Apostolis

Είπαν για τον Γ.Νταλάρα...

1,059 posts in this topic

Στην αυτοβιογραφία του ο σπουδαίος ηθοποιός θυμάται, μεταξύ άλλων, πώς κάποτε ο Γιώργος Νταλάρας τον γλίτωσε από το… αυτόφωρο...

Νίκος Ξανθόπουλος: «Ευτυχώς, μ’ έσωσε ο Νταλάρας»

13/10/2018
ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Θανάσης Γιώγλου

http://www.ogdoo.gr/erevna/thema/nikos-ksanthopoulos-eftyxos-m-esose-o-dalaras

Share this post


Link to post
Share on other sites

https://www.koutipandoras.gr/article/otan-eklapse-o-ntalaras?fbclid=IwAR3xEEV-w8cBn7wc0mp5CUoQkzAkKIghpxz1MBoTmqw2DSatpz7CL42R5sg

Όταν έκλαψε ο Νταλάρας

Ο Bosko σχολιάζει τα καλώς και κακώς κείμενα του πολιτιστικού μας βίου

to-antio-tou-ntalara-ston-m-eleutheriou-

Υπάρχουν άνθρωποι που κλαίνε με την πρώτη ευκαιρία. Άνθρωποι - μελό που μοιάζουν να αποζητούν το κλάμα σαν το μοναδικό μέσο λύτρωσης τους. Στον αντίποδα, υπάρχουν κι άνθρωποι που δεν κλαίνε ποτέ, άνθρωποι φαινομενικά σκληροί, οι οποίοι αρνούνται ή είναι ανίκανοι να εξωτερικεύσουν το συναίσθημα τους. Οι καλλιτέχνες ανέκαθεν εντυπωσίαζαν σαν έκλαιγαν, ειδικά όταν αυτό τους πετύχαινε σε ανύποπτες στιγμές. Ο λαός, η μάζα να το πούμε, ένιωθε μια συγκίνηση και ένα δέος που ένας λατρεμένος του καλλιτέχνης κατέβαινε σε γήινα επίπεδα και μπορούσε να αφήσει πρόσκαιρα το σταριλίκι του κατά το αρχαιοελληνικό «όμοιος ομοίω αεί πελάζει».

Ας θυμηθούμε εκείνη την απείρου κάλλους εκπομπή στην τηλεόραση του ΑΝΤ1 που η Αλίκη Βουγιουκλάκη «αποχαιρετούσε» με λυγμούς τη Τζένη Καρέζη. «Δε μπορώ άλλο...» έκανε η Αλίκη για να σταματήσουν να την τραβάνε οι κάμερες σε μία ανθρώπινη, όσο και υπερβολική, στιγμή της. Αυτός ο λαός, που λέω παραπάνω, εκτίμησε τη στάση της Εθνικής Σταρ και ενδεχομένως να συμμετείχε από τηλεοράσεως στο θρήνο της. Βέβαια, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που την κατηγόρησαν για λαϊκισμό, ακόμη και κακογουστιά (στην καλύτερη) ή και ψεύδος (στη χειρότερη). Κάτι παρεμφερές συνέβη μόλις προχθές που ο Γιώργος Νταλάρας έκλαψε δημοσίως, σε τηλεοπτική εκπομπή, για τον στιχουργό - συγγραφέα Μάνο Ελευθερίου. Τι ήταν αυτό που για μία ακόμη φορά προξένησε τις τόσο έντονες αντιδράσεις του κοινού με αποτέλεσμα ο κανιβαλισμός να συνεχιστεί (καμία έκπληξη επ' αυτού), στη διαδικτυακή αρένα;

Ο Νταλάρας είναι κατεστημένο, άρα δεν δικαιούται να κλάψει. Κι αν πάλι κλάψει σίγουρα το κάνει για να τραβήξει πάνω του τη δημοσιότητα.

