Theodore

Η Νέα Εποχή Στη Μουσική

93 posts in this topic

Ξεκινώ ένα topic το οποίο θέλω να γίνει ένας χώρος όπου θα συζητούνται τα, πολύ σημαντικά κατα τη γνώμη μου, θέματα που προκύπτουν σιγά σιγά απο την ραγδαία διείσδυση του Internet στη ζωή μας, και ιδιαίτερα στο χώρο της μουσικής.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ξεκινώ λοιπόν με ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη

Τα κουρέλια τραγουδάνε (ακόμα)...

Το 2005 ένας νεαρός disc jockey, που είχε το ψευδώνυμο «Dangermouse» είχε μια εκπληκτική ιδέα. Πήρε τη μουσική από το «White Album» των Beatles και τα φωνητικά από το «Black Album» του ράπερ Jay Z και δημιούργησε το «Gray Album». Εστειλε το παραχθέν μείγμα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σε κάποιους φίλους του. Αυτοί, ενθουσιασμένοι από το αποτέλεσμα, το έστειλαν σε άλλους. Κάποιοι το ανέβασαν στο Διαδίκτυο και αυτή η μείξη έγινε το μεγαλύτερο hit του 2005. Δεν μπήκε ποτέ στα charts, επειδή δεν πουλιόταν. Απλώς, το 2005 όλοι άκουγαν «Dangermouse».

Οπως είναι φυσικό οι δικηγόροι των δισκογραφικών εταιρειών προσέφυγαν στα αμερικανικά δικαστήρια για παραβίαση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Οι δικαστές αποφάσισαν ότι υπήρξε μεν η παραβίαση, μόνο που κανένας (πλην ίσως των δικηγόρων που έκαναν τις μηνύσεις) δεν έβγαλε λεφτά από αυτή. Οπότε δεν μπορούσε να υπάρξει ποινή. Ο «Dangermouse» διατάχθηκε από το δικαστήριο να σταματήσει τη διακίνηση του άλμπουμ, αλλά το τζίνι είχε βγει από το μπουκάλι. Ενα από τα ωραιότερα hip-hop τραγούδια που φτιάχτηκαν ποτέ είχε γίνει δημόσιο κτήμα. Ολοι το είχαν ψηφιακά και ακόμη κι αν ήθελαν να σεβαστούν την δικαστική εντολή, δεν μπορούσαν να το επιστρέψουν. Αλλά και να μπορούσαν πού θα το επέστρεφαν; Στους Beatles ή στον Jay Z; Αλλά ακόμη κι αν αποφασιζόταν να επιστραφεί σε έναν από τους δύο, τι θα το έκαναν; Θα γέμιζαν απλώς email με μουσικά κομμάτια.

Η «μουσικοληψία» (music sampling) είναι ένας νέος πονοκέφαλος στο μέτωπο της πνευματικής ιδιοκτησίας. Το κάνουν συνήθως άτομα που δεν έχουν μουσική παιδεία (ράπερ, χιπ-χοπ τραγουδιστές, αλλά και απλοί χρήστες υπολογιστών), οι οποίοι παράγουν να τραγούδια από μικρά έως ελάχιστα τμήματα προηγούμενων τραγουδιών. Η τέχνη ξεκίνησε παλιά, όταν διάφοροι disc jockey «έπαιζαν» με τους δίσκους βινυλίου στα πλατό.

Με τη διάχυση όμως της ηλεκτρονικής τεχνολογίας οιοσδήποτε μπορούσε με ένα απλό υπολογιστή να «κουρελιάσει» τα τραγούδια, να πάρει μικρά μέρη από αυτά, να τα παραμορφώσει και μετά να αναμείξει με έναν εντελώς νέο τρόπο. Ασχέτως πώς κρίνει κάποιος το αποτέλεσμα (πολλοί το θεωρούν θόρυβο με ρυθμό) στην ουσία έχουμε την ανάδυση μιας νέας τέχνης, που είναι ένα όλο και πιο εκλεπτυσμένο ηχητικό κολάζ προηγούμενων ήχων. Μόνο που αυτή η τέχνη άρχισε να πνίγεται από διάφορα νομικά εμπόδια.

Οσο το ραπ και το χιπ-χοπ παρέμεναν υπόθεση των γκέτο λίγοι έδιναν σημασία. Οταν άρχισαν να έχουν μεγαλύτερη απήχηση οι μεσάζοντες των πνευματικών έργων είδαν την ευκαιρία να απομυζήσουν έσοδα από τη νέα αυτή τέχνη. Το 2005 οι NWA κυκλοφόρησαν ένα χιπ-χοπ τραγούδι με τίτλο «100 Miles and Runnin'» στο οποίο χρησιμοποιήθηκε ένα απόσπασμα 2 δευτερολέπτων με τρεις (3!) νότες από ένα προηγούμενο τραγούδι του George Clinton που είχε τον τίτλο «Get Off Your Ass and Jam». Αυτά τα δύο δευτερόλεπτα επαναλήφθηκαν πέντε φορές στο μπακ-ράουντ του νέου τραγουδιού. Η εταιρεία «Bridgeport» που έχει τα πνευματικά δικαιώματα του Clinton έκανε μήνυση για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων.

Σε πρώτο βαθμό το δικαστήριο θεώρησε ότι η παραβίαση ήταν (κατά το νομικό δόγμα) de minimis: πολύ μικρή για να ασχοληθεί ο νόμος μ αυτή.

Το εφετείο όμως άλλαξε τα πράγματα για ολόκληρη τη μουσική βιομηχανία. Αποφάσισε ότι ακόμη και η ελάχιστη «μουσικοληψία» χρειάζεται προηγούμενη άδεια, και συνεπώς αμοιβή. Αυτή η απόφαση αυτομάτως έκανε παράνομους χιλιάδες καλλιτέχνες και «πειρατικά» εκατοντάδες χιλιάδες τραγούδια. Εκτός αυτού, η απόφαση είναι η νομική αγχόνη για όλο το hip-hop.

Οπως δήλωσε ο Greg Gillis (μηχανικός βιοτεχνολογίας την ημέρα και επιτυχημένος DJ με το ψευδώνυμο GirlTalk, τα βράδια) ακόμη κι αν μπορούσε κάποιος να πληρώσει για κάθε νότα που χρησιμοποιεί στα hip-hop τραγούδια, για να πάρει την άδεια απ όλους όσων τα «μουσικά κουρέλια» χρησιμοποιεί, θα χρειαζόταν δεκάδες χρόνια.

Αυτή τη στιγμή συνεχίζεται να παράγεται χιπ-χοπ και συνεχίζονται να υποβάλλονται μηνύσεις. Η δημιουργικότητα νέων ανθρώπων πνίγεται από την ασφυκτική νομική γραφειοκρατία. Σημείωση: στην υπόθεση της «κλοπής» των δύο δευτερολέπτων (Bridgeport v. Dimension Films) ο George Clinton, ο καλλιτέχνης που έγραψε τις τρεις επίμαχες νότες, δεν αναμείχθηκε καθόλου. Η ποινικοποίηση του ραπ έγινε μια εταιρεία που η μόνη σχέση της με τη μουσική, είναι να κάνει μηνύσεις σε άλλους μουσικούς..

Πολυεθνικές εναντίον νοικοκυράς!

Ενα οικιακό βίντεο 29 δευτερολέπτων ήταν η αφορμή για μια τεράστια νομική διαμάχη στις ΗΠΑ. Η Στέφανι Λεντζ βιντεοσκόπησε το 18 μηνών αγοράκι της να χορεύει με τις πιτζάμες υπό τους ήχους του δημοφιλούς τραγουδιστή Prince. Ανέβασε το βίντεο στο Youtube για να το δουν οι φίλοι της και να το μοιραστεί με τον κόσμο.

Είκοσι οκτώ (28) είδαν το συγκεκριμένο βίντεο μεταξύ αυτών και οι δικηγόροι της πολυεθνικής εταιρείας Universal Music που έχει τα δικαιώματα του Prince. Προσέφυγαν στο Youtube και το 29 δευτερολέπτων βίντεο κατέβηκε για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων του καλλιτέχνη. Ποιος είπε ότι μόνο η εγχώρια ΑΕΙ παραλογίζεται και κυνηγά τους περιπτεράδες που ακούν τρανζίστορ; Αυτή τη στιγμή μαίνεται ένας υπόγειος πόλεμος κατά των χρηστών πνευματικών έργων από αδηφάγες εταιρείες που προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα ξίγκι. Ποινικοποιούν κάθε χρήση πνευματικών έργων, σ αυτή τη φάση για να δώσουν το παράδειγμα κι αργότερα για να πληρώνονται.

Κυρίως: πνίγουν κάθε απόπειρα δημιουργίας. Το 2004 ένας 31χρονος Τεξανός κινηματογραφιστής, ονόματι Jonathan Caouette, έκανε την έκπληξη στις Κάννες. Εχοντας μια κάμερα μόνο, έκανε την προσωπική του ιστορία ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ. Το «Tarnation» περιέγραφε το δράμα της ψυχικά ασθενούς μητέρας του, τις ταλαιπωρίες της από το ιατρικό σύστημα, την αποξένωσή της από την κοινωνία. Οταν το έργο παρουσιάστηκε στις Κάννες, οι θεατές όρθιοι το χειροκροτούσαν.

Αυτή δεν ήταν η μόνη έκπληξη. Το ντοκιμαντέρ των 88 λεπτών ήταν μια προσωπική παραγωγή του Caouette. Ο ίδιος κινηματογραφούσε επί πολλά έτη, έκανε το μοντάζ και την παραγωγή. Ολόκληρη η παραγωγή του κόστισε μόλις 218 δολάρια!

Οταν, όμως, το παρουσίασε αναγκάστηκε να πληρώσει πνευματικά δικαιώματα για τα μουσικά κομμάτια που ακουγόταν στο φιλμ. Το «κουστούμι» που του επιδαψίλευσαν οι εταιρείες έφτασε τις 400.000 δολάρια! Ενα φιλμ που παρήχθη με πολύ κόπο και 218 δολάρια, έφτασε τελικά να κοστίζει 400.218 δολάρια. Ποιος πιτσιρικάς ή εκτός εταιρειών δημιουργός θα επιχειρήσει να κάνει κάτι ανάλογο;

Info

- Ronald V. Bettig και Herbert I. Schiller, «Copyrighting Culture: The Political Economy of Intellectual Property», εκδ. Westview Press.

