Sign in to follow this  
Followers 0
francois

Rebetika

23 posts in this topic

On this site, there's a photo of Λουκάς Νταράλας (Loukas Daralas) which I'm sure;most members haven't seen before :(

Thank you Francois :music:

S Gursu

Share this post


Link to post
Share on other sites

Yes, Geske, it is a very nice and interesting site. The radio on it is fantastic! It's a pity though, that they have commercials in English and in... general.

I have been listening to it since I woke up this morning. I wish we could have such a radio channel with only Dalaras songs on it!

Thanks a lot Franηois.

Share this post


Link to post
Share on other sites
I have been listening to it since I woke up this morning. I wish we could have such a radio channel with only Dalaras songs on it!

hmmmm....

Share this post


Link to post
Share on other sites

Και στα γαλλικά το βιβλίο της Γκέιλ Χολστ

«Το ρεμπέτικο δεν πεθαίνει»

Επιμέλεια: Ν. ΧΑΤΖ.

«Μελαγχολικά ή πυρετικά κουπλέ που συγγενεύουν εξίσου με τα φάδος και τα μπλουζ, με την Μπίλι Χάλιντεϊ και με την Εντίθ Πιαφ». Η «Λιμπερασιόν» περιγράφει το ρεμπέτικο αντλώντας τις αναφορές της από ακούσματα πιο οικεία στο Γάλλο αναγνώστη.

Βασίλης Τσιτσάνης, ο μεγάλος μεταρρυθμιστής του ρεμπέτικου - και κατά την Γκέιλ Χολστ

«Αναβιώνοντας το ρεμπέτικο» το εκτεταμένο δημοσίευμα επιχειρεί άλλωστε να εξηγήσει τι είναι το ρεμπέτικο και πώς χορεύεται ο ζεϊμπέκικος, με αφορμή την έκδοση (από τον Οίκο «Les Nuits Rouges») του βιβλίου «Ο δρόμος για το ρεμπέτικο» της Γκέιλ Χολστ, βιβλίο που κυκλοφορεί στα ελληνικά (Χάρβεϊ) εδώ και χρόνια και στα αγγλικά από το 1975 όταν και πρωτοεκδόθηκε.

«Το ρεμπέτικο είναι μια μουσική που δεν υπάρχει πλέον(...). Αλλά μια μουσική δεν πεθαίνει ποτέ», αναφέρεται στον πρόλογο, όπου, για να δοθεί έμφαση ακριβώς στο αειθαλές αυτής της μουσικής, γίνεται ιδιαίτερη μνεία στον Γιώργο Νταλάρα και στην τεράστια απήχηση του δίσκου «50 Χρόνια Ρεμπέτικο».

Με cd

Το βιβλίο της Χολστ, «λιτό και ενθουσιώδες (συνοδεύεται και από ένα cd με 16 ιστορικά ρεμπέτικα) επιχειρεί να ξαναδώσει στους μουσικούς τουρίστες, αυτούς που ταξιδεύουν πραγματικά όπως κι αυτούς που ταξιδεύουν νοερά, τη δυνατότητα να επισκεφτούν το μουσικό παρελθόν της Ελλάδας, ένα παρελθόν θαυμάσια προφυλαγμένο από τη λήθη καθώς εκατομμύρια δίσκοι των 78 και των 45 στροφών επανεκδίδονται ασταμάτητα από αφοσιωμένους συλλέκτες».

Η αξία του βιβλίου της Αυστραλιανής μουσικού Γκέιλ Χολστ έγκειται κατά τη «Λιμπερασιόν» στο γεγονός ότι «επιτρέπει μια εισαγωγή στο ρεμπέτικο ανάλογη με την εισαγωγή σε μία θρησκεία. Χωρίς να ανατρέχει στα κορακίστικα των μουσικολόγων, η Χολστ αφηγείται τις συναντήσεις της με τους τελευταίους φορείς μίας λαϊκής τέχνης που ήδη τρεμόσβηνε το 1975 (ημερομηνία της πρώτης έκδοσης)».

Τι είναι το ρεμπέτικο; «Ενα αίσθημα, μία συγκέντρωση συναισθημάτων, ένας μοναχικός χορός;». Η «Λιμπερασιόν» επικαλείται μια φράση του Ηλία Πετρόπουλου: «Τα ρεμπέτικα είναι μικρά, απλά τραγούδια ερμηνευμένα από απλούς ανθρώπους». Και μια ακόμα του Τάσου Σχορέλη: «Ο ρεμπέτης είναι ο άνθρωπος που υποφέρει, που καταπιέζεται, που καταδιώκεται, και το ρεμπέτικο επινοήθηκε για κείνον».

