Νταλαρόφιλη

Πάντα κάτι μένει - Μάνος Ελευθερίου (’ξιος Λόγος)

42 posts in this topic

Από χθες το απόγευμα κυκλοφορεί ο δίσκος! :rolleyes:

Τα τραγούδια του δίσκου:

1. Οι σταθμάρχες - Γιώργος Νταλάρας

Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου

2. Η πανοπλία που φοράς - Σταύρος Σιόλας, Β' φωνή: Γιώργος Νταλάρας

Μουσική: Γιώργος Καζαντζής

3. Κάπου υπάρχει ένα νησί - Μπάμπης Στόκας

Μουσική: Στέργιος Γαργάλας

4. Παράσταση θα δώσω - Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Μουσική: Νικόλας Κουμπιός

5. Το κρεβάτι τρίζει - Ελένη Τσαλιγοπούλου

Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος

6. Σε άδειο θέατρο - Αλκίνοος Ιωαννίδης

Μουσική: Σταύρος Σιόλας

7. Ένας ζητιάνος στα χρυσά - Γιώργος Νταλάρας

Μουσική: Χρήστος Θηβαίος

8. Τα τραγούδια που 'χω γράψει - Χρήστος Θηβαίος

Μουσική: Γιώργος Νταλάρας

9. Στου σπιτιού τη σάλα - Γιώργος Νταλάρας

Μουσική: Διονύσης Τσακνής

10. Οι γέροι - Σωκράτης Μάλαμας

Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας

11. Μέσα στον ύπνο μου γυρνάς - Κώστας Μακεδόνας

Μουσική: Κώστας Λειβαδάς

12. Σάββατο βράδυ - Μελίνα Κανά

Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

13. Πάντα κάτι μένει - Γιάννης Κούτρας

Μουσική: Γιώργος Ανδρέου

Εντυπώσεις θα γράψω μάλλον μετά το Πάσχα, γιατί αυτόν τον καιρό είμαι εντελώς "αλλού"... ;):D

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δεν περίμενα να βρω το cd χθες που μπήκα στο Μετρόπολις, και για να πω και την αλήθεια κατά τύχη έπεσε το μάτι μου, γιατί δεν ήταν σε "πρώτο πλάνο" τοποθετημένο, λες και δεν ήθελαν να το βγάλουν ακόμη.

Οι πρώτες εντυπώσεις είναι αρκετά καλές, αλλά είναι γεγονός πως λείπει η λαϊκή πτυχή της ελληνικής μουσικής. Κι αυτό εμένα προσωπικά δε με ικανοποιεί και τόσο.

Δεν θα γράψω περισσότερα γιατί το πρώτο άκουσμα δεν είναι πάντα αντιπροσωπευτικό. Το μόνο που θέλω να αναφέρω είναι το "Ενας ζητιάνος στα χρυσά" είναι εξαιρετικό, μπράβο στον Θηβαίο που το έγραψε και ακόμη περισσότερα στον Ελευθερίου!

p.s. Ωραίο βιβλίο (booklet), για μία ακόμη φορά. :rolleyes:

Share this post


Link to post
Share on other sites
7. Ένας ζητιάνος στα χρυσά - Γιώργος Νταλάρας

Μουσική: Χρήστος Θηβαίος

8. Τα τραγούδια που 'χω γράψει - Χρήστος Θηβαίος

Μουσική: Γιώργος Νταλάρας

Ναι; :rolleyes:;) :blink: :D:D:D

Share this post


Link to post
Share on other sites

ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΜΕΝΕΙ - ΒΙΒΛΙΟ + CD

Με λόγο ακριβή και ουσιαστικό, βγαλμένο από την πολύτιμη πείρα του και τη μεγάλη αγάπη του για το τραγούδι ο Μάνος Ελευθερίου προστίθεται στη σειρά βιβλίων-cd «Αξιος Λόγος», που επιμελούνται ο Γιώργος Νταλάρας κι ο Μιχάλης Κουμπιός.

13 αφηγηματικά τραγούδια -πραγματική τέχνη με στόχο να συγκινήσουν και να προσθέσουν νέους φίλους στους συντελεστές τους.

13 καινούργια τραγούδια που μελοποίησαν οι Γιώργος Ανδρέου, Στέργιος Γαργάλας, Χρήστος Θηβαίος, Γιώργος Καζαντζής, Νικόλας Κουμπιός, Κώστας Λειβαδάς, Σωκράτης Μαλάμας, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Γιώργος Νταλάρας, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Λάκης Παπαδόπουλος, Σταύρος Σιόλας, Διονύσης Τσακνής.

Τα τραγούδια ερμήνευσαν μοναδικά οι Χρήστος Θηβαίος, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Μελίνα Κανά, Γιάννης Κούτρας, Κώστας Μακεδόνας, Σωκράτης Μάλαμας, Γιώργος Νταλάρας, Μιλτιάδης Πασχαλίδης, Σταύρος Σιόλας, Μπάμπης Στόκας, Ελένη Τσαλιγοπούλου

Το άλμπουμ περιέχει 44 σελίδες με τους στίχους των τραγουδιών, λίγα λόγια του Μάνου Ελευθερίου, επίσης λίγα λόγια για τον Μάνο Ελευθερίου από τους: Γιώργο Νταλάρα, Κώστα Κωτούλα, Μιχάλη Κουμπιό και Σωτήρη Κακίση. Πολλές και ωραίες φωτογραφίες των συντελεστών

Εικαστικά: Λιλή Ελευθερίου

Παραγωγή: Μουσικές παραγωγές ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ

Τύπος: Μουσικό CD

ΤΙΤΛΟΣ: ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΜΕΝΕΙ

Κατηγορία: ΕΝΤΕΧΝΟ - ΕΛΛ. ΣΥΝΘΕΤΕΣ

Ερμηνευτής: ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

Συνθέτης: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΗΣ, ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΓΑΡΓΑΛΑΣ, ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΟΥΜΠΙΟΣ, ΛΑΚΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΙΟΛΑΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ, ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ, ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ

Στιχουργός: ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

Συμμετοχές: ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ, ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΙΟΛΑΣ, ΜΠΑΜΠΗΣ ΣΤΟΚΑΣ, ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ, ΕΛΕΝΗ ΤΣΑΛΙΓΟΠΟΥΛΟΥ, ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ, ΜΕΛΙΝΑ ΚΑΝΑ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΡΑΣ

Εταιρεία: ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ Μουσικές Παραγωγές

Κυκλοφορία: 16/04/2008

Aριθμός Δίσκων: 1

Βάρος: 200 gr

Τιμή: 23.00 21,85

Aξιολογήστε αυτό το προϊόν

A/A ΤΙΤΛΟΣ

1 ΟΙ ΣΤΑΘΜΑΡΧΕΣ - Γιώργος Νταλάρας

2 Η ΠΑΝΟΠΛΙΑ ΠΟΥ ΦΟΡΑΣ - Σταύρος Σιόλας, Β' φωνή Γιώργος Νταλάρας

3 ΚΑΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΝΗΣΙ - Μπάμπης Στόκας

4 ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΔΩΣΩ - Μιλτιάδης Πασχαλίδης

5 ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΡΙΖΕΙ - Ελένη Τσαλιγοπούλου

6 ΣΕ ΑΔΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ - Αλκίνοος Ιωαννίδης

7 ΕΝΑ ΖΗΤΙΑΝΟΣ ΣΤΑ ΧΡΥΣΑ - Γιώργος Νταλάρας

8 ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ 'ΧΩ ΓΡΑΨΕΙ - Χρήστος Θηβαίος

9 ΣΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΤΗ ΣΑΛΑ - Γιώργος Νταλάρας

10 ΟΙ ΓΕΡΟΙ - Σωκράτης Μάλαμας

11 ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ ΓΥΡΝΑΣ - Κώστας Μακεδόνας

12 ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ - Μελίνα Κανά

13 ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΜΕΝΕΙ - Γιάννης Κούτρας

http://www.musical.gr/cddetails.php?gui_la...517672093&cat=2

Share this post


Link to post
Share on other sites

''Οι σταθμάρχες'' και ''Στου σπιτιού τη σάλα''. Αυτά τα τραγούδια άρεσαν σε μένα. Να δώσω εύσημα για την προσεγμένη -για μια ακόμη φορά- έκδοση. Να εκφράσω την ευαρέσκειά μου για το υπέροχο κείμενο του Γ.Νταλάρα για τον Μ.Ελευθερίου. Τις ωραίες ερμηνείες.

Οι προσδοκίες μας από το πρώτο cd του 'Αξιου Λόγου ήταν πολλές. Συνεχίζουν να είναι. Έχουμε στα χέρια μας το τρίτο cd. Υπάρχει -σίγουρα-η αγαθή πρόθεση αλλά δεν φτάνουν,πάντα, μόνο οι προθέσεις. Υπάρχει -σίγουρα- η αγάπη για το καλό τραγούδι και τους ανθρώπους που το υπηρετούν, αλλά φτάνει μόνο αυτό; Δεν ζητώ με αυτά τα cd την πολιτιστική αναγέννηση κι άλλα πομπώδη. Δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα φαντάζομαι για κανέναν. Λείπει πολύ το λαϊκό χρώμα όμως. Κουράζει αυτό το ''ίδιο'' , οι σχεδόν άνευρες ενορχηστρώσεις και στα τρία cd. Δεν είμαι ειδικός και δεν έκρινα ποτέ ως ειδικός. Απλά, τόσα χρόνια έμαθα τον τρόπο να αγαπώ τα τραγούδια. Με την καρδιά. Αυτό μας έμαθε τόσα χρόνια ο Γ.Νταλάρας. Τον αγαπώ και τον ακούω όχι για να γίνομαι αρεστή(ούτε σε εκείνον ούτε σε κανέναν). Γι αυτό και αναλύω κάποια πράγματα λίγο παραπάνω, αυτή τη φορά. Ελπίζω σε λιγότερα πράγματα αλλά πολύ σημαντικά. Ελπίζω σε πολύ σημαντικά που δεν θα προλάβουν να αναλωθούν. Με το μεγαλύτερο σεβασμό και ταπεινότητα από μέρους μου όλα τα παραπάνω.

’λλωστε όταν αγαπάμε και στηρίζουμε -ενεργά- κάτι δεν πρέπει μόνο να το παινεύουμε. Χρειάζεται και μια άλλη ματιά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
''Οι σταθμάρχες'' και ''Στου σπιτιού τη σάλα''. Αυτά τα τραγούδια άρεσαν σε μένα. Να δώσω εύσημα για την προσεγμένη -για μια ακόμη φορά- έκδοση. Να εκφράσω την ευαρέσκειά μου για το υπέροχο κείμενο του Γ.Νταλάρα για τον Μ.Ελευθερίου. Τις ωραίες ερμηνείες.

Οι προσδοκίες μας από το πρώτο cd του 'Αξιου Λόγου ήταν πολλές. Συνεχίζουν να είναι. Έχουμε στα χέρια μας το τρίτο cd. Υπάρχει -σίγουρα-η αγαθή πρόθεση αλλά δεν φτάνουν,πάντα, μόνο οι προθέσεις. Υπάρχει -σίγουρα- η αγάπη για το καλό τραγούδι και τους ανθρώπους που το υπηρετούν, αλλά φτάνει μόνο αυτό; Δεν ζητώ με αυτά τα cd την πολιτιστική αναγέννηση κι άλλα πομπώδη. Δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα φαντάζομαι για κανέναν. Λείπει πολύ το λαϊκό χρώμα όμως. Κουράζει αυτό το ''ίδιο'' , οι σχεδόν άνευρες ενορχηστρώσεις και στα τρία cd. Δεν είμαι ειδικός και δεν έκρινα ποτέ ως ειδικός. Απλά, τόσα χρόνια έμαθα τον τρόπο να αγαπώ τα τραγούδια. Με την καρδιά. Αυτό μας έμαθε τόσα χρόνια ο Γ.Νταλάρας. Τον αγαπώ και τον ακούω όχι για να γίνομαι αρεστή(ούτε σε εκείνον ούτε σε κανέναν). Γι αυτό και αναλύω κάποια πράγματα λίγο παραπάνω, αυτή τη φορά. Ελπίζω σε λιγότερα πράγματα αλλά πολύ σημαντικά. Ελπίζω σε πολύ σημαντικά που δεν θα προλάβουν να αναλωθούν. Με το μεγαλύτερο σεβασμό και ταπεινότητα από μέρους μου όλα τα παραπάνω.