Ο Νταλάρας ποτέ δεν έχει ξανακλάψει δημόσια, άρα δεν είναι αυθεντικός. Ο Νταλάρας είναι ψεύτης.

Ο Νταλάρας δεν έχει κανένα συναίσθημα μέσα του. Το μόνο, για το οποίο νοιάζεται, είναι η διατήρηση στην κορυφή των τραγουδιστών.

Ο Νταλάρας είναι Μνημονιακός. Του αξίζουν καρέκλες και νερομπούκαλα στο δοξαπατρί. 

Ο Νταλάρας φταίει που ήρθαν τα capital controls στην Ελλάδα.

Ο Νταλάρας φταίει για την Άλωση της Πόλης το 1453.

Ο Νταλάρας φταίει για τον Πελοποννησιακό Πόλεμο το 431 - 404 π.Χ. 

Και για να σοβαρευτούμε, γνωρίζω καλά, από πρώτο χέρι που λένε, τη μεγάλη φιλία που είχε ο Μάνος Ελευθερίου με τον Γιώργο Νταλάρα και την οικογένεια του. Έχει τύχει μέσα στα χρόνια να τους συναντήσω μαζί σε κοινές εξόδους σε πρεμιέρες και σε μουσικά events. Αφήνω κατά μέρος τα τραγούδια με τους στίχους του Ελευθερίου που έχει ερμηνεύσει ο Νταλάρας - ο Ελευθερίου, ως γνωστόν, είχε συνεργαστεί με τους πάντες στην μακρόχρονη πορεία του στο ελληνικό τραγούδι. Μιλάω για την ανθρώπινη επαφή, τη φιλία, τις προσωπικές στιγμές, τα τηλεφωνήματα, τους διαλόγους, που κάνουν έναν οποιοδήποτε άνθρωπο να θλίβεται και να εκφράζει ανενόχλητα τη θλίψη του για την απώλεια του άλλου. Ο Ελευθερίου ήταν κάτι σαν πατρική φιγούρα για τον Νταλάρα, πόσο μάλλον όταν ο ίδιος ο τραγουδιστής έχει μιλήσει ανοιχτά για τις σχέσεις του με τον βιολογικό του πατέρα. Ποιο ήταν, λοιπόν, το «παράπτωμα» του Νταλάρα;

Μικρογραφία

Στο τηλεοπτικό αφιέρωμα στον Μάνο Ελευθερίου («Στην υγειά μας, ρε παιδιά»), ο τραγουδιστής σταμάτησε το τραγούδι, φορτισμένος από τη συγκίνηση. Έδιωξε το μικρόφωνο από μπροστά του και αμέσως μετά σωριάστηκε σχεδόν στο πιάνο δίπλα του. Σκηνή τεατράλε, άρα υποκριτική; Δεν θα τό' λεγα! Το μοναδικό «παράπτωμα» του Νταλάρα - λέμε τώρα - είναι το ότι προσπάθησε να χαλιναγωγήσει αυτήν ακριβώς τη συγκίνηση του και όχι να την αφήσει τελείως ελεύθερη. Διότι, αν την άφηνε, ίσως να τον βλέπαμε για πρώτη φορά να κλαίει με λυγμούς για έναν φίλο, συνεργάτη, πατέρα, σύντροφο. Χώρια που, ως γνωστόν, η εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου δεν είναι «ζωντανή», μαγνητοσκοπείται, επομένως εκ των προτέρων αποκλείουμε το ενδεχόμενο ενός στημένου φτηνού «σόου». Και κάτι ακόμη: Υποκριτικό δεν ήταν το ξέσπασμα του Γιώργου Νταλάρα από τηλεοράσεως. Υποκριτικό είναι, για δεκαετίες ολόκληρες, να φορτώνεις σε έναν τραγουδιστή που έχει ερμηνεύσει την άμμο της θάλασσας όλα τα δεινά αυτού του τόπου. Και πασέ επίσης! 