Το ζεϊμπέκικο

Και πώς να περιγράψεις πώς χορεύεται ένα ζεϊμπέκικο; Η Χολστ το αποπειράται: «Η μουσική αρχίζει, με το σουβλερό της ήχο και τη βραχνή φωνή του τραγουδιστή, καθώς ο χορευτής σηκώνεται τρεκλίζοντας, ξαφνικά, σαν να τον είχαν εξαναγκάσει διά της βίας. Τα μάτια μισόκλειστα, σαν να φοβάται, το τσιγάρο στην άκρη των χειλιών, τα χέρια ολάνοικτα σαν να θέλει να διατηρήσει την ισορροπία του... Λίγο - λίγο η χορογραφία γίνεται πιο πολύπλοκη κι ο χορευτής γέρνει στο έδαφος, πηδά και στριφογυρίζει χωρίς στιγμή να αφαιρεθεί, σαν να ψάχνει κάτι με ένα βήμα αβέβαιο».

Το βιβλίο της Χολστ δεν είναι το μόνο που συστήνει η γαλλική εφημερίδα. Παραπέμπει τους αναγνώστες της και σ' αυτό των Ζακ Λακαριέρ και Μισέλ Βόλκοβιτς «La Grece de l' ombre», μια ανθολογία με μερικά από τα ωραιότερα ρεμπέτικα μεταφρασμένα στα γαλλικά. «Το 1949, ο Τσιτσάνης», αντιγράφει η «Λιμπερασιόν», «ο μεγάλος μεταρρυθμιστής του είδους, έγραφε: "On s' est quitte par un beau soir / Avec des larmes dans les yeux...». Πρόκειται βέβαια για το υπέροχο «Χωρίσαμε ένα δειλινό...».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 02/08/20

Share this post


Link to post
Share on other sites

I must say that I didn't enjoy reading this book in French. The English original version is much more "lively". As far as the Greek version is concerned, there's a very poor reproduction of the pictures, but there's an interesting addendum with articles from the Greek press or from famous people.

I suggest you to buy the version in English + the Greek version for all the interesting articles.

Share this post


Link to post
Share on other sites
About Gail Holst's book which was published in French a few months ago, an article from LIBERATION:

http://www.liberation.fr/page.php?Article=44876

Dalaras is mentioned in it.

Yes Dalaras is mentionned in the article on Gail Holst's book........

with what I see as typical French arrogance and snobbery (not to mention ignorance) receiving the label of "Greek crooner"......

a word I strongly object to in connection with Giorgos Dalaras.

Share this post


Link to post
Share on other sites
typical French arrogance and snobbery (not to mention ignorance)

The main defaults or shortcomings of French people, Annette, as you know. Apart from that rather silly remark about GD, the article is quite good, isn't it?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Well, the arrogance and snobbery are certainly expressed in an extremely French way. But in my experience, they occur just the same everywhere - just expressed differently.

More's the pity.

Share this post


Link to post
Share on other sites

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ

Κλασικά ρεμπέτικα

Π.Α.Γ.

Από το ανεξάντλητο ρεπερτόριο της σμυρναίικης σχολής, είναι οι επιλογές στα δεκαεννέα κλασικά λαϊκά τραγούδια του CD Νο 1 της σειράς «Ανθολογία Ρεμπέτικου Τραγουδιού» (Ελλάδος Αρχείον) που κυκλοφορεί από την FΜ Records. Όλα τα τραγούδια που έχουν επιλεγεί σ' αυτό τον δίσκο είναι από την πρώτη εποχή της ελληνικής δισκογραφίας και αντιπροσωπεύουν την προπολεμική περίοδο, από το 1933 έως το 1940. Πρόκειται για συνθέσεις και ερμηνείες των πρωτοπόρων και πρωτομάχων του ρεμπέτικου τραγουδιού. Παίζονται με απλές λαϊκές ορχήστρες (μπουζούκι, κιθάρα, ακορντέον, μπαγλαμάς, ποτηράκια και ζήλια). Συνθέτες οι Βαγγέλης Παπάζογλου, Κώστας Σκαρβέλης, Σπύρος Περιστέρης, Ζαχαρίας Κανιμάτης, Δημήτρης Σέμσης, Γιώργος Ροβερτάνης και ερμηνευτές οι Μάρκος Βαμβακάρης, Απόστολος Χατζηχρήστος, Γιώργος Κάβουρας, Στελάκης Περπινιάδης, Κώστας Ρούκουνας, Στράτος Παγιουμτζής, Μαρίκα Φραντζεσκοπούλου. Οι ρυθμοί κλασικοί: χασάπικα και ζεϊμπέκικα εναλλασσόμενα. Τραγούδια με ωραίο στίχο, καθαρό ήχο και μοναδικές ερμηνείες.

