Sign in to follow this  
Followers 0
marochr

Συνέντευξη στο PassToPort

11 posts in this topic

Μία ακόμη πολύ ωραία συνέντευξη φιλοξενείται από τις 14/12/2007 στο free press περιοδικό του Πειραιά "Pass To Port", με τον τίτλο: Από την Κοκκινιά στον ΟΗΕ! Η συνέντευξη δόθηκε στη Ναταλι Χατζηαντωνίου.

:)

Από την Κοκκινιά στον ΟΗΕ

Από τα προσφυγικά της Κοκκινιάς μέχρι το Πάνθεον των κορυφαίων Ελλήνων τραγουδιστών και τη θέση του Πρεσβευτή Καλής Θέλησης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, ο δρόμος ήταν μεγάλος και δύσκολος. Όχι μόνο. Ήταν γεμάτος πολύτιμες εμπειρίες και πολύτιμα τραγούδια. Ο Γιώργος Νταλάρας δεν ξέχασε ούτε τα πρόσωπα ούτε βέβαια τα τραγούδια. Κι όπως συχνά επιστρέφει στην παλιά του γειτονιά για να την περπατήσει, έτσι συχνά επιστρέφει και στο πρώτο του ρεπερτόριο.

«Όλα Από Την Αρχή» δεν είναι κι ο τίτλος της μουσικής του παράστασης στο «Παλλάς»; Με πρώτη ύλη τραγούδια τού τότε και του τώρα, ο Γιώργος Νταλάρας κάνει (μέχρι και τις 13 Ιανουαρίου), μια μεγάλη μουσική αναδρομή στη δική του ιστορία, που σε πολλές περιπτώσεις συναντιέται ή και ταυτίζεται με την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Ο Σταμάτης Φασουλής, που σκηνοθέτησε την παράσταση, συμβάλλει με τις σκηνικές επιλογές, τις εκπλήξεις και τα απρόβλεπτα, στους συνειρμούς. Συνοδοιπόροι του Νταλάρα οι νέοι τραγουδιστές Δέσποινα Ολυμπίου, Ασπασία Στρατηγού, Ζαχαρίας Καρούνης, Μανώλης Πασχαλίδης αλλά και δεκατετραμελής ορχήστρα. Απ' την αρχή τού ζητήσαμε κι εμείς να μοιραστεί μαζί μας μερικές απ' τις αναμνήσεις του. Και μαζί να βάλουμε το σημερινό Νταλάρα να συναντήσει τον «Γιωργάκη» της Κοκκινιάς, που έκανε θελήματα για το μεροκάματο, προτού στα δεκαπέντε του να πατήσει για πρώτη φορά πατάρι στο μαγαζί του Περπινιάδη...

-Γεννηθήκατε στον Πειραιά.

Γεννήθηκα στην Κοκκινιά, στα προσφυγικά. Η καταγωγή της μάνας μου ήταν από τη Σμύρνη και ύστερα, όταν ήρθαν πια εδώ, έμειναν στις παράγκες. Το νοσοκομείο που γεννήθηκα βρισκόταν στην οδό «Αμερικανίδων Κυριών». Πώς να ξεχάσεις τέτοιο δρόμο, με τέτοιο όνομα και μάλιστα σ' αυτή τη γειτονιά;

-Οι πρώτες σας εικόνες;

Τα προσφυγικά, οι παράγκες, τ' ανοιχτά παράθυρα στις γειτονιές, τα λουλούδια στις γλάστρες. Και η μεγάλη φτώχεια. Όχι όμως μιζέρια. Τάξη, καθαριότητα και γλύκα.

