petros_petrakis

Όλα απο την αρχή - Παλλάς 2007

474 posts in this topic

είμαι Νταλαρόφιλη

Κι εσύ??? :blink: :):blush: :lol: :lol: :lol: :music:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Και κάποια στιγμή στην οθόνη ήταν η φωτογραφία του Λουκά μ΄ενα γατάκι στον ώμο του, και ο Γιώργος γύρισε προς την οθόνη και μετά είπε κάτι δείχνωντας το δικό του ώμο. Τι είπε;

"το γατάκι στον ώμο είμαι εγώ" :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

:lol: Ναι είμαι και εγώ αλλά αφήνω το προνόμιο του ονόματος σε εσένα που το σκέφτηκες πρώτη :)

Τι άλλο να πω; Έχουμε κάτι κοινό φαίνεται... :blush::music: :lol: :lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Απο τα παραλειπομενα της αποψινης βραδυας....

Ξανακουσαμε το ''Καποιος χτυπησε την πορτα''

Στο σημειο που τα παιδια μενουν συνηθως μονα τους,και λενε τα τρια τραγουδια του Κουγιουμτζη(''Το σακακι μου κι αν σταζει'',''Το πουκαμισο το θαλασσι'' και''Στα ψηλα τα παραθυρια'') ο Γιωργος αυτη τη φορα δεν εφυγε απο τη σκηνη :music:

Τους εκανε μαλιστα και δευτερες φωνες,μακρια ομως απο το μικροφωνο :blush:

(τι ωραια που ακουγεται η φωνη του μακρια απο μικροφωνα :music::) )

Share this post


Link to post
Share on other sites
Στο σημειο που τα παιδια μενουν συνηθως μονα τους,και λενε τα τρια τραγουδια του Κουγιουμτζη(''Το σακακι μου κι αν σταζει'',''Το πουκαμισο το θαλασσι'' και''Στα ψηλα τα παραθυρια'') ο Γιωργος αυτη τη φορα δεν εφυγε απο τη σκηνη........

Πάμε στοίχιμα;

μέχρι πότε θα αντιστέκεται... δηλαδή, πότε θα μας τα πει ο ίδιος;

:):music::blush:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Η χθεσινή βραδιά δεν είχε ιδαίτερες εκπλήξεις, και ομολογώ πως άλλες ερμηνευτικά ήταν καλύτερες. "Δυστυχώς" ο Γιώργος Νταλάρας έχει ανεβάσει πολύ ψηλά τον πήχυ και περιμένουμε πάντα το ιδανικό. Αυτό φυσικά το αναφέρω ως καλό... :rolleyes:

Αλλά, μάλλον φύλαγε δυνάμεις για σήμερα. :rolleyes:

Οφείλω, όμως, και να αναφέρω πως η "Μαχαιριά" του ήταν πάλι συγκλονιστική! Πάλι διαφορετική! Πάλι ανατριχιαστική! :)

Όπως, επίσης, οφείλω να αναφέρω πως αυτό το "Για πιάσε γύφτο σφυρί κι αμόνι" ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου. Εγώ νόμιζα πως θα ακούσω ξανά μια πολύ καλή εκτέλεση σαν αυτή που ακουγαμε στον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Δεν περίμενα αυτό το πράγμα!! :music:

Κάθε λέξη και μαχαιρι στην καρδιά... :mad:

Παρότι δε μου αρέσουν τα "φτιαγμένα" cd, είμαι της άποψης ότι ΑΥΤΗ η εκτέλεση, του Παλλάς, πρέπει να μπει στο cd από το αφιέρωμα του Λευτέρη Παπαδόπουλου, όταν με το καλό βγει. :music:

Αυτό που σκέφτομαι εγώ όμως τώρα είναι... τι θα ακούσουμε σήμερα?! :blush::music:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Συμφωνώ κι εγώ με τη Μάρω, η χτεσινή βραδιά ήταν, μάλλον, ήρεμη, χωρίς, πολλές, εξάρσεις ...

Η "Μαχαιριά", βέβαια, ήταν, για άλλη μια φορά, ιδιαίτερη, "συλλεκτική"! Στο, μακρινό, ελπίζω, μέλλον, θα έχουμε μια μεγάλη συλλογή από "μαχαιριές", για να "μαχαιρωθούμε", να ησυχάσουμε ...

