή και στην Ελληνική μουσική γενικότερα.Έχετε δει την εικόνα της Ελληνικής μουσικής σήμερα; Δεν βγαίνουν σήμερα καλά τραγούδια; Ασφαλώς και βγαίνουν...Ποια ακούγονται περισσότερο όμως; Αυτά που φωνάζουν (όπως είπε κάποτε και ο ίδιος ο Νταλάρας) και φαντάζουν περισσότερο...

Πάντα πίστευα και πιστεύω πως οι αληθινές αξίες, εκτός από το ότι πρέπει να αναγνωρίζονται από όλους,σε όλους και σε όλα, έχουν τη δύναμη να φανούν και να σταθούν στο χρόνο από μόνες τους.Βρίσκουν τον τρόπο .Οι αληθινές αξίες είναι αυτόφωτες, δεν χρειάζονται ενισχυτικούς προβολείς.

Τη διετία 1989-1990 κυκλοφόρησαν μεταξύ άλλων τέσσερις δίσκοι. Ο δίσκος του Λευτέρη Πανταζή "Ταραχή" ο οποίος πούλησε 100.000 κομμάτια, ο δίσκος του ίδιου καλλιτέχνη "Τηλεπάθεια" που πούλησε 60.000 και ο δίσκος της ’ντζελας Δημητρίου "Εσύ τι λες" με 60.000 κομμάτια περίπου.

Κυκλοφόρησε και η "Μisa Criolla".'Εχετε πάει τελευταία σε κάποιο δισκάδικο να δείτε τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει και πόσο κοστίζει;

Κατ'αρχάς, αμφιβάλλω αν στα μεγάλα δισκοπωλεία υπάρχουν ακόμα οι τρεις πρώτοι δίσκοι.Κι αν υπάρχουν θα είναι στα stock.Στα αζήτητα δηλαδή. Έχετε δει πόσο κοστίζει ακόμα η "Misa Criolla" ή "Το χαμόγελο της Τζοκόντας" ή "Ο Επιτάφιος" ;Μήπως ξέρετε πόσο πούλησαν αυτά τα έργα όταν πρωτο κυκλοφόρησαν; Σας πληροφορώ, σχεδόν τίποτα.

Η ίδια κατάσταση και στο Μοναστηράκι.Οι τρεις πρώτοι δίσκοι , κάλλιστα θα βρεθούν στην τιμή του μισού έως 1 euro. Αν βρείτε τη "Misa Criolla" με ένα euro πάρτε το και για μένα, έτσι για να έχω ένα ακόμα αντίτυπο.

Τι στενοχωριέστε λοιπόν; Όταν ένα μεγάλο τραγούδι δεν ερμηνεύεται και δεν εκτελείται σωστά , ποιος χάνει, το τραγούδι; Ασφαλώς όχι. Το τραγούδι υπάρχει και έχει πάρει τη θέση του στην ιστορία.Το ίδιο συμβαίνει και σ'αυτή τη σελίδα...Η σελίδα υπάρχει....Οι εκτελεστές αλλάζουν...

Όταν βλέπετε τηλεόραση στο σπίτι σας και ξέρετε από πριν τους συντελεστές μιας εκπομπής ή μιας ταινίας, αν είστε σίγουροι για το περιεχόμενο της , θα καθήσετε να τη δείτε; Συγγνώμη αλλά αν το κάνετε θα είστε άξιοι της τύχης σας για το χρόνο που χάσατε.Ποιος θα φταίει αν εσείς χάσατε το χρόνο σας , η τηλεόραση; Η συσκευή; Ασφαλώς όχι. Δεν σας έδωσαν τηλεκοντρόλ όταν την αγοράσατε;

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να διαβάσει ή να μη διαβάσει ότι δήποτε.Ο καθένας έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί ή να κατακρίνει μια γνώμη.Γι'αυτό υπάρχουν τα nicknames.Για να αναγνωρίζουμε από πριν ποιος έχει γράψει κάτι και αν θέλουμε να το διαβάσουμε , το διαβάζουμε και αν κρίνουμε ότι αξίζει σχολιασμού, το σχολιάζουμε ή όχι.