-Και τα πρώτα ακούσματα, τα πρώτα τραγούδια;

Σμυρναίικα και ρεμπέτικα. Από τα πρώτα ακούσματά μου είναι οι εισαγωγές με το βιολί του Σέμση του παππού του Στάμου. Μεγάλος βιολιστής! Κι άλλα: Η φωνή της Αμπατζή, τα τραγούδια του Βαγγέλη Παπάζογλου, αλλά και ρεμπέτικα όπως «Η Πασαλιμανιώτισσα» και σμυρναίικα όπως το «Από Τα Πολλά Που Μου 'Χεις Καμωμένα». Και δημοτικά. Έχω ακόμα στ' αφτιά μου και το πρώτο τραγούδι του πατέρα μου. Περισσότερο θυμάμαι την εισαγωγή από το σαντούρι που έπαιζε ο πατέρας της Ελένης Βιτάλη.

-Αυτές είναι όλες οι παιδικές σας αναμνήσεις απ' τον Πειραιά;

Ναι. Δεν είναι πολλές, γιατί φύγαμε όταν ήμουν πολύ μικρός και πήγαμε στο Χαϊδάρι. Επέστρεφα όμως συχνά. Τις έχω περπατήσει και τις γειτονιές της Κοκκινιάς και την Πειραϊκή όπου έμεναν κάτι συγγενείς μας, πρόσφυγες κι αυτοί. Ήταν ωραία στον Πειραιά. Και νομίζω πως ακόμα ωραία είναι. Εγώ τα βλέπω και με άλλο μάτι. Γι' αυτό τα τελευταία είκοσι χρόνια που παίζουμε στο νταμάρι, στον Κοκκινόβραχο, νιώθω σαν να 'μαι στο σπίτι μου και γύρω να υπάρχουν μόνο φίλοι.

-Την τελευταία εικοσαετία ανακαλύψατε ξανά την περιοχή ή δεν την αφήσατε ποτέ;

Ποτέ. Και τη δεκαετία του '70 λόγω του Κώστα του Χατζηδουλή, που είναι μόνιμος κάτοικος Φρεαττύδας, κατέβαινα πολλές φορές. Πήγαινα στα σουβλατζίδικα, στον «Κινέζο» πιο παλιά ένα μαγαζί που άφησε εποχή, στον Αγανιάν. Έχουμε κάνει και γυρίσματα εκεί με τον Γενίτσαρη και άλλους λαϊκούς μουσικούς. Ο Πειραιάς διατηρεί ακόμα αυτό το ξεχωριστό χρώμα. Κι οι άνθρωποί του είναι μάγκες, μαζί και αυστηροί και νοικοκυραίοι. Υπάρχουν όμως και γειτονιές που θέλουν μεγάλη φροντίδα και παρέμβαση. Το Κερατσίνι, το Πέραμα. Σκληρά μέρη.

Με τον Περπινιάδη

-Ας επιστρέψουμε στην πορεία σας στο τραγούδι όπου πρώτο πρόσωποκλειδί ήταν ο Περπινιάδης...

Ακριβώς. Μετά τον Πειραιά πήγαμε στο Χαϊδάρι. Μετά φύγαμε και από εκεί και πήγαμε στο Βύρωνα, στη Νέα Ελβετία, στο Παγκράτι, στην Καισαριανή, στην Ηλιούπολη, στην ’νω Δάφνη, στο Μπραχάμι και τελικά στα Εξάρχεια. Από κει, πήγα πίσω στο Χαϊδάρι, στη στάση Κουνέλια, που ήταν το μαγαζί του Στελλάκη. Δε θα 'μουν παραπάνω από δεκαπέντεδεκάξι χρονώ. Πήγα φυσικά σαν κιθαρίστας, όχι σαν τραγουδιστής. Βοηθητικός μουσικός δηλαδή. Ήταν μεγάλο σχολείο εκείνο το μαγαζί κι ο Στελλάκης, σπουδαίος. Εγώ τότε έπαιζα κιθάρα και συνόδευα τους τραγουδιστές. Όταν κουράζονταν έλεγα και καμιά παραγγελιά: Τις «Βεργούλες», το «Σάπιο Σανίδι Πάτησα» και μετά συρτά και τσιφτετέλια για να χορέψει ο κόσμος. Έτσι έφτιαξα το ρεπερτόριό μου.