Το "Για πιάσε γύφτο" ήταν, όντως, εκφραστικότατο! :)

Εγώ, θα πρόσθετα και το πιο τραβηγμένο - σε διάρκεια - "α", καθώς κι ένα ξεχωριστό λυγμό, στην χτεσινή ερμηνεία του "Θέλω να τα πω", το οποίο, πλέον, αποτελεί τραγούδι - φετίχ για μένα.

Υπήρξε, χτες, κι ένα τραγούδι, στο οποίο δεν χειροκρότησα - το "Να με θυμάσαι" - γιατί σκούπιζα τα δάκρυά μου ... :music:

Share this post


Link to post
Share on other sites

I am still in Athens, intoxicated by the beautiful performance of last night, one of the best shows I have seen of Giorgos Ntalaras the magician!

What a beautiful repertoire.

I could do without the balet and the othe gimmics which distracted my attention from Ntalaras and his band.

Zaxarias Karounis was the annimated soul on stage, getting the crowd to sing along, making constantly contact with the crowd. Great singing. Bravo Zaxarias!

Well worth mentioning is the beautiful interpretation of Aspasia Stratigou

of O Marmaromenos Vasilias. Brava Aspasia!

I will be back for the final show!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Σάββατο 8/12/2007

Η χθεσινή βραδιά ήταν ΜΑΓΙΚΗ! Ήταν κι από μόνη της, βάλαμε κι εμείς λίγο το χεράκι μας (τις φωνάρες μας για την ακρίβεια :mad: ) B)

Αυτή τη φορά καθόμουν σε εξώστη, στα πλάγια. Αυτή η θέση έχει το πλεονέκτημα ότι βλέπεις τους τραγουδιστές από αρκετά κοντά. Από το σκηνοθετικό μέρος, βλέπεις πολύ λίγα πράγματα, οπότε δεν αποσπάσαι από τους τραγουδιστές. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους δεν θέλουν να βλέπουν τα σκηνοθετικά. Το κακό είναι πως όταν ο Νταλάρας κάθεται στο πάλκο πρέπει να σκύψεις για να τον δεις, και επίσης είσαι πολύ κοντά σε ηχεία, και ώρες-ώρες ακούς μια ψιλοπαραμόρφωση. Το μόνο που με πείραξε σ αυτή τη θέση ήταν ότι δεν έβλεπα το συννεφιασμένο ουρανό του «Ο ουρανός φεύγει βαρύς» στην έναρξη :( Αυτός ο ουρανός μ έχει μαγέψει :blush: Επίσης, με πείραξε που στο ακριβώς διπλανό θεωρείο (αυτά που έχουν μόνο 2 θέσεις) είχε κάτσει σα μπάστακας μια ταξιθέτρια και για πρώτη φορά ένιωσα το συναίσθημα που είχε περιγράψει ο Τάσος σε προηγούμενο post του: ότι παρακολουθούσα την παράσταση μαζί με μπάτσους! Κουλάρετε λίγο...

Αυτό που μου άρεσε όμως πιο πολύ απ όλα ήταν ότι ήμασταν στο ίδιο θεωρείο με τον Μάκη, τον Θοδωρή και την Ηλιάνα, και κάποια στιγμή ήρθε κι ο Θανάσης από το διπλανό, συμπληρώθηκε η ομάδα και κάναμε αρκετές τρελίτσες χωρίς να μας την πέσει το Ες-Ες απ το διπλανό θεωρείο, και χωρίς να μας σταμπάρουν με λέιζερ. Εγώ τουλάχιστον δεν είδα κανένα... :blush:

Ας περάσουμε στα τραγούδια

Α Μέρος:

Ο ουρανός φεύγει βαρύς

Ένας κόμπος η χαρά μου

Αν υπάρχει λόγος

Μ έκοψαν με χώρισαν στα δυο ! (1)

Έτσι είν οι ανθρώποι

Έχω έναν καφενέ

Τι πάθος

Τα βεγγαλικά σου μάτια

Του έρωτα (2)

Θα περιμένω εδώ

Ρίξε μια σκάλα στο φεγγάρι

Κι αν σε θέλω

Πού ναι τα χρόνια

Νάτανε το 21

Δέκα παλληκάρια

Δίχως την καρδούλα σου

Είναι πια καιρός

Τώρα που θα φύγεις

Αχ χελιδόνι μου

Πρώτη του Δεκέμβρη (3)