Τώρα θα μου πείτε , τι γίνεται όταν 2 ή 3 nick names αντιπροσωπεύουν ένα συγκεκριμένο άτομο.Ε και τι έγινε...Επηρρεάζεστε επειδή είχατε τη δυνατότητα να το εξακριβώσετε και να το ξέρετε; Αντιμετωπίστε το φαινόμενο σα να μην το ξέρατε και αγνοήστε το. Αν κρίνει ο διαχειριστής της σελίδας ότι δεν υπάρχει λόγος για διπλοεγγραφές και τριπλοεγγραφές ας κάνει ένα ban να τελειώνουμε... Αλλά μετά θα μιλάμε για φασισμό , ρατσισμό κι όλα αυτά...

Το ανησυχητικό είναι όταν μπαίνουν ταμπέλες και τοπικιστικοί διαχωρισμοί μεταξύ "Νοτίων" και "Βορείων" κι όλες αυτές οι αηδίες.Φυσικά κάποιοι παλαιότεροι υπέρμαχοι και σημαιοφόροι ενός άκρατου τοπικισμού, τώρα κλείνονται στο καβούκι τους και σιωπούν...Γιατί άραγε; Μήπως το ξανασκέφτηκαν και κατάλαβαν πως είναι άδικο και ρατσιστικό να μπαίνουν ταμπέλες και σύνορα; Ποιος ξέρει , αυτοί θα ξέρουν καλύτερα...

Βλέποντας όλα αυτά τα σχόλια του Αποστόλη , της Μάρως ή της EKOSTEL και βλέποντας να απέχουν μέλη (και δεν έχω κανένα πρόβλημα να αναφερθώ σε ονόματα, αν θέλουν ας μη μου ξαναμιλήσουν) με χάρισμα στο λόγο και στη γραφή , όπως ο Σωκράτης (Soc) , ο Μάκης, ο Michael (με τον οποίο μπορεί να διαφωνήσαμε αρκετές φορές στο παρελθόν, αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν είχε τεκμηριωμένο λόγο και άποψη), ξέρετε τι μού'ρχεται αυτόματα στο νου;

Ο Ξαρχάκος, ο Μούτσης, ο Λεοντής και όλοι αυτοί οι μεγάλοι συνθέτες που συνειδητά απέχουν από την Ελληνική μουσική...Και έχουν ανοίξει το δρόμο στα σκουπιδιάρικα του Φοίβου, του Καρβέλα και των άλλων...Το κακό είναι πως αυτά τα σκουπιδιάρικα δεν μαζεύουν τα σκουπίδια , τα αδειάζουν...

Όταν απέχουν από συζητήσεις για παλιά τραγούδια ή παλιές συναυλίες, μέλη (κυρίως των 30 και άνω) που έχουν δει και τι δεν έχουν δει από συναυλίες κλπ , τότε ποιος φταίει; Και στο κάτω-κάτω από που θα πληροφορηθούν οι μικρότεροι ; Οι διψασμένοι για να μάθουν...

Από το "dedicated" ή από το "Μ'αρέσει δεν μ'αρέσει;" Δε λέω, καλά είναι κι αυτά.Καλαμπούρι έχουν. Αυτά όμως είναι συνοδευτικά, είναι το αλατοπίπερο, άλλο είναι το κυρίως πιάτο , πως να το κάνουμε...

Δε νομίζω πως χρειάζεται να αναφερθώ παραπάνω στο φαινόμενο της αποχής , πιστεύω πως καταλάβατε τι θέλω να πω...

Αυτά είχα να γράψω για τελευταία φορά και να μην ξαναασχοληθώ, σχετικά με το θέμα της εικόνας του forum.Μια χαρά είναι η εικόνα του forum.Αν σας ενοχλεί κάτι αγνοήστε το...Μην απαντάτε....Αφήστε ότι σας ενοχλεί να βράζει στο ζουμί του...Κάποια στιγμή θα λιώσει από το βράσιμο...Η σιωπή σε τέτοιες περιπτώσεις είναι εκκωφαντική...Και πιστέψτε με , πονάει περισσότερο....

Share this post


Link to post
Share on other sites
Τι είναι αλήθεια αυτή η σελίδα; Δεν είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας;

ώραια λέξη η «μικρογραφία», και μου φαίνεται να μας περιγράφει πολύ σωστα.

Κατά τ' άλλα συμφωνώ απολύτως μ' αυτά που λέει ο Θανάσης περί «ζουμιού» και «βράσιμου».