2 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Κώστας Γαβράς

https://www.star.gr/lifestyle/celebrities/442894/kwstas-gabras-ti-eipe-gia-thn-eidhsh-toy-thanatoy-toy

-Περπατήσατε σε κόκκινα χαλιά, βραβευτήκατε με όσκαρ, συνεργαστήκατε με πολλούς διάσημους ηθοποιούς. Φιλίες στον χώρο αυτό αποκτήσατε;

Είμαστε φίλοι με τον Γιώργο Νταλάρα, γιατί μου άρεσαν πολύ τα τραγούδια του, ο τρόπος που τραγουδούσε και το περιεχόμενο των τραγουδιών του. Γνωρίζω πολύ κόσμο, αλλά δεν είναι φίλοι μου, διότι  η φιλία είναι για μένα κάτι πολύ σοβαρό. Ο κινηματογράφος έχει γίνει  μύθος, ενώ τα πράγματα είναι αρκετά απλά. Εκείνο που είναι σημαντικό είναι αυτό που κάνουμε. Τα κόκκινα χαλιά, τα βραβεία είναι δευτερεύοντα και κυρίως όταν κάποιος τα έχει,  δεν τα σκέφτεται .Εκείνο που είναι πιο σοβαρό, είναι εκείνο που κάνουμε και πως το δέχονται οι άνθρωποι.

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Σοφά κ.Κραουνάκη; Σοφά; Δεν λέτε καλύτερα πως ανακαλέσατε, ζητήσατε συγγνώμη κι έτσι απέσυρε τη μήνυση; Αυτό ήταν το σοφό...Πάντα το έλεγα. Όσο καλός συνθέτης είναι τόσο φαφλατάς είναι. Μιλά πολύ κι επί παντός επιστητού. Κουτσομπόλης του Facebook και των καναλιών όσον αφορά στην πάρλα. Κρίμα και τότε κρίμα και τώρα.

 

2 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μ.Λιδάκης στο Εθνος. Κι έχει ενδιαφέρον. Γιατί ''η φήμη είναι αρρώστια'' 

https://www.ethnos.gr/politismos/moysiki/21285_lidakis-den-epitrepetai-mazonakides-na-plironontai-gia-na-krinoyn-ta-nea

Προφανώς δεν είναι όλα τόσο ειδυλλιακά και ήρεµα πίσω από τη σκηνή όπως θέλουν οι περισσότεροι να τα παρουσιάζουν…

Υπήρχαν και υπάρχουν πολλοί καλοθελητές στο ελληνικό τραγούδι. Θα σου πω µια ιστορία που έχω ζήσει εγώ. Ο Γιώργος Νταλάρας είχε εκφράσει πολλές φορές την επιθυµία να συνεργαστούµε, αλλά εγώ το απέφευγα γιατί έρχονταν και µού έλεγαν διάφορα άσχηµα πράγµατα για εκείνον. Για την ακρίβεια έκαναν ό,τι µπορούσαν για να µε στρέψουν εναντίον του, αλλά τελικά δεν τα κατάφεραν. Συνεργαστήκαµε για πρώτη φορά για το αφιέρωµα στον Μάνο Ελευθερίου που έγινε στο Ηρώδειο. Και εκεί κατάλαβα πως ο Νταλάρας είναι ένας άνθρωπος εντελώς παρεξηγηµένος. Ο Νταλάρας ό,τι εισέπραξε το επέστρεψε. Και ο καλλιτέχνης αυτός µου δίνει δύναµη να συνεχίζω κι εγώ. Γιατί ενώ έχει φάει τόση κατακραυγή, είχε τα κότσια να µείνει όρθιος και να το γυρίσει το παιχνίδι. Τον παραδέχοµαι.