Στα χρόνια της υπομονής

Χάντρα στο κομπολόι σου (4)

Το σακάκι μου κι αν στάζει

Το πουκάμισο το θαλασσί

Στα ψηλά τα παραθύρια

Ήταν πέντε ήταν έξη

Όλα καλά (5)

Ήλιε μου σε παρακαλώ

Κουβέντα μ ένα λουλούδι

Εδώ το φως

Ανεμολόγιο

Παραπονεμένα λόγια (6)

Β Μέρος:

Θέλω να τα πω (7)

Μάνα δεν φυτέψαμε

Μες στου Βοσπόρου τα στενά

Η Σμύρνη

Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω

Γιορτή ζεϊμπέκηδων (8)

Μαρμαρωμένος βασιλιάς

Πατηνάδα

Ταξίδι στα Κύθηρα

Χαροκόπου 1942-1953

Στην αλάνα

Έρημα χωριά

Φύλλο στο νερό

Luna Rossa (9)

Μη μιλάς, κινδυνεύει η Ελλάς

Mambo Brazileiro

Historia de un amor

Cancao do mar

Η μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων

Ιπτάμενο χαλί

Διδυμότειχο Blues

Οι ελεύθεροι κι ωραίοι

Πάμε γι' αλλού

Ο δρόμος είναι δρόμος

Το προαίσθημα

Καράβια στη στεριά

Το πεπρωμένο (10)

Το γράμμα (11)

Η φαντασία

Εγώ ποτέ δεν αγαπώ (12)

Καλή τύχη

Εδώ το φως (13)

Αγάπη (14)

Βρέχει στη φτωχογειτονιά (15)

(1) Είναι η πρώτη φορά που το ακούω Live! Πολύ συγκινητική ερμηνεία!

(2) ’λλη μια συλλεκτική ερμηνεία με άλλη μία διαφορετική κορώνα στο τέλος!

(3) Κανονικά την 1η του Δεκέμβρη έπρεπε να το πει Όταν λέει η Γωγώ ότι είναι ανάποδος χρόνος :music: Ούτε κι αυτό το είχα ακούσει ποτέ Live!

(4) Είναι μερικά τραγούδια στα οποία δε γίνεται να μη σκεφτείς κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα! Αυτό το τραγούδι είναι του ’ρη! Τέλος!

(5) Τι να πω τώρα Στο στην τρίτη στροφή ο Νταλάρας άφησε τον κόσμο να τραγουδήσει, και εμείς κάναμε την κορώνα που κάνει συνήθως ο Νταλάρας. Όταν λέω εμείς, βασικά όλοι η τρελοπαρέα στο θεωρείο τραγουδούσε το ίδιο, αλλά λογικά μόνο ο Πολυμήχανος πρέπει ν ακουγόταν κάτω :lol: Οπότε μετά ο Νταλάρας τραγούδησε την επανάληψη του ρεφρέν, κι αρχικά δεν έκανε τίποτα, το είπε τελείως φλατ. Κι εκεί που σκεφτήκαμε «χαχα, τον σκίσαμε, τι να κάνει τώρα» :naughty: (μεγάλη ιδέα έχουμε για τον εαυτό μας :mad: ) κάνει μια κορώνα ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ! :wow: Τι να πω, έμεινα άφωνη Αυτά παθαίνει όποιος τον προκαλεί :music:

(6) Και σ αυτό το τραγούδι έγινε κάτι παρόμοιο με παραπάνω.

(7) Η κορώνα στο τέλος νομίζω πως ήταν ίδια μ αυτή της 1/12, αλλά έκανε και κάτι γυρίσματα ενδιάμεσα που το απογείωσε το τραγούδι!

(8) Σε όλες τις παραστάσεις, δεν ξέρω γιατί, αλλά κανένας δε φωνάζει το Ε! Έτσι λοιπόν, η τρελή παρέα του θεωρείου αποφάσισε να το φωνάξει! Για να μην κλέβουμε τα copyright, ο Πολυμήχανος είχε την ιδέα, και οι υπόλοιποι σιγά που δεν θα ακολουθούσαμε! :naughty: Και τότε γύρισαν όλοι οι τραγουδιστές, αλλά και κόσμος από την πλατεία και μας κοιτούσαν! :lol:

(9) Εδώ κι αν κάναμε τρελίτσες! Τα παιδιά είχαν πάρει ένα κόκκινο κασκόλ και το ανέμιζαν από το θεωρείο! Ποοολύ γέλιο!