Αν το σκεφτείτε, ίσως θα δείτε πόσο φυσικό είναι το ότι πρώτα μιλάμε για «το θέμα μας» (για τον Νταλάρα και τα τραγούδια του δηλαδή), ο καθένας λέει τις απόψεις και τις εμπιρείες του, και μετά από καιρό τα έχουμε πει, αν όχι όλα, τουλάχιστον τα περισσότερα - και τότε αρχίζουμε να μιλήσουμε για μας πιο πολύ από γι' αυτόν. Και τότε φαίνεται πως το να τον αγαπούμε όλοι δεν σημαινει οτι αγαπιόμαστε όλοι. Ε, δεν πειράζει.... άνθρωποι ειμαστε, διαφωνούμε!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Λοιπόν....

Δε θα πω πολλά...

Θα παραθέσω κάποια όμορφα πράγματα που μπορεί κανείς να διαβάσει...

Δεν είναι δικά μου, φυσικά, αλλά τα πήρα από το φόρουμ μας...

http://www.dalaras.com/forum/index.php?s=6...iew=getlastpost

http://www.musiccorner.gr/extras/record/index.html

http://www.dalaras.com/forum/index.php?s=6...660entry63902

http://www.dalaras.com/forum/index.php?s=6...t=0entry63907

http://www.dalaras.com/forum/index.php?act...c10c116d5df0d10

http://www.dalaras.com/forum/index.php?s=6...0d10&act=SF&f=6

http://www.dalaras.com/forum/index.php?act...c10c116d5df0d10

http://www.dalaras.com/forum/index.php?s=6...=2&t=3066&st=60

http://www.dalaras.com/forum/index.php?act...c10c116d5df0d10

http://www.dalaras.com/forum/index.php?act...c10c116d5df0d10

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, αυτά προλαβαίνω όμως τώρα να επιλέξω.

Φαντάζομαι καταλάβατε ποιο είναι το νόημα αυτού που μόλις έκανα.

Καλή ανάγνωση!! B)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μπράβο ρε Μάρω...Εξαιρετική η ιδέα σου... :rolleyes:

Να προσθέσω μόνο , έτσι πρόχειρα κι αυτό....

http://www.dalaras.com/forum/index.php?s=7...f=3&t=2788&st=0

για να θυμούνται οι μεγαλύτεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι... ;)B)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να γεμίσουμε σελίδες ολόκληρες με υπέροχα topics σε αυτό το φόρουμ όπως και topics με πολύ ενδιαφέρουσες και τεκμηριωμένες διαφωνίες.Και νομίζω ότι αυτά μένουν και αυτά είναι που πρέπει να μένουν στην καρδιά όλων όσων χαίρονται να μπαίνουν στη συγκεκριμένη κοινότητα.Τα υπόλοιπα δεν νομίζω ότι αξίζουν καν της προσοχής μας και θα πρέπει να ελαχιστοποιηθεί ως μηδενιστεί η αξία που τους δίνουμε όλοι μας.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ξεκινησα για κατεβατο αλλα καποιο μαγικο χερι εβαλε μια συναυλια στο video και ξεχαστηκα. Ταυτοχρονα ομως μου ηρθε και η επιφοιτηση καθως εβλεπα τις εκφρασεις προσωπων να μορφαζουν και χεριων να τρεχουν πανω σε κιθαρες δειχνοντας σε μας τους απαιδευτους το δρομο προς τα εσω. Το φορουμ αυτο που το αισθανομαστε κατα περιοδους δευτερο σπιτι μας, καρδιακο φιλο μας ή ερωτα μας περναει περιοδο αρενας. Αθηνων Αρενας. Με ξανθιες ανταυγειες, λαμε φουστες για σημαιες και βροχη απο SMS, να χορευουν πανω σε τραπεζια το Διδυμότειχο Blues σε ενα ειδους τσιφτετελιου που θα απερριπτε ακομα και ο Αντυπας οταν τραγουδουσε «ειμαι στα χαι μου». Και η συναυλια μου δειξε οτι ολα αυτα ειναι παροδικα γιατι οταν υπαρχει γνωση και συνειδηση, οι προσκαιρες παρεκτροπες μπορει να πλαταινουν λιγο τις διαστασεις, αλλα με μια καλη διαιτα ειμαστε ολοι παλι σε φορμα. Και αν η σελιδα αυτη ειναι μια μικρογραφια της κοινωνιας μας, οπως πολυ πετυχημενα λεχθηκε, ε και λοιπον? Η παρουσια μας εδω, η επιλογη των μουσικων και κοινωνικων μας πραξεων ειναι η αποδειξη της επιλεγμενης απομονωσης μας απο αυτη την κοινωνια. Οσο κι αν αυτη μας το παιζει σειρηνα και μεις δεν προλαβαμε να πουμε στους συντροφους μας να μας δεσουν στο καταρτι μιας και αυτοι προλαβανε να πεσουν στον κουβα με το μελι. Σαν τη μελισσουλα που φυλακιστηκε στο μπουκαλι της πορτοκαλαδας, και δεν μπορει να βγει. Στο κατω κατω, για οσους καταλαβαινουν και κυριως θελουν να καταλαβουν μας κοφτει. Για τους αλλους δε θα μπορεσουμε, για να μην μπω χεστηκαμε. Οπως ειπε και ενας φιλος μας εχθες σε μια συνεντευξη.