-Το ωράριο;

Πήγαινα με το λεωφορείο στις 8 μ.μ. και γύρναγα στο σπίτι μου στις οκτώ με εννιά το πρωί. Μεγάλες νύχτες, hard rock...

-Κι οι εμπειρίες της νύχτας;

Μεγαρίτες, Ελευσίνιοι, τσαμπουκάδες για τις κοπέλες, για την πρωτιά στο χορό. Εκεί έκανα τους πρώτους φίλους μουσικούς. Και τι μουσικούς! Σπουδαίους! Τον Νίκο τον Καλλέργη, τον Τουρκάκη, τον Σαλασίδη, τον Μανώλη τον Καναρίδη. Τη δεύτερη χρονιά που ήμουν εκεί, το μαγαζί του Στελλάκη αναβαθμίστηκε. Έρχεται σαν τραγουδιστής ο γιος του, ο Βαγγέλης μεγάλος κι ο Βαγγέλης Περπινιάδης, ιδιαίτερα στα δημοτικά. Τότε πρωτόμαθα και τις «γλάστρες»: Ανάμεσα στους πολύ καλούς τραγουδιστές και μουσικούς, υπήρχαν και μερικές κοπέλες όμορφες, αλλά άφωνες. «Τι τις θέλετε αυτές;» τόλμησα να ρωτήσω μια φορά. «Σκάσε σπόρε και μη ρωτάς» μου απάντησαν. Ε, δεν ξαναρώτησα. Θυμάμαι και κούτες ολόκληρες με μπουκάλια. Τσάι είχανε, δεν ξέρω και εγώ τι είχανε. Πάντως τις έλεγαν «κούβες» και τις κερνάγαν οι πελάτες στα κορίτσια που πήγαιναν στα τραπέζια.

-Λαϊκοί άνθρωποι. Είχε μεγαλύτερη μπέσα τότε ο χώρος;

Υπήρχαν άγραφοι νόμοι. Το μαγαζί αυτό, ας πούμε, το δούλευε ο Απόστολος Νικολαΐδης, ένας πρώην σερβιτόρος του Στελλάκη, που ήταν φίλος του πατέρα μου και με είχε υπό την προστασία του. Όταν λοιπόν έστριβε κανένα τσιγάρο, επειδή ήμουν πιτσιρικάς με έδιωχνε: «Γιωργάκη, δεν έχεις καμιά δουλειά εδώ». Και στα λεφτά, ποτέ δεν με ρίξανε, ούτε ένα πενηνταράκι. Ακόμα και με τα καψούρια της νύχτας, υπήρχε ένας αμοιβαίος σεβασμός πελάτηκαταστήματος. Και το κυριότερο; Οι μουσικοί ήταν μουσικοί. Όλοι, μικροίμεγάλοι, ξέραμε ποιοί ήταν οι πραγματικοί τραγουδιστές κι οι πραγματικοί μουσικοί και ποιοι βγαίνανε στο πάλκο για χαβαλέ. Υπήρχε δηλαδή και μια καλλιτεχνική μπέσα.

Επιτέλους, με ταξί...

-Τότε βγάλατε τα πρώτα σας χρήματα;