’λλωστε όταν αγαπάμε  και στηρίζουμε -ενεργά- κάτι δεν πρέπει μόνο να  το παινεύουμε. Χρειάζεται και μια άλλη ματιά.

Έτσι ακριβώς!!!!!!! Τα πες όλα !!!!! :D

ας μην χάνουμε την ελπίδα μας ...... :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

Τελικά αυτό που πάντα μένει είναι το τραγούδι,είναι ο λόγος κι εδώ ακόμα περισσότερο ο άξιος λόγος.

Όμως ακούγοντας τα τραγούδια όλα ειλικρινά κράτησα μόνο δύο,"Στου σπιτιού τη σάλα",και "Τα τραγούδια που έχω γράψει τα φοβάμαι"(θα προτιμούσα αυτό το τραγούδι να το τραγουδήσει ο ίδιος ο συνθέτης του και να το απογειώσει,εύχομαι να το κάνει κάποια στιγμή στο μέλλον).Ο λόγος του Μάνου Ελευθερίου του πιό ακριβού μας ποιητή κατα την ταπεινή μου γνώμη και εξ ολοκλήρου προσωπική είναι σκέτο χρυσάφι,χρυσάφι όμως που πρέπει καλώς να φορεθεί και στην συγκεκριμένη περίπτωση να μπορεί εύκολα να τραγουδηθεί παντού.Απο στόματα ανθρώπων απλών που θα το βγάλουν στο δρόμο,θα το περπατήσουν.Περίμενα να ακούσω έστω ένα μόνο λαϊκό τραγούδι απο τέτοιον λόγο ατόφιο και εξ ολοκλήρου νοηματικό.Χαλαρές μουσικές και δεν ξέρω γιατί;,ενορχηστρώσεις που μου έδωσαν την εντύπωση ότι "φοβήθηκαν" το στίχο.Όμως αυτή η αναφορά του ¨"’ξιου λόγου" στον Μάνο Ελευθερίου υπογραμίζει την αξιοπρέπεια της απο το ξεκίνημα της και θα το αποδείξει και μέσα στο χρόνο,είμαι σίγουρος για αυτό.Αλλά ήθελα να είναι πιό δυνατά τα τραγούδια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
"Τα  τραγούδια  που  έχω  γράψει  τα  φοβάμαι"(θα  προτιμούσα  αυτό  το  τραγούδι  να  το  τραγουδήσει  ο  ίδιος  ο  συνθέτης  του  και  να  το  απογειώσει,εύχομαι  να  το  κάνει  κάποια  στιγμή  στο  μέλλον).

Συμφωνώ απόλυτα.Και νομίζω κατα βάθος το γνωρίζει και ο ίδιος ο Νταλάρας.Απο κει κι έπειτα στα του δίσκου.Θεωρώ πως το τρίτο αυτό cd είναι καλύτερο απ'τα δυο προηγούμενα.Δεν κρύβω όμως πως θα περίμενα καλύτερες μουσικές.Και εδω είναι που δεν καταλαβαίνω γιατι συμβαίνει αυτό.Πρώτα Παπαδόπουλος,μετά Αλκαίος, τώρα Ελευθερίου.Η φανέλα του καθενός είναι βαριά.Δε μιλάμε για στιχουργική, αλλά για ποίηση.Πραγματικά δεν ξέρω-και αυτό δεν αφορά όλους τους δημιουργούς-αν επρόκειτο ο συνθέτης να βάλει το τραγούδι στον προσωπικό του δίσκο, αν η μουσική θα ήταν ίδια.Του Θηβαίου είναι το καλύτερο του δίσκου κατα τη γνώμη μου και ξεχωρίζω επίσης τους Σταθμάρχες και Στου σπιτιού τη σάλα.Ο δίσκος φυσικά και ακούγεται, περίμενα όμως πιο πολλά.Μου άρεσε που ο Μάλαμας έγραψε λαϊκό τραγούδι, γιατι τα λαϊκά του είναι και τα καλύτερα τραγούδια του.Δε με απογοήτευσε αλλά ούτε με γοήτευσε.Όταν έχεις πάρει ενα ποίημα του Καβάφη και το έχεις απογειώσει μουσικά, θέλω να κάνεις το ίδιο και σε ενα ποίημα του Ελευθερίου.Και αναφέρθηκα στον Μάλαμα, διοτι μπορεί σε στίχο να υστερεί αλλά μουσικά μπορεί να γράψει υπέροχα.Αν δεν το δεις όμως σε τέτοιους στίχους, τοτε που;