Τις περισσότερες επιθέσεις τις δεχτήκατε στο ξεκίνηµά σας ή όταν ήρθε η επιτυχία;

Δυστυχώς, από την αρχή. Ο Γιώργος Κατσαρός, ο οποίος µε γνώρισε στο «Να η ευκαιρία», θεώρησε σωστό να µε πάει στη µεγαλύτερη δισκογραφική εταιρεία της εποχής, τη ΜΙΝΩΣ. Εκείνοι ήθελαν να µε κάνουν δεύτερο Πάριο, κάτι στο οποίο εγώ αντέδρασα, γιατί είχα διαφορετική µουσική αισθητική και άλλες προτιµήσεις. Ηχογράφησα, λοιπόν, κάτι µε τον Μάτσα και για τα επόµενα έξι χρόνια ήµουν φιµωµένος. Με κρατούσαν «αιχµάλωτο» γιατί είχα 8ετές συµβόλαιο και δεν µπορούσα να ηχογραφήσω δίσκο σε άλλη εταιρεία. Ο πάµπλουτος κύριος Μάτσας έριξε σε µένα, ένα απλό παιδί από την Κρήτη, έξι χρόνια φυλακή! Πολλά χρόνια αργότερα, ο ίδιος αυτός άνθρωπος ήρθε στο µαγαζί που τραγουδούσα µε τον Μητροπάνο και µου είπε ότι για όλα όσα συνέβησαν τότε έφταιγε ο Νταλάρας που δεν τον άφηνε να µε προωθήσει. Κι εγώ του απάντησα: «Ακόµα και να λες την αλήθεια, η εταιρεία δεν λεγόταν Νταλάρας και Υιός αλλά Μίνως Μάτσας και Υιός...».

2 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Λιδάκης στον Μποσκοίτη

https://www.koutipandoras.gr/article/synenteyxi-manolis-lidakis?fbclid=IwAR1SIXYCzPTff2kpDcfrsX9d1AEnrnRuVyX4YIBQvjtCgoqpLBiKi_uodpo#.XIdxKSTYQdM.facebook

Η καριέρα του Νταλάρα, ας πούμε. Είπε απίστευτα τραγούδια ο Γιώργος, υπέροχα!

Τη δεκαετία του '70 είχε ξεκινήσει ωστόσο ο Νταλάρας, άλλες εποχές.

Ναι, αλλά κι αυτός, μωρ' αδερφάκι μου, πήρε πολύ στα σοβαρά το τραγούδι στη συνέχεια. Δεχόταν συνεχώς επιθέσεις. Του έλεγα «Μην απαντάς, άσε τον καθένα να λέει για σένα». Τελικά, μεγαλώνοντας, διαπιστώνω ότι ο Νταλάρας είναι ένας ευαίσθητος άνθρωπος και πολύ πονεμένος. Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση κι αυτός δεχόταν συνεχώς επιθέσεις...

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

''-Εχεις γράψει και τραγουδηθεί απ’ όλους. Όλους. Λοΐζο, Νταλάρα, Αλεξίου, Μαρινέλλα, Διονυσίου, Μπιθικώτση, Πάριο, Πουλόπουλο, Καζαντζίδη, όλους. Με το που άνοιγε το στόμα του ο Στέλιος Καζαντζίδης γέμιζε η πλατεία Συντάγματος από κόσμο.
-Και απ’ όλους αυτούς ποιους ξεχώρισες για τον χαρακτήρα τους; Ελάχιστους. Με λίγους θα έκανες παρέα. Κυρίως ο Γιώργος Νταλάρας. Μέγας τραγουδιστής. Και ξεχωριστός άνθρωπος. Το ίδιο και ο Μανώλης Μητσιάς. Μιλάμε για επίπεδο. Η φωνή βελτιώνεται στο στούντιο. Δεν έχουν όλοι οι τραγουδιστές μεγάλη φωνή.''

Λευτέρης Παπαδόπουλος, Πρώτο Θέμα (31.3.19).

