Sign in to follow this  
Followers 0
aldebaran

Που παει το τραγουδι σημερα?

8 posts in this topic

Πολλες φορες απο αυτο εδω το site εχουμε κατα καιρους εκφρασει τους προβληματισμους μας σχετικα με το τραγουδι ,σχετικα με την καλη ελληνικη μουσικη σημερα.Νομιζω οτι η ερωτηση αυτη ειναι πιο γενικη .Που παει η μουσικη σημερα ,οχι μονο εδω στην Ελλαδα αλλα και παγκοσμιως.Υπαρχει γενικοτερα μια κριση αξιων μια κριση ηθων που προκυπτει θα ελεγα ,με την ελλειψη ταλεντου.Εξηγουμαι.

Ακουμε τον τελευταιο καιρο οτι η γενια που ερχεται ,θα ειναι η πρωτη γενια που εχει προοπτικες να περασει χειροτερα απ την προηγουμενη.Ναι ,συμφωνει,αλλα η γενια που ερχεται η η δικη μου γενια -ειμαι 33-εχει σαφως λιγοτερο ταλαντουχους ανθρωπους απ οτι οι προηγουμενες γενιες.

Στο τραγουδι η εμπνευση ενος καλλιτεχνη η τα πιο γονιμα χρονια του αν θελετε,ειναι τα πρωτα 10-15.Ειτε ειναι συνθετης ειτε στιχουργος ειτε τραγουδιστης(μιας και μιλαμε για μουσικη).Τα παραδειγματα ειναι απειρα ,οι εξαιρεσεις ελαχιστες.Να αναφερω μερικα παραδειγματα.Ο Βαμβακαρης τα καλυτερα του τραγουδια ,τα περισσοτερα αν οχι ολα,τα εγραψε ως τα τελη του '30 ,δηλ.μολις 35 χρονων.Ο Τσιτσανης μεχρι το 65,Ο Μικης το 60-70,ο Ξαρχακος επισης ειχε μια γονιμη περιοδο 15 ετων,ο Μουτσης σαφως λιγοτερα,ο Πλεσσας 3-4 δισκους.Απο στιχουργους ο Ρασουλης εχει να γραψει στιχους της προκοπης 25 χρονια (ειχε μια φωτεινη 5ετια και μετα στερεψε),η Νικολακοπουλου συμμετειχε σε πολυ σπουδαιους δισκους για καμια εικοσαετια και μετα μας δινει διασπαρτα ομορφα τραγουδια.Ισως οι πιο διαχρονικοι να ειναι σαν συνθετης ο Νικολοπουλος που απ το 65 ως το 95 εκανε σταθερα καλους δισκους(απο κει και μετα δινει απλα καλα τραγουδια-οχι λιγα-αλλα διασπαρτα σε πολλους δισκους ,γιατι γραφει πολυ).Και σαν στιχουργος ο Παπαδοπουλος οπου επισης για τα ιδια χρονια 65-95 εδωσε πολυ μεγαλα τραγουδια.Απο τοτε και μετα γραφει πολυ λιγοτερο με μικροτερη σχετικα επιτυχια.Υπαρχουν ακομα ατελειωτα παραδειγματα(Μητσακης,Γαβαλας,Χιωτης,Καλδαρας,Μικρουτσικος,Τριπολιτης(αν κι αυτος ειναι παντα επικαιρος)).

Στους τραδουδοποιους δε ,η κατασταση ειναι ακομα πιο απελπιστικη.Οι καλυτεροι νεοι τραγουδοποιοι θεωρουνται ο Μαλαμας (που εχει να κανει αξιολογο δισκο 6-7 χρονια),ο Περιδης(τα ιδια),ο Μαχαιριτσας,οΤσακνης και μερικοι ακομα που κοντευουν 50.Δεν το λεω υποτιμητικα αλλα το μουσικο τοπιο θα το αλλαξει ο 25αρης ο 30αρης (οπως καναν αυτοι στην ηλικια τους) κι οχι ο 50αρης.Ο Γερμανος ακομα παιζει τα ""μπαρακια ""του 81,ο Σαββοπουλος απ το 85 και μετα δεν εχει κανει τιποτα.Ο Δεληβοριας ξεκινησε ταλαντουχος κι εμεινε στασιμος ,ο Ιωαννιδης εχει 5 χρονια να βγαλει δισκο.Οι Κατσιμιχαιοι ,οι πιο σπουδαιοι απ ολους ,στον τελευταιο κοινο τους δισκο (τις τρυπιες σημαιες)εγραψαν μερικα απ τα καλυτερα τραγουδια τους.Πουλησε λιγοτερο απ ολους.Αλλαξαν οι εποχες.