ΤΑ ΝΕΑ , 17-08-2002 , Σελ.: P56

Κωδικός άρθρου: A17415P564

Share this post


Link to post
Share on other sites

[NICKNAMES & REBETES]

Τα παρατσούκλια και οι μεγάλοι του ρεμπέτικου

Σε ήχο ελληνικό

ΓΙΩΡΓΟΣ Ε. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

Πολλοί γνωρίζουν πως ο Βασίλης Τσιτσάνης, σε ένα στενότερο κύκλο συναδέλφων και φίλων του, ήταν γνωστός ως «Βλάχος». Παρατσούκλι που το οφείλει στη θεσσαλική προφορά του. Οχι μόνο ο Τσιτσάνης, αλλά οι περισσότεροι μεγάλοι του ρεμπέτικου είχαν, ο καθένας, το δικό του. Είχε φροντίσει γι' αυτό μια παράδοση αιώνων, στην οποία ας ρίξουμε μια ματιά, πριν δούμε τα παρατσούκλια των υπόλοιπων λαϊκών βάρδων.

Παρατσούκλι (βυζ. παρατσούκλιον) είναι ένα πρόσθετο όνομα που πλάθει ο λαός και το επικολλά στα προσωπικά ονόματα, είτε για να σκώψει διάφορα σωματικά, ψυχικά ή πνευματικά ελαττώματα, είτε απλώς για να διευκολύνει τη διάκριση μεταξύ προσώπων που έχουν το ίδιο όνομα. Η λέξη είναι διαδεδομένη στα περισσότερα μέρη της χώρας εκτός από τη Λέσβο όπου, αντί παρατσούκλι, λένε παρανόμ', τη Σύρο περιγέλιο, τη Χίο παραγκώμι, την Κεφαλονιά παράβγαρμα και παράνομα, τον Πόντο παρωνύμ'.

Η επινόηση... παρατσουκλίου αποτελεί μια από τις παλαιότερες και διασκεδαστικότερες ενασχολήσεις του ελληνικού λαού. Τα παρατσούκλια και τα επίθετα πλάθονται όχι μόνο από ανάγκη διάκρισης, όταν τα κύρια ονόματα δεν αρκούν για να διακριθούν άτομα με το ίδιο όνομα (π.χ. δύο Γιάννηδες ή τρεις Θανάσηδες) ή όταν πρέπει να τονιστεί κάποιο χαρακτηριστικό ενός προσώπου (π.χ. Καραγιάννης, Στραβολαίμης, Κουτσομύτης), αλλά και από την προαιώνια διάθεση που έχουν οι άνθρωποι να πειράξουν, να μυκτηρίσουν, να σατιρίσουν. Πολλές φορές το παρατσούκλι, με τον καιρό, παραμερίζει το οικογενειακό όνομα και απόδειξη είναι πολλά οικογενειακά ονόματα που προήλθαν από παρατσούκλια: Αλευράς, Δοντάς, Δόξας, Μυλωνάς. Το ότι αυτό γινόταν από την αρχαία εποχή, μας το δείχνουν τα αρχαία ονόματα: Βραχύλος, Γάστρων, Δόναξ, Ιέραξ, Κολονός, Λέπτος, Μάκρων, Μέτωπος, Οσφύων, Πίθηκος, Φαλακρίων, Ραμφίας, Πόσθων κ.ά.