Πολύ νωρίτερα. Τα πρώτα μου χρήματα τα πήρα στο Δημοτικό. Στην πρώτη τάξη. Δουλεύαμε κι εγώ και ο αδελφός μου, ο Χρήστος που ήταν δυο χρόνια μεγαλύτερος. Στην αρχή κάναμε μικροδουλειές και θελήματα. Δουλειές του ποδαριού, δηλαδή. Τελειώνοντας όμως το Δημοτικό, πήγα και δούλεψα σε ένα χρυσοχοείο. Ήταν του κυρίου Κουτσουβέλη, σπουδαίου ανθρώπου, μάστορα και διανοούμενου. Ακόμα έχω σχέσεις με τα παιδιά του. Θυμάμαι, μάθαινα την τέχνη, αλλά με πλήρωνε κιόλας. Κι εγώ απ' τη μια έπαιρνα το μεροκάματο επειδή το είχα ανάγκη, αλλά απ' την άλλη είχα και τύψεις γιατί σκεφτόμουν «ο μάστορας με μαθαίνει, κανονικά εγώ πρέπει να τον πληρώνω». Δεν βαριέστε. ’λλες εποχές, άλλες συνήθειες. Έκανα κι άλλες δουλειές μετά και παράλληλα παρακολουθούσα μια τεχνική σχολή. Αλλά όταν είδα και απόειδα, πήγα στα δεκάξι μου στον Στελλάκη και αργότερα στην Πλάκα απ' όπου έπαιρνα κανονικό μεροκάματο: πενήντα δραχμές και μετά ογδόντα ή εκατό. Πολλά λεφτά.

-Ποια ήταν η πρώτη φορά που αισθανθήκατε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας;

Θα σας πω. Όταν δούλευα στον Στελλάκη, γινόταν κάθε πρωί ταμείο, κι εκεί οι φίρμες έπαιρναν πεντακοσάρικο. Το είχα βάλει λοιπόν όριο μέσα μου ότι όταν θα πάρω πεντακοσάρικο, θα έχω γίνει τραγουδιστής. Μετά την Πλάκα, που δούλεψα σε ένα μαγαζί, τη «Βεντέτα», πήγα λοιπόν σ' ένα άλλο μαγαζί, στις Τζιτζιφιές. Πρέπει να ήταν το '68 ή και αρχές '69. Με είχε γνωρίσει τότε ο Μάτσας, μου είχε κάνει το πρώτο μου συμβόλαιο και ήταν εκείνος που είχε μεσολαβήσει να δουλέψω εκεί. Αυτό ήταν μαγαζί με τα όλα του. Δούλευε ο Γαβαλάς, η Ρία Κούρτη, ο Τσετίνης, ο Λαύκας, ο Λευτέρης Ψιλόπουλος και ο Γιώργος Κοινούσης που έπαιζε ακορντεόν. Χρυσός άνθρωπος ο Κοινούσης. Με συμβούλευε, με πρόσεχε, μου έλεγε διάφορα φιλοσοφικά. Τέλος πάντων, πάω το πρώτο βράδυ να πληρωθώ. Το αφεντικό ήταν ο Μπαμπακιάς, παλιός μάγκας και προσωπικότητα της νύχτας. Δίπλα του καθόταν ο ταμίας. Αυτός λοιπόν, όπως πλησίασα, κοίταξε το αφεντικό με νόημα (την κατείχα εγώ αυτή τη νοηματική, γιατί δούλευα από δέκα χρονών). Με κοιτάζει ο Μπαμπακιάς και του δείχνει με το χέρι, «5». «Πω, ρε γαμώτο», σκέφτομαι, «πάλι πίσω στο πενηντάρικο». Αλλά βγάζει ο ταμίας και μου δίνει ένα πεντακοσάρικο. Έφυγα κι άρχισα να τρέχω, φωνάζοντας «το πήρα, το πήρα». Πήρα φόρα και από τη χαρά μου, μπήκα στη θάλασσα. Και μετά έβγαλα τα παπούτσια μου και περπάτησα ξυπόλητος μέχρι την πλατεία Δαβάκη. Κι από εκεί πήρα ταξί και πήγα στο σπίτι, πολυτελέστατα.

Αυτό το «χωράφι» το αγόρασα με τη δουλειά μου

-Σκέφτομαι, πάντως, ότι τότε σας έβρισκαν τα μεγάλα τραγούδια. Τώρα τα βρίσκετε εσείς.