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

https://www.koutipandoras.gr/article/synenteyxi-andreas-karakotas?fbclid=IwAR26JxqlE5XoJXrDWz_AD8WuFYiZPfB0n4ktJFMTyLCGj3UOiln5YlgyyC8

Ο Ανδρέας Καρακότας είναι ένας πολύ καλός τραγουδιστής από τη Θεσσαλονίκη. Της σχολής Νταλάρα θα έλεγα. Άλλωστε κι εδώ δηλώνει την αγάπη του.Δίνει μια συνέντευξη για πρώτη φορά τόσο εξωστρεφή στο Μποσκοίτη. Και λέει πολλά κι ενδιαφέροντα με τη δική του ματιά. Υπάρχουν πολλές αναφορές στον Νταλάρα. Εκεί που στέκομαι είναι στο εξής και γιατί πάτησε ευαίσθητη χορδή. "Οι μπαλάντες του περιθωρίου" του μεγάλου κι αγαπημένου Καλδάρα. Υπέροχος δίσκος. Αγαπημένος μου. Τελευταία καλλιτεχνική προσφορά του μεγάλου Απόστολου. Τραγούδησε τελικά ο Ανδρ.Καρακότας μαζί με Παπαζήση και Άντρη Κωνσταντίνου. Όταν άκουσα πρώτη φορά τα τραγούδια αναρωτήθηκα πώς δεν επελέγη ο Γ.Νταλάρας. Στη συνέντευξη όντως λέει ο Καρακότας πως επιθυμία του Απόστολου ήταν να τα πουν ο Νταλάρας και η Αλεξίου. Θα συμπληρωνόταν έτσι η τριλογία μετά τη Μικρά Ασία και το Βυζαντινό Εσπερινό. Ο Χατζιδάκις  ήταν η αιτία να τα τραγουδήσει ο Καρακότας. Και ίσως οι εταιρίες που δεν κάμφθηκαν ούτε από τη νταλάρεια πίεση. Όλα αυτά τα αναφέρω γιατί για κάποιους από εμάς - λίγους έστω- έχει σημασία και η αφετηρία και η διαδρομή των τραγουδιών. Και τα "αν" και τα "ίσως" βεβαίως. Δεν ξέρω αν έχασαν τα τραγούδια ή αν κέρδισαν. Αν αναγνωρίστηκαν ή όχι όσο άξιζαν με την τελική επιλογή. Ξέρω σίγουρα πως ένας νέος και σεμνός τραγουδιστής προικίστηκε με τραγούδια διαμάντια. Ξέρω πως εγώ θα μείνω να τα φαντάζομαι τα τραγούδια με τη φωνή μας. Ξέρω πως οι ιθύνοντες των εταιριών κάποιες φορές φέρονται ανόητα και με ασέβεια.Και ξέρω πως τον Καλδάρα τον αγαπώ πολύ για όλα του. Τα μπροστά και τα πίσω. Η ψυχή του να είναι ανάλαφρη.

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

https://www.anoixtoparathyro.gr/γιώργος-νταλάρας-θέλει-αρετή-να-πιάν/?fbclid=IwAR0zCtHP9khKUeTb1ijv1Kw97DHBc_FyhY7PTNxjlCAdaxcdwEn5O4BXhnk

Γιώργος Νταλάρας: Θέλει αρετή να πιάνει από το γιακά τον ψηφοφόρο -ανήμερα των εκλογών

%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%81%CE%

Του Γ. Λακόπουλου

 

%CE%9B%CE%91%CE%9A%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%Από τα δισεκατομμύρια των  λέξεων που  χρησιμοποιήθηκαν με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο και με κάθε επιδίωξη σ’ αυτές  τις εκλογές, ξεχώρισε μια  φράση του  Γιώργου Νταλάρα- στην Αναστασία Κούκα για του «Έθνους της Κυριακής»-  με τις κάλπες ανοιχτές ακόμη: «Ο καθένας να κουβαλήσει  το χαρακτήρα και τα χρόνια του, να πάει να ψηφίσει και να χρεωθεί την ευθύνη της επιλογής του». 