Τα παρατσούκλια, συνήθως, χωρίζονται σε κατηγορίες, από σωματικές ή πνευματικές ιδιότητες, π.χ. Σαγονάς, Ψωμοφάς, Βαρονούσης (ο έχων βαρύ, αμβλύ νου). Από την Ικαρία μας έρχεται και το ενδιαφέρον Κακονάτουρος που το δίνουν σε ασθενικούς και φιλάσθενους ανθρώπους από τις λέξεις κακός και νατούρα (natura), δηλαδή ο έχων κακήν φύσιν. Χωρίζονται ακόμη σε τάξεις από συνήθειες (π.χ. Μπινταγιάλας από το μπίντα-γιάλα που θα πει ξαναβάλε, ξανακέρασε, διότι πίνει πολύ), επίσης από επαγγέλματα (π.χ. Βαγενάς, ο βαρελοποιός, Αραμπατζής), από πράξεις (π.χ. Αλαφροχέρης), από συγκρίσεις με άλλα πρόσωπα, ζώα ή πράγματα (π.χ. Κέφαλος για ψαρά, Ζαγάρης, Καπλάνης).

Ο Παναγής Λορεντζάτος μας μεταφέρει το παρατσούκλι Καζαμίας που βγήκε για κάποιον μικροβιβλιοπώλη της Κεφαλονιάς. Ο ίδιος αναφέρει ακόμα και τα Κάλκολος, από το ιταλικό calcolo=υπολογισμός, που δόθηκε σε άνθρωπο ο οποίος υπολόγιζε και το παραμικρό, ενώ για κάποιον τοκογλύφο βγήκε το παρατσούκλι Καρχαρίας. Ιερέας ύπουλος και κρυψίνους έφερε το παρατσούκλι Λάου-λάου. Κουρέας φλύαρος και αδέξιος στο ξύρισμα ονομάστηκε Αντισηψίας, και ένας επιδέξιος χαρτοπαίκτης πήρε το παρατσούκλι Νύχης γιατί σημάδευε τα χαρτιά με τα νύχια του.

Παρόμοιο λοιπόν πνεύμα δημιούργησε πολλά και ποικίλα παρατσούκλια για πολλούς μουσικούς του ρεμπέτικου. Ετσι, εκτός από το «Βλάχος» του Τσιτσάνη, έχουμε το γνωστό «Μπαγιαντέρας», που σχεδόν αντικατέστησε το πραγματικό ονοματεπώνυμο του Δημήτρη Γκόγκου. Το απέκτησε διότι του άρεσε να τραγουδά συνεχώς το ομώνυμο τραγούδι της οπερέτας του Εμεριχ Κάλμαν Die Bajadere.

Τον Μάρκο Βαμβακάρη τον έλεγαν «Κοντραμπάσο» εξαιτίας της βαρυτονίας του, ενώ ο Στράτος Παγιουμτζής είχε δυο παρατσούκλια: «Τεμπέλης» (αυτοεξήγητον) και «Αχαχούχας» εξαιτίας των επιφωνημάτων του, που ως φορτοεκφορτωτής εξέβαλλε όταν σήκωνε βαριά πράγματα. Ο Βαγγέλης Παπάζογλου έφερε το παρατσούκλι «Αγγούρης» διότι ήταν σκληρός, πεισματάρης και αμετακίνητος στις απόψεις του. Διέκοψε μόνος του (από υπερηφάνεια) τη μουσική του σταδιοδρομία την ημέρα που μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα. Τον τραγουδιστή Αντώνιο Διαμαντίδη τον ήξεραν περισσότερο με το παρατσούκλι του «Νταλγκάς», το οποίο οφείλεται στα λιγυρά και παθητικά τσακίσματα της φωνής του, ενώ τον Ανέστη Δελιά, επειδή ήταν πολύ μελαχρινός, τον έλεγαν «Μαύρη γάτα». Ο Γιάννης Παπαϊωάννου λεγόταν «Μυταρόλας» για το μέγεθος της μύτης του, είχε όμως και δεύτερο παρατσούκλι «Ματζοράκιας», επειδή στα ταξίμια του κυριαρχούσε ο ήχος ματζόρε. Κι έχουμε ακόμα: Τον βιολιστή Ιωάννη Δραγάτση, που όλοι τον ήξεραν ως «Ογδόντα» ή «Ογδοντάκη» (τιμητική παρομοίωση με έναν ξακουστό Σμυρνιό βιολιστή του 19ου αιώνα που λεγόταν Ογδόντας). Τον Κώστα Σκαρβέλη, που τον έλεγαν «Παστουρμά» διότι ακριβώς του άρεσε το ομώνυμο αλλαντικό, τον Γιάννη Ετσειρίδη «Γιοβάν Τσαούς» διότι, στον τουρκικό στρατό όπου υπηρέτησε, είχε το βαθμό του λοχία (τσαούς=λοχίας) και τον Κώστα Ρούκουνα «Σαμιωτάκι» διότι απλώς καταγόταν από τη Σάμο.