- Lawrence Lessig, «Free Culture: How Big Media Uses Technology and the Law to Lock Down Culture and Control Creativity», εκδ. Penguin. Διατίθεται και δωρεάν για μη εμπορική χρήση από το www.lessig.org

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 6.4.2008

http://www.medium.gr/articles/12074969096249.shtml

Share this post


Link to post
Share on other sites

Επαναφέρω αυτό το σημαντικό topic, μιας και πρόσφατα έγινε μια μικρή νύξη κάπου στο forum σχετικά με την χρήση του διαδικτύου και την διακίνηση του μουσικού υλικού μέσω αυτού.

Νομίζω πώς, πρόκειται για μια επανάσταση, μιας και πλέον η ανταπόκριση είναι τάχιστη (και αποδοτική συνάμα). Μουσικές απο ολόκληρο τον κόσμο βρίσκονται με μερικά κλικ στους υπολογιστές όλων. Σπουδαίο αυτό, μιας και βοηθά στον "εγκληματισμό" μας και σε άλλα είδη μουσικής, και μάλιστα χωρίς ανέξοδα.

Απο την άλλη θίγεται ένα θέμα με την "ηθική" αυτής της ενέργειας - και εννοώ την διακίνηση υλικού που έχει δημιουργηθεί με μεράκι απο τους δημιουργούς του που δεν κολακεύονται να βλέπουν τα έργα τους να "ξεπουλιούνται" έτσι. Και βέβαια, να αναφερθώ και σε υλικό σπάνιο, που έχει συγκεντρωθεί απο συλλέκτες μετά απο πολύ κόπο και διακινείται με τόση ευκολία παντού.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πάντως -τελευταία διάβασα- πέσανε τσουχτερά πρόστιμα για το κατέβασμα μουσικής. Και δεν μιλάμε για την Ελλάδα, το μπάχαλο...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Απο το άρθρο αυτό σημειώνω:

Είναι σαφές ότι το πρόβλημα της πειρατείας στη χώρα μας είναι μεγάλο, με πλοκάμια που φθάνουν σε ολόκληρη την κοινωνία. Πέρα όμως από τη διάδοση του γνωστού σλόγκαν «Η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική», ουδείς στην Ελλάδα φαίνεται διατεθειμένος να θέσει επί τάπητος το μείζον ζήτημα της πνευματικής ιδιοκτησίας. Γιατί τα ερωτήματα είναι πολλά και οι περισσότεροι τα θέτουμε στις ιδιωτικές μας συζητήσεις:

Γιατί άραγε η πνευματική ιδιοκτησία εκτείνεται στα 75 χρόνια μετά το θάνατο του δημιουργού; Εάν «σκοτώνουμε» τους μουσικούς αγοράζοντας «μαύρα» cd ή dvd, γιατί οι εταιρείες δεν «κόβουν» κάτι παραπάνω από τις εισπράξεις αντί του ψωραλέου μονοψήφιου ποσοστού; Εάν εμείς «κλέβουμε» κατεβάζοντας ταινίες από το Ιντερνετ (ειδικά αυτό το Slumdog Millionaire πρέπει να είναι σε χιλιάδες «σκληρούς δίσκους» στη χώρα μας), πώς ονομάζεται η πρακτική της ΑΕΠΙ να ζητεί χρήματα από περιπτερούχους επειδή βάζουν ραδιόφωνο στη δουλειά;

Share this post


Link to post
Share on other sites

Και επειδή προς λύπη μου δεν είδα να διαβάσατε το πρώτο άρθρο που έβαλα σε αυτό το τόπικ το ξαναβάζω με τονισμένα τα σημαντικά σημεία:

Το 2005 ένας νεαρός disc jockey, που είχε το ψευδώνυμο «Dangermouse» είχε μια εκπληκτική ιδέα. Πήρε τη μουσική από το «White Album» των Beatles και τα φωνητικά από το «Black Album» του ράπερ Jay Z και δημιούργησε το «Gray Album». Εστειλε το παραχθέν μείγμα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σε κάποιους φίλους του. Αυτοί, ενθουσιασμένοι από το αποτέλεσμα, το έστειλαν σε άλλους. Κάποιοι το ανέβασαν στο Διαδίκτυο και αυτή η μείξη έγινε το μεγαλύτερο hit του 2005. Δεν μπήκε ποτέ στα charts, επειδή δεν πουλιόταν. Απλώς, το 2005 όλοι άκουγαν «Dangermouse».

Οπως είναι φυσικό οι δικηγόροι των δισκογραφικών εταιρειών προσέφυγαν στα αμερικανικά δικαστήρια για παραβίαση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Οι δικαστές αποφάσισαν ότι υπήρξε μεν η παραβίαση, μόνο που κανένας (πλην ίσως των δικηγόρων που έκαναν τις μηνύσεις) δεν έβγαλε λεφτά από αυτή. Οπότε δεν μπορούσε να υπάρξει ποινή. Ο «Dangermouse» διατάχθηκε από το δικαστήριο να σταματήσει τη διακίνηση του άλμπουμ, αλλά το τζίνι είχε βγει από το μπουκάλι. Ενα από τα ωραιότερα hip-hop τραγούδια που φτιάχτηκαν ποτέ είχε γίνει δημόσιο κτήμα. Ολοι το είχαν ψηφιακά και ακόμη κι αν ήθελαν να σεβαστούν την δικαστική εντολή, δεν μπορούσαν να το επιστρέψουν. Αλλά και να μπορούσαν πού θα το επέστρεφαν; Στους Beatles ή στον Jay Z; Αλλά ακόμη κι αν αποφασιζόταν να επιστραφεί σε έναν από τους δύο, τι θα το έκαναν; Θα γέμιζαν απλώς email με μουσικά κομμάτια.

Η «μουσικοληψία» (music sampling) είναι ένας νέος πονοκέφαλος στο μέτωπο της πνευματικής ιδιοκτησίας. Το κάνουν συνήθως άτομα που δεν έχουν μουσική παιδεία (ράπερ, χιπ-χοπ τραγουδιστές, αλλά και απλοί χρήστες υπολογιστών), οι οποίοι παράγουν να τραγούδια από μικρά έως ελάχιστα τμήματα προηγούμενων τραγουδιών. Η τέχνη ξεκίνησε παλιά, όταν διάφοροι disc jockey «έπαιζαν» με τους δίσκους βινυλίου στα πλατό.

Με τη διάχυση όμως της ηλεκτρονικής τεχνολογίας οιοσδήποτε μπορούσε με ένα απλό υπολογιστή να «κουρελιάσει» τα τραγούδια, να πάρει μικρά μέρη από αυτά, να τα παραμορφώσει και μετά να αναμείξει με έναν εντελώς νέο τρόπο. Ασχέτως πώς κρίνει κάποιος το αποτέλεσμα (πολλοί το θεωρούν θόρυβο με ρυθμό) στην ουσία έχουμε την ανάδυση μιας νέας τέχνης, που είναι ένα όλο και πιο εκλεπτυσμένο ηχητικό κολάζ προηγούμενων ήχων. Μόνο που αυτή η τέχνη άρχισε να πνίγεται από διάφορα νομικά εμπόδια.

Οσο το ραπ και το χιπ-χοπ παρέμεναν υπόθεση των γκέτο λίγοι έδιναν σημασία. Οταν άρχισαν να έχουν μεγαλύτερη απήχηση οι μεσάζοντες των πνευματικών έργων είδαν την ευκαιρία να απομυζήσουν έσοδα από τη νέα αυτή τέχνη. Το 2005 οι NWA κυκλοφόρησαν ένα χιπ-χοπ τραγούδι με τίτλο «100 Miles and Runnin'» στο οποίο χρησιμοποιήθηκε ένα απόσπασμα 2 δευτερολέπτων με τρεις (3!) νότες από ένα προηγούμενο τραγούδι του George Clinton που είχε τον τίτλο «Get Off Your Ass and Jam». Αυτά τα δύο δευτερόλεπτα επαναλήφθηκαν πέντε φορές στο μπακ-ράουντ του νέου τραγουδιού. Η εταιρεία «Bridgeport» που έχει τα πνευματικά δικαιώματα του Clinton έκανε μήνυση για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων.

Σε πρώτο βαθμό το δικαστήριο θεώρησε ότι η παραβίαση ήταν (κατά το νομικό δόγμα) de minimis: πολύ μικρή για να ασχοληθεί ο νόμος μ αυτή.

Το εφετείο όμως άλλαξε τα πράγματα για ολόκληρη τη μουσική βιομηχανία. Αποφάσισε ότι ακόμη και η ελάχιστη «μουσικοληψία» χρειάζεται προηγούμενη άδεια, και συνεπώς αμοιβή. Αυτή η απόφαση αυτομάτως έκανε παράνομους χιλιάδες καλλιτέχνες και «πειρατικά» εκατοντάδες χιλιάδες τραγούδια. Εκτός αυτού, η απόφαση είναι η νομική αγχόνη για όλο το hip-hop.

Οπως δήλωσε ο Greg Gillis (μηχανικός βιοτεχνολογίας την ημέρα και επιτυχημένος DJ με το ψευδώνυμο GirlTalk, τα βράδια) ακόμη κι αν μπορούσε κάποιος να πληρώσει για κάθε νότα που χρησιμοποιεί στα hip-hop τραγούδια, για να πάρει την άδεια απ όλους όσων τα «μουσικά κουρέλια» χρησιμοποιεί, θα χρειαζόταν δεκάδες χρόνια.

Αυτή τη στιγμή συνεχίζεται να παράγεται χιπ-χοπ και συνεχίζονται να υποβάλλονται μηνύσεις. Η δημιουργικότητα νέων ανθρώπων πνίγεται από την ασφυκτική νομική γραφειοκρατία. Σημείωση: στην υπόθεση της «κλοπής» των δύο δευτερολέπτων (Bridgeport v. Dimension Films) ο George Clinton, ο καλλιτέχνης που έγραψε τις τρεις επίμαχες νότες, δεν αναμείχθηκε καθόλου. Η ποινικοποίηση του ραπ έγινε μια εταιρεία που η μόνη σχέση της με τη μουσική, είναι να κάνει μηνύσεις σε άλλους μουσικούς..

Πολυεθνικές εναντίον νοικοκυράς!

Ενα οικιακό βίντεο 29 δευτερολέπτων ήταν η αφορμή για μια τεράστια νομική διαμάχη στις ΗΠΑ. Η Στέφανι Λεντζ βιντεοσκόπησε το 18 μηνών αγοράκι της να χορεύει με τις πιτζάμες υπό τους ήχους του δημοφιλούς τραγουδιστή Prince. Ανέβασε το βίντεο στο Youtube για να το δουν οι φίλοι της και να το μοιραστεί με τον κόσμο.