Απ τους τραγουδιστες ,ο Καζαντζιδης που θεωρειτε ο μεγαλυτερος,ειχε μια χρυση εποχη 55-75.Τοτε σταματησε κι οταν επανηλθε το 87 ,με εξαιρεσεις 3-4 τραγουδια ,δεν καταφερε να συγκινησει τον κοσμο με τον τροπο που το εκανε παλια.Ο Μπιθικωτσης επισης απ τις αρχες του 50 ως τα τελη του 60 εκανε μαγικα πραγματα με την ξυλινη φωνη του.Μετα το Μικη ομως -μετα το 70 δηλ-περοτι εκανε αρκετους δισκους με μουσικη κυριως δικη του,δεν καταφερε να αφησει πολλα πραγματα.Ισως επειδη η φωνη του εγινε πολυ μπελκαντο οπως ελεγε ο Κηλαιδονης και δεν ειχε την παλια δυναμικη.Ο Νταλαρας σιγουρα εχει μεγαλυτερη διαρκεια κι απ τους δυο.Ειναι 40 και πλεον χρονια στην πρωτη γραμμη.Οχι ισως οπως το 70 και το 80 αλλα ειναι παντα εδω.Οι εποχες εχουν αλλαξει ,ας μην περιμενουμε να βγαλει ενα δισκο με 12 αριστουργηματα η 12 τραγουδια που θα μεινουν οπως παλια.Στο κατω κατω ακομη και ξενοι καλλιτεχνες Rolling Stones,Bob Dilan,Sting,Springsteen, εχουν παρα πολλα χρονια να βγαλουν ενα δισκο εφαμιλλο με ενα παλιο τους.Ολοι οι θαυμαστες τους περιμενουν τα παλια και αγαπημενα τους.

Ερχομαι λοιπον σ αυτο που ελεγα στην αρχη.Δεν υπαρχουν νεοι καλλιτεχνες να χαραξουν ενα καινουριο δρομο,μια νεα πορεια.Ο Μικης ,ο Χατζιδακις .οι Καζαντζιδης ,Μπιθικωτσης,Νταλαρας,Μαρκος,Τσιτσανης,Ξαρχακος,Λοιζος,Κουγιουμτζης,Παπαδοπουλος,Σαββοπουλος,Κατσιμιχα ηδη στα 30 τους ηταν πρωτα ονοματα,μια νεα ταλαντουχα γενια.Ισως επειδη ηταν πολυ μεγαλοι μας φαινονται οι νεοι τωρα πολυ μικροι.Οι εποχες εχουν αλλαξει ,οι ιδιοι ομως καλλιτεχνες ειναι ακομα στην πρωτη γραμμη,παροτι δεν κανουν την τομη και την αλλαγη που εκαναν καποτε.

Απ τη μια λοιπον υπαρχει μια πολυ βαρια κληρονομια απο αυτους τους αξεπεραστους καλλιτεχνες-οπου θες το ταλεντο θες η εποχη ,θες η συγκυριες -τους εκαναν μοναδικους.

Απ την αλλη οι νεοι καλλιτεχνες σημερα δεν μας δειχνουν οτι μπορουν να κανουν τη υπερβαση.Ισως το βαρος της φανελλας απ τους παλιους ισως η εποχη ισως το λιγοτερο ταλεντο,παντως ας μην περιμενουμε καινουργιους Νταλαρες,Μικηδες,Χατζιδακιδες,Μπιθικωτσηδες,Κατσιμιχαιους,Σαββοπουλους.Θα ειχαν φανει.Ας πορευτουμε με τους υπαρχοντες κι ας μην ημαστε τοσο αυστηροι με τους παλιους.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μπράβο, Aldebaran! :confused: Έβαλες τα πράγματα στην θέση τους! Κατά την γνώμη μου...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μπράβο κι απο εμένα φίλε aldebaran. Ένα ωραίο κείμενο ουσίας.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Πού πάει το τραγούδι σήμερα;"

Μπράβο aldebaran. Σπουδαίο θέμα. Με βάζεις σε πειρασμό να καταθέσω τις σκέψεις μου.