ΥΓ1: Η αναφορα στη μελισσα και το μπουκαλι της πορτοκαλαδας, δεν ειναι δικια μου αλλα παρμενη απο ενα μυθιστορημα του Λενου Χρηστιδη.

ΥΓ2: Η συναυλια που με χαστουκισε ειναι αυτη της Δημητσανας.

Share this post


Link to post
Share on other sites
αλλα καποιο μαγικο χερι εβαλε μια συναυλια στο video και ξεχαστηκα.

ΥΓ2: Η συναυλια που με χαστουκισε ειναι αυτη της Δημητσανας.

Το μαγικό χέρι δε μας είπες όμως ποιο ήτανε... :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Όπως ακριβώς τα λέτε είναι! Ακριβώς έτσι. Οι παρεμβάσεις σας έπιασαν τόπο.

Για ρίξτε μια ματιά στο topic Τηλεοπτικές συνεντεύξεις κ.λπ. στο Post ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ.

Ο ηρωϊκός Kostasp δίνει τις απαντήσεις που ζητάτε. Μαχητικά μπροστά στον αγώνα για την ποιοτική αναβάθμιση του Forum.

Να τον χαιρόμαστε....

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δεν είμαι σίγουρη αν αυτό που θέλω να πω, ταιριάζει σε αυτό το topic,όμως ήθελα να το μοιραστώ, και στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν νομίζω ότι ο χώρος έχει τόση σημασία.

Γράφτηκα στο forum πριν 5 χρόνια. Τον πρώτο καιρό έγραφα συνέχεια... άλλες φορές για να μοιραστώ αισθήματα και απόψεις, άλλες φορές μεταφράσεις, άλλες φορές χαζομάρες της στιγμής.

Γνώρισα αρκετά άτομα. Στην αρχή είχα τον ενθουσιασμό του πρωτάρη, που ανακαλύπτει κάτι καινούργιο και νομίζει ότι όλα σε αυτό είναι τέλεια. Τότε μου άρεσε που όλοι αγαπούσαμε το ίδιο πράγμα και νόμιζα ότι "ταιριάζω" με όλους.

Στην πορεία όμως πολλά άλλαξαν και κυρίως εγώ. Ανακάλυψα τελικά ότι αυτό που νόμιζα ότι μας ενώνει δεν υπάρχει, ή εν πάσει περιπτώσει δεν είναι αρκετό για να μας κρατήσει μαζί. Κάποια στιγμή ένιωσα όχι ότι έχω βαρεθεί, αλλά ότι έχω γεμίσει. Πράγματα που πριν ήμουν διαθετημένη να ανεχτώ, πλέον με "χαλάγανε". Παράλληλα νέα ενδιαφέροντα άρχισαν να αναπτύσσονται. Κι έτσι σιγά σιγά άρχισα να απομακρύνομαι. Και όσο το forum γινόταν πιο υπερβολικό στις αντιδράσεις του, τόσο με κούραζε. Ευτυχώς όμως υπήρξαν κάποια άτομα τα οποία εκτίμησα και με τα οποία η επικοινωνία ήταν διαφορετική και κατά την γνώμη μου πιο ουσιαστική από το απλά να χειροκροτάμε -ο καθένας για δικούς του λόγους και απωθημένα- το ίδιο πρόσωπο.