Είκοσι οκτώ (28) είδαν το συγκεκριμένο βίντεο μεταξύ αυτών και οι δικηγόροι της πολυεθνικής εταιρείας Universal Music που έχει τα δικαιώματα του Prince. Προσέφυγαν στο Youtube και το 29 δευτερολέπτων βίντεο κατέβηκε για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων του καλλιτέχνη. Ποιος είπε ότι μόνο η εγχώρια ΑΕΙ παραλογίζεται και κυνηγά τους περιπτεράδες που ακούν τρανζίστορ; Αυτή τη στιγμή μαίνεται ένας υπόγειος πόλεμος κατά των χρηστών πνευματικών έργων από αδηφάγες εταιρείες που προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα ξίγκι. Ποινικοποιούν κάθε χρήση πνευματικών έργων, σ αυτή τη φάση για να δώσουν το παράδειγμα κι αργότερα για να πληρώνονται.

Κυρίως: πνίγουν κάθε απόπειρα δημιουργίας. Το 2004 ένας 31χρονος Τεξανός κινηματογραφιστής, ονόματι Jonathan Caouette, έκανε την έκπληξη στις Κάννες. Εχοντας μια κάμερα μόνο, έκανε την προσωπική του ιστορία ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ. Το «Tarnation» περιέγραφε το δράμα της ψυχικά ασθενούς μητέρας του, τις ταλαιπωρίες της από το ιατρικό σύστημα, την αποξένωσή της από την κοινωνία. Οταν το έργο παρουσιάστηκε στις Κάννες, οι θεατές όρθιοι το χειροκροτούσαν.

Αυτή δεν ήταν η μόνη έκπληξη. Το ντοκιμαντέρ των 88 λεπτών ήταν μια προσωπική παραγωγή του Caouette. Ο ίδιος κινηματογραφούσε επί πολλά έτη, έκανε το μοντάζ και την παραγωγή. Ολόκληρη η παραγωγή του κόστισε μόλις 218 δολάρια!

Οταν, όμως, το παρουσίασε αναγκάστηκε να πληρώσει πνευματικά δικαιώματα για τα μουσικά κομμάτια που ακουγόταν στο φιλμ. Το «κουστούμι» που του επιδαψίλευσαν οι εταιρείες έφτασε τις 400.000 δολάρια! Ενα φιλμ που παρήχθη με πολύ κόπο και 218 δολάρια, έφτασε τελικά να κοστίζει 400.218 δολάρια. Ποιος πιτσιρικάς ή εκτός εταιρειών δημιουργός θα επιχειρήσει να κάνει κάτι ανάλογο;

Share this post


Link to post
Share on other sites

Και για όποιον έχει όρεξη ΕΔΩ βρίσκονται πολλά άρθρα και αναλύσεις για το συγκεκριμένο θέμα.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Και συνεχίζω με ένα επίσης διαφωτιστικό αρθρο που είχα διαβάσει πριν 1 χρόνο:

Ποια πειρατεία είναι κλοπή;

Κυριακή, 30 Μάρτιου 2008

Η ισορροπία μεταξύ δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και δημόσιας περιουσίας ανατρέπεται προς όφελος των μεσαζόντων εταιριών.

Τον τελευταίο καιρό οι εταιρείες media (κυρίως δισκογραφικές και κινηματογραφικές) μας βομβαρδίζουν με ένα σύνθημα και πολύ συναισθηματισμό. «Η πειρατεία είναι κλοπή», λένε και δημιουργούν εικόνες πένητων καλλιτεχνών των οποίων τα δικαιώματα (λίγες δεκάρες που παίρνουν από κάθε αναπαραγωγή έργου) προσβάλλονται από τους Νιγηριανούς που πουλούν DVD στον δρόμο ή τους πιτσιρικάδες που κατεβάζουν τραγούδια μέσω Ιnternet.

Η αλήθεια είναι ότι στην πρώτη περίπτωση, που έχουμε εμπορική χρήση πνευματικών έργων τρίτων, μπορεί εύλογα κάποιος να επιχειρηματολογήσει ότι έχουμε κλοπή (αν και ένας τρίτος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η Μεταρρύθμιση του Λούθηρου έγινε εφικτή λόγω της εκτεταμένης «πειρατείας» των «95 θέσεων» του, την οποία έκαναν για κερδοσκοπικούς λόγους οι τυπογράφοι της εποχής).

Στη δεύτερη περίπτωση τα πράγματα είναι θολά. Σε όλη την ιστορία του δυτικού πολιτισμού οι άνθρωποι αντάλλασσαν ή δάνειζαν πνευματικά έργα. Αυτό ονομαζόταν «δικαιολογημένη χρήση» (fair use): Ενα βιβλίο, ένας δίσκος, μια ταινία είχε πνευματικά δικαιώματα στην πρώτη πώληση, αλλά κατόπιν ο χρήστης μπορούσε να το χαρίσει, να το δανείσει, να το αντιγράψει για προσωπική χρήση ή για εκπαιδευτικούς σκοπούς.

Η συζήτηση για τη «δικαιολογημένη χρήση» στην ψηφιακή εποχή είναι μεγάλη, επειδή ο δανεισμός ενός ψηφιακού έργου σημαίνει και ταυτόχρονη αντιγραφή του, αλλά το θέμα είναι άλλο: δίπλα στη μικρή πειρατεία των Νιγηριανών ή/και χρηστών του Διαδικτύου εξελίσσεται αθόρυβα η μεγάλη πειρατεία πνευματικών έργων από τις ίδιες τις εταιρείες. Διά νόμων που καταφέρνουν να περνούν τα πανίσχυρα λόμπι, επεκτείνουν τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας σε βάρος της δημόσιας περιουσίας.

Το ζήτημα της πνευματικής ιδιοκτησίας απασχόλησε νωρίς τους νομοθέτες των ΗΠΑ και της Βρετανίας. Ηξεραν ότι είναι ανόητο να βάζουν περιορισμούς στη διακίνηση ιδεών ή πνευματικών έργων, αλλά από την άλλη ήθελαν να υπάρχουν και κίνητρα για συγγραφείς, καλλιτέχνες, εφευρέτες ώστε να παράγονται περισσότερα έργα. Ετσι, στο αμερικανικό Σύνταγμα (άρθρο 1 παρ. 8) προβλέφθηκε ότι το Κογκρέσο μπορεί «προκειμένου να προωθήσει την πρόοδο των χρήσιμων τεχνών να εξασφαλίσει στους συγγραφείς και εφευρέτες για περιορισμένο χρόνο αποκλειστικά δικαιώματα στα γραπτά και τις εφευρέσεις τους».

Πόσος όμως είναι αυτός ο «περιορισμένος χρόνος»; Την πρώτη περίοδο ήταν 14 συν 14 χρόνια. Μετά κάποιο καιρό έγινε 28. Μετά 42, για να φτάσει σήμερα τα 95 έτη, ενώ κάποιοι συζητούν για εσαεί κατοχύρωση πνευματικών δικαιωμάτων.

Αυτό θα μπορούσε κάποιος -απερίσκεπτα- να το θεωρήσει λογικό. Στην ουσία όμως πρόκειται για κλοπή δημόσιας περιουσίας. Ολόκληρος ο δυτικός πολιτισμός βασίστηκε στην κοινοκτημοσύνη της γνώσης. «Είδα μακριά, γιατί πατούσα σε πλάτες γιγάντων», είχε πει ο Ισαάκ Νεύτων «και χωρίς να πληρώνω δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας» θα συμπληρώναμε εμείς. Ο Σαίξπηρ, ο, Γαλιλαίος, ο Μότσαρτ, ο Φλέμινγκ προχώρησαν την ανθρώπινη γνώση χωρίς να απαγορεύουν άλλους να χρησιμοποιήσουν τις δημιουργίες τους. Από τη στιγμή που γραφόταν κάτι γινόταν δημόσιο κτήμα. Το έπαιρναν χωρίς νομικά εμπόδια οι επόμενοι και συνέχιζαν την πρόοδο. Αντιθέτως, η παροχή «αποκλειστικών δικαιωμάτων» από την αρχή φρέναρε την πρόοδο. Λίγοι γνωρίζουν ότι η ανάπτυξη των σιδηροδρόμων καθυστέρησε για περίπου 30 χρόνια, επειδή ο εφευρέτης της ατμομηχανής (και διά βρετανικού νόμου «απόλυτος ρυθμιστής όλων των θεμάτων που αφορούσαν τον ατμό») Τζέιμς Βατ δεν πίστευε ή δεν ήθελε η μηχανή του να χρησιμοποιηθεί «για κίνηση οχημάτων».

Το κυριότερο όμως ευεργέτημα της «γνωσιακής κοινοκτημοσύνης» είναι ότι επέτρεψε την κοινωνική κινητικότητα. Οποιοσδήποτε -ανεξαρτήτως τάξης ή οικονομικών δυνατοτήτων- μπορούσε να χρησιμοποιήσει την προηγούμενη γνώση, να χτίσει επ' αυτής και να πετύχει κάτι στη ζωή του. Αυτή ήταν η λογική των πρώτων νομοθετημάτων για «περιορισμένο χρόνο προστασίας των δικαιωμάτων» και «δικαιολογημένη χρήση πνευματικών έργων». Εδιναν μεν διά του copyright κίνητρα στους δημιουργούς, αλλά εξασφάλιζαν ταυτόχρονα την πρόοδο και την κοινωνική συνοχή, αφού οι μη έχοντες θα μπορούσαν να μετέχουν στην πνευματική δημιουργία. Εξάλλου, η μαζική εκπαίδευση της βιομηχανικής εποχής ήταν «πειρατεία» σε γιγαντιαία κλίμακα. Κάποιοι πήραν τη γνώση που παρήγαγαν άλλοι και τη μοίραζαν δωρεάν στις νέες γενιές.

Αυτές οι δύο δικλίδες προόδου κινδυνεύουν σήμερα από τους μεσάζοντες των πνευματικών έργων, που είναι οι εταιρείες media. Οι ανταλλαγές αρχείων, που ήταν δικαιολογημένη χρήση, τώρα γίνονται πειρατεία. Το κυριότερο: επεκτείνεται αλματωδώς ο χρόνος νομικής προστασίας πνευματικών έργων σε βάρος του δημόσιου χώρου. Εκατοντάδες χιλιάδες έργα που θα ήταν σήμερα δημόσια περιουσία, ιδιωτικοποιούνται με νομικά τερτίπια και δικαιολογίες περί δημιουργίας κινήτρων (σε νεκρούς, πλέον) καλλιτέχνες...