Share this post


Link to post
Share on other sites

Να πω κι εγω δυο λογια για το δισκο.Μου αρεσαν ολα τα τραγουδια που ειπε ο Νταλαρας,μαλιστα χαρηκα που τον ακουσα μετα απο καιρο σ ενα καπως ροκ και δυναμικο κομματι (του Θηβαιου).Επισης μου αρεσε πολυ το ολοτιτλο του δισκου.Το τραγουδι που εγαψε ο Νταλαρας δε μου αρεσε ,το βρηκα μαλλον βαρετο...ισως φταιει η ενορχηστρωση,δεν ξερω..Τα υπολοιπα τραγουδια μου φανηκαν μαλλον αδιαφορα απο πλευρας μουσικης.Δυστυχως οι μεγαλοι συνθετες δεν υπαρχουν πια.Αυτους εχουμε κ μ αυτους θα πορευτουμε...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Γενικά συμφωνώ με τις περισσότερες παρατηρήσεις αλλά θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι τουλάχιστον όσον αφορά τους στίχους του Ελευθερίου στο συγκεκριμένο cd ομοιάζουν πολύ περισσότερο με ποίηση παρά με στίχους που τραγουδιούνται.Επομένως ειδομένο από αυτή τη σκοπιά είναι κατανοητή ως ένα βαθμό η έλλειψη δυναμικότητας των μουσικών προκειμένου να αναδειχθεί ο στίχος.Σχετικά με την έλλειψη λαϊκότητας νομίζω ότι ανεξάρτητα από τις μουσικές προτιμήσεις του καθενός (και εγώ προτιμώ τον ήχου του μπουζουκιού από αυτόν της ηλεκτρικής κιθάρας) δεν ήταν σκοπός των παραγωγών αυτών να κάνουν λαϊκούς δίσκους με ωραίους στίχους.Στόχος είναι η ανάδειξη των στιχουργών και η παραγωγή τραγουδιών που να αποτελούν αντίλογο στο σημερινό τραγουδιστικό τοπίο.Και νομίζω ότι αυτός ο στόχος έχει επιτευχθεί πλήρως.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Κι εγω να πω πως και το ''Αξιον Εστι'' ποιηση μελοποιημενη ειναι...Η δυναμη της μουσικης ομως το ανδεικνυει και με το παραπανω :mad:

Τι θελω να πω...να μην ψαχνουμε δικαιολογιες,αστειες κατα τη γνωμη μου :vlakas:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Συμφωνώ πως πρέπει να υπάρχει παραγωγή τραγουδιών που θα αποτελεί τον αντίλογο στο τραγουδιστικό τοπίο που επικρατεί. Είναι αντίλογος αυτή η σειρά.Και βέβαια υπάρχει κοπιαστική δουλειά,ήθος και άξιος λόγος στιχουργικός. Έχουμε αναλύσει κι εκτιμήσει τα πολύ θετικά αυτής της σειράς. Υπάρχουν σαφώς.Ο σκεπτικισμός που αναπτύχθηκε -όσον αφορά εμένα- εστιάζεται περισσότερο στην λογική της ενορχήστρωσης και στην ερώτηση ''σε ποιους απευθύνεται η αξιόλογη αυτή σειρά. Απευθύνεται σε όλους εμάς που στηρίζουμε το καλό τραγούδι και αγοράζουμε τους δίσκους των καλών καλλιτεχνών αλλά και αυτής της σειράς (ούτως ή άλλως); Απευθύνεται στους ''κουλτουριάρηδες'' ; Ορθά απεθυνύνεται εάν απευθύνεται-και στις δυο παραπάνω κατηγορίες. Δεν θα έπρεπε όμως να απευθύνεται και σε ένα ευρύτερο κοινό που δεν είναι ούτε έντεχνο ούτε ποπ ούτε λαϊκό αλλά μπορεί να επηρρεαστεί με τον καλό στίχο και την κατάλληλη μουσική; Θέλω να πω πως τα cd αυτά αναδεικνύουν τον σπουδαίο λόγο των στιχουργών με ένα είδος εσωτερικής αναζήτησης και όχι με μια -καλώς εννοούμενη- εξωστρέφεια. Θα μου πείτε το τι θέλω εγώ είναι άλλο ζητούμενο. Νομίζω όμως πως έχω δικαίωμα και υποχρέωση να εκφράζω μία ανησυχία. Και όσοι με ξέρουν και όσοι γνωρίζουν πόσο πολύ αγαπώ και σέβομαι τον Γ.Νταλάρα, θα κατανοήσουν και την ανάγκη έκφρασης της αγωνίας κι όχι γκρίνιας. Καθόλου γκρίνιας. Δεν είναι κακό να θέλω κάθε δίσκος που συνδέεται με τον αγαπημένο μου καλλιτέχνη να είναι απόλυτα σπουδαίος. Ακόμα και οι συμμετοχές του,ακόμα και οι ΣΥΜπαραγωγές του. Συγχωρήστε μου την ''έπαρση''.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αναφορικά με τον "’ξιον Εστί" νομίζω ότι η σύγκριση δεν βοηθά γιατί εκεί μιλάμε για ένα ολοκλρωμένο έργο (ας θυμηθούμε ότι πέραν των πασίγνωστων λαϊκών τραγουδιών υπάρχουν και τα υπόλοιπα μέρη του έργου τα οποία δεν νομίζω ότι προσφέρονται για τραγούδι).Μπορούμε να αναφέρουμε έναν άπειρο (ο Θανάσης μπορεί να τον περιορίσει :mad: ) αριθμό στίχων-ποιημάτων που να απέκτησαν μια μουσική επένδυση λαϊκής φόμρας στην ελληνική μουσική αλλά νομίζω ότι το θέμα δεν τοποθετείται εκεί.Εγώ αυτό που είπα είναι ότι δεν ήταν κατανάγκην στόχος (χωρίς να αποκλείω ότι μπορεί και να ήταν απλώς να μην έχει επιτευχθεί) των παραγωγών να δημιουργήσουν εξωστρεφή τραγούδια λαϊκού παρεϊστικου κλίματος.Κάποια από αυτά μπορεί να προκύψουν έτσι στην πορεία.Και ακριβώς επειδή θέλουν να απευθυνθούν σε ένα πιο ευρύ κοινό από αυτό του Νταλάρα (που τα ακούσαματά του είναι κυρίως λαϊκά) συμμετέχουν εκπρόσωποι από πολλά είδη.Και μιας και μιλάμε για το συγκεκριμένο cd μπορεί να βρει κανείς ήχο και από τη ροκ σκηνή και μπαλάντες αλλά και λαϊκά στοιχεία.Το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με αυτό είναι άλλο ζήτημα.Αλλά ακριβώς λόγω της επιθυμίας για απεύθυνση σε πιο πολλά του ενός είδους ακροατήρια νομίζω ότι έχει επιλεγεί η συγκεκριμένη δομή αυτής της σειράς.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πάντα κάτι μένει: Ο Μάνος Ελευθερίου αφήνει... νέα ίχνη

