Sign in to follow this  
Followers 0
EKOSTEL

Λ.Παπαδόπουλος - Εν Αρχή Ην ο Καζαντζίδης

40 posts in this topic

Καλημέρα,

επιβεβαιώνω την πληροφορία της Ekostel. Το αγόρασε ένας φίλος και μου είπε χαρακτηριστικά ότι νόμιζε πως πως αγόρασε το "Pulp Fiction" σε βιβλίο :) . Ο συγκεκριμένος εκδοτικός οίκος έχει την εμπερία και πιστεύω ότι γρήγορα θα το διορθώσει. Πάντως του συγκεκριμένου φίλου δεν δέχτηκε ο βιβλιοπώλης να του το αλλάξει... :music:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δεν υπάρχει ομαλή συνέχεια στις σελίδες και στην ροή του κειμένου. Π.χ. από την σελίδα 192 συνεχίζει στην 195 και μετά στην 193. Θα πρέπει να υπάρξουν κρούσεις στους υπεύθυνους των εκδόσεων Καστανιώτη.

Επιπλέον, αναφέρεται ο Λευτέρης στον Γιώργο ως Πρέσβη της Unesco αντί της Unhcr. Και της Ευτ.Παπαγιαννοπούλου της αλλάζουν το φύλο και την ονομάζουν Παπαγιαννόπουλο. :confused:

Μάλλον το βιβλίο θα έπρεπε να ονομαστεί

"Εν αρχή ην ο Καστανιώτης..." ;):razz:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Απόψε προβλέπεται..."Ελευθερίστικο" ξενύχτι..!!Για να δούμε πως τα γράφει ο πρόεδρος...! :D:D:D

Share this post


Link to post
Share on other sites
Μετά από μια γρήγορη ματιά στο βιβλίο, σας συνιστώ να το ελέγξετε πριν το αγοράσετε. Υπάρχουν σφάλματα σοβαρά. Αρχίζουν από την σελίδα195 και την συνέντευξη Μικρούτσικου. Τα λάθη συνεχίζονται έως και την συνέντευξη του Μούτση. Δεν υπάρχει ομαλή συνέχεια στις σελίδες και στην ροή του κειμένου. Π.χ. από την σελίδα 192 συνεχίζει στην 195 και μετά στην 193. Θα πρέπει να υπάρξουν κρούσεις στους υπεύθυνους των εκδόσεων Καστανιώτη.

Mάλλον, τα λάθη στις σελίδες αφορούσαν κάποια αντίτυπα, αφού αυτό που αγόρασα εγώ είναι ok!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Καλημέρα!

Εγώ το διάβασα προχθές και δεν παρατήρησα κάτι. Στην αρχή που λέει ο Καζαντζίδης ότι ο Νταλάρας έχει μπερδέψει τον κόσμο, εκείνη την εποχή, τι εννοούσε ρε παιδιά? :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πολλά "περίεργα" θα διαβάσεις αγαπητέ στις συνεντεύξεις αυτές...Σίγουρα όμως σε βάζει να ψάξεις περισσότερο εκείνη την περίοδο τις τάσεις, απόψεις, φήμες, θέσεις....που επικρατούσαν στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού! Κι αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Κώστα έχουν απόλυτο ενδιαφέρον! Για μένα έχουν επίσης και βαρύτητα όταν δημοσιεύονται από τον Πρόεδρο. Το θέμα βέβαια είναι τα "περίεργα" να μην τα καταπιούν αμάσητα όσοι τα διαβάσουν. Επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται και παίζει η άτοιμη πάντα την ίδια κασέτα, πόσα ΙΔΙΑ "περίεργα" ακούμε και σήμερα...

Share this post


Link to post
Share on other sites

To αν κάποιοι θα προβληματιστούν με αυτά που θα διαβάσουν ή όχι είναι καθαρά θέμα προσωπικότητας κάθε αναγνώστη! :)

Σίγουρα ,όμως, όσοι μπουν στη διαδικασία να το διαβάσουν όλο και κάτι θα τους μείνει...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Διάβασα και εγώ το βιβλίο,υπάρχουν όντως λάθη.