(10) Και σ αυτό το τραγούδι έγιναν οι γνωστές κόντρες στο ρεφρέν :rolleyes:

(11) Το «Γράμμα» δεν θυμάμαι να το είχε ξαναπεί μέχρι στιγμής σ αυτές τις παραστάσεις. Στο τέλος άφησε το κοινό να τραγουδήσει, κι εμείς αρχίσαμε πάλι τα δικά μας, και φυσικά τη γνωστή κορώνα στο τέλος! Εκεί που σκεφτόμουν, «τι άλλο θα κάνει άραγε σ αυτό το τραγούδι», για ακόμα μια φορά με ξάφνιασε, αφήνοντας τελικά εμάς να κλείσουμε το τραγούδι! Μάλιστα κάποια στιγμή είπε απευθυνόμενος στον Θανάση ότι μάλλον θα έπρεπε ν ανταλλάξουν θέσεις! :rolleyes:

(12) ’λλη μία έκπληξη του προγράμματος ήταν κι αυτό το τραγούδι. Το οποίο προσωπικά δεν το έχω ξανακούσει Live!

(13) Δεν πρόκειται για επανάληψη του τραγουδιού, ανκόρ ή κάτι τέτοιο Και πάλι ήταν ιδέα του Θανάση, κι αρχίσαμε όλοι οι τρελοί στο θεωρείο να τραγουδάμε αυτό το τραγούδι. Και πάλι όλοι γύρισαν και μας κοίταξαν Ο Νταλάρας είπε ότι είναι πολύ σπουδαίο αυτό που κάνουμε! :mad:

(14) Μετά είπε ότι είδε στο κοινό κάποιους αγαπημένους του ανθρώπους και συγκινήθηκε πολύ, δεν κατάλαβα όμως ποιους εννοούσε, δεν είδα :blush: Το τραγούδι πάντως απ ότι κατάλαβα ήταν αφιερωμένο σ αυτούς. :)

(15) Η βραδιά έκλεισε μ ένα τραγούδι που ταίριαζε και στην ημέρα που ήταν βροχερή, κι επίσης ταίριαζε για φινάλε, αφού είναι ένα τραγούδι που όλος ο κόσμος τραγουδάει! :music:

Ένα από τα highlights (για εμάς) της βραδιάς, ήταν κάποια στιγμή που είχε έρθει ο Ζαχαρίας προς τη δική μας πλευρά πάνω στη σκηνή, για να τραγουδήσουν το "Νάτανε το 21" κλπ. Κι αρχίσαμε εμείς να φωνάζουμε "Γειά σου Ζαχαρία!" γύρισε και μας κοίταξε, και είπε ολόκληρο το τραγούδι γυρισμένος προς τα εμάς! :mad: Ζαχαρία για ακόμα μια φορά ευχαριστούμε!

Αυτές ήταν σχεδόν οι εντυπώσεις μου Σε όσα γράφω προσθέστε λίγο περισσότερη χαρά κι ενθουσιασμό, γιατί αυτή τη στιγμή δυστυχώς δε μπορώ να τα εκφράσω έτσι όπως θα ήθελα. Κάποιοι φρόντισαν να μου το χαλάσουνε το κέφι μου, από τις πρώτες κιόλας ώρες μετά την παράσταση :mad: ’ϊ στο διάολο πια! :mad:

Share this post


Link to post
Share on other sites

ΘΕΛΩ ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΛΛΑΣ!

(κατα προτίμηση εκείνη της 1-12,με όλα τα τραγούδια που σημαίνει,"δεν φταίω","ακου πως κλαίει ο μπαγλαμάς","θέλω να τα πω",και φυσικά "ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ" μαζί με το ταξίμι του Γιώργου)

Θα είναι εκπληκτικό,και θα αποτυπώνεται και πάλι η καταιγιστική ερμηνία του Γιώργου σε όλα μα όλα τα τραγούδια.

Και...να γίνει και γρήγορα.Θα στείλω ανάλογο γράμμα στον...’η Βασίλη!