Το τραγούδι, γεννιέται απο "εμάς"... τους δημιουργούς του. Απο συναισθήματα αγάπης, πίκρας, απογοήτευσης, θυμού, οργής ....

"Εμείς" λοιπόν... απο "εμάς" ξεκινά το ταξίδι του.

Που πάει μετά;

Πρώτα, στις παρέες. Το ακούνε, το σχολιάζουν και το εμπλουτίζουν.

Γιατί "φτιάχνουν τραγούδια οι παρέες"...

Και μετά, παέι στις εταιρίες...

Αυτές αναλαμβάνουν τα υπόλοιπα: παραγωγή, διανομή, διαφήμιση κτλ κτλ...

Που πάει μετά;

Στους ακροατές... για να εκτιμήσουν, να κρίνουν, να αποφασίσουν, να επιλέξουν.

Με ποιά κριτήρια όμως; Εδώ έχω τους προβληματισμούς μου.

Σαφώς με το κριτήριο της μουσικής αντίληψης. Και με την αίσθηση της αντίληψης περί στίχου βέβαια.

Υπάρχει όμως κάτι σημαντικό: το τραγούδι πρέπει να εκφράζει τον κόσμο, να μιλά για αυτόν πριν απο αυτόν.

Αυτό συνέβαινε τις εποχές που περιγράφηκαν πιο πάνω, με πολύ ωραίο τρόπο. Οι δημιουργοί εξέφρασαν τον λαό και τις αγωνίες του. Για αυτο και πέτυχαν. Γνωστά όλα αυτά - δεν θα επεκταθώ πειρισσότερο.

Σήμερα όμως;

Σήμερα, είναι άλλοι καιροί, άλλος κόσμος.

Σήμερα, τα τραγούδια εκφράζουν τον κόσμο; Πλην μιας - αξιόλογης - μειοψηφίας,τα υπόλοιπα είναι βιτρίνα. Φτωχοί στίχοι, μουσική στεγνή. Αν, αυτό το υλικό εφράζει τον κόσμο, τότε υπάρχει πρόβλημα. Κοινωνικό. Γεμίζουμε το "είναι" μας με αέρα. Επαναπαυόμαστε σε αυτό και δηλώνουμε γεμάτοι. "Ο κόσμος προχωρά έτσι, δεν μένουμε πίσω" λένε ορισμένοι "φωστήρες" και στην θυσία αυτής της πορείας, πουλάμε ιδέες, συνειδήσεις. Κατακεραυνώνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, βάζοντας τον να σταθεί μέσα σε αυτά τα δημιουργήματα της "τέχνης". Αυτά τα ερέιπια.

Ο κόσμος όμως δεν προχωρά έτσι. Θέτοντας σε χειμερία νάρκη το είναι μας, δεν προχωράμε. Παραμένουμε στάσιμοι. Ή, καλύτερα, αρχίζουμε την οπισθοπορεία. Με ότι το τραγικό συνάγει αυτό.

Αν το υλικό αυτό δεν μας εκφράζει, τότε, υπάρχει ελπίδα. Κατακρίνουμε την προχειρότητα, το "αρπα-κόλλα" και δείχνουμε εμείς τον δρόμο, ζητώντας καλυτερα και πιο ποιοτικά ακούσματα. Και γενικότερα, Παιδεία.

Οι εταιρίες όμως αντιδρούν: "δίνουμε ότι ζητάτε. Αυτό πουλάει". Το κοινό λέει: "αυτο μας πάσαρετε, αυτό παίρνουμε". Ένας φαύλος κύκλος, που δεν δείχνει να τετραγωνίζει ποτέ. Και έτσι, φτάνουμε σε αυτό που ζούμε σήμερα.

Ο μέγας Μπιθικώτσης είχε μιλήσει για "εισαγωγή πόνου στην χώρα μας, ώστε να υπάρξουν βιώματα ανάλογα και να γραφούν ξανά μεγάλα τραγούδια".