Ο «Νόμος προστασίας των Beatles»

Σε λίγα χρόνια οι ηχογραφήσεις των Beatles θα γίνουν δημόσια περιουσία. Τα 50 έτη από την ηχογράφηση που προβλέπουν οι περισσότερες ευρωπαϊκές νομοθεσίες (και η βρετανική) θα έχουν περάσει και οποιοσδήποτε θα μπορεί να χρησιμοποιήσει τα τραγούδια τους, όπως θέλει. Ο Τζον Λένον που έγραψε τα περισσότερα τραγούδια δεν θα πληγεί επειδή είναι νεκρός, αλλά κι αν ζούσε μάλλον δεν θα έφερνε αντίρρηση. Εχουν όμως αντιρρήσεις οι εταιρείες διαχείρισης των πνευματικών τους δικαιωμάτων, που συνήθως είναι δικηγορικά γραφεία χωρίς ιδιαίτερη σχέση με την τέχνη.

Ετσι, πριν από λίγες μέρες (και λίγα χρόνια πριν από την απελευθέρωση) ο Ιρλανδός Επίτροπος για θέματα εμπορίου Τσάρλι Μακρίβι κατέθεσε πρόταση οδηγίας στην Ε.Ε. για να επεκταθεί ο χρόνος προστασίας στα 95 έτη! Το σκεπτικό του -πέρα από τη «δημιουργία κινήτρων σε (νεκρούς) καλλιτέχνες»- είναι η εναρμόνιση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας με την αμερικανική.

Μόνο που και η αμερικανική νομοθεσία έχει τη δική της ιστορία κλοπής πνευματικών έργων από τον δημόσιο χώρο.

Το 2004 η εταιρεία Disney θα ήταν αναγκασμένη να παραχωρήσει στον δημόσιο χώρο τον γνωστό «Μίκυ Μάους». Σύμφωνα με τον νόμο περί πνευματικής ιδιοκτησίας ο συγκεκριμένος χαρακτήρας κόμικ έκλεινε τα 75 χρόνια προστασίας από τον αμερικανικό νόμο και από το 2004 και μετά γινόταν δημόσιο κτήμα: οποιοσδήποτε θα μπορούσε να σχεδιάσει ιστορίες με τον γνωστό ποντικό, να βγάλει μπλουζάκια κ.λπ. χωρίς να ζητήσει άδεια ή να αμείψει την «Disney Co». Εντελώς βολικά για την εταιρεία (και μεγάλη προεκλογικά χορηγό όλων των κομμάτων) το Κογκρέσο πέρασε το 1998 νόμο επέκτασης του copyright κατά 20 χρόνια. O νόμος αυτός -που σαρκάζεται απ' όλους ως «Mickey Mouse Protection Act» («Νόμος προστασίας του Μίκι Μάους»)- γίνεται αθόρυβα και με τρομακτικές αμερικανικές πιέσεις νόμος ολόκληρης της υφηλίου. Μαζί όμως με τον «Μίκι Μάους» κλειδώθηκαν δεκάδες χιλιάδες έργα (βιβλία, μουσικά κομμάτια, ταινίες κ.λπ.) που φυσιολογικά με τον προηγούμενο νόμο θα ήταν δημόσιο κτήμα και όλοι (δημόσιες βιβλιοθήκες, καλλιτέχνες κ.ά.) θα μπορούσαν να τα αναπαράγουν δωρεάν, να τα τροποποιήσουν, να φτιάξουν καινούργιο περιεχόμενο.

Τώρα το «Βρετανικό Φωνογραφικό Ινστιτούτο» (μια μάζωξη δικηγόρων δηλαδή) χαιρέτισε την πρωτοβουλία Μακρίβι (που ήδη σαρκάζεται ως «Νόμος Προστασίας των Beatles») λέγοντας ότι η οδηγία «θα επαναφέρει την εντιμότητα(!) στο σύστημα copyright και θα είναι ένα πολύ θετικό βήμα για την ανάπτυξη της δημιουργικής οικονομίας (sic)».

Βέβαια, το εν λόγω «Ινστιτούτο» κάνει τη δουλειά του. Το ερώτημα είναι τι θα κάνουν οι ευρω-πολιτικοί μας, και φυσικά όλοι οι υπόλοιποι για την κλοπή της δημόσιας περιουσίας που επιχειρείται.

Του Πάσχου Μανδραβέλη

http://www.medium.gr/index.php?option=com_...24-09&Itemid=60

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μεταφέρω εδώ τη συζήτηση που ξεκίνησε στο "Κοινωνία και Πολιτική" γιατί εδώ είναι το κατάλληλο τόπικ:

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Σήμερα στην Καθημερινή ο Πάσχος Μανδραβέλης έχει άλλη μία εξαιρετική ανάλυση για το ψευδο-πρόβλημα της πνευματικής ιδιοκτησίας. Διαβάστε, είναι διαφωτιστικό.

Δημιουργία χωρίς ιδιοκτησία

Tου Πασχου Μανδραβελη

O Τζον Πέρι Μπάρλοου δηλώνει συνταξιούχος αγελαδοτρόφος. Στο βιογραφικό του θα δούμε ότι υπήρξε στιχουργός του μεγάλου συγκροτήματος των σίξτις, «Grateful Dead». H διαδικτυακή κοινότητα τον γνωρίζει ως τον «νονό του κυβερνοχώρου». Ηταν ο Τζον Πέρι Μπάρλοου που στις αρχές της δεκαετίας του 90 δανείστηκε τον όρο cyberspace από το βιβλίο του Γουίλιαμ Γκίμπσον «Nευρομάντης», για να περιγράψει τον νέο ηλεκτρονικό χώρο. Tότε, επίσης, στο εμβρυακό στάδιο της δικτυακής επανάστασης μαζί με τον Μιτς Κάπορ (ιδρυτή της εταιρείας «Λότους») έφτιαξαν το Electronic Frontier Foundation (EFF) την πρώτη οργάνωση υπεράσπισης των δικαιωμάτων στον κυβερνοχώρο. Σήμερα ο αγελαδοτρόφος Τζον Πέρι Μπάρλοου διδάσκει και γράφει για την ψηφιακή επανάσταση.

Aπό το 1994 ήταν κατηγορηματικός. Mε το άρθρο «H Oικονομία των Iδεών», που σήμερα διδάσκεται σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου, σημείωσε τη μεγάλη αντίφαση της ψηφιακής εποχής: «H πληροφορία», έγραψε «δεν μπορεί να έχει ιδιοκτησία». Σήμερα που ο δικαστικός πόλεμος του copyright μαίνεται σε όλα τα μέτωπα νιώθει δικαιωμένος. Bλέπει ότι ήρθε αυτό που τα στελέχη των μεγάλων επιχειρήσεων media τρέμουν. H επανάσταση της ελεύθερης ροής πληροφοριών έχει κερδίσει. Oι δικαστικές αποφάσεις προστασίας του «περιεχομένου» δεν είναι παρά οι επιθανάτιοι σπασμοί μιας εποχής που φεύγει. Θυμάται τα λόγια του Bίκτωρος Oυγκώ: «Mια εισβολή στρατού μπορεί να αντιμετωπιστεί, αλλά όχι μια ιδέα της οποίας ο καιρός έχει έλθει».

H βιομηχανία βέβαια των media προσπαθεί να προστατεύσει με κάθε τρόπο αυτό που θέλει να θεωρεί περιουσία της. Nομοθετικά μέτρα υπήρξαν πολλά που αποδείχθηκαν μάταια. Tεχνολογικά προώθησε πολλούς τρόπους κλειδώματος των προϊόντων της.

1. Tο σύστημα Divx σχεδιάστηκε για βιντεοδίσκους που θα είχαν περιορισμένο αριθμό προβολών. Πέθανε πριν γεννηθεί.

2. H Πρωτοβουλία για Aσφαλή από την Πειρατεία Ψηφιακή Mουσική (SDMI) που προέβλεπε μια σειρά εργαλείων για να μην αντιγράφονται τα CD, πεθαίνει εν τη γενέσει της λόγω της πολυπλοκότητάς της και του γεγονότος ότι... παραβιάζει πατέντες πολλών εταιρειών.

3. Tο πολυδιαφημιζόμενο κρυπτογραφικό σύστημα CSS, που θα εξασφάλιζε τους δίσκους DVD έσπασε σε έναν μήνα. Μετά οι κινηματογραφικές εταιρείες έχουν κάνει μηνύσεις σε δεκάδες χρήστες του Internet που έχουν στις σελίδες τους το DeCSS, το πρόγραμμα δηλαδή που σπάει τον κώδικα ασφαλείας των δίσκων DVD. Το 2000 εκδικάστηκε η πρώτη προσφυγή. Kι ενώ οι δικηγόροι των κινηματογραφικών στούντιο επιχειρηματολογούσαν γιατί πρέπει να απαγορευθεί το πρόγραμμα DeCSS το τζίνι είχε βγει από το μπουκάλι: παιδιά έξω από το δικαστήριο πουλούσαν T-Shirts πάνω στα οποία ήταν τυπωμένος όλος ο κώδικας του υπό απαγόρευση προγράμματος.

«Tην τελευταία φορά που έγινε τεχνολογική προσπάθεια απαγόρευσης αντιγραφής, τότε που το λογισμικό είχε κλειδιά κατά της αντιγραφής, απέτυχε οικτρά στην αγορά», γράφει ο Μπάρλοου. «Kάποια στιγμή τα στελέχη των επιχειρήσεων media θα καταλάβουν αυτό που έπρεπε να είχαν συνειδητοποιήσει πριν από πολύ καιρό: O ελεύθερος πολλαπλασιασμός της έκφρασης δεν μειώνει την εμπορική αξία. H ελεύθερη πρόσβαση σε ένα πνευματικό έργο αυξάνει την οικονομική αξία, και πρέπει να ενθαρρύνεται αντί να παρεμποδίζεται».