Κανένα άλλο δημόσιο πρόσωπο -πολιτικής, δημοσιογράφος, αθλητής ή καλλιτέχνης- δεν έδειξε, με τόσες λίγες λέξεις  όχι απλώς την αξία της συμμετοχής, αλλά και σε ποιον πρέπει να σταλεί ο λογαριασμός για ό,τι δεν πάει καλά  από τις 27 Μαΐου και πέρα.  Κάτ’ αντίστοιχα  κάποιος έπρεπε να πληρώσει για ό,τι δεν πήγε ως τώρα.

Ο Νταλάρας  στέλνει αυτόν το λογαριασμό στον  καθένα -με συστημένο γράμμα. Η συμμετοχή και το βάρος της επιλογής είναι η ουσία της εκλογικής διαδικασίας. Αλλά είναι και η ουσία της πολιτικής και της καλλιτεχνικής δημιουργίας..

Ασφαλώς λίγοι θα ψάξουν μια φράση σε μια συνέντευξη δυο σελίδων. Ακόμη λιγότεροι θα σταθούν σ’ αυτή- έστω και αν προέρχεται  από κάποιον αναγνωρισμένο και επώνυμο.

Όμως έχει  αξία ότι κάποιος με αυτά τα χαρακτηριστικά βρίσκει τον τρόπο να τοποθετήσει τόσο  εύστοχο πολιτικό πρόβλημα της χώρας εδώ και δεκαετίες- αν όχι από την ίδρυσή του νέου ελληνικού κράτους, πριν δυο αιώνες.

Δεν είναι είναι τα κόμματα ως συλλογικά σχήματα. Ούτε οι πολιτικοί που κυβέρνησαν,  που κυβερνούν, ή θέλουν να κυβερνήσουν. Είναι όσοι τους  έδωσαν το κλειδί και τους άφησαν μονούς στο σπίτι.

Αυτούς διακρίνει  ο Νταλάρας είτε στην πλατεία  είτε στην κερκίδα- ή και πρώτο τραπέζι πίστα- και τους ξεμπροστιάζει.  Δεν είναι ότι μπορεί να το κάνει. Είναι ότι θέλει να το κάνει. Σαν να το θεωρεί αποστολή της επωνυμίας του, ή και της δουλείας του.

Ο Γιώργος Νταλάρας είναι ο πιο ολοκληρωμένος καλλιτέχνης στα χρόνια της Γ Ελληνικής Δημοκρατίας.  Όχι  μόνο γιατί είναι ταλαντούχος τραγουδιστής και πολύ καλός μουσικός, με φλέβα.  Πρωτίστως γιατί είναι ταλαντούχος πολίτης.

Στο Νταλαρέικο αυτό διακρίνει και την Άννα -που  έκανε κι ένα φεγγάρι πολιτικός-  και το διαπιστώνει όποιος την παρακολουθεί στις επιλεκτικές δημόσιες  παρουσίες  της . Όπως πρόσφατα στο πάνελ της εκπομπής του Ανδρέα Ροδίτη στην ΕΡΤ για τον Τίτο Πατρίκιο.

Το  διαρκές καλλιτεχνικό του ιμπέριουμ,  είναι συστατικό στοιχείο του πολίτη Γιώργου Νταλάρα , όπως η αντίληψη που έχει για τα πράγματα  είναι αναπόσπαστο στοιχεία της καλλιτεχνικής του υπόστασης. Αυτό τον κάνει υποδειγματικό δημόσιο πρόσωπο και  χαίρεται κανείς να τον ακούσει   – όπως και όταν τραγουδάει.