Παροτρύνω επίσης την Χρύσα να φτιάξει ανάλογο "Θέλω",όπως στο "Πάνε να πεις",για ολόκληρο CD!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Κι οτι σκεφτομουν να ζητησω,(στο αναλογο τοπικ) το ''Μ'εκοψαν με χωρισαν στα δυο''!! :xmas::D

Ηταν το αγαπημενο μου τραγουδι οταν ημουν παιδι! :D

Ευχαριστω Γιωργο! :mad::huh:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Απόψε παρακολούθησα για πρώτη φορά το πρόγραμμα στο Παλλάς και ηταν εκπληκτικά, σκέτη μαγεία. Αλλά εντυπώσεις θα γράψω αύριο. Θέλω μόνο ένα πράγμα να πω. Αν όντως ο κύκλος κλείνει σιγά σιγά(κάτι που πιστεύω)αυτο που γίνεται στο Παλλάς και γενικότερα απο εδώ και πέρα ότι κάνει ο Γιώργος είναι ο γύρος του θριαμβου του.Και το μόνο σίγουρο είναι πως απολαμβάνει αυτόν τον γύρο, όπως και όλοι εμείς.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Τι ''Μ'εκοψαν με χωρισαν στα δυο'' απιστευτο ηταν αυτο παλι αποψε; :rolleyes::confused: Και τι να πω και για το ''Ηρθα κι αποψε στα σκαλοπατια σου''... B)

Απιστευτο!! :mad:

''λεμε και κανενα καινουργιο τραγουδι'' :D οπως ειπε κι ο Γιωργος :D

Και παλι ευχαριστω Γιωργο! :huh::xmas:

Share this post


Link to post
Share on other sites
(11) Το «Γράμμα» δεν θυμάμαι να το είχε ξαναπεί μέχρι στιγμής σ αυτές τις παραστάσεις. Στο τέλος άφησε το κοινό να τραγουδήσει, κι εμείς αρχίσαμε πάλι τα δικά μας, και φυσικά τη γνωστή κορώνα στο τέλος! Εκεί που σκεφτόμουν, «τι άλλο θα κάνει άραγε σ αυτό το τραγούδι», για ακόμα μια φορά με ξάφνιασε, αφήνοντας τελικά εμάς να κλείσουμε το τραγούδι! Μάλιστα κάποια στιγμή είπε απευθυνόμενος στον Θανάση ότι μάλλον θα έπρεπε ν ανταλλάξουν θέσεις! :mad:

Aυτό νομίζω πως το είπε μετά την "Αλάνα"... :huh:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Λες; :xmas: Δε θυμάμαι τώρα. Μπορεί κατά την πληκτρολόγηση να έκανα καμιά βλακεία με τον κέρσορα και να κατέβηκε το "Γράμμα" πιο κάτω...

Θα το τσεκάρω. Αλλά εσύ άσε αυτά τώρα, και γράψε καμιά εντύπωση! :huh::mad::D

Share this post


Link to post
Share on other sites

παιδιά ξέρετε αν έχει ανακοινωθεί πότε θα είναι η τελευταία βραδιά στο Παλλάς???

τότε πρέπει να είμαστε όλοι εκεί και να γίνει χαμός ........

Share this post


Link to post
Share on other sites

Βραδιές-όνειρο, μαγικές, φανταστικές, όπως και να τις χαρακτηρίσει κανείς, έτσι ήταν οι δύο προηγούμενες παραστάσεις στο Παλλάς. Ίσως ήταν και η τυχερή μας εβδομάδα, αν λάβουμε υπόψη μας και το Secret Concert.

Έχουμε γράψει πολλά και, πιθανόν, για κάποιον να δείχνουμε και κουραστικοί. Πώς όμως να μη μιλήσεις και για τον χθεσινό Νταλάρα, για τον μάγκα Νταλάρα του χθεσινοβραδινού -και όχι μόνο- «Χαροκόπου», για τον απελευθερωμένο Νταλάρα του «Μη μιλάς μη γελάς» που λίγο έλειψε να μην το ακούσουμε από τα γέλια, για εκείνον τον διαφορετικό Νταλάρα που ακούμε κάθε βραδιά. Είτε τις βραδιές που το κοινό είναι οι «δικοί» του άνθρωποι, αυτοί που θα του δώσουν και θα τους δώσει, όπως αυτό του Σαββάτου, είτε εκείνες που το κοινό είναι ψυχρό και κλειστό όπως αυτό της Κυριακής.

