Sign in to follow this  
Followers 0
EKOSTEL

Ηρώδειο-Τιμή στον Μ.Ελευθερίου και αλληλεγγύη στους πυρόπληκτους

10 posts in this topic

 

Στο 20ο λεπτό ρεπορτάζ από την βραδιά στο Ηρώδειο.

 

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ήταν μια πολύ όμορφη και συγκινητική βραδιά που άξιζε πραγματικά στο Μ. Ελευθερίου. Το πιο ωραίο συναίσθημα ήταν ότι όλοι οι συντελεστές λειτούργησαν ως μια παρέα που αποδίδει φόρο τιμής σε ένα φίλο. Προεξάρχοντος του Νταλάρα που ανέλαβε το μεγαλύτερο τραγουδιστικό τμήμα και ο οποίος ήταν εμφανώς συγκινημένος και μαγκωμένος στα πρώτα τραγούδια. Φυσικά η πιο ιδιαίτερη στιγμή ήταν το ζεϊμπέκικο του Μυτακίδη στα Παραπονεμένα Λόγια με τα οποία έκλεισε η βραδιά. Ο κόσμος ήταν συμμέτοχος από το πρώτο έως το τελευταίο φυσικά τραγούδι.  Την βραδιά την πήρε πάνω του ο Νταλάρας ο οποίος λειτουργούσε ως μαέστρος και συντονιστής επί σκηνής μοιράζοντας το μικρόφωνο στους τραγουδιστές δημιουργώντας μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα. Σε μια τέτοια βραδιά οι λεπτομέρειες δεν έχουν σημασία. Όλοι είχαν να πουν μια κουβέντα για τον Ελευθερίου θυμίζοντάς μας ο καθένας τους ιδιαίτερες στιγμές. Μακάρι να έχει μαγνητοσκοπηθεί και να προβληθεί κάποια στιγμή και από την τηλεόραση. Συγχαρητήρια στους μουσικούς και σε όλους όσους δούλεψαν σε συνθήκες χρονικής πίεσης για τη συναυλία.

 

Υ.Γ. Θα έπρεπε να είχαν αναφερθεί τα ονόματα των μουσικών... 

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

http://tospirto.net/music/ive_seen

Πόσα «πρόσωπα» είχε αυτός ο άνθρωπος, τι «ποταμός» το χέρι του (!), πόσο δικός του ο λυρισμός που διατρέχει τους στίχους του, αλλά και πόσες οι ..μεταμφιέσεις –αδύνατον να τον κλείσεις σε ένα στιλ.

Υπάρχουν συναυλιακές στιγμές, όπου ένας στίχος ή η χροιά μιας φωνής ανοίγουν την…κάνουλα του χρόνου και σε πανε αιώνες πίσω. Στην εφηβεία σου. Ή στα παιδικά σου χρόνια. Αστράφτει κάτι σαν φλας στο σκοτάδι και ενώ είσαι εκεί, στριμωγμένος στην κερκίδα του Ηρωδείου, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους θεατές, «υπάρχεις» ταυτόχρονα και στο χθες, ένα κορίτσι με ποδιά και άσπρο γιακά που σιγουμουρμουράει «καλύτερα ν’ σ’ έλεγαν Μαρία και να ‘σουν ράφτρα στην Κοκκινιά/ κι όχι να ζεις μ’ αυτήν την κομπανία και να μην ξέρεις τ’ άστρο του φονιά»- που ανάθεμα κι αν μπορούσε τότε να εξηγήσει για ποιο λόγο την συγκινούσε τόσο αυτός ο στίχος.

Τετάρτη βράδυ, 29ης Αυγούστου και η συναυλία/ αφιέρωμα στον Μάνο Ελευθερίου που οργάνωσε το Φεστιβάλ Αθηνών –με σκοπό να καταθέσει τα έσοδα από τα εισιτήρια στο λογαριασμό που έχει ανοίξει το κράτος για τους πυρόπληκτους – λες και σήμανε τη λήξη της θερινής ραστώνης και την έναρξη της νέας συναυλιακής περιόδου, με το Ηρώδειο εκ νέου σε μεγάλες « μεταθερινές» δόξες. Περίεργο (μονολογούσα). Όσοι επέστρεψαν στην πόλη είχαν προγραμματίσει αυτό το ραντεβουδάκι στο Ηρώδειο; Ραντεβού με τον χρόνο. Γιατί περί αυτού επρόκειτο.