Αυτό, φαντάζει άκαιρο. Καλώς ή καώς, η ζωή μας έφτιαξε. Για ορισμένους όμως, παραέφτιαξε - με μεθόδους αναξιόπιστους. Μεγαλοεκδότες, καναλάρχες, τυχάρπαστοι εκατομμυριούχοι, γλύφτες και εκβιαστές διεκδικούν μερίδιο απο την εξουσία. Είναι αυτοί που πουλάνε "φύκια για μεταξωτές κορδέλες". Είναι αυτοί που πουλάνε την σεξουαλικότητα τους για πρωτοπορία, για γκλαμουριά. Είναι αυτοί που μένουν σε επαύλεις, που κατεβαίνουν στο κέντρο των μεγαλουπόλεων με τα ογκώδη τζιπ τους, γιατί "τα έχουν, να μην τα δείξουν;" Είναι αυτοί που, ιδεολογικώς, είναι νεκροί. Αλλά ζωντανοί στα μάτια όλων, γιατί έχουν θέσεις και αξιώματα στην τηλεόραση, στο δημόσιο βίο, σε Πανεπιστήμια, σε εφημερίδες, σε εταιρίες και όπου αλλού.

Είναι η κλίκα αυτή που απαξιεί για το καλό του κόσμου. Αδιαφορεί για το καλό τραγούδι, για το καλό θέατρο, για την σωστή ψυχ-αγωγία. Είναι αυτή που κοιτά την τσέπη της, να γεμίζει συνεχώς, πατώντας επι πτωμάτων, αδιαφορώντας για την αξιοπρέπειά της. Είδαμε γεγονότα τέτοια πρόσφατα... Δεν ξέρετε ποιοί είναι; Ξέρετε...

Θα νοιαστούν αυτοί για καλό τραγούδι; Θα νοιαστούν αυτοί για ανοίξουν τα μάτια του κόσμου; Σίγουρα όχι.

Πώς νιώθει ένας άνθρωπος με όλα αυτά τα σκηνικά στημένα γύρω του; Καθόλου καλά. ’βολα. Πνίγεται. Όταν βλέπει όλη την πορεία προς την κατρακύλα. Τα νεότερα παιδιά ίσως να μην γνωρίζουν τι συνέβαινε παλιότερα, αλλά πρέπει να μάθουν. Και να κάνουν μόνα τους τς συγκρίσεις.

Και Εμεις; Ως ακροατές, έχουμε ένα χρέος - κατ' εμε βαρύ. Να προχωρήσουμε το καλό τραγούδι και λίγο παραπέρα. Να το απλώσουμε παντού. Ηχογραφήματα υπάρχουν. Και έτσι, οι 100, 200 άνθρωποι που δραστηριοποιούμαστε εδώ μέσα, να γίνουμε 1000 και 2000 και 5000. Εκεί θα είναι η επιτυχία μας. (Μιλώ συμβολικά, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων).

Αν θέλετε να το προσωποποιήσω όμως δεν θα διστάσω: εδώ μέσα, σε αυτό τον δικτυακό χώρο, κάτι γίνεται. Κάτι αξιόλογο. Κάτι που αξίζει της προσοχής όλων.

Συγχωρέστε με αν ακούγομαι κάπως μελό, ή φανώ σε κάποιους γραφικός. Αγαπώ όμως την μουσική και πιστεύω στην δύναμή της. Μπορεί να κάνει θαύματα. Πρέπει μόνο να βρει χώρο να μεγαλώσει. Έδαφος γόνιμο για να ανθίσει. Έτσι, θα προχωρήσει το τραγούδι σήμερα. Γιατί το τραγούδι είναι κατάθεση ζωής. Κατάθεση καρδιάς. Και ώς γνωστόν, για τους Ανθρώπους, αυτά δεν διατίθενται προς πώληση.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εδώ φίλοι μου σηκώνει μεγάλη κουβέντα.

Ο φίλος Αλντεμπαράν(ο μακρυνός),άνοιξε μία συζήτηση και ο άλλος φίλος μου ο Πέτρος την εξύψωσε.Χαίρομαι,πρώτα απο όλα γιατι είμαστε άνθρωποι που αγαπάμε το τραγούδι πραγματικά και λειτουργούμε με αυτό.

Όμως όπως έχουν γίνει τα πράγματα σήμερα,πάνω στο τραγούδι γίνονται εφευρέσεις προώθησης του με πρόσωπα,με τηλεοπτικά μέσα,με έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα.Κακώς.Πολύ κακώς.