Κάνετε λάθος. Επιτρέψτε μου μια φορά να είμαι εγωιστής. Καθόλου δεν με βρίσκανε τα τραγούδια. Ήμουν ανήλικος ακόμα όταν χτύπησα το χέρι μου στο τραπέζι του Μάτσα (το συμβόλαιο το είχε υπογράψει ως κηδεμόνας μου ο θείος μου ο Βαγγέλης, αδελφός της μάνας μου, γιατί ο Λουκάς είχε φύγει) και του είπα ότι αν δεν βρω καλά τραγούδια, τα παρατάω. Έτσι με πήγε στον Κουγιουμτζή. Έτσι γνώρισα τον Λοΐζο, τον Καλδάρα, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο βεβαίως, τον Μάνο Ελευθερίου. Κι έτσι διαμόρφωσα ένα χαρακτήρα στο τραγούδι. Μου χτύπησαν βέβαια την πόρτα και καλά τραγούδια. Και τώρα βρίσκω καλά τραγούδια. Τα βρίσκω πιο δύσκολα, αλλά τα βρίσκω.

-Αισθάνεστε όμως την ανάγκη να επιστρέφετε στο παλιό σας ρεπερτόριο, όπως κάνετε φέτος π.χ. στο «Παλλάς». Γιατί;

Μα γιατί αυτή είναι η βάση μου. Είναι η ουσία της δουλειάς μου. Και μετά εγώ φροντίζω (δεύτερη φορά που θα με πείτε εγωιστή) το παλιό καλό ρεπερτόριο κι όχι μόνο το δικό μου, αλλά όλο αυτό της καλής ελληνικής μουσικής και του ρεμπέτικου, ακόμα και της μεσογειακής μουσικής, να μην το ξαναπαίζω με τον ίδιο τρόπο. Μπορείτε να το διαπιστώσετε στα live. Το ρεπερτόριο το ξαναμελετάω, το διασκευάζω. Γι' αυτό και κάθε τραγούδι που θα πω, το βλέπω σαν ένα μονόπρακτο: το ξανασκηνοθετώ και το ξαναερμηνεύω.

Τι σας καθορίζει περισσότερο ως παρουσία στην ελληνική μουσική; Εκείνα τα τραγούδια; 'Η όσα προτείνετε τώρα που είστε ο Νταλάρας;

Και τα δύο. Εκείνα τα τραγούδια έκαναν τον Νταλάρα. Και χωρίς εκείνα, ο Νταλάρας δεν θα είχε τη δύναμη να προτείνει καινούργια πράγματα.

-Σας κατηγορούν για πολυπραγμοσύνη. Εσείς νιώθετε ποτέ ότι ξεπεράσατε κάποιο όριο ή αυτό θα πει «παθιάζομαι με τη δουλειά μου»;

Βεβαίως και ασχολούμαι με πολλά, αλλά όλα έχουν σχέση με τη δουλειά μου. Αν κάποιοι νομίζουν ότι πρέπει να με κατηγορούν γι' αυτό, δικαίωμά τους. Εγώ πάντως δεν μπαίνω σε κανενός τα χωράφια. Δικό μου είναι το χωράφι μου, το αγόρασα με τη δουλειά μου, έβαλα την ψυχή μου και καλλιεργώ αυτά που θέλω. Φυσικά θέτω το αποτέλεσμα προς κρίση. Όχι όμως και την πρόθεση. Το τι θα φυτέψω κάθε φορά στο χωράφι μου, είναι δικό μου θέμα, όπως και το πόσο θα το φροντίσω και το τι προτεραιότητα θα βάλω. Ξέρετε, έχω ένα ελάττωμα. Σαν παιδί πέρασα δύσκολη ζωή, γιατί μεγάλωσα χωρίς πατέρα. Απ' την άλλη, η μάνα μου που ήταν μάνα και πατέρας μαζί, τα κατάφερε καλά, χωρίς να λειτουργήσει ποτέ σαν πατέραςαφέντης. Είναι πάντα γλυκιά, όσο αυστηρή κι αν είναι. Όταν λοιπόν ένα παιδί δεν βάζει αφεντικό πάνω από το κεφάλι του στα οκτώ ή στα δέκα χρόνια, θα ασχοληθεί στα σαράντα του ή στα πενήντα με το τι θα πει το σινάφι; Ή θα βάλει αφεντικό πάνω απ' το κεφάλι του τη μόδα ή την εταιρεία ή τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού ή τον ατζέντη; Δύσκολο.