Με τον Δημήτρη Σέμση ή «Σαλονικιό» όμως, η παράδοση του παρατσουκλιού δοξάζεται διότι και το οικογενειακό του επώνυμο προήλθε από το παρατσούκλι «Σεμσιρτζής» από την τουρκική λέξη semsiyesi=κατασκευαστής ομπρελών, το οποίο έφερε η οικογένεια από την εποχή του παππού του, που ήταν ξακουστός μάστορας - κατασκευαστής ομπρελών και βιολιών, το πραγματικό επώνυμο του οποίου ήταν Κουκουδέας, που κι αυτό πάλι με παρατσούκλι μοιάζει.

Είναι άξιον παρατηρήσεως ότι οι νεότεροι μουσικοί δεν έχουν παρατσούκλια ή, τουλάχιστον, δεν είναι γνωστά. Το τελευταίο γνωστό παρατσούκλι μουσικού ίσως είναι αυτό με το οποίο ο αείμνηστος Μποστ αποκαλούσε τον Μίκη Θεοδωράκη: «Επιμίκης».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 18/12/2002

Share this post


Link to post
Share on other sites
 «Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά» φιλοξενούνται στο «Κοίτα τι έκανες».
Δεν είμαι σίγουρη αν το δημοσίευμα αφορά τη συγκεκριμένη εκπομπή που αναφέρω πιο πάνω ή το αφιέρωμα στο Βαμβακάρη, γιατί δεν τις είχα δει, όποιος φίλος τις είχε δει μπορεί να το επιβεβαιώσει.

Λογόκριναν ρεμπέτικα με «μπιπ»

Για λογοκρισία κατηγορούν τον Alpha με επιστολή τους ο Αγάθωνας και οι συνεργάτες του.

Οπως περιγράφουν, στην εκπομπή «Κοίτα τι έκανες» της Σεμίνας Διγενή που προβλήθηκε στις 29/10/2005 και ήταν αφιερωμένη στο ρεμπέτικο «με έκλπληξη, οργή, αλλά και απογοήτευση διαπιστώσαμε ότι ένα από τα ρεμπέτικα» που ερμήνευσε ο Αγάθωνας «λογοκρίθηκε με το χειρότερο τρόπο τοποθετώντας στη θέση επίμαχων λέξεων το "μπιπ", θυμίζοντας έτσι παλιές "δόξες" της λογοκρισίας που επέβαλε ο Μεταξάς το 1937 (και που καταργήθηκε το 1995!)».

Στην επιστολή τους χαρακτηρίζουν «υποκριτική και αναιδή» την πράξη του τηλεοπτικού σταθμού «ταυτόχρονα όμως και ασεβή στα ρεμπέτικα, το κοινό, το συγκρότημά μου και εμένα», ενώ καλούν το κανάλι «να ζητήσει συγγνώμη για τη λογοκριτική απρέπεια».

Στο συγκεκριμένο «λογοκριθέν τραγούδι με τίτλο «Ηρωίνη και μαυράκι" ή "Προύσσα" περιγράφονται με χιουμοριστικό τρόπο, με δόση υπερβολής, αλλά και με μια μυθιστορηματική "δόση" οι δραστηριότητες των λαθρεμπόρων της εποχής που... δυστυχώς υπάρχουν μέχρι σήμερα». Ακόμα υπογραμμίζεται ότι το «"τρελό" με αυτή την ιστορία της λογοκρισίας του Alpha είναι ότι στη διάρκεια της μαγνητοσκόπησης του εν λόγω τραγουδιού δεν υπήρξε καμία αντίδραση», αλλά «ούτε και μετά το τέλος της μαγνητοσκόπησης. Η λογοκρισία ήρθε ξαφνικά και δεν κρατήθηκαν ούτε τα τυπικά (π.χ. προσυνεννόηση)».