Yπάρχει ιστορικό προηγούμενο πίσω από αυτό το σκεπτικό. Η βιομηχανία του κινηματογράφου πολέμησε για έξι χρόνια δικαστικά και ζήτησε τη απαγόρευση των οικιακών συσκευών βίντεο, «γιατί θα σκότωναν το σινεμά». Σήμερα παρά την πανταχού παρουσία των βίντεο, περισσότερος κόσμος πάει στον κινηματογράφο και οι ενοικιάσεις των κασετών γεμίζουν τα ταμεία του Xόλιγουντ. Για την ακρίβεια τα μισά έσοδα των κινηματογραφικών στούντιο προέρχονται από αυτό που κάποτε πολεμούσαν σκληρά: το βίντεο που έχουμε σπίτι μας.

Τα αγαθά copies κτώνται

H προσωπική εμπειρία του Τζον Πέρι Μπάρλοου ενισχύει τα παραπάνω. «Tο συγκρότημα Grateful Dead, για το οποίο κάποτε έγραφα τραγούδια, κατάλαβε κατά τύχη ότι αν επέτρεπε στους θαυμαστές του να ηχογραφούν τις συναυλίες τους και ελεύθερα να διακινούν αυτές τις κασέτες («κλέβοντας» την «πνευματική μας ιδιοκτησία»), αυτές οι κασέτες γίνονταν εμπορικός ιός που γέμιζε κάθε στάδιο των HΠA στο οποίο δίναμε συναυλίες. Παρά το γεγονός ότι οι θαυμαστές μας μπορούσαν ελεύθερα να ηχογραφούν τις συναυλίες μας, πήγαιναν κι αγόραζαν τους δίσκους μας σε τέτοιες ποσότητες που έκαναν όλα τα άλμπουμ μας πλατινένια». Tο συμπέρασμα του Μπάρλοου είναι απλό: «Για τις ιδέες η φήμη είναι πλούτος, και τίποτε δεν σε κάνει ταχύτερα διάσημο από ένα ακροατήριο που θέλει να διανέμει δωρεάν τη δουλειά σου... H μη εμπορική διανομή πληροφορίας αυξάνει τις πωλήσεις της εμπορικής πληροφορίας. H αφθονία φέρνει αφθονία». Tο μεγάλο επιχείρημα των υπερασπιστών του συστήματος πνευματικής ιδιοκτησίας είναι ότι έτσι δίνονται κίνητρα στους εργάτες του πνεύματος. «Λάθος», απαντά ο Μπάρλοου. «Oι περισσότερες θέσεις εργασίας σήμερα παράγουν πνευματικό έργο. Oι γιατροί, οι αρχιτέκτονες, τα στελέχη και οι σύμβουλοι επιχειρήσεων, δικηγόροι κ. ά. καταφέρνουν να επιβιώσουν οικονομικά χωρίς να έχουν στην ιδιοκτησία τους το πνευματικό έργο που παράγουν... Tο ανθρώπινο είδος κατάφερε να παραγάγει δημιουργικό έργο τα τελευταία 5.000 χρόνια πριν από το 1710, όταν η Nομολογία της Αννας (ο παγκοσμίως πρώτος νόμος περί πνευματικής ιδιοκτησίας) πέρασε από το βρετανικό Kοινοβούλιο. O Σοφοκλής, ο Δάντης, ο Λεονάρντο ντα Bίντσι, ο Mποτιτσέλι, ο Mιχαήλ Αγγελος, ο Σαίξπηρ, ο Nεύτων, O Θερβάντες, ο Mπαχ, όλοι είχαν κάποιον καλό λόγο να σηκωθούν από το κρεβάτι τους για να δημιουργήσουν χωρίς να περιμένουν να κατέχουν τα έργα που δημιούργησαν...».

Ιnfo

- Ronald V. Bettig και Herbert I. Schiller, «Copyrighting Culture: The Political Economy of Intellectual Property», εκδ. Westview Press.

- Lawrence Lessig, «Free Culture: How Big Media Uses Technology and the Law to Lock Down Culture and Control Creativity», εκδ. Penguin (διατίθεται και δωρεάν για μη εμπορική χρήση από το www. lessig.org).

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articl.../10/2009_334821

Share this post


Link to post
Share on other sites
Υπέροχο και ουσιαστικότατο!!!
Θα ήθελα να μοιραστώ μερικές σκέψεις μου μαζί σας πάνω σε αποσπάσματα του άρθρου από το post του Θορωρή, τονίζοντας ότι η δουλειά μου στο ραδιόφωνο ΔΕΝ έχει να κάνει σε τίποτα με τις απόψεις μου και η γνώμη μου ΔΕΝ έχει επηρεαστεί από τις ελάχιστες συζητήσεις που έχω κάνει για το θέμα κατά καιρούς με καλλιτέχνες (με κάποιους από τους οποίους μάλιστα έχω διαφωνήσει για τις ακραίες τους απόψεις που βρίσκονται στην αντιπέρα όχθη από αυτή του άρθρου).
O ελεύθερος πολλαπλασιασμός της έκφρασης δεν μειώνει την εμπορική αξία. H ελεύθερη πρόσβαση σε ένα πνευματικό έργο αυξάνει την οικονομική αξία, και πρέπει να ενθαρρύνεται αντί να παρεμποδίζεται.

Νομίζω ότι μπερδεύουμε την έννοια της πληροφορίας (ως διάδοση μιας είδησης) με τη δημιουργία πνευματικού έργου. Όταν λέμε "ελεύθερη πρόσβαση", εννοούμε την ελεύθερη επαφή ενός καλλιτέχνη με το δημιούργημα του άλλου ή την παρουσίασή του στο κοινό? Θέλουμε δηλαδή οι συναυλίες, οι κάθε λογής παραστάσεις να δίνονται δωρεάν? Και πώς θα πληρωθούν τότε οι ηθοποιοί, οι τραγουδιστές, οι μουσικοί, οι τεχνικοί, από ποια έσοδα? Ή μήπως πρέπει ο κάθε δημιουργός να δίνει τα έργα του δωρεάν ή έστω να μην πληρώνεται για την επανάληψή των έργων του πέραν της πρώτης παρουσίασης? Με τη λογική αυτή, δε θα γίνει κάποιος καλλιτέχνης, πέρα από hobby, αφού προφανώς δε θα μπορεί να ζήσει από αυτό.

«Tο συγκρότημα Grateful Dead, για το οποίο κάποτε έγραφα τραγούδια, κατάλαβε κατά τύχη ότι αν επέτρεπε στους θαυμαστές του να ηχογραφούν τις συναυλίες τους και ελεύθερα να διακινούν αυτές τις κασέτες («κλέβοντας» την «πνευματική μας ιδιοκτησία»), αυτές οι κασέτες γίνονταν εμπορικός ιός που γέμιζε κάθε στάδιο των HΠA στο οποίο δίναμε συναυλίες. Παρά το γεγονός ότι οι θαυμαστές μας μπορούσαν ελεύθερα να ηχογραφούν τις συναυλίες μας, πήγαιναν κι αγόραζαν τους δίσκους μας σε τέτοιες ποσότητες που έκαναν όλα τα άλμπουμ μας πλατινένια».

Προφανώς αγόραζαν τους δίσκους, γιατί περιείχαν άλλες ηχογραφήσεις από τις συναυλίες, ή, ακόμα και να επρόκειτο για το ίδιο live, σίγουρα οι δίσκοι είχαν καλύτερο ήχο από τις επιτόπια ηχογραφημένες κασσέττες. Οι εν λόγω όμως συναυλίες, σύμφωνα με τη γενική άποψη του αρθρογράφου, δε θα έπρεπε να δίνονται χωρίς εισιτήριο? Ή μήπως τα έσοδα πήγαιναν για τους τεχνικούς και τα μέλη του συγκροτήματος δεν έπαιρναν τίποτα...

 Tο συμπέρασμα του Μπάρλοου είναι απλό: «Για τις ιδέες η φήμη είναι πλούτος, και τίποτε δεν σε κάνει ταχύτερα διάσημο από ένα ακροατήριο που θέλει να διανέμει δωρεάν τη δουλειά σου... H μη εμπορική διανομή πληροφορίας αυξάνει τις πωλήσεις της εμπορικής πληροφορίας. H αφθονία φέρνει αφθονία». .

Συμφωνώ με τη μη εμπορική διανομή πληροφορίας. Όμως πόσες συλλογές δεν έχουν βγει με τραγούδια που ανήκουν σε άλλη εταιρεία ή, για να μιλήσω για το χώρο μου, πόσα κομμάτια ραδιοφωνικού αρχείου έχουν βγει σε cd χωρίς να ζητηθεί η άδεια ή να αναφερθεί ή πηγή προέλευσης? Για να μην πάμε στο χώρο της συγγραφής καθώς κομμάτια από ενυπόγραφα άρθρα χρησιμοποιούνται άκριτα και χωρίς αναφορά στο συγγραφέα, καταπατώντας έτσι κάθε έννοια δεοντολογίας, για να μην πω ηθικής.

   «Oι περισσότερες θέσεις εργασίας σήμερα παράγουν πνευματικό έργο. Oι γιατροί, οι αρχιτέκτονες, τα στελέχη και οι σύμβουλοι επιχειρήσεων, δικηγόροι κ. ά. καταφέρνουν να επιβιώσουν οικονομικά χωρίς να έχουν στην ιδιοκτησία τους το πνευματικό έργο που παράγουν...

Συγγνώμη αλλά, χωρίς να έχω πρόθεση να θίξω ή να υποτιμήσω κανέναν και καμία, το να θεραπεύσεις έναν άνθρωπο, το να σχεδιάσεις ένα οικοδόμημα ή το να υπερασπιστείς έναν πολίτη είναι μέγιστες κοινωνικές προσφορές, αλλά αποτελούν, κατά την ταπεινή μου άποψη, εφαρμογή πανεπιστημιακών γνώσεων και όχι δημιουργία πνευματικού έργου , παρόλο που το ένστικτο της έγκαιρης και της σωστής διάγνωσης, η καλαισθησία του οικοδομήματος και η κατεύθυνση της υπερασπιστικής γραμμής εμπεριέχουν πολλά στοιχεία πνευματικής καλλιέργειας του αντίστοιχου επαγγελματία. Είναι σαν να πω ότι επειδή μεταδίδω έργα καλλιτεχνών στο ραδιόφωνο, παράγω κι εγώ ο ίδιος νέο καλλιτεχνικό έργο.

    O Σοφοκλής, ο Δάντης, ο Λεονάρντο ντα Bίντσι, ο Mποτιτσέλι, ο Mιχαήλ Αγγελος, ο Σαίξπηρ, ο Nεύτων, O Θερβάντες, ο Mπαχ, όλοι είχαν κάποιον καλό λόγο να σηκωθούν από το κρεβάτι τους για να δημιουργήσουν χωρίς να περιμένουν να κατέχουν τα έργα που δημιούργησαν...».