«Πάλι τα κατάφερες και τρέχεις»...

-Σκέφτεστε ποτέ τη μέρα που θα φύγετε ή αυτό καθορίζεται από την υποδοχή που θα έχετε;

Αστειεύεστε; Ποια υποδοχή; Η δουλειά μου δεν έχει σχέση με τις δημόσιες εμφανίσεις. Ασφαλώς και το σκέφτομαι. Ασφαλώς και κάνω, πολύ επιλεκτικά πάντα, πράγματα που έχουν σχέση με δημόσιες εμφανίσεις. Ασφαλώς και έχω κουραστεί και δεν βλέπω την ώρα που θα ασχολούμαι μόνο με το στούντιο και με τη μουσική, ιδιωτικά. Τότε δεν θα με βρίσκετε για να με ρωτάτε πότε θα σταματήσω. Όταν θα έρθει η ώρα, θα σταματήσω ήσυχα κι ωραία.

-Μα ποιός σας είπε ότι θέλουμε να σταματήσετε;Τώρα πάντως που δουλεύετε συχνά με εξαντλητικούς ρυθμούς, έχετε το χρόνο να πάρετε την κόρη σας απ' το χέρι να την περπατήσετε στις παλιές σας γειτονιές;

Ναι, και της αρέσει πολύ. Της έχω δείξει τις γειτονιές και τα σπίτια που έμεινα. Της μίλησα για τους γειτόνους, τη γιαγιά της, τον αδελφό μου, τους φίλους μας. Της διηγήθηκα περιστατικά από τη ζωή μου...

-Μια που επιστρέψαμε στις παλιές σας γειτονιές, απ' όλο το ρεπερτόριο ποιο τραγούδι περιγράφει ό,τι νιώθετε για τα χρόνια στον Πειραιά;

Αν με πιέζατε να σας πω ένα μόνο, θα σας έλεγα τα «Παραπονεμένα Λόγια» του Μαρκόπουλου και του Ελευθερίου.

Εκτός από κορυφαίος τραγουδιστής, είστε πια και Πρεσβευτής Καλής Θέλησης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, και μάλιστα ένας από τους επτά μόλις που έχουν αυτή την ιδιότητα σ' ολόκληρο τον κόσμο. Αν λοιπόν γυρίζατε το χρόνο πίσω, τι θα λέγατε στο μικρό σας εαυτό; «Παρά τις δυσκολίες, τα κατάφερες;».[/b]

Μα το να είσαι πρεσβευτής της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες δεν είναι τιμή. Είναι ευθύνη και αγωνία. Θα έλεγα λοιπόν στο μικρό μου εαυτό: «Πάλι τα κατάφερες Γιωργάκη και τρέχεις, δεν κάθεσαι σε ησυχία». Αυτό ξέρετε το ελάττωμα το είχα από μικρός. Ό,τι έκανα, το έκανα τρέχοντας.

http://www.passtoport.gr/index.php?cat=36&issue=1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μάρω είσαι ανεκτίμητος θησαυρός! :)

"Ο Μάγκας της Κοκκινιάς" έπρεπε να είναι ο τίτλος της συνέντευξης.