«Τα ρεμπέτικα τραγούδια -καταλήγουν- αν και είναι σημαντικό μέρος από τη μουσική ιστορία της Ελλάδας -και τελικά μας βγάζουν ασπροπρόσωπους εκτός Ελλάδας- ήταν πάντα υπό διωγμό. Είναι, όμως, ντροπή, σήμερα, το 2005, να λογοκρίνονται και μάλιστα από μια εκπομπή που (υποτίθεται) στόχο έχει να τα τιμήσει. Αλλα ως φαίνεται ήθελε να τιμήσει μόνο μερικώς με "λάιτ" τραγούδια που ίσως να απευθύνονται σε "λάιτ" τηλεθεατές».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 23/11/2005

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δεν είμαι σίγουρη αν το δημοσίευμα αφορά τη συγκεκριμένη εκπομπή που αναφέρω πιο πάνω ή το αφιέρωμα στο Βαμβακάρη, γιατί δεν τις είχα δει, όποιος φίλος τις είχε δει μπορεί να το επιβεβαιώσει.

Λογόκριναν ρεμπέτικα με «μπιπ»

Για λογοκρισία κατηγορούν τον Alpha με επιστολή τους ο Αγάθωνας και οι συνεργάτες του.

Δεν είναι το αφιέρωμα του Βαμβακάρη.

Πρόκειται για το αφιέρωμα στο ρεμπέτικο τραγούδι με τον Φέρρη κλπ.όπου μεταξύ άλλων τραγούδησε και ο Αγάθωνας.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αίσχος!

Και για τον ALPHA που το έκανε αυτό, αλλά και για το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο που πιθανόν να έβαζε πρόστιμα στο κανάλι αν άφηνε τα τραγούδια ως είχαν...

Έχουμε τρελαθεί εντελως μου φαίνεται! :D

Share this post


Link to post
Share on other sites

Χθες το βράδυ, κάποια στιγμή που πέρασα μπροστά από την τηλεόραση η οποία έδειχνε εικόνα από τον Alpha, διαπίστωσα πως είχε σε επανάληψη την εκπομπή του "Κοίτα τι έκανες" αφιερωμένη στα ρεμπέτικα. Επιτέλους, σκέφτηκα, η αποκατάσταση της αλήθειας και άρχισα να λέω στο Γιάννη την ιστορία περί διαμαρτυρίας Αγάθωνα για τα μπιπ. Τουλάχιστον, είπα ότι η Διγενή έστω και αργά, κατάλαβε το λάθος και αποφάσισε να μεταδώσει την εκπομπή σε επανάληψη, χωρίς λογοκριμένα τραγούδια αυτή τη φορά. Αμ, δε! Πριν προλάβω να τελειώσω τη φράση μου και ενώ είχε ανέβει ο Αγάθωνας στο πάλκο, ακούμε το πρώτο μπιπ. Και λίγο μετά το επόμενο και ακόμη ένα στη συνέχεια. Και ήταν και μεγάλα μπιπ, που φρόντιζαν να κόβουν τελείως την επίμαχη λέξη.

Μετά από αυτό και βάζοντας λίγο το μυαλό μου να δουλέψει, διαπίστωσα πως απλώς προσπάθησαν να γεμίσουν το βραδυνό πρόγραμμα του καναλιού, μιας και λόγω της απεργίας των ΜΜΕ έλειπαν τελείως οι ενημερωτικές εκπομπές.

Και καλά να το γεμίσουμε το πρόγραμμα! Πρέπει να το κάνουμε με αυτή την εκπομπή και ενώ υπάρχει ανοικτή επιστολή διαμαρτυρίας στα μέσα;

Τι να πω, αίσχος και πάλι αίσχος! :rolleyes:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Κοίτα τι έκανες

Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2006

21:00

Η εκπομπή αφιερώνεται στους ρεμπέτες από το Αιγάλεω και την Καισαριανή.

Οι ρεμπέτες των δυο περιοχών συναντώνται μέσα από τη μουσική τους στο στούντιο της εκπομπής.

Από την πλευρά του Αιγάλεω είναι ο Δήμαρχος μαζί με το συγκρότημα «Ανωτάτη Ζεμπετική» το οποίο ερμηνεύει τραγούδια του Γιώργου Ζαμπέτα. Μαζί τους είναι και ο Στέλιος Διονυσίου καθώς επίσης η Ελένη Ροδά, ο Νίκος Σαραγούδας και η Γιασεμί.