Με λόγο ακριβή και ουσιαστικό, βγαλμένο από την πολύτιμη πείρα του και τη μεγάλη αγάπη του για το τραγούδι ο Μάνος Ελευθερίου προστίθεται στη σειρά βιβλίων-CD «Αξιος λόγος», που επιμελούνται ο Γιώργος Νταλάρας κι ο Μιχάλης Κουμπιός. 13 νέα αφηγηματικά τραγούδια συνθέτουν μια μεγάλη τοιχογραφία από αισθήματα, νεύματα, αναμνήσεις, υπό το γενικό τίτλο: Πάντα κάτι μένει. Μία σειρά από καταξιωμένους συνθέτες της νεότερης, κατά κύριο λόγο, γενιάς του ελληνικού τραγουδιού μελοποιούν τα νέα τραγούδια του Μάνου Ελευθερίου με τις φωνές των Γιώργου Νταλάρα, Χρήστου Θηβαίου, Αλκίνοου Ιωαννίδη, Ελένης Τσαλιγοπούλου, Κώστα Μακεδόνα, Σωκράτη Μάλαμα και πολλών άλλων. Μία εξαιρετική δισκογραφική έκδοση, που κυκλοφορεί από τη Universal.

Τα 13 νέα αφηγηματικά τραγούδια μελοποίησαν οι Γιώργος Ανδρέου, Στέργιος Γαργάλας, Χρήστος Θηβαίος, Γιώργος Καζαντζής, Νικόλας Κουμπιός, Κώστας Λειβαδάς, Σωκράτης Μαλάμας, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Γιώργος Νταλάρας, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Λάκης Παπαδόπουλος, Σταύρος Σιόλας, Διονύσης Τσακνής.

Σε ρόλο ερμηνευτή οι Χρήστος Θηβαίος, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Μελίνα Κανά, Γιάννης Κούτρας, Κώστας Μακεδόνας, Σωκράτης Μάλαμας, Γιώργος Νταλάρας, Μιλτιάδης Πασχαλίδης, Σταύρος Σιόλας, Μπάμπης Στόκας, Ελένη Τσαλιγοπούλου.

Ο Μάνος Ελευθερίου γράφει ποίηση για τραγούδια κι είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που παραμένει ποιητής και στον προσωπικό του βίο. Ο λόγος του είναι λυρικός, αργόσυρτος, λυγμικός, πλούσιος συγκινησιακά, με έναν αισθητισμό που ανακαλεί την υπαρξιακή αναζήτηση, ακροβατώντας ανάμεσα στο χιούμορ και στο πικρό χαμόγελο.

Ο Μάνος Ελευθερίου έχει τη δύναμη να κοιτάξει τον πραγματικό του εαυτό στον καθρέφτη και να οδηγηθεί σε σφαιρικές περιγραφές αισθημάτων που μοιάζουν ημερολόγια ζωής. Γράφει ποίηση για τραγούδια, δημιουργώντας μια ιδιαίτερη σχέση με τον κόσμο. Οι άνθρωποι κατοικούν στη φαντασία του ποιητή, την ερεθίζουν και περνούν μηνύματα στην ευαίσθητη και τρυφερή καρδιά του. Αυτά τα μηνύματα, γίνονται τραγούδια.

Το βιβλίο που συνοδεύει το cd, Πάντα κάτι μένει επιμελήθηκε γραφιστικά ο Αντώνης Καπίρης, βασισμένος στη ζωγραφική της Λιλής Ελευθερίου και στις φωτογραφίες του Γιάννη Βελισσαρίδη. Επίσης, το βιβλίο περιλαμβάνει κείμενα των Μάνου Ελευθερίου, Γιώργου Νταλάρα, Κώστα Κωτούλα, Μιχάλη Κουμπιού και Σωτήρη Κακίση.

http://entertainment.flash.gr/music/releas...8/4/18/24043id/

Share this post


Link to post
Share on other sites

Θα διαφωνήσω με αρκετούς από εσάς, παρά το γεγονός ότι τα μουσικά μας γούστα περίπου ταυτίζονται με τους περισσότερους. Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω κάπως ανάποδα, από το στίχο που συνήθως ακολουθεί τη μουσική σε αναφορά. ’ξιος ο λόγος. ’ξιος ο λόγος του κου Μάνου Ελευθερίου. Μια ματιά στον κόσμο με μία υπέροχη νεανική ωριμότητα, έναν τέτοιο τίτλο θα έβαζα στους στίχους αυτούς. Νομίζω πως αν ακούσει κανείς τα τραγούδια ένα ένα θα ανακαλύψει εικόνες και βίους ολόκληρους μέσα σε μόλις μία ή δύο γραμμές.

Ο δίσκος μου άρεσε πάρα πολύ. Πολύ όμως. Αν και τα γούστα μου ποτέ δεν κινήθηκαν ιδιαίτερα σε ροκ δρόμους, αυτές εδώ τις διαδρομές ευχαρίστως τις περπατάω. Και δε με άγγιξε τόσο ο προηγούμενος δίσκος της σειράς, που περίπου είχε ανάλογο μουσικό ηχόχρωμα. Είναι ένας δίσκος, στο πνεύμα της εποχής μας, ανήσυχος και αυστηρός, με προσιτά ακούσματα και κατά τη γνώμη μου λίγες αδύνατες στιγμές. Αν και μοιραία, όπως συμβαίνει με κάθε μουσική έκδοση κάποια τραγούδια θα ξεχωρίσουν στο αυτί και την καρδιά του καθενός, εγώ έχω την τάση να ακούω ολόκληρο το δίσκο, σαν ένα σύνολο και σε αυτό έχει τεράστιο ρόλο να παίξει ο στίχος.