Προφανώς, γιατί δε νομίζω ότι το συγκεκριμένο πρόβλημα υπήρχε τότε. Θα προτιμούσα βέβαια να αναφερθούν σύγχρονοι καλλιτέχνες και όχι πνευματικοί άνθρωποι που έζησαν δεκάδες και εκατοντάδες χρόνια πριν και για τους οποίους, με βάση τους ισχύοντες νόμους, δεν καταβάλλονται δικαιώματα.

Θα ήθελα τέλος να ξέρω αν ο κ. Μπάρλοου, ως "συνταξιούχος αγελαδοτρόφος" που δηλώνει έχει παραιτηθεί από τα στιχουργικά δικαιώματα για τα τραγούδια που έγραψε για τους σπουδαίους Grateful Dead.

Συμπερασματικά, νομίζω ότι η εσωτερική ανάγκη για πνευματική δημιουργία του κάθε καλλιτέχνη θα πρέπει να ενισχύεται και το παραγόμενο έργο θα έπρεπε να μπορεί να φτάνει δωρεάν στον καθένα μας, αφού πρώτα όμως έχουν διασφαλιστεί οι όροι εκείνοι που προστατεύουν τον ίδιο τον καλλιτέχνη και το έργο του από κάποιους που θα θελήσουν να το οικειοποιηθούν ή να αποκομίσουν παράνομα κέρδη από αυτό.

Έχεις δίκιο Σιδερή, μάλιστα έχω να προσθέσω κι εγώ μία παρατήρηση την οποία περίμενα να κάνεις αλλά δεν έκανες. Την παρατήρησή μου αυτή την έστειλα και στον συγγραφέα.

Νομίζω πως το συμπέρασμα στο οποία καταλήγει δεν συμβαίνει και στην Ελληνική μουσική αγορά. Δηλαδή, η αγορά έχει γεμίσει πλαστά CD, το internet έχει τα πάντα και ταυτόχρονα οι πωλήσεις αντι να ανεβαίνουν, βυθίζονται! Αν ίσχυε αυτό που λέει θα έπρεπε τα δισκοπωλεία να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, ενώ τώρα κλείνουν το ένα πίσω απο το άλλο. Μόνο οι μεγάλες αλυσίδες αντέχουν.

Αντιθέτως αυτό ισχύει απόλυτα για το λογισμικό, για παράδειγμα όλοι παραδέχονται πως η Microsoft δε θα είχε γίνει η αυτοκρατορία που είναι τώρα αν είχε κάνει τα windows εντελώς άθραυστα και χιλιο-κλειδωμένα.

Αν ίσχυε αυτό που λέει θα έπρεπε τα δισκοπωλεία να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, ενώ τώρα κλείνουν το ένα πίσω απο το άλλο. Μόνο οι μεγάλες αλυσίδες αντέχουν.

Συμφωνώ απόλυτα Θοδωρή. Μου έλεγε μάλιστα εργαζόμενος σε μεγάλη αλυσσίδα καταστημάτων ότι πριν από 4-5 χρόνια υπήρχαν πανελλαδικά περίπου 2200 δισκοπωλεία, ενώ σήμερα έχουν μείνει κάπου 300. Το χειρότερο βέβαια είναι ότι τα πιο πολλά από αυτά είναι υποκαταστήματα μεγάλων εταιρειών και πουλάνε και dvd, βιβλία, ηλεκτρονικά κλπ. Ως εκ τούτου, δεν παραγγέλνουν μικρής κυκλοφορίας cd από σχετικά άγνωστους καλλιτέχνες, ούτε τα πιο παραγνωρισμένα άλμπουμ των μεγάλων καλλιτεχνών. Έτσι όμως, ένα νέο παιδί που ενδιαφέρεται να ψάξει σε βάθος το ελληνικό τραγούδι ίσως να μη μπορέσει να συμπληρώσει τις δισκογραφίες των μεγάλων καλλιτεχνών και δεν εννοώ τους προσωπικούς τους δίσκους μόνο, αλλά και τις συμμετοχές τους σε δίσκους άλλων τραγουδιστών. Οπότε οι μόνες λύσεις παραμένουν το internet ή τα μαγαζιά με μεταχειρισμένους δίσκους και cd. Από εκεί και πέρα βέβαια τα πάντα εξαρτώνται από το πόσα χρήματα μπορεί να ξοδέψει ο καθένας και από το πώς αντιλαμβάνεται τη συλλογή τραγουδιών : ως μία σειρά mp3 ή ως μία συλλογή που θα περιλαμβάνει, εκτός από το μουσικό υλικό, και τον φορέα στον οποίο ήταν αποτυπωμένο αυτό πριν από τη μετατροπή του σε οποιουδήποτε τύπου ηλεκτρονικό αρχείο.

Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μα νομίζω πως είναι αναμενόμενο και αναπόφευκτο να γίνει αυτό που λες Σιδερή. Δε γίνεται να είσαι αναγκασμένος να ψάχνεις σε όλη την Ελλάδα για να βρεις το τάδε άγνωστο cd ή δίσκο του τάδε καλλιτέχνη... Το internet είναι που μας λύνει τα χέρια σε τέτοιες περιπτώσεις! Μπορείς να βρεις και το πιο απίστευτο-χαμένο τραγούδι οποιουδήποτε καλλιτέχνη. Και επειδή μιλάμε για τραγούδι, δηλαδή για ήχο, νομίζω πως έχει απειροελάχιστη σημασία να πιάνεις στα χέρια σου και τον φορέα του ήχου. Σημασία έχει να το ακούς.

Πρέπει να βλέπεις αραδιασμένους τους δίσκους στον τοίχο για να νιώσεις οτι συμπλήρωσες μία συλλογή; Ας αφήσουμε βέβαια το γεγονός πως πλέον χωρίς τη βοήθεια του διαδυκτίου και του mp3 καμία συλλογή δεν είναι συμπληρωμένη.

Η πληροφορία λοιπόν, είναι ο ήχος. Αν το τραγούδι συνοδεύεται απο φωτογραφίες της ηχογράφησης και των συντελεστών ή απο στίχους κλπ, όλα αυτά μπορούν να ενσωματωθούν σε ηλεκτρονική μορφή.

Ας ξεφύγουμε επιτέλους απο αυτό το "κόλλημα" του να "πιάνουμε στα χέρια μας" έναν δίσκο. Τι κάνει τη διαφορά; Το υλικό;

Νομίζω πως οι ίδιες γκρίνιες υπήρχαν και τότε που βγήκε το CD, οι ίδιες αντιδράσεις απο τους νοσταλγούς του παρελθόντος, δηλαδή του βινυλίου. Αλλά τώρα; Μπορεί κανείς να διανοηθεί πλέον τη μουσική χωρίς CD;

Η μουσική δεν πρόκειται ποτέ να πεθάνει όσοι φορείς και να αλλάξουν. Είναι απλώς η συνήθεια που μας κάνει να αντιδρούμε στις αλλαγές και να μην βλέπουμε τα εξώφθαλμα οφέλη που φέρνουν αυτές.

Επίσης να συμπληρώσω πως το διαδύκτιο δίνει ένα πανίσχυρο μέσω διανομής σε νέους καλλιτέχνες. Ο καθένας μπορεί πλέον με ελάχιστα χρήματα να κάνει έναν δίσκο, αλλά το πρόβλημα ήταν η διανομή. Με το διαδύκτιο μπορεί να το διανέμει με μικρότερη τιμή απο το δισκοπωλείο, όχι μόνο σε όλη την Ελλάδα, αλλά σε όλο τον ΚΟΣΜΟ με μηδενικό κοστος! ΚΑΙ ΝΑΙ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ MP3! Δε θα είναι σε CD ούτε σε δίσκο! Αν αυτό είναι πρόβλημα, ας στέλνεται και ένα ένθετο σε ηλεκτρονική μορφή να το τυπώνει ο χρήστης σπίτι του! Ότι καλύτερο! Να φτιάχνεις μόνος σου το αγαπημένο σου CD!!! Με πολύ λιγότερο κόστος βέβαια...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Θα μου επιτρέψεις Θοδωρή να "κόψω" σε κομμάτια το post σου, ώστε να καταλάβουν και όσοι μας διαβάσουν σε ποια από αυτά αναφέρομαι. Να σου πω εκ των προτέρων ότι συμφωνώ με πολλά από αυτά που γράφεις, παρόλο που είμαι από τους ανθρώπους που έχουν ξοδέψει πάρα πολλά χρήματα και ώρες για δίσκους, αφού ξεκίνησα το "sport" στην προ-internet εποχή. Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά.

Μα νομίζω πως είναι αναμενόμενο και αναπόφευκτο να γίνει αυτό που λες Σιδερή. Δε γίνεται να είσαι αναγκασμένος να ψάχνεις σε όλη την Ελλάδα για να βρεις το τάδε άγνωστο cd ή δίσκο του τάδε καλλιτέχνη... Το internet είναι που μας λύνει τα χέρια σε τέτοιες περιπτώσεις! Μπορείς να βρεις και το πιο απίστευτο-χαμένο τραγούδι οποιουδήποτε καλλιτέχνη. Και επειδή μιλάμε για τραγούδι, δηλαδή για ήχο, νομίζω πως έχει απειροελάχιστη σημασία να πιάνεις στα χέρια σου και τον φορέα του ήχου. Σημασία έχει να το ακούς.

Το πιστεύεις πραγματικά αυτό ? Μπορείς να ακούσεις το "Μαουτχάουζεν" χωρίς να ξέρεις πού αναφέρεται ? Μπορείς να ακούσεις τα "Ρεμπέτικα της Κατοχής" χωρίς να ξέρεις την ιδιαίτερη ιστορία κάποιων τραγουδιών από αυτά? (Τα 2 παραδείγματα μου ήρθαν στο νου φυσικά από τη σημερινή γιορτή. Υπάρχει πλήθος άλλων).

Πρέπει να βλέπεις αραδιασμένους τους δίσκους στον τοίχο για να νιώσεις οτι συμπλήρωσες μία συλλογή; Ας αφήσουμε βέβαια το γεγονός πως πλέον χωρίς τη βοήθεια του διαδυκτίου και του mp3 καμία συλλογή δεν είναι συμπληρωμένη.  

Η πληροφορία λοιπόν, είναι ο ήχος. Αν το τραγούδι συνοδεύεται απο φωτογραφίες της ηχογράφησης και των συντελεστών ή απο στίχους κλπ, όλα αυτά μπορούν να ενσωματωθούν σε ηλεκτρονική μορφή.