Το πρόγραμμα της Κυριακής ήταν το εξής:

Α' ΜΕΡΟΣ

Ο ουρανός φεύγει βαρύς

Ένας κόμπος η χαρά μου

Αν υπάρχει λόγος

Κάπου νυχτώνει

Έτσι ειν οι ανθρώποι

Έχω έναν καφενέ

Τι πάθος

Τα βεγγαλικά σου μάτια

Του έρωτα

Θα περιμένω εδώ

Ρίξε μια σκάλα στο φεγγάρι

Κι αν σε θέλω

Πούναι τα χρόνια

Νατανε το 21

Δέκα παλικάρια

Δίχως την καρδούλα σου

Είναι πια καιρός

Τώρα που θα φύγεις

Αχ, χελιδόνι μου

Μ έκοψαν με χώρισαν στα δυο

Στα χρόνια της υπομονής

Χάντρα στο κομπολόι σου

Το σακάκι μου κι αν στάζει

Το πουκάμισο το θαλασσί

Στα ψηλά τα παραθύρια

Ήταν πέντε ήταν έξι

Όλα καλά

Ήλιε μου σε παρακαλώ

Κουβέντα μ ένα λουλούδι

Εδώ το φως

Ανεμολόγιο

Παραπονεμένα λόγια

Β ΜΕΡΟΣ

Θέλω να τα πω

Μάνα δε φυτέψαμε

Μες στου Βοσπόρου τα στενά

Η Σμύρνη

Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω

Γιορτή ζεϊμπέκηδων

Μαρμαρωμένος βασιλιάς

Ορχηστρικό (sorry, αλλά δε θυμάμαι τον τίτλο)

Ταξίδι στα Κύθηρα

Χαροκόπου 1942-1953

Στην αλάνα

Έρημα χωριά

Φύλλο στο νερό

Luna rossa

Μη μιλάς μη γελάς

Μάμπο μπραζιλέιρο

Historia de un amor

Cancao do mar

Η μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων

Να με θυμάσαι

Διδυμότειχο blues

Οι ελεύθεροι κι ωραίοι

Πάμε γι αλλού

Ο δρόμος είναι δρόμος

Κάποιος χτύπησε την πόρτα

Καράβια στη στεριά

Το πεπρωμένο

Ήρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου

Μ ένα παράπονο

Καλή τύχη

Ας παν στην ευχή τα παλιά

Μη μου θυμώνεις μάτια μου

Από το πρόγραμμα που παραθέτω βλέπετε πως, μάλλον για 1η(?) φορά, δεν είπε τη «Φαντασία»! Είχαμε τη χαρά να ακούσουμε ξανά το «Μ έκοψαν με χώρισαν στα δυο», ενώ το «Κάποιος χτύπησε την πόρτα» ήταν σε επίπεδο αφιερώματος Λευτέρη Παπαδόπουλου, για μένα λίγο καλύτερο γιατί ήμουνα τόσο κοντά που όλα τα έβλεπα καλύτερα εκείνη τη στιγμή.

Σίγουρα από όλο το χθεσινό σκηνικό έλειπε κάτι. Το Σάββατο η παρέα ήταν κατά κάποιο τρόπο ολοκληρωμένη, κι αυτό έφτιαχνε τόσο τον Νταλάρα, όσο και εμάς του ίδιους και κατά συνέπεια και όλο το Παλλάς (διευκρινίζω: το κοινό του Παλλάς). Δεν αλλάζω την παράσταση που είδαμε το Σάββατο, γιατί ο Νταλάρας είναι υπέροχος όταν έχει τον Θανάση από κάτω να τον «παίζει» και όλους εμάς να σιγοντάρουμε, όσο μπορούμε. :xmas:Δεν αλλάζω όμως ούτε και την Κυριακή, γιατί η βραδιά εξελίχθηκε απρόσμενα σε εξαιρετική και, επιπλέον, είχε μικρές, αλλά όμορφες εκπλήξεις. Αρκούσε να δει 2-3 γνωστά πρόσωπα για να κάνει αυτό που ξέρει καλά. Να βγάλει την ψυχή του και να μας την καταθέσει έτσι, απλόχερα, στα πόδια μας.