Τι μου άρεσε πολύ;

- Οι εξαιρετικοί στίχοι του Μάνου Ελευθερίου. Η εποχή μας, από μόνη της δεν είναι "στείρα" λοιπόν, έχει να βγάλει πόνο, φόβο, αγωνία, αγάπη και χίλια δύο συναισθήματα. Οι άνθρωποι που θα τα εκφράσουν λείπουν ...

- Τα τραγούδια "Στου σπιτιού τη σάλα", "Πάντα κάτι μένει", "Σε άδειο θέατρο", "Η πανοπλία που φοράς", "Οι σταθμάρχες", "Ένας ζητιάνος στα χρυσά", "Παράσταση θα δώσω"

- Οι δεύτερες φωνές του Γιώργου Νταλάρα στα τραγούδια που τραγουδά. Εξαιρετικός. Όχι ότι η ερμηνεία είναι διαφορετική, απλώς οι δεύτερες φωνές είναι αυτές που δυναμώνουν τα τραγούδια

- Ο Νταλάρας στο πάρα πολύ ωραίο τραγούδι του Τσακνή "Στου σπιτιού τη σάλα". Το αγαπημένο μου και κατά τη γνώμη μου το καλύτερο του δίσκου.

- Το τραγούδι "Σε άδειο θέατρο" που τραγουδά ο Αλκίνοος Ιωαννίδης και έγραψε ο Σταύρος Σιόλας. Λυρικό ροκ.

- Η εικαστική δουλειά στο βιβλίο που συνοδεύει την έκδοση. Υπέροχη φωτογραφία στο εξώφυλλο, πολύ ωραία δουλειά στο εσωτερικό, με μεράκι, μαζί και με τη συνδρομή της Λιλής Ελευθερίου

- Ο Κούτρας και η Τσαλιγοπούλου στο ομώνυμο τραγούδι. Σχεδόν υπαρξιακό τραγούδι, με συγκίνησε πολύ

- Οι στίχοι στο τραγούδι "Οι γέροι" με το Μάλαμα. Μια γενιά σε ένα τραγούδι.

- Το τραγούδι του Νταλάρα "Τα τραγούδια που χω γράψει", φανερά επηρεασμένο από jazz ακούσματα

Τέλος, για την κατά κάποιο τρόπο απουσία του λαϊκού τραγουδιού, που ανέφεραν κάποιοι φίλοι, θα έλεγα ότι είναι σημείο των καιρών και αυτό. Και κατά τη γνώμη μου υγιές, έστω κι αν λείπει, γιατί τόσο το ίδιο το λαικό τραγούδι όσο και το κοινό του έχουν ανάγκη μία περίοδο ανάπαυσης, από την απόλυτη κακοποίηση που υπέστησαν για χρόνια από τα λαϊκότροπα μουσικά κατασκευάσματα που άνθισαν στις πίστες. Κάπως έτσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον.

Πολύ ωραία δουλειά, ανεπιφύλακτα τη συστήνω και περιμένω με αγωνία τη συνέχεια, η οποία φαίνεται πως δε θα αργήσει πολύ. Μπράβο στους παραγωγούς της σειράς Γιώργο Νταλάρα και Μιχάλη Κουμπιό για την ιδέα στο σύνολό της και για το δίσκο αυτό που είναι αναμφισβήτητα ένα συν στους δύσκολους καιρούς που περνά το ελληνικό τραγούδι.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Όταν πρωτοξεκίνησε όλο αυτό το εγχείρημα της σειράς «’ξιος Λόγος» ενθουσιάστηκα! Ήταν και παραμένει μια αξιόλογη πρωτοβουλία μέσα από την οποία προβάλλεται ο λόγος αυτών των ανθρώπων που η εποχή μας τόσο το έχει ανάγκη. Δεν νομίζω άλλωστε πως τίθεται και θέμα συζήτησης για τους στίχους τόσο του Μ.Ελευθερίου, όσο και του Α.Αλκαίου ή του Λ.Παπαδόπουλου. Ο καθένας με το δικό του ύφος προσφέρει και ευτυχώς που υπάρχουν και κυρίως που προσφέρουν!!!

Από την άλλη η ευκαιρία που δίνεται σε νέους ανθρώπους ή και συνθέτες που δεν έχουν ξανά συνεργαστεί να πλησιάσουν τέτοιους στιχουργούς ποιητές είναι εξίσου σημαντικό.

Αισίως φτάσαμε στην 3η έκδοση αυτής της σειράς! Σαν έκδοση από την αρχή μέχρι σήμερα είναι πάρα πολύ προσεγμένη. Είναι μια συλλογή που αξίζει κανείς να την έχει κυρίως στην βιβλιοθήκη του.