Για μένα η πληροφορία ΔΕΝ είναι ΜΟΝΟ ο ήχος. Είναι ο,τιδήποτε μπορεί να σε βοηθήσει να ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΕΙΣ τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκαν κάποια τραγούδια. Τώρα αν αυτό θα είναι "σε ηλεκτρονική μορφή" όπως λες, εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα και θα συμφωνήσω μαζί σου 1000 φορές.

Ας ξεφύγουμε επιτέλους απο αυτό το "κόλλημα" του να "πιάνουμε στα χέρια μας" έναν δίσκο. Τι κάνει τη διαφορά; Το υλικό;

Νομίζω πως οι ίδιες γκρίνιες υπήρχαν και τότε που βγήκε το CD, οι ίδιες αντιδράσεις απο τους νοσταλγούς του παρελθόντος, δηλαδή του βινυλίου. Αλλά τώρα; Μπορεί κανείς να διανοηθεί πλέον τη μουσική χωρίς CD;

Η μουσική δεν πρόκειται ποτέ να πεθάνει όσοι φορείς και να αλλάξουν. Είναι απλώς η συνήθεια που μας κάνει να αντιδρούμε στις αλλαγές και να μην βλέπουμε τα εξώφθαλμα οφέλη που φέρνουν αυτές.

Συμφωνώ. Εγώ δεν ανέφερα πουθενά τη λέξη "βινύλιο". Και στη δουλειά μου σπάνια χρησιμοποιώ παλιά βινύλια, καθώς πολλά από αυτά τα έχω αγοράσει σε cd ή τα έχω κάνει cd. Για να χρησιμοποιήσω παραδείγματα από τη δισκογραφία του Γιώργου Νταλάρα, σαφώς και θέλω να ακούω "Το ελληνικό πρόσωπο του Γιώργου Νταλάρα" χωρίς το παραμικρό ίχνος σκόνης ή, για να αναφερθώ σε τραγούδια, το ίδιο θέλω π.χ. για "Τα βεγγαλικά σου μάτια". Θα μπορούσα εδώ να αντιτάξω το θέμα των εξαιρετικών εξωφύλλων με έργα πασίγνωστων καλλιτεχνών που κοσμούσαν τους παλιούς δίσκους και συνέβαλλαν, κατά τη γνώμη μου, στην αξία του περιεχομένου τους, ειδικά στις διαστάσεις του βινυλίου (βλέπεις εδώ "size does matter"), αλλά ας μην ξεφύγουμε από το θέμα του ήχου.

Επίσης να συμπληρώσω πως το διαδύκτιο δίνει ένα πανίσχυρο μέσω διανομής σε νέους καλλιτέχνες. Ο καθένας μπορεί πλέον με ελάχιστα χρήματα να κάνει έναν δίσκο, αλλά το πρόβλημα ήταν η διανομή. Με το διαδύκτιο μπορεί να το διανέμει με μικρότερη τιμή απο το δισκοπωλείο, όχι μόνο σε όλη την Ελλάδα, αλλά σε όλο τον ΚΟΣΜΟ με μηδενικό κοστος! ΚΑΙ ΝΑΙ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ MP3! Δε θα είναι σε CD ούτε σε δίσκο! Αν αυτό είναι πρόβλημα, ας στέλνεται και ένα ένθετο σε ηλεκτρονική μορφή να το τυπώνει ο χρήστης σπίτι του! Ότι καλύτερο! Να φτιάχνεις μόνος σου το αγαπημένο σου CD!!! Με πολύ λιγότερο κόστος βέβαια...

Σ' αυτό είναι που συμφωνώ 100%. Μακάρι να γίνει αυτό για το καλό όλων και της μουσικής πάνω απ' όλα που πρέπει να φτάνει σε περισσότερο κόσμο, όπως και οι περισσότερες τέχνες άλλωστε. Εδώ όμως υπάρχει μια αντίφαση. Από τη μία λες "ΝΑΙ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ MP3! Δε θα είναι σε CD ούτε σε δίσκο!", ενώ λίγο πριν αναρωτιέσαι "Μπορεί κανείς να διανοηθεί πλέον τη μουσική χωρίς CD;" Πρόσεξε όμως! Στη σημερινή εποχή "κολλημένος" δεν είναι μόνο αυτός που έχει μείνει στο βινύλιο, αλλά και αυτός που έχει μείνει στο περιεχόμενο του βινυλίου, ΑΠ' ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΑΝΑΠΑΡΑΓΕΤΑΙ, μιας και μιλάμε για ήχο.

Να προσθέσω εδώ ότι, όπως σίγουρα θα γνωρίζεις, υπάρχουν αυτοί που υποστηρίζουν ότι στα mp3, αναγκαστικά λόγω συμπίεσης, "κόβονται" συχνότητες που υπήρχαν στην αρχική ηχογράφηση. Επειδή δεν έχω τις ανάλογες γνώσεις για να το κρίνω, απλά το αναφέρω.

Θέλω να πω γενικά ότι δεν είμαι κατά της τεχνολογίας, σε ό,τι μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη και, γιατί όχι, πιο οικονομική. Δε μπορεί όμως να υποκαταστήσει τα πάντα. Αναφέρθηκα πιο πάνω στη διάδοση των τεχνών. Σε αντίθεση με τις απόψεις μου για τη μουσική ΔΕΝ υπάρχει τίποτα που να μπορεί να με πείσει ότι μία ΣΠΟΥΔΑΙΑ ταινία (και όχι οποιαδήποτε ταινία) μπορεί να σου προκαλέσει τα ίδια συναισθήματα στην οθόνη του σπιτιού σου με τη σύγχρονη μεγάλη κινηματογραφική οθόνη. Γι' αυτό είναι άλλο για μένα το "βλέπω ταινίες" και άλλο το "πάω σινεμά". Είναι σα να βλέπεις βιντεοσκοπημένες θεατρικές παραστάσεις ή συναυλίες και να μιλάς γι' αυτές σα να ήσουν εκεί.

Η αμφισβήτηση και ο μη εφησυχασμός πάντα έφερνε την πρόοδο. Όμως η οποιαδήποτε εξέλιξη που αγνοούσε το παρελθόν είχε, τις περισσότερες φορές,

αμφίβολα αποτελέσματα. Καλό είναι να χρησιμοποιείς την Ιστορία ως σκαλοπάτι, σε οποιοδήποτε τομέα, για να πας παραπέρα και όχι να την αγνοείς ή να την παραποιείς. Δύο σχετικά παραδείγματα :

1. Το "Ελεύθερο Θέατρο" (αργότερα "Ελεύθερη Σκηνή") "πάτησαν" πάνω στην παλιά επιθεώρηση για να εξελίξουν το είδος. Δεν "καταπάτησαν" τους παλιούς. Διαφοροποίησαν, όχι τη δομή της επιθεώρησης, αλλά την παρουσίασή της. Έδωσαν περισσότερη βάση στα κείμενα και λιγότερη στη φαντασμαγορία και, μαζί με το ταλέντο τους, είχαν την επιτυχία που όλοι γνωρίζουμε.

2.Αντίθετα, πολλοί από τους σκηνοθέτες του "νέου ελληνικού κινηματογράφου" στη δεκαετία του '70, σνομπάρισαν το Φίνο και τους παλιούς κινηματογραφιστές και ευαγγελίστηκαν ένα νέο είδος κινηματογράφου. Αποτέλεσμα : έδιωξαν τον κόσμο από τις αίθουσες, κάτι που ο ελληνικός κινηματογράφος ακόμα πληρώνει.

Σας ευχαριστώ όλους για την ανάγνωση και, αν φτάσατε μέχρι εδώ, συγχαρητήρια για την υπομονή σας! Ζητώ συγγνώμη αν σε κάποια σημεία φάνηκε να έχω "δασκαλίστικο" ύφος (είναι κάτι που απεχθάνομαι κι εγώ στους άλλους, ανεξάρτητα από την ηλικία τους.)

Θοδωρή, εκτιμώ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ τις απόψεις σου και το πάθος με το οποίο τις υποστηρίζεις και μ' αρέσει που είσαι από αυτούς, μέσα σε αυτή την υπέροχη παρέα, που προκαλούν τόσο γόνιμες συζητήσεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πολύ χάρηκα που απάντησες Σιδερή!

Το πρώτο που θέλω να διευκρινήσω είναι οτι θεωρώ απόλυτα απαραίτητες για έναν δίσκο πληροφορίες όπως: Στιχουργός, Συνθέτης, Στίχοι, Φωτογραφίες συντελεστών και περιγραφή του πλαισίου στο οποίο γράφτηκε ο δίσκος ή γενικές πληροφορίες απο συνθέτη και τραγουδιστές. Ένα καλό παράδειγμα είναι τα 50 χρόνια ρεμπέτικο ή το Αξιον Εστί, που χωρίς το βιβλιαράκι χάνεις το 50% του έργου! Επειδή το γνωρίζω λοιπόν αυτό, πρότεινα οτι με τον νέο φορέα είναι δυνατόν να διανέμονται ηλεκτρονικά. Σαν ηλεκτρονικά βιβλία δηλαδή. Οπότε λύνεται αυτό το πρόβλημα.

Επίσης εκεί που είπα: "Μπορεί κανείς να διανοηθεί πλέον τη μουσική χωρίς CD;" Εννούσα αυτούς που τότε πολεμούσαν τα cd. όχι εμένα.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αυτό που έχω να πω στην τόσο ενδιαφέρουσα συζήτηση που ανοίξατε είναι πως μάλλον κλίνω στην άποψη του Σιδερή...Πιστεύοντας συγχρόνως πως τα Mp3 και γενικά ότι έχει σχέση με τη νέα τεχνολογία είναι μια καλή αφορμή ή ένας καλός δρόμος για να ψάξουμε (ή να ψάξουν οι νεώτεροι) και τα παλιότερα...Τα βινύλια και τα cd's...Τα αυθεντικά...Τις πρώτες εκδόσεις...

Κανείς δεν αντιλέγει σχετικά με τις ευκολίες που παρέχει η τεχνολογία...Ψάχνοντας όμως στο παρελθόν, έτσι θα ανακαλύψουμε το παρόν και το μέλλον.... :)

Share this post


Link to post
Share on other sites

’ρχισαν να γίνονται συλλήψεις και στην Ελλάδα για το παράνομο κατέβασμα μουσικής, ταινιών.