Αυτό που είπε " ο Καζαντζίδης ότι ο Νταλάρας έχει μπερδέψει τον κόσμο",εκείνη την εποχή βέβαια,ερμηνεύεται όπως μου είπε κάποιος προσωπικός φίλος του Στέλιου πριν δυό χρόνια.

Ότι ο Καζαντζίδης θεωρούσε τον Γιώργο Νταλάρα όχι συνεχιστή μα ούτε και αντικαταστάτη ούτε του ίδιου ούτε του Μπιθικώτση μα ούτε και του Αγγελόπουλου που θεωρούνται βράχοι στο λαϊκό τραγούδι,γιατί ο καθένας κάνει την δική του πορεία.Μα θεωρούσε τον Νταλάρα έναν μεγάλο κατα κύριο λόγο λαϊκό τραγούδιστή,που ξέρει να παίζει άριστα τα όργανα και κυρίως ξέρει καλά τους λαϊκούς δρόμους.

Ήθελε να ήταν περισσότερο σε αυτό το είδος,όπως και στα Ρεμπέτικα.Πράγμα που ο Γιώργος το έχει αποδείξει μέσα στα χρόνια αν και δεν είχε ανάγκη να το κάνει γιατί είναι μέσα στο αίμα του(θυμίζω:50 ΧΡΟΝΙΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ,Ο ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ,ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ,ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΤΣΙΤΣΑΝΗ,ΣΤΟΝ ΜΑΡΚΟ,ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΕΣ ΟΥΣΙΕΣ-Ηρώδειο)

Αυτό εννοούσε ο Καζαντζίδης,γιατί τραγουδιστές και μουσικοί σαν τον Νταλάρα βγαίνουν ένας κάθε πενήντα χρόνια,απο δω και πέρα δεν ξέρω αν θα βγει κάποιος να κάνει μιά πορεία ανάλογη και να το έχει κιόλας μέσα του,θέλει καρδιά αυτό.

Και μιά και αναφέραμε τον Στελάρα,λέω το παράπονο που έχω.

Ότι δεν έχει γίνει μία συναυλία όπως του Μπιθικώτση να πουν τα τραγούδια του.Δεν θα έπρεπε;

Δεν είναι κάτι δύσκολο για να γίνει,γιατί όπως ξέρουμε όλοι ο Καζαντζίδης και τα τραγούδια του δεν θα σβήσουν όσο το καλό λαϊκό τραγούδι υπάρχει.

Προσωπικά μόνο στον Γιώργο Νταλάρα,ελπίζω για μιά τέτοια μεγάλη συναυλία που ξέρει να δίνει και να τιμάει.Γι'αυτό τον αγαπώ περισσότερο απο όλους.Γιατί είναι μάγκας.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Διάβασα και εγώ το βιβλίο και θέλω να πω ότι είναι ένα από τα βιβλία που σε κάνουν να σκύψεις με ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον πάνω στην ιστορία της ελληνικής μουσικής.Ο καθένας ανάλογα με τα ακούσματά του και τις καταβολές του συμφωνεί ή διαφωνεί πάνω στα λεγόμενα των καλλιτεχνών.Επιπλέον ο χρόνος επιβεβαίωσε ή διέψευσε πολλά από τα λεγόμενα τους.Και είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον ο διαφορετικός τρόπος προσσέγισης του καθενός και η διαφορετική οπτική γωνία που βλέπει τα πράγματα.Το θεωρώ ένα από τα καλύτερα βιβλία του Παπαδόπουλου και θεωρώ ότι πρέπει να ακολουθήσουν και άλλες τέτοιες εκδόσεις με αντίστοιχο περιεχόμενο

Share this post


Link to post
Share on other sites
Και μιά και αναφέραμε τον Στελάρα,λέω το παράπονο που έχω.

Ότι δεν έχει γίνει μία συναυλία όπως του Μπιθικώτση να πουν τα τραγούδια του.Δεν θα έπρεπε;

Το 2006 προετοιμάζονταν μια μεγάλη συναυλία με τους αξιολογότερους εν ζωή τραγουδιστές αλλά...σκάλωσε.... :(

Share this post


Link to post
Share on other sites

Όταν οι καλλιτέχνες επηρρεάζονται από τα -κατά καιρούς- ''περιβάλλοντά'' τους, τέτοιες δηλώσεις είναι αναπόφευκτες Kadetsat. Και ο Στ.Καζαντζίδης είχε σε μεγάλο βαθμό ανεπτυγμένο το παραπάνω ελάττωμα. Και είναι χειρότερο όταν τα περιβάλλοντα ακόμα και μετά θάνατον του τραγουδιστή οδηγούν σε λανθασμένες άποφάσεις. Η επιθυμία δηλαδή για συναυλία τιμής μπορεί να υπάρχει αλλά πρέπει να συμφωνήσουν κι όλοι οι κουμπάροι και οι φίλοι.