Από την αρχή όμως μέχρι σήμερα το ακουστικό αποτέλεσμα δεν μπορώ να πω ότι είναι αυτό που περίμενα. Τόσο για τις ενορχηστρώσεις όσο και για την έλλειψη του λαϊκού στοιχείου, το οποίο κάθε άλλο παρά ανάγκη ανάπαυσης πιστεύω ότι χρήζει. Ανάγκη ύπαρξης και στήριξης θα έλεγα καλύτερα ως αντίποδας στο φαινόμενο αυτό της κακοποίησης που υφίσταται στην εποχής μας. Αν δεν το στηρίξουν αυτοί εδώ οι άνθρωποι τότε από ποιούς να περιμένουμε ? :mad::vlakas:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δεν έχω καταφέρει να ακούσω προσεκτικά όλο τον δίσκο λόγω του ελάχιστου ελεύθερου χρόνου μου (ως φαντάρος). Τα 3 τραγούδια όμως που λέει ο Νταλάρας, τα έχω ακούσει αρκετά. Μου αρέσουν όλα πάρα πάρα πολύ! Κυρίως το "Ένας ζητιάνος στα χρυσά" και το "Στου σπιτιού τη σάλα"! ;):blush::blush::huh:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Όταν πρωτοξεκίνησε όλο αυτό το εγχείρημα της σειράς «’ξιος Λόγος» ενθουσιάστηκα! Ήταν και παραμένει  μια αξιόλογη πρωτοβουλία μέσα από την οποία προβάλλεται  ο λόγος αυτών των ανθρώπων που η εποχή μας τόσο το έχει ανάγκη. Δεν νομίζω άλλωστε πως τίθεται και θέμα συζήτησης για τους στίχους τόσο του Μ.Ελευθερίου, όσο και του Α.Αλκαίου ή του Λ.Παπαδόπουλου.   Ο καθένας με το δικό του ύφος  προσφέρει και ευτυχώς που υπάρχουν και κυρίως που προσφέρουν!!!  

Από την άλλη η ευκαιρία που δίνεται  σε νέους ανθρώπους ή και συνθέτες που δεν έχουν ξανά συνεργαστεί  να πλησιάσουν τέτοιους στιχουργούς ποιητές  είναι εξίσου σημαντικό.

Αισίως φτάσαμε στην 3η έκδοση αυτής της σειράς!  Σαν έκδοση από την αρχή μέχρι σήμερα είναι πάρα πολύ προσεγμένη. Είναι μια συλλογή που αξίζει κανείς να την έχει κυρίως στην βιβλιοθήκη του.

Από την αρχή όμως μέχρι σήμερα  το ακουστικό αποτέλεσμα δεν μπορώ να πω ότι είναι αυτό που περίμενα. Τόσο για τις ενορχηστρώσεις όσο και για την έλλειψη του λαϊκού στοιχείου, το οποίο  κάθε άλλο παρά ανάγκη ανάπαυσης πιστεύω ότι  χρήζει. Ανάγκη ύπαρξης και στήριξης θα έλεγα καλύτερα ως αντίποδας στο φαινόμενο αυτό της κακοποίησης που υφίσταται  στην εποχής μας. Αν δεν το στηρίξουν αυτοί εδώ οι  άνθρωποι τότε από ποιούς να περιμένουμε ?  :music:  :)

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τη Βιβή...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Συμφωνώ κι εγώ με την Βιβή σε όλα,αλλά...

ας μην τοποθετήσουμε μονάχα αυτήν την καλαίσθητη σειρά του "άξιου λόγου" στις βιβλιοθήκες μας και μόνο.Ας περάσουν τα τραγούδια στα χείλη μας και στα χείλη όλου του κόσμου.Είναι μιά ανάσα όλη αυτή η όαση του λόγου τη στιγμή που τα σκουπιδιάρικα σουξέ μας πνίγουν και μας ενοχλούν.Εγώ πιστεύω πως και ο Νταλάρας και ο Κουμπιός που έχουν το βάρος της παραγωγής και της περισσότερης ίσως αγωνίας είναι Ήρωες.

Η συνέχεια και των άλλων άξιων ποιητών και στιχουργών ελπίζω να είναι σύντομα υπο έκδοση γιατί έχουμε ανάγκη το καλό τραγούδι.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Βάνα Δαφέρμου

14:00

Σήμερα:

ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΜΕΝΕΙ

13 νέα αφηγηματικά τραγούδια με το λόγο του Μάνου Ελευθερίου, η αφορμή για τη συνάντηση μας!

Παρασκευή 2 Μαΐου, στις 2 το μεσημέρι, η Μαρίνα Λαχανά και η Βάνα Δαφέρμου συνομιλούν με τον Μάνο Ελευθερίου στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103,7 με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του έργου του «Πάντα κάτι μένει» της σειράς βιβλίων-CD «΄Αξιος λόγος», που επιμελούνται ο Γιώργος Νταλάρας κι ο Μιχάλης Κουμπιός.

13 τραγούδια μελοποιημένα από άξιους δημιουργούς που ερμήνευσαν εξίσου άξιοι ερμηνευτές με τον μοναδικό προσωπικό λόγο του Μάνου Ελευθερίου.

http://tvradio.ert.gr/radio/showDetails.as...day=5&tid=91862

Share this post


Link to post
Share on other sites

Συνέντευξη του Μάνου Ελευθερίου, σχετικά με το "Πάντα κάτι μένει" , στον Τάσο Καραντή, στον "Ορφέα"

http://www.e-orfeas.gr/content/view/515/197/

Αυριο θα γράψω και τις εντυπώσεις μου, γι αυτόν τον -κατ' εμέ- εξαιρετικό δίσκο!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Επανέρχομαι στο δίσκο γιατί έχω κάνει ακροάσεις και ακροάσεις και δε μπορεί να φύγει ούτε από τα αυτιά μου ούτε από την ψυχή μου. Και όχι μόνο. Αυτό με ώθησε να ξαναβγάλω από το ράφι και τα δύο πρώτα cd της σειράς, του Λευτέρη Παπαδόπουλου και του ’λκη Αλκαίου και να αναζητήσω στοιχεία που έμειναν κρυμένα στις πρώτες ακροάσεις. Και ανακάλυψα πολλά και όμορφα και στους δύο προηγούμενους δίσκους της σειράς. Γι΄αυτό και νιώθω την ανάγκη να καταθέσω κάποιες σκέψεις μου.