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=112842&cid=4

Επιχειρηματίας, στρατιωτικός, μουσικός οι διαχειριστές του gamato.info

Πρώτη καταχώρηση: Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010, 14:54

Οι πληροφορίες για οργανωμένη αστυνομική επιχείρηση που αφορά στη σύλληψη των διαχειριστών του μεγαλύτερου torrent site στην Ελλάδα επιβεβαιώθηκαν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο.

Όπως ανακοίνωσε και επίσημα η αστυνομία, έχει σχηματιστεί δικογραφία εναντίον 11 ατόμων, έχουν συλληφθεί έξι και αναζητούνται δύο ακόμη άτομα που βρίσκονται στο εξωτερικό, για την εμπλοκή τους στη διαχείριση του gamato.info.

Ανάμεσα στους συλληφθέντες, οι οποίοι «χρίζονται» από τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ως διαχειριστές του torrent site, είναι ένας επιχειρηματίας, ένας στρατιωτικός της αεροπορίας που υπηρετεί στη Βόρεια Ελλάδα, ένας μουσικός και ένας ζαχαροπλάστης. Όλοι οι διαχειριστές γνωρίζονταν μεταξύ τους και είχαν επαφές.

Για τους δύο που αναζητούνται έχει εκδοθεί σήμα από την Interpol.

Οι συλλήψεις των διαχειριστών έγιναν μετά από επιχειρήσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, υπό την εποπτεία του προϊσταμένου της Εισαγγελίας Αθηνών, Γιάννη Σακελάκου, και της εισαγγελέως Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, Ελένης Ράϊκου.

Συνολικά, κατασχέθηκαν 27 σκληροί δίσκοι, πέντε φορητοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές και 604 οπτικοί ψηφιακοί δίσκοι.

Σύμφωνα με την αστυνομία, το gamato.info - που έχει «σιγήσει» εδώ και ώρες- είχε 870.000 εγγεγραμμένα μέλη και δεχόταν καθημερινά 16.000.000 επισκέψεις! Oι χρήστες «κατέβαζαν» δωρεάν μουσική, ταινίες, video και διάφορα αρχεία εντελώς δωρεάν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ελλάδα καταλαμβάνει την 3η θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση στον φάκελο «πειρατεία». Προηγείται η Ρουμανία με ποσοστό 66% και η Βουλγαρία με 57%.

Η αστυνομική επιχείρηση για το gamato.info έγινε μετά από μήνυση που κατέθεσε εταιρεία προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων και δικαιωμάτων δημιουργών στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος για καταπάτηση της πνευματικής ιδιοκτησίας και τον διαμοιρασμό υλικού χωρίς την άδεια των δημιουργών.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Διάβαζα κάπου πως "σύμφωνα με τον νόμο περί πειρατείας, υπόλογοι είναι όχι μόνον οι διαχειριστές, αλλά και οι χρήστες του gamato, ωστόσο παραμένει στην διακριτική ευχέρεια του εισαγγελέα αν θα ασκηθούν διώξεις."

Δηλαδή θα κυνηγήσουν και τα 870.000 εγγεγραμμένα μέλη;;;; :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

Να κυνηγήσουν μάλλον όχι. Να καταγραφούν ίσως.

Μιλάμε τους τελευταίους μήνες για φοροδιαφυγή, για ανεργία. Ο πολύς κόσμος λέει: ''σιγά μωρέ έχει ανάγκη ο Νταλάρας, ο Χατζηγιάννης ο τάδε;''. Ή σκέφτεται πως δεν με νοιάζει καλά του κάνω του Νταλάρα, του Χατζηγιάννη, του τάδε. Έχει αναλογιστεί ο κόσμος πόσα δισεκατομμύρια ευρώ χάνονται τον χρόνο από έσοδα; Πόσες θέσεις εργασίας στην μουσική, κινηματογραφική βιομηχανία αλλά και στην υπόθεση των βιβλίων έχουν χαθεί; Όχι! Εάν μπω σε κάποιο φούρνο και κλέψω ψωμιά και κρουασάν παρανομώ και θεωρούμαι κλέφτρα (για όλο τον κόσμο). Εάν μπω στο internet και δώσω για να κατεβάσουν ολόκληρες και καινούργιες κυκλοφορίες δεν κλέβω τόν δημιουργό και όλους όσους δούλεψαν για την δουλειά αυτή; Τον κόπο τους δεν τον στραπατσάρω; Εκτιμώ δηλαδή τον δημιουργό και την δουλειά του έτσι; Τον φούρναρη δεν μπορώ να τον κλέψω τον δημιουργό όμως μπορώ;

Share this post


Link to post
Share on other sites

Σωστά! Καιρός είναι να ευαισθητοποιηθούμε και να προσέχουμε όλοι. Έχει παραγίνει στην Ελλάδα. Και πολλά από αυτά κατεβαίνουν-κλέβονται μέσω «δημόσιων» υπολογιστών (πανεπιστημίων κλπ.).

Share this post


Link to post
Share on other sites

Σορι αλλα δεν θα συμφωνησω με οσους διαφωνουν στο να γινεται ελευθερη διακινηση τραγουδιων στο ιντερνετ. Γνωριζω πολυ καλα ποιοι πληττονται και ποσα πολυτιμα και αναγκαια χρηματα χανονται για καποιους και προσωπικα δεν θα διαφωνουσα καθολου να αγοραζω δισκους αλλα κατω απο συγκεκριμενες προυποθεσεις. Ολοι ξερουμε τι εστι δισκογραφικη, βλεπουμε καθημερινα τι επιλογες τραγουδιων κανουν, τι ειδους μουσικη παν να μας πλασαρουν και τι υπερογκα ποσα πραγματικα "κλεβουν" σε βαρος των δημιουργων, τους οποιους νομιζω ολοι εδω μεσα στηριζουμε.

Ειναι εγκλημα να κατεβαζουμε τραγουδια αλλα δεν ειναι εγκλημα μια δισκογραφικη να παιρνει το 80% των κερδων???

Ειναι εγκλημα να στηριζω τον καλλιτεχνη και δεν ειναι εγκλημα μια δισκογραφικη να θελει ντε και καλα να με πεισει να αγορασω τον καθε μετριο υποστηριζοντας οτι στηριζει την καλη μουσικη??

Προφανως δεν τα λεω εγω αυτα. Πρωτος και καλυτερος ο γιωργος περιγραφει οσο γινεται πιο ευγενικα αυτο που γινεται μεσα στην μουσικη εδω και χρονια πολλα. και δεν ειναι ο μονος. Υπεραξιολογοι καλλιτεχνες βγηκαν αργα στο χωρο της μουσικης επειδη δεν τους δεχονταν οι δισκογραφικες ενω προωθουν την καθε την εμπορικη σαβουρα??

Επιτελους ποση εξουσια και σε τι βαθμο θα συνεχισει να ασκει το χρημα στην ζωη μας?? στις τεχνες?? στην ελευθερια??

Μια νεα εποχη για την μουσικη εχει ξημερωσει εδω και χρονια.

Εφοσον δεν μπορεσαν να το σταματησουν στην αρχη του, θεωρω οτι ειναι πια πολυ αργα. Εκλεισε το γαματο. οκ. θα ανοιξει ενα αλλο με αλλο ονομα. θα κλεισει και αυτο?? θα φτιαχτει ενα αλλο μεσω ξενης χωρας.

Προσωπικα θεωρω οτι οι καλλιτεχνες δεν χανουν απαυτην την διαδικασια, Αυτο το λεω διοτι τα τελευταια χρονια εχω ανακαλυψει μεσω ιντερνετ τοσα τραγουδια, τοσους δημιουργους και επειτα πηγα σε πολλες συναυλιες τους και αγορασα και αυθεντικα cd για καλυτερο ηχο!!!!!!!

Πιστευω οτι θα βρεθει τροπος να προωθουνται ηλεκτρονικα τα τραγουδια απο τους καλλιτεχνες για το κοινο. ελευθερα και αξιοκρατικα. Με κερδη λογικα. Σαν αυτα που βγαζει ο κοσμος απο την τιμια δουλεια του. :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

''Η πειρατία σώζει τις τσέπες μας''. Αυτό ήταν το σύνθημα όσων διαδήλωσαν υπέρ των διαχειριστών του site που έκλεισε. Τουλάχιστον είναι ειλικρινείς. Για την τσέπη μου,ρε γ@μώτο! Κι ας πάνε να κουρεύονται οι υπόλοιποι. Και οι υπόλοιποι, αγαπητό afroditaki, δεν είναι οι κακές εταιρίες μόνο αλλά είναι σύσσωμος ο καλλιτεχνικός κόσμος και όλοι οι φορολογούμενοι που καλούνται να πληρώσουν τα διαφυγόντα κέρδη αυτής της υπόθεσης. Κι όπως τίμια κέρδη βγάζουμε όλοι (λέω εγώ τώρα) τα ίδια τίμια κέρδη βγάζουν όσοι εργάζονται στον ευρύτερο χώρο της μουσικής,του βιβλίου, της κινηματογραφίας. Κατά τα άλλα συμφωνώ πως πρέπει να γίνει κάτι να πέσουν οι τιμές των cd. Είναι και η αύξηση του Φ.Π.Α που δυσκολεύει κι άλλο την κατάσταση.

Λοιπόν όπως δεν μου αρέσει η απατεωνιά, η πονηριά σε όλους του χώρους έτσι δεν μου αρέσει κι αυτό που γίνεται. Και μάλιστα κάποιοι προσπαθούν να το νομιμοποιήσουν. Λυπάμαι αλλά δεν υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά.

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=113559&cid=4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Για να είμαι φιλαλήθης δεν ήξερα που να το εντάξω το συγκεκριμένο κείμενο του Ελληνιάδη. Αναφέρεται και στον Νταλάρα εκφράζοντας κάποιες από τις γνωστές απόψεις του και καταθέτοντας και μια δυσαρέσκεια να πω(ας την πω) σε σχέση με το συγκρότημα Γιαννίκου.

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=137995

Από την ''Ελευθεροτυπία''

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ένα κείμενο της ’ννας Νταλάρα από το χθεσινό "Culture" της εφημερίδας "Κόσμος του Επενδυτή", σχετικό με την πνευματική ιδιοκτησία.

http://i662.photobucket.com/albums/uu345/T...os71/0007-3.jpg

http://i662.photobucket.com/albums/uu345/T...os71/0009-2.jpg

http://i662.photobucket.com/albums/uu345/T...os71/0010-2.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...