Τους τελευταίους δυο μήνες που είμαι εδώ που είμαι, αυτά τα άτομα μου έχουν λείψει και παρατηρώ ότι μπαίνω πιο συχνά εδώ, σαν το forum να λειτουργεί σαν ο σύνδεσμός μου με αυτά. Ταυτόχρονα από εκεί που πριν ένα εξάμηνο θα περνούσε πολύς καιρός που δεν θα άκουγα Νταλάρα, τώρα βάζω πολύ πιο συχνά και ξανα-ανακαλύπτω πράγματα σε τραγούδια που όταν παλιότερα τα άκουγα συνέχεια μου περναγαν απαρατήρητα. Δεν ξέρω τί σημαίνει αυτό και αν σημαίνει και τίποτα. Απλά θέλω να πω ότι πολλές φορές και η αποχή είναι απαραίτητη.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μιας κι έχουμε ζήσει κάποια απ' αυτά μαζί, θα ήθελα να πω δυο λόγια για το ποστ της Νίκης

τον ενθουσιασμό του πρωτάρη, που ανακαλύπτει κάτι καινούργιο και νομίζει ότι όλα σε αυτό είναι τέλεια [.......] και νόμιζα ότι "ταιριάζω" με όλους [.....] Ανακάλυψα τελικά ότι αυτό που νόμιζα ότι μας ενώνει δεν υπάρχει, ή εν πάσει περιπτώσει δεν είναι αρκετό για να μας κρατήσει μαζί.
Αυτή την ανακάλυψη την είχα ξαναζήσει αλλού πριν μπω στο φόρουμ, αλλιώς θα ένιωθα ακριβώς το ίδιο. Πικρή αλήθεια: καμία κοινότητα δεν είναι τέλεια, και με κάθε άνθρωπο, όσο ταιριασμένοι και αν είμαστε, έχουμε και διαφορές. Ένα κοινό σκοπό ή μια κοινή αγάπη μπορεί να τις κρύβει, αλλά αργά ή γρήγορα θα φανούν, και μπορεί να είναι κατάμαυρη στιγμή για τα μέλη μιας κοινωνίας που πίστευε πως θα είναι ενωμένη για πάντα. Αν μπορούν να βλέπουν τις διαφορές ως ποικιλία και πλούτος, πάλι καλά. Αλλά Δεν είναι πάντα δυνατόν.

Το επόμενο βήμα (που το βρίσκω μάλλον δύσκολο) είναι να καταλαβαίνει κανείς ότι με τον κάθε άνθρωπο, όσο αταίριαστοι και αν είμαστε, υπάρχει και κάτι το κοινό.

Εδώ στο club, όπως λέγαμε, «αυτό που μας ενώνει» δεν είναι αρκετό να μας κρατήσει όλοι μαζί πάρα μόνο για λίγο, και μόνο εδώ στο απέραντο cyberspace.

Δεν μπορώ να πω ότι απογοητεύτηκα τώρα που άλλαξαν τα πράγματα εδώ μέσα. Σκέφτομαι με νοσταλγία το είδος επικοινωνίας των πρώτων μηνών μας, αλλά βλέπω την εξέλιξη σαν κάτι φυσικό κι αναπόφευκτο. «Πάει ο καιρός που ήταν ο κόσμος δροσερός», που μετέφρασα (με κόπο κι ατελείωτα λάθη) ένα τραγούδι κάθε μέρα, και ανοίγαμε τα φύλλα της καρδιάς εδώ. Δεν περίμενα κάτι άλλο.

Τους τελευταίους δυο μήνες που είμαι εδώ που είμαι.....
Μου θυμίζεις την συνέντευξη που έδωσε ο Κακιούζης στον Οδυσσέα Ιωάννου όταν γύρισε από την Ιαπωνία. Μεταξύ άλλων έλεγε για το πόσο πιστά άκουγε το Μελωδία από την Ιταλία, την Ισπανία, όπου έπαιζε, και για το σημαντικό ρόλο που παίζει το ραδιόφωνο όταν μένει μακριά από την Ελλάδα. Έχουμε επίσης παραδείγματα στο φόρουμ, τουλάχιστον δύο, φορές που γράφτηκε από τα ξένα το πρώτο ποστ για καινούργιο τραγούδι του Νταλάρα στο ραδιόφωνο.