Όσον αφορά στο βιβλίο, θα συμφωνήσω πως καταγράφονται οι απόψεις καλλιτεχνών σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Αυτήν της δεκαετίας του 1980. Βοηθά να καταλάβουμε το κλίμα της εποχής. Και είναι χρήσιμο για όσους νεότερους δεν το βίωσαν. Με κίνδυνο να βγουν ακόμα και κάποια λανθασμένα συμπεράσματα. Σε συνδυασμό και με άλλα στοιχεία, θεωρώ πως αυτό το βιβλίο-πόνημα του Λ.Παπαδόπουλου δεν με ενθουσίασε.

Κι ακόμα συνεχίζει να με ενοχλεί ο τίτλος, ιδιαίτερα μετά την ανάγνωση του βιβλίου...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tο νέο βιβλίο του Λευτέρη Παπαδόπουλου για το ελληνικό τραγούδι

"Εν αρχή ήν ο Καζαντζίδης"...Aυτός είναι ο τίτλος του καινούργιου βιβλίου του δημοσιογράφου και στιχουργού Λευτέρη Παπαδόπουλου, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Καστανιώτη».Ένα συναρπαστικό έργο 247 σελίδων, με συνομιλίες και σχόλια του ανθρώπου που το όνομά του είναι συνώνυμο με τη λέξη «Τραγούδι».

Πρόκειται για συζητήσεις με έντεκα μεγάλα ονόματα το ελληνικού τραγουδιού της τελευταίας εικοσιπενταετίας. Ονόματα-σύμβολα, με μακράν- πρώτο και καλύτερο, το Στέλιο Καζαντζίδη.

Ονόματα ζώντων-Σπανός, Μαρινέλλα, Φαραντούρη, Μικρούτσικος, Μούτσης, Νταλάρας, Χατζηνάσιος-που μεγαλουργούν, αλλά και τεθνεώτων αθανάτων του λαϊκού τραγουδιού: Μπιθικώτσης, ’κης Πάνου, Κουγιουμτζής.

«Ένα ταξίδι στο χρόνο» το χαρακτηρίζει ο συγγραφέας.Ένα ταξίδι στο ατελείωτο πέλαγος του λαϊκού και έντεχνου τραγουδιού. Ένα αφηγηματικό παιχνίδι γνωριμίας με πρόσωπα, καταστάσεις, αντιλήψεις, δοξασίες, μύθους και πραγματικότητες της τέχνης του τραγουδιού. Μιας τέχνης θεϊκής και συνάμα δαιμονικής.

Προικισμένος με αυτό το χάρισμα ο Λευτέρης Παπαδόπουλος φιλοτεχνεί κείμενα- συνεντεύξεις με εναλλαγή εικόνας και πληροφορίας. Της εικόνας που αιχμαλωτίζει η ματιά του. Και της πληροφορίας που ο ίδιος κατέχει ως άνθρωπος ξεχωριστός μέσα στο συνάφι του, αλλά και αυτής που προκύπτει από τις επιθετικές ερωτήσεις του προς τα «ιερά τέρατα» του πενταγράμμου.

Μιλάμε για ένα δημοσιογραφικό διήγημα, στο οποίο έντεκα πρόσωπα θυμούνται, σχολιάζουν, γκρινιάζουν, θυμώνουν, επιτίθενται, αμύνονται, φιλοσοφούν.

«Η δικιά μου ηβίλα στον ’γιο Κωνσταντίνο είναι αυθαίρετη. Και πάνω στο «Ελενίτ» στη στέγη έχω βάλει τσιμεντόλιθους, μη φυσήξει κανένας αέρας και μου τις σηκώσει! Γιατί, όταν ένας τραγουδιστής ασχολείται με το λαό, πρέπει να ζει και με το λαό και σαν το λαό. Όλα τα άλλα είναι πρόκληση» , ξεσπαθώνει ο Στέλιος Καζαντζίδης.