Εν προκειμένω δίνει αξία σε μια φράση που θα μπορούσε να είχε πει οποιοσδήποτε άλλος, ή μπορεί να την έχει πει κιόλας. Αλλά διατυπωμένη από τον  Νταλάρα  -με τη δική του ολοκλήρωση- γίνεται πολιτικός λόγος  υψηλού επιπέδου.%CE%9D%CE%A4%CE%91%CE%9B%CE%91%CE%A1%CE%

Είναι σαν να πιάνει από το πέτο πολίτη που κανακεύουν όσοι κινούνται το δημόσιο χώρο  και τον θέλουν πελάτη,  και τον  υποχρεώνει να δει τον καθρέφτη του  όχι τον  ψιμυθιωμένο εαυτό του, και τα συμφεροντάκια του, αλλά τον πολιτικό που επιλέγει και την ευθύνη που φέρει.

Αυτή  είναι η ουσία της παρουσίας των δημοσίων προσώπων: να να μη ρίχνουν τη δέσμη  του φωτός τους στα μάτια όσων τους παρακολουθούν,αλλά να τους φωνάζουν ότι οι  πολιτικοί είναι εικόνα τους και  τους μοιάζουν.

Αυτό  που  βγαίνει από αυτή απλή φράση του Γ. Νταλάρα είναι  λυτρωτικό. Δεν περιορίζει το δικαίωμα της επιλογής με βάση την ιδεολογία και την πολιτική προτίμηση.  Προκύπτει άλλωστε από τα συνολικά συμφραζόμενα της  συνέντευξης: ο κανένας μπορεί να κάνεις τις επιλογές του από το μενού του πολιτικού φάσματος. Μόνο τα κόμματα δεν μας λείπουν.

Αλλά ο Νταλάρας  οδηγεί  σχεδόν βιαίως τον ψηφοφόρο στο εκλογικό τμήμα, μπαίνει μαζί  του στο παραβάν και του πιάνει το χέρι την ώρα που   κάνει την επιλογή του επί  των προσώπων. Του δίνει στην κομματική επιλογή του την τελική μορφή της  με τα χαρακτηριστικά  αυτού  που «σταυρώνει».

Εκεί έχει γίνει το λάθος  και συνεχίζει  να γίνεται. Από τη Μεταπολίτευση ως τώρα πολιτεύτηκαν με όλα τα κόμματα αξιόλογοι άνθρωποι: συνειδητοποιημένοι , με πλούσιο  και ουσιαστικό βιογραφικό και με την πρόθεση, αλλά και τη δυνατότητα , να προσφέρουν- χωρίς αντάλλαγμα.

Ε, λοιπόν, ο «σοφός λαός» τους άφησε έξω από τη Βουλή και στη θέση τους έβαλε, ανίκανους,  δόλιους, απατεώνες, σούργελα, μικρονοϊκούς, «ντίβες»  της οκάς και λιμοκοντόρους.  Π.χ.  έχει κάνεις  εξήγηση γιατί το 2000 έμεινε εκτός Βουλής ο  ευπατρίδης Ανάστασης Πεπονής;

Με αυτή τη φράση, αυτό ρωτάει τον καθένα ο Νταλάρας -σε όποιο Θεό και σε όποιο κόμμα και αν πιστεύει. Τον καθίζει στο  σκαμνί και του ζητάει να απολογηθεί. Να κυκλοφορεί στο δρόμο έχοντας γραμμένο στο μέτωπο τα  ονόματα όσων διαλέγει για  να παίρνουν  αποφάσεις για την τύχη όλων -και της χωράς.

Σε εποχή εμπορευματοποίησης των πάντων και φτιασιδωμένων τοποθετήσεων, δεν είναι τόσο ανώδυνο ούτε τόσο ανέξοδο.  Μόνο ένας  ενάρετος  καλλιτέχνης  μπορεί να πιάνει  από το γιακά τον ψηφοφόρο, ανήμερα των εκλογών. Γιατί είναι ίσως σαν να βάζει το χέρι στην τρύπα με τα φίδια….

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...