Το ραδιόφωνο, τα τραγούδια, μια φωνή... Για σένα και για μένα και για πολλούς εδώ, το τραγούδι παίζει πάντα ρόλο στις ζωές μας - μεγάλο ή και μικρότερο.

Συγκεκριμένα, το τραγούδι όταν μένουμε (ή πηγαίνουμε) μόνοι μάς συντροφεύει στην μοναξιά.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Είναι πολύ εντιαφέρον αυτή η συζήτηση (όπως πάντα). Έχω και εγώ μία άποψη.

Τι είναι αλήθεια αυτή η σελίδα;Δεν είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας ;

--...Η σελίδα υπάρχει....Οι εκτελεστές αλλάζουν...

Τι είναι αλήθια αυτή η σελίδα; Με λίγα φαντασία :blush: να προσπαθώ να ψάχνω την αλήθεια.

1) Είναι σαν μία εκκλησία χτισμένη πριν πολλά χρόνια, και άλλαξαν οι ενορήτες, τα μουσικά όργανα, και άλλα πολλά, μα η εκκλησία φαίνεται όλα καινούρια και ωραία, γιατί ήταν χτισμένη με καλλιτεχνική ψυχή και αγάπη.

2) Είναι μία πραγματοποιημένη ουτοπία οπώς αυτή που έμαθα στο δημοτικό σχολείο της πόλη μου Κίεβ: όλα να δώσουν ανάλογα με τα ικανότητα τούς και να πάρουν ανάλογα με τα αναγκαία τους. Το θεωρούσαν να γίνει πολύ γρίγορα, αλλα δεν έγεινε εξαιτίας κάπιας πρόβλημας με το δίνω και παίρνω, και αδείασαν οι αποθήκεις. :wow:

Σε αυτή η σελίδα, νομίζω αφού έχει να κάνει με το πνευματικό ηλικό, δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο αν και κάποιοι δώσουν λιγότερα και πήραν περισσότερα; Λάθος δεν είμαστε ικανοποιημέμοι να πάρουμε αυτό το υλικό από τη κοινότητα να το αποθέτουμε σε ένα καβούκι. Δεν υπάρχουν μόνο δύο άκρες, έχουμε και η ομίχλη στα μέσα: οι οποίοι δεν έχουν πολλά να δώσουν αλλά βιάζονται να αναγνωρίστηκαν τώρα. Και βάζουν στό φόρουμ τόσα λίγα όσα έχουν, και τα θεωρούν κάπιοι άλλοι «σκουπίδια»...

Όλα αυτά πολύ καλά, μα έχουμε και εδώ κάποια «ομίχλώση» περιοχή: ενός ανθρώπου σκουπίδια μπορεί να είναι του αλλού ο πλούτος - της γλώσσας, των κοινωνικών σχέσεων και της ανθρωπίας. Η γνωστή ποιήτρια Ρωσίδα ’ννα Αχμάτοωα το είπα: Δεν μπορεί κανείς να μαντέψει πώς γεννιούνται οι στίχοι χωρίς ντροπή από τα σκουπίδια.

3) Νομίζω ότι δεν είναι η μουσίκη, και ειδηκά το τραγούδι, ο στόχος παρά σε τους μούσικούς που τα ασχολούνται επαγγελματικά, και οι αυτοί αν δεν εχούν χάρισμα (χαρά να ζούν) δεν θα κάνουν τίποτα σπουδαέο. Είναι η μουσική ένα όχημα για το ταξίδι. Και όλοι εμάς εχούμε το δικό μας δρομολόγιο μπαίνοβγαίνουμε σε δικές μας στάσεις, αλλάζουμε λεωφορεία, και συναντιόμαστε και με τους άλλους ταξιδιώτες. Μπορούμε να τους χαιρετίζουμε και να γίνουμε φίλοι, αλλά και να τσακώσουμε για το θέση ή για το κλειστό παράθηρο, κ.λ.π.

Τελικά, δεν θέλω τι είναι: μπορεί να είναι ζεστή κοινότητα ή κρύο cyberspace - όπως η πλανήτη μας. Και ζητώ συγγνώμη γιατί δεν έχω πολην καιρό να διορθώσω όλα τα λάθη γιατί πρέπι να φύγω αυτή η στιγμή για ένα αληθεινό ταξίδι και θα πάρω τα τραγούδια μαζί μου. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...
Sign in to follow this  
Followers 0