Το λαϊκό τραγούδι με τους όρους του '50 του '60 και του '70 δεν μπορεί να υπάρξει. Ξεχάστε το. Το λαϊκό τραγούδι δεν το κάνουν οι συνθέτες, οι στιχουργοί και οι τραγουδιστές αλλά ο λαός που παίρνει ένα τραγούδι και το κάνει κομμάτι της κοινής μας συνείδησης. Ο κόσμος, αυτόν τον καιρό, έχει άλλες αισθητικές προτεραιότητες που καθορίζονται από το περιεχόμενο των εκπομπών της τηλεόρασης. Ο λαός που κάποτε συζητούσε ατέλειωτες ώρες για το πώς τραγουδά ο Νταλάρας και μάθαινε τα τραγούδια του Τσιτσάνη, του Καλδάρα, του Ξαρχάκου, του Κουγιουμτζή, του ΛοΊζου και πολλών άλλων σήμερα είτε μας αρέσει είτε όχι ασχολείται με τα υποπροϊόντα του τηλεοπτικού έλους. Νόμιζα ότι οι περισσότεροι από μας σ' αυτό το φόρουμ είμαστε λίγο καλύτεροι. Όλοι ζούμε στην κοινωνία της μαζικής κατανάλωσης όπου η μουσική είναι ένα προιόν ελεγχόμενης και προοαποφασισμένης ευχαρίστησης. Είχα την εντύπωση πως η δική μας κοινότητα δεν έχει χάσει την ικανότητα της να επιλέγει τη μουσική που ακούει. Θεωρούσα πως απλά αγαπάμε λίγο παραπάνω το Γιώργο Νταλάρα αλλά μας αρέσει οτιδήποτε καλλιτεχνικό περί τη μουσική σε ένα ευρύ φάσμα. Πίστευα πως δεν είμαστε σαν όλους αυτούς που αναζητούν την οικειότητα προκειμένου να αποφανθούν για την ποιότητα ενός μουσικού κομματιού. Νόμιζα ότι δεν είμαστε απ' αυτούς που πρέπει να ακούσουν πάρα πολλές φορές ένα τραγούδι, να υποστούμε δηλαδή, πλύση εγκεφάλου και να πούμε παθητικά πως μας αρέσει επειδή απλά και μόνο το έχουμε οικειοποιηθεί. Μην ξεχνάμε πως ότι κέρδισε την εκτίμηση των πολλών, δεν είναι καλλιτεχνικά ούτε επιτυχημένο ούτε αποτυχημένο. Το τι αξίζει πραγματικά θα μας το πει ο ένας υπέρτατος κριτής που δεν είναι άλλος από το χρόνο. Όμως, ας μην προχειρολογούμε επειδή τα αριστουργηματικά, σύγχρονα και εν πολλοίς ηλεκτρικά αφηγηματικά τραγούδια του "Πάντα κάτι μένει" δεν είναι τα μπουζουκοτράγουδα που ονειρευόμασταν. Λυπάμαι που λίγοι κατανόησαν το καταπληκτικό που έχει συμβεί με το δίσκο του Μάνου Ελευθερίου. Τόσο στο δίσκο του Λευτέρη Παπαδόπουλου όσο και στο δίσκο του ΄Αλκη Αλκαίου είχαμε πρώτης γραμμής τραγούδια. Το "Πουκάμισο το θαλασσί" δεν είναι καλύτερο τραγούδι από το "Ανάβει η ανατολή" του Σέμση και η "Γοργόνα" που λέει ο Καλατζής δεν είναι καλύτερο τραγούδι από την "Εχεμύθεια" του Ζούδιαρη που τραγούδησε μαγικά η Αρλέτα.

Με το δίσκο όμως του Μάνου Ελευθερίου έχουμε ένα ολοκληρωμένο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Και είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει στα χρονικά της ελληνικής δισκογραφίας ένας πολυσυμμετοχικός δίσκος σαν αυτόν να δίνει την εντύπωση ότι γράφτηκε από έναν συνθέτη. Η διαφορά του "’γιου Φεβρουάριου" από αυτόν εδώ το δίσκο είναι μόνο στο ότι εκείνος ο δίσκος μέσα από μία συγκυρία έγινε κτήμα της κοινής συνείδησης. Αντί να γκρινιάζουμε λοιπόν, ας δώσουμε την ευκαιρία, την καλή μας ενέργεια σε ένα σπουδαίο δίσκο όπως τον "Πάντα κάτι μένει" γιατί την αξίζει. Το ένα τραγούδι συμπληρώνει το άλλο. Είναι ένας κύκλος με 13 τραγούδια, αρμονικός και ακέραιος, χωρίς τίποτα περιττό και παράτονο. Αν δεν μπορείτε να το αντιληφθείτε, τότε θα μείνετε στα τραγούδια του Κουγουμτζή και του Λοίζου, όχι γιατί ακούγοντας τα αναγνωρίζετε την καλλιτεχνική τους αξία - αυτή είναι δεδομένη και έχει αποφασίσει γι' αυτήν ο χρόνος- αλλά γιατί απλά σας είναι οικεία. Λυπάμαι πολύ που δεν μπορείτε να διακρίνετε πόσο μεγάλος καλλιτέχνης είναι όταν θέλει ο Γιώργος Νταλάρας, καθώς μετά την πολύχρονη περιπλάνηση του στον κόσμο της μουσικής αντί να μένει μόνο στα κεκτημένα του ψάχνει νέους εκφραστικούς ορίζοντες. Αυτή η καλλιτεχνική ανταλλαγή που κάνει με το Χρήστο Θηβαίο γράφει ιστορία, αλλά αυτή την ώρα δυστυχώς για σας, δε μπορείτε να το καταλάβετε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
.........Λυπάμαι πολύ που δεν μπορείτε να διακρίνετε  πόσο μεγάλος καλλιτέχνης είναι όταν θέλει ο Γιώργος Νταλάρας......

ΟΤΑΝ θέλει ?????? :pity::(:(

συγνώμη αλλά θεωρώ πως ο Γιωργος Νταλάρας είναι πάντα μεγάλος καλλιτέχνης και όχι μόνο σε συγκεκριμένες δουλειές ..... :(

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...