Αντίστοιχα από την πλευρά της Καισιαριανής, περιοχή η οποία ανέδειξε το ρεμπέτικο με το μικρασιάτικο στοιχείο, είναι ο Δήμαρχος της περιοχής καθώς και ο Βαγγέλης Κορακάκης πλαισιωμένος από ανθρώπους που προέρχονται από το χώρο. Στην παρέα είναι μεταξύ άλλων, η Μίνα Χειμώνα, η ’ννα Φόνσου, ο Νίκος Βερλέκης και πολλοί άλλοι.

Share this post


Link to post
Share on other sites

ERT3 ΣΑΒΒΑΤΟ 29/07/2006 gr.time: 23:00-24.00 /c.e. time: 22.00-23.00

ΜΟΥΣΙΚΑ / Ρεμπέτικα - Λαϊκά

ΡΕΜΠΕΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Κατάλληλο για όλους (Επιθυμητή η γονική συναίνεση) Κατάλληλο για όλους (Επιθυμητή η γονική συναίνεση)

Οι φυλακές του Γεντί Κουλέ έχουν σημαδευθεί από πολλά ρεμπέτικα τραγούδια, καθώς πολλοί συνθέτες τραγούδησαν για τους καημούς των φυλακισμένων. Εκτός από τραγούδια γραμμένα για τις διαβόητες φυλακές θα ακούσετε ιστορίες για τους φυλακισμένους, τις συνήθειες τους και τους δεσμοφύλακες σε μία αποκαλυπτική συζήτηση του δημοσιογράφου Νίκου Βολωνάκη με τον Πάνο Σαββόπουλο. Τα τραγούδια που ερμηνεύουν ο Αγάθωνας Ιακωβίδης, η Μαριώ, ο Χρήστος Μητρέντζης και ο Γιάννης Σαούλης, μαγνητοσκοπήθηκαν μέσα στο Γεντί Κουλέ, που από το 1989 έκλεισε για πάντα ως "σωφρονιστικό κατάστημα".

Δείτε σήμερα: "ΣΕΦΕΡΑΔΙΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ"

Η ΕΤ-3 προβάλλει ένα μουσικό ωριαίο πρόγραμμα αφιερωμένο στην επέτειο του ολοκαυτώματος των Εβραίων στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, με ερμηνεύτρια τη Σαββίνα Γιαννάτου. Οι σεφαραδίτες πρωτοήλθαν από την Ισπανία και μετέφεραν τα δικά τους ήθη και έθιμα στη Θεσσαλονίκη, όπου αργότερα στον τομέα της μουσικής πάντρεψαν τα ρεμπέτικα της Σμύρνης με τα δικά τους ηχοχρώματα.

Επιμέλεια παρουσίαση : Νίκος Βολωνάκης, Πάνος Σαββόπουλος.

Συνοδεύει η ορχήστρα Πριμαβέρο ιν Σαλόνικα.

http://tvradio.ert.gr/tv/?pday=210

Share this post


Link to post
Share on other sites

ΣΑΒΒΑΤΟ 25/10/2008, 03:00 - ERT-3,

ΡΕΜΠΕΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

http://tvradio.ert.gr/tv/details.asp?pid=2...2533539&chid=10

"Τα ρεμπέτικα της φυλακής και του Γεντί Κουλέ" Eπεισόδιο 1

Οι φυλακές του Γεντί Κουλέ έχουν σημαδευθεί από πολλά ρεμπέτικα τραγούδια, καθώς πολλοί συνθέτες τραγούδησαν για τους καημούς των φυλακισμένων. Εκτός από τραγούδια γραμμένα για τις διαβόητες φυλακές θα ακούσετε ιστορίες για τους φυλακισμένους, τις συνήθειες τους και τους δεσμοφύλακες σε μία αποκαλυπτική συζήτηση του δημοσιογράφου Νίκου Βολωνάκη με τον Πάνο Σαββόπουλο. Τα τραγούδια που ερμηνεύουν ο Αγάθωνας Ιακωβίδης, η Μαριώ, ο Χρήστος Μητρέντζης και ο Γιάννης Σαούλης, μαγνητοσκοπήθηκαν μέσα στο Γεντί Κουλέ, που από το 1989 έκλεισε για πάντα ως "σωφρονιστικό κατάστημα". Η σκηνοθεσία είναι της Μίκας Ζαχαροπούλου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...
Sign in to follow this  
Followers 0