Απορούσε πώς μπορούμε και ερχόμαστε τόσο συχνά. Η απάντησή μου ήταν απλή, αφού κάθε φορά μας δίνει κάτι διαφορετικό, μικρές διαφορές κατά τη γνώμη του. Η απάντηση του Τάσου ήταν σαφώς καλύτερη και με ψυχή. Θα υπάρξει ανταμοιβή; Ποιος ξέρει; Μόνο αυτός. :mad:

Να σαι καλά Γιώργο Νταλάρα για όλες αυτές τις συγκινήσεις που μας προσφέρεις και για όλα όσα ακολουθούν. Μπορεί να είναι δώρα, μπορεί να είναι εκπλήξεις, μπορεί όμως και να είναι απλά βραδιές δικές σου. Από αυτές που μας δίνεις όταν πιάνεις την κιθάρα, παίζει η πρώτη νότα καιαρχίζει το όνειρο. :huh:

P.S Ζαχαρία, σε ευχαριστώ!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μάρω αυτό δεν ήταν ποστ ... ακριβή ερμηνεία του Νταλάρα ήταν ! .... :)

Λίγα λόγια μόνο, κι από μένα, μετά από τη συγκλονιστική εβδομάδα που περάσαμε :

Κάθε φορά, μετά το τέλος του προγράμματος, έχω την αίσθηση ότι παίρνω τη ζωή μου από την αρχή! Μια ζωή συνδεδεμένη με τα τραγούδια και τη φωνή του Γιώργου! Κι αυτή η αίσθηση εμπεριέχει μια τρομερή συγκίνηση, που, κάποιες φορές, γίνεται αβάσταχτη! Αλλά μ' αρέσει να την βιώνω!

Παρακολουθώ ζωντανά τον Νταλάρα από έφηβος, συνεχώς! Θυμάμαι, πως, τότε, αυτό που με συνέπαιρνε σε εκείνον ήταν ένα τρομερό νεύρο που έβγαζε από σκηνής, με τη φωνάρα του και τις ερμηνείες του, το οποίο το αισθανόμουνα σαν άνεμο μέσα μου! Μετά το τέλος κάθε συναυλίας έβγαινα έτοιμος "να φάω τον κόσμο"...

Σήμερα, τόσα χρονιά μετά, ο Γιώργος παραμένει ένας νευρώδης έβηφος που με συγκλονίζει, αλλά, παράλληλα μου αποκαλύπτει, όλο και περισσότερο, ό,τι πιο ευαίσθητο, συγκινητικό κι ερωτικό έχω ακούσει και βιώσει ποτέ μου από εκείνον! Οι ερμηνείες του στο Παλλάς με κάνουν κομμάτια! Τέτοιες ερμηνείες, τέτοια έκφραση, τέτοιο συναίσθημα, δεν το πιστεύω ότι το ζω ...

Είναι ανεπανάληπτος αυτός ο Νταλάρας και, με αυτές τις παραστάσεις, νιώθω ότι μου τα δίνει, ξανά, όλα από την αρχή!

Δεν θα μπορούσα να διανοηθώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν και τα τραγούδια του, θα ήταν μισή. Ίσως, τελικά, να είχαν δίκιο οι γονείς μου, που, κάθε φορά όταν, σε συζητήσεις, έλεγα, πως δεν έχω αδέρφια, με διέκοπταν, λέγοντάς μου : Ψεύτη! Εσύ έχεις τον πιο σπουδαίο αδερφό, τον Γιώργο Νταλάρα!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ίσως, τελικά, να είχαν δίκιο οι γονείς μου, που, κάθε φορά όταν, σε συζητήσεις, έλεγα, πως δεν έχω αδέρφια, με διέκοπταν, λέγοντάς μου : Ψεύτη! Εσύ έχεις τον πιο σπουδαίο αδερφό, τον Γιώργο Νταλάρα!

Είναι ο καλύτερός μας φίλος.... αυτός που βρίσκεται συνεχώς στο πλευρό μας και που μας συντροφεύει σε όλες τις φάσεις της ζωή μας, ευχάριστες και δυσάρεστες!

Ένας παντοτινός από καρδιάς φίλος που δεν μας προδίδει ποτε!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...