Γίνονται πολυπληθείς οντισιόν με ψηφοφορίες τηλεοπτικής εμβέλειας,με κλάμματα,με χαρίσματα και με εξαφάνιση της ουσίας που είναι το ίδιο το τραγούδι.

Αν κάποιος δεν είναι αρκετά όμορφος,και κάποια υπερβολικά καλλίγραμμη δεν ανεβαίνει στα αστέρια σύμφωνα με κάποιους διορισμένους ειδικούς που δεν εξηγούν ότι η πτώση που κάποτε θα γίνει έτσι κι αλλιώς κάνει αρκετό κρότο.

Κάποτε μιά κοπέλλα έφυγε απο την Χαλκίδα για να βρει την τύχη της και στάθηκε βράχος δίπλα στους μεγάλους.Παπαϊωάννου,Τσιτσάνη,Χατζηχρήστο.Πάνω στο ίδιο πάλκο,βγάζοντας μόνο ψυχή τεράστια απο τη φωνή της.Δεν έδειξε τα πόδια της,ούτε τα βραχιόλια της,ούτε τα ακριβά φορέματα της.Φορούσε κάτι γυαλιά μαύρα,είχε μόνο ένα βλέμμα γερακίσιο και στο τραγούδι της κατέβαιναν αγγέλοι.Την λέγανε Σωτηρία Μπέλλου.

Λίγο πιό μετά,ένας μικρός απο την Κοκκινιά που λάτρευε τον Μάρκο και τον Τσιτσάνη και τον Στράτο Παγιουμτζή, κάνοντας χίλιες δυό δουλειές στάθηκε σε ένα δίλημμα.Η θα αρχίσει το όνειρο του που ήταν η μουσική και το τραγούδι όπως εκείνος θεωρούσε(άψογο,καλοπαιγμένο,ψαγμένο) η θα πάει στα καράβια και όπου γης και πατρίς.Ευτυχώς τα καράβια έφυγαν χωρίς αυτόν και τον κέρδισε η Ελλάδα και όλοι εμείς.Κατάφερε και γέμισε στάδια,μπήκε στα σπίτια και στις καρδιές μας,κατα την γνώμη μου πάντα την ταπεινή και προσωπική στάθηκε στην ίδια γραμμή με τους μεγάλους Στέλιο Καζαντζίδη και Γρηγόρη Μπιθικώτση,και τους ξεπέρασε.Τραγούδησε ποιητές,συνθέτες,έπαιξε με τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου,και ποτέ δεν τους υποτίμησε μα τους σεβάστηκε.Τον λένε Γιώργο Νταλάρα.

Το ίδιο το τραγούδι όμως παραμένει εδώ με μιά αμφίβολη συνέχεια,και μιά στέρηση έμπνευσης και μελωδίας.

Δεν υπάρχει πόνος να βγεί αίμα όπως τότε που ήταν πιό δύσκολα χρόνια της πείνας του χαμού και της φτώχιας.Και πως να υπάρχει όταν κάθε οικογένεια έχει τέσσερις τηλεοράσεις,τρία αυτοκίνητα και δέκα κινητά τηλέφωνα χρεωμένη μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο;

Η αγάπη η σημερινή είναι πιό εύκολη και πιό ευάλωτη σαν πύργος στην άμμο που διαλύεται απο το πρώτο κι όλας κύμα.Δεν υπάρχει η απόλυτη λαχτάρα,ούτε ο χτύπος της καρδιάς που ήταν πιό ισχυρός απο κεραυνό.Έτσι γίνονται χωρισμοί,αποξένωση,δικαστήρια και τερματισμοί άδοξοι αφού δεν υπάρχει σε μεγάλο μέρος σεβασμός.

Πόνος και αγάπη είναι δυό βασικές πρώτες ύλες και εμπνεύσεις για το τραγούδι που ορίζεται απο την εκάστοτε εποχή.

Ύστερα μένει η προώθηση του τραγουδιού και η εξάπλωση του.