’σε που αυτή δεν είναι συνέντευξη ... "περαιώτικη ιστορία" είναι ... :music:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μια συνέντευξη με γλυκές-πειραιώτικες- αναμνήσεις. Πώς μπορεί να τα ξεχάσει όλα αυτά όσο ψηλά και να έφτασε; ’λλωστε ένας από τους λόγους της επιτυχίας του είναι το γεγονός πως δεν ξέχασε από πού ξεκίνησε και τις συνθήκες τις πολύ δύσκολες που έζησε. Ολόκληρο βιβλίο μπορεί να γραφτεί για τα παιδικά του χρόνια. Κι εξαιρετικά ενδιαφέρον...

Ευχαριστούμε,Μάρω,για την ανακάλυψη.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μάρω ευχαριστούμε πολύ! :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Το νοσοκομείο που γεννήθηκα βρισκόταν στην οδό «Αμερικανίδων Κυριών». Πώς να ξεχάσεις τέτοιο δρόμο, με τέτοιο όνομα και μάλιστα σ' αυτή τη γειτονιά;

Όταν κουράζονταν έλεγα και καμιά παραγγελιά: Τις «Βεργούλες», το «Σάπιο Σανίδι Πάτησα» και μετά συρτά και τσιφτετέλια για να χορέψει ο κόσμος.

Εκεί έκανα τους πρώτους φίλους μουσικούς. Και τι μουσικούς! Σπουδαίους! Τον Νίκο τον Καλλέργη, τον Τουρκάκη, τον Σαλασίδη, τον Μανώλη τον Καναρίδη.

Απ' την άλλη, η μάνα μου που ήταν μάνα και πατέρας μαζί, τα κατάφερε καλά, χωρίς να λειτουργήσει ποτέ σαν πατέραςαφέντης. Είναι πάντα γλυκιά, όσο αυστηρή κι αν είναι.

Από τις ομορφότερες συνεντεύξεις τον τελευταίο καιρό.Απολαυστική...

Σημειώσεις (ανάλογα με τις παραγράφους):

1)...και Αμιραδάκη γωνία...

Αυτή τη συνέντευξη , έχω την εντύπωση, πως θα έπρεπε να την κάνει η EKOSTEL ;)

2)Γιατί να μην υπάρχει από τότε το forum και να είναι εκεί κάποιος με καμιά μπομπίνα να τα γράψει; :music:

3)Όταν σας λέω για σπουδαίους μουσικούς και τραγουδιστές, να μ'ακούτε...

Ακούς Βιβή;

4)Τι είναι η μάνα τελικά...

Για πότε το "ήταν" έγινε "είναι" ;

Ποτέ δε φεύγει... :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μάρω σε ευχαριστώ απο καρδιάς για την συγκίνηση.

Και τον Τάσο επίσης για τον τίτλο της συνέντευξης,που έτσι έπρεπε να ήταν:"Ο ΜΑΓΚΑΣ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ".

Για τον Γιώργο Νταλάρα τι αλήθεια να πει κανείς,εγώ που τόσο πολύ τον αγαπώ αυτόν τον Μάγκα Πειραιώτη θέλω να του αφιερώσω ένα αγαπημένο τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη.

"ΚΑΠΟΙΟ ΠΡΩΪΝΟ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ"

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Βεβαίως και ασχολούμαι με πολλά, αλλά όλα έχουν σχέση με τη δουλειά μου. Αν κάποιοι νομίζουν ότι πρέπει να με κατηγορούν γι' αυτό, δικαίωμά τους. Εγώ πάντως δεν μπαίνω σε κανενός τα χωράφια. Δικό μου είναι το χωράφι μου, το αγόρασα με τη δουλειά μου, έβαλα την ψυχή μου και καλλιεργώ αυτά που θέλω"

ΕΤΣΙΙΙΙ........!!!

ΝΑ ΤΑ ΑΚΟΥΝΕ ΜΕΡΙΚΟΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΞΕΡΟΛΕΣ.........

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...
Sign in to follow this  
Followers 0