«Το τραγούδι χρειάζεται να έχει και ελάττωμα. Όπως ο άνθρωπος. ’μα είναι πολύ όμορφος, είναι αστείος» λέει θυμοσοφικά ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.

«Τα έργα που έχουν πολιτική ετικέτα δεν είναι του γούστου μου . Η πολιτική δεν πρέπει να χώνεται στο τραγούδι» αποφαίνεται ο ’κης Πάνου.

« Ο ΚουγιουμτζήςΈνας υπέροχος άνθρωπος, ένας σπουδαίος συνθέτης! Δεν κάναμε πολύ παρέα, αλλά τον αγαπούσα. Ήταν ατόφιος. Χρυσάφι! Δεν μιλούσε παραπάνω απ όσο έπρεπε. Ό,τι έλεγε, όμως ήταν καθαρό» σκιαγραφεί ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.

«Εν αρχή ην ο Καζαντζίδης-Εν αρχή ην ο λόγος» του Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Κώστας Μαρδάς

Πηγή: Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων:

http://culture.ana-mpa.gr/fpage.php?id=3520

Share this post


Link to post
Share on other sites

Από το νέο Δίφωνο (Τεύχος 146 - Νοέμβριος 2007)

Στήλη Πολιτισμός - επιλέγει και προτείνει η Σύσση Καπλάνη

Ο Καζαντζίδης πουλάει πάντα

Έπειτα από 25 χρόνια, κάποια κείμενα του Λευτέρη Παπαδόπουλου βλέπουν το φως της δημοσιότητας στο καινούριο βιβλίο του Εν αρχή ην ο Καζαντζίδης (εκδόσεις Καστανιώτη). Τις κουβέντες του με τους σημαντικούς δημιουργούς και ερμηνευτές του ελληνικού τραγουδιού, όπως ο Γρ. Μπιθικώτσης, ο ’κης Πάνου, η Μαρινέλλα, η Φαραντούρη, ο Στ. Κουγιουμτζής, ο Γ. Σπανός, ο Δ. Μούτσης, ο Θ. Μικρούτσικος, ο Γ. Νταλάρας και ο Γ. Χατζηνάσιος, έρχεται να συμπληρώσει μια ακόμη με τον Στέλιο Καζαντζίδη, ξαναδημοσιευμένη στο προηγούμενο βιβλίο του Ζω από περιέργεια.

Χαρακτηριστικό είναι ένα απόσπασμα από την εξομολόγηση του ’κη Πάνου που αναφέρεται στον Καζαντζίδη: «Πάμε ένα βράδυ του 58 με τον Μουρκάκο και τον Κολοκοτρώνη να ακούσουμε τον Καζαντζίδη στον Αστέρα στην Κοκκινιά. Φίσκα το μαγαζί. Μας βάζουνε να καθίσουμε σε κάτι καφάσια. Τραγουδάει ο Στέλιος: Μα κανένας δε μου φταίει για το χάλι μου / σπάσιμο θέλει το κεφάλι μου. Και τότε πετάγεται κάποιος πάνω, σπάει ένα ποτήρι και το καρφώνει στο μέτωπό του. Παγώνουμε όλοι. Τον παίρνουνε αυτόνε γεμάτο αίματα. Κι ενώ τον σέρνουνε στην έξοδο κι ο Στέλιος συνεχίζει το τραγούδι, γυρίζει και του φωνάζει: Γεια σου Στελλάρα!. Καταλαβαίνεις; Λέω λοιπόν: Αν φύγει ο Στέλιος από την Κοκκινιά κι αρχίσει να τραγουδάει περπατώντας για ν ανέβει στην Αθήνα, με τον κόσμο που θα μαζέψει στο δρόμο δεν κάνει επανάσταση; Αλλά δε σταματάω εδώ. Χρόνια και χρόνια τον παρακολουθώ. Και βλέπω ότι τα περισσότερα από τα τραγούδια του είναι χάλια. Κι όμως με αυτά τα κακά τραγούδια με κάνει να τον ακούω».

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...
Sign in to follow this  
Followers 0