Η προώθηση γίνεται φυσικά απο τις εταιρίες δίσκων όπως όλοι ξέρουμε και ύστερα απο τις τηλεοράσεις,τα ραδιόφωνα εφ'όσον υπάρχει χορηγία.Γιατι κάποιον καιρό υπήρχαν πρόσωπα σε μεγάλο βαθμό.Εταιρειάρχες όπως ο Λαμπρόπουλος,ο Πατσιφάς,ο Μάτσας που ήξεραν και είχαν γνώσεις μαζί με τους παραγωγούς και τους συνθέτες και τους στιχουργούς και τους ενορχηστρωτές και τους ηχολήπτες που ήξεραν το τραγούδι τι θέλει και που πονάει.Που θα μιλήσει και που θα ακουστεί.

Η εξάπλωση του γίνονταν απο τους τραγουδιστές τους μουσικούς και απο τις απλές ανώνυμες παρέες που όσο πάνε σπανίζουν.

Ο λόγος είναι το ρεύμα του τραγουδιού,με άλλα λόγια η λάμπα που δίνει το φως.Που είναι οι ποίηση σήμερα;

Επικρατεί μόνο η ατάκα,ποιός θα προλάβει να πει το καλύτερο και να το μπερδέψει με νότες θορυβώδεις για να γίνει χαβαλές για τρείς,άντε τέσσερις μήνες.

Και είναι και η οικονομική κρίση που δεν αφήνει περιθώρια για συναισθηματισμούς και μεγάλες παραγωγές.Κυρίως όμως δεν αφήνει μεγάλα τραγούδια με διάρκεια και αξία

Υπάρχει η πειρατεία,η ακρίβεια ενός δίσκου που περιέχει δέκα με δώδεκα τραγούδια.

Πρέπει να γυρίσουμε πίσω και να κοιτάξουμε καλά για να πάμε μπρός.Η διάρκεια είναι ο σκοπός για ένα τραγούδι σήμερα.

Πάντα υπάρχει ελπίδα,η δισκογραφία αν επενδύσει στην παλιά πετυχημένη μέθοδο που έφερε τα μεγάλα τραγούδια θα πετύχει.Μπορούν να γραφτούν καλά τραγούδια και να προωθηθούν απο τις ίδιες τις εταιρίες όπως με τον παλιό ψαγμένο τρόπο.

Να υπάρξουν χειροπιαστές ολοκληρωμένες δουλειές,πέρα απο την πολυσυλλεκτικότητα που είναι η τωρινή "συνταγή",και όχι σκορπισμένες μουσικές απο δω κι απο κει.

Το τραγούδι είναι η πιό ζωντανή μορφή πολιτισμού,αναπνέει,διαδίδεται,"πειράζει".Δεν υπάρχει λόγος να γίνουν τραγούδια που δεν έχουν να πουν τίποτα,και δεν μπορούν να τραγουδηθούν απο κανέναν γιατι απλά κανείς δεν μπορεί να τα αποκρυπτογραφήσει.

Πρέπει να υπάρχει η αγάπη πρώτα και ύστερα η προβολή και το σταριλίκι μερικών.

Σωστά διατηρούνται τα παλιά και ευλογημένα τραγούδια μέσα απο συλλογές και επανεκτελέσεις.

Καιρός όμως να γραφτούν τραγούδια ερωτικά και πάλι,όπως το "Θα πιώ απόψε το φεγγάρι" και κοινωνικά όπως το "Αχ χελιδόνι μου".

Γιατι το ίδιο το τραγούδι έχει βαθιά ρίζα,χρειάζεται μόνο ανθρώπους με ευαισθησία που θα το δημιουργήσουν και θα το ανεβάσουν ψηλά εκεί που πρέπει.Στα χείλη κάθε γενιάς σε αυήν την Όμορφη και παράξενη πατρίδα που λέγεται Ελλάδα.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μιλάμε για απίστευτες καταστάσεις....Βλέπω τώρα διαφημίσεις απο Κυριακάτικες εφημερίδες

Ολόκληροι δίσκοι του Κηλαηδόνη (Τα μικροαστικά) στον Ελεύθερο Τύπο...

ολόκληροι δίσκοι της Βίσση στο Εθνος... (Δεν εχει σημασία που είναι της Βίσση, το νόημα ίδιο είναι...)

Και για να μην ξεχνιόμαστε...Ολόκληροι δίσκοι του Νταλάρα (Έρημα χωριά) στο Πρώτο Θέμα... :D:):):D

Share this post


Link to post
Share on other sites

Απο την χθεσινή Καθημερινή το ακόλουθο άρθρο:

Μειώνονται τα έσοδα της δισκογραφίας

Μετά τον «θάνατο» του βινυλίου, τώρα όλοι μιλούν για τον θάνατο του cd. Δεν είναι μόνο η παραδοσιακή μορφή του προϊόντος (παλιά μιλούσαμε για ολόκληρο δίσκο τώρα για μεμονωμένες πωλήσεις τραγουδιών) αλλά και των κλασικών τόπων διακίνησής τους. Τα δισκοπωλεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο στην Αθήνα, το ίδιο στη Θεσσαλονίκη, γεγονός που ανεβάζει ακόμη περισσότερο την ηλεκτρονική μορφή πώλησης και τις συμπυκνωμένες μορφές του mp3. Οι άνθρωποι του χώρου πιστεύουν ότι στο άμεσο μέλλον οι πωλήσεις μουσικής θα αντιστοιχούν μόνο στο 30% των συνολικών εσόδων ενός καλλιτέχνη, και πως τα υπόλοιπα έσοδα θα προέρχονται από συναυλίες. H πτώση των πωλήσεων CD δεν χαρακτηρίζει βέβαια μόνο τη δική μας αγορά. Στις ΗΠΑ οι πωλήσεις μειώθηκαν πέρυσι κατά 15%, στον Καναδά περίπου 35%, ενώ κατακόρυφη εμφανίζεται η πτώση και στην Ευρώπη.

Θα μείνουν μόλις 100

Στη χώρα μας τα καταστήματα πώλησης μουσικής μειώθηκαν από 2.500 το 1998 σε 250 - 300 σήμερα πανελλαδικά και όπως υπολογίζουν οι άνθρωποι του χώρου, θα μείνουν 100. Αλλωστε αυτοί που καταφεύγουν σε αυτή τη μορφή αγοράς προϊόντων είναι κυρίως κοινό ηλικίας από 30 και άνω. Το μέλλον ωστόσο είναι η επιλογή των 20άρηδων: η ηλεκτρονική μορφή πώλησης. Εκτιμάται πως μέχρι το 2010, οι Ελληνες χρήστες του Ιντερνετ θα κατεβάζουν μουσική αξίας 3 εκατ. ευρώ.

Βέβαια, το ελληνικό μερίδιο στην πίτα της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας είναι μόλις 0,1%. Οσο για την πειρατεία, η IFPI υπολογίζει ότι το 50% των πωλήσεων cd στη χώρα μας είναι πειρατικό. Αλλά μη γινόμαστε μίζεροι. H δισκογραφία θα βρει άλλους τρόπους να επιτεθεί. Ηδη, έχει ενισχύσει το γόητρό της με τις πωλήσεις μέσω των εφημερίδων που ανακυκλώνουν στις κυριακάτικες προσφορές το παλιό ρεπερτόριο τονώνοντας και το καινούργιο.

Μεγάλο μέρος του πανικού οφείλεται στο γεγονός ότι μειώνονται τα έσοδα. Οσες νέες μορφές πωλήσεων κι αν έχουμε μελλοντικά, το μέγεθος του τζίρου δεν μπορεί να φτάσει εκείνο που είχαν οι δισκογραφικές στο παρελθόν. Τα νέα δεδομένα «χτυπούν» τις ανεξάρτητες παραγωγές, οι εταιρείες σπάνια επενδύουν σε αυτές και ακόμη σπανιότερα σε νέα ονόματα. Τα τηλεοπτικά προϊόντα που προβάλλονται κάθε εβδομάδα είναι προτιμότερα, ακόμη κι αν είναι μέτρια έως αδιάφορα. Οσο για τους λεγόμενους εκφραστές της πίστας, αυτοί μοιάζουν να είναι πια η χειρότερη επένδυση. Δεν μπορούν να κρατηθούν εύκολα γιατί δεν έχουν ούτε παλιό ούτε καλό ρεπερτόριο, την προίκα δηλαδή που ανακυκλώνουν όλο και πιο συχνά οι λεγόμενοι έντεχνοι.

Ολόκληρο το άρθρο, εδώ

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...
Sign in to follow this  
Followers 0