Αν και σε όλη τη διάρκεια της τρίωρης αυτής παράστασης που προλόγισε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβαλ, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος και παρακολούθησαν ο Πρόεδρος της δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, όπως κι άλλα πρόσωπα από το πολιτικό στερέωμα, ο πρόεδρος του κόμματος «Το Ποτάμι», Σταύρος Θεοδωράκης, ο δήμαρχος Αθηναίων, Γιώργος Καμίνης, η αδελφή του Μάνου Ελευθερίου, Λίλη Ελευθερίου) έπιασα κάμποσες φορές τον εαυτό μου να λέει «αυτό δεν το θυμάμαι» ή «κι αυτό δικό του είναι;». Άποψη (προφανώς) του Γιώργου Νταλάρα που επιμελήθηκε καλλιτεχνικά την βραδιά ήταν να έρθουν στο φως και τα «αδικημένα» του Ελευθερίου, κομμάτια παλιά η και νεώτερης «κοπής» (μην ξεχνάμε ότι έγραφε μέχρι το τέλος) που ενώ έχουν όλα τα φόντα, δεν έτυχε (μέχρι στιγμής τουλάχιστον) να γίνουν ιδιαιτέρως γνωστά. O Μάνος Ελευθερίου του Κουγιουμτζή, του Μούτση, του Σπανού, του Θεοδωράκη, του Ξαρχάκου, του Κραουνάκη, αλλά κι ο Ελευθερίου του Αρη Βλάχου και της Ηρώς Σαία («Ποια κρεβάτια ζεσταίνεις») ή του Γιώργου Ανδρέου («Πάντα κάτι μένει») στίχοι που έχουν τη δυνατότητα να βγάλουν ρίζα, ακόμα φαίνεται να περιμένουν την στιγμή.

Είναι πολύ εύκολο να τονώσεις σε αυτά τα πολυπρόσωπα αφιερώματα το συναίσθημα βάζοντας τις απόλυτα αναμενόμενες στιγμές (επιτυχίες) στη σειρά, εις βάρος ας πούμε μιας καλλιτεχνικής τόλμης ή –τουλάχιστον- μιας επάρκειας που οφείλει να φωτίσει τις κυριότερες πτυχές του στιχουργικού έργου. Κι από την άλλη, είναι εύκολο να πέσεις στην παγίδα της ακαδημαϊκής αντιμετώπισης, όπου σου γλιστράει μέσα από τα χέρια η ροή –στοιχείο απαραίτητο για να κρατηθεί αμείωτη η φλόγα της ζωντανής παράστασης.
Νομίζω ότι ο Γιώργος Νταλάρας την κατάφερε αυτή την ισορροπία . Αν εξαιρέσει κανείς κάποιες αστοχίες ( όπως π.χ. το φινάλε όπου όλος ο «θίασος» πάνω στην σκηνή έμοιαζε μάλλον απροετοίμαστος (;) να στηρίξει τις μεγάλες επιτυχίες «Ο Χάρος Βγήκε Παγανιά», «Ναύτης Βγήκε στην Στεριά», «Παραπονεμένα Λόγια» κ.ά. όλη η βραδιά κύλησε με τις εντάσεις, τη συγκίνηση, τις εκπλήξεις που διαμορφώνουν ένα κλίμα.

Επιτρέψτε μου, να γράψω τις… λεζάντες σε μερικές φωτογραφίες, ξεκινώντας από την έναρξη με όλο το Ηρώδειο (και οι συντελεστές) όρθιο σε ενός λεπτού σιγή εις μνήμην των θυμάτων της φωτιάς. Έχετε βρεθεί ποτέ σε ανάλογο χώρο, με όλο αυτόν τον κόσμο γύρω σας σε μια σιωπή που κόβεται με το μαχαίρι; Ναι ήταν και αυτό μια από τις στιγμές..

Και μετά δείτε πόσα «κλικ»…

«Τώρα που θα φύγεις πάρε μαζί σου για φυλακτό μυρτιά και πικροδάφνη» (από «Μικρές Πολιτείες» Κουγιουμτζή) με τον Γιώργο Νταλάρα σε πρώτο πλάνο να μας γυρνάει σε κάτι αλλοτινές στιγμές του Λυκαβηττού των 80ς. Δεύτερο κομμάτι στους «Στους Μπαξέδες» (Μούτση) και τρίτο «σου γράφω πρώτη του Δεκέμβρη/ είναι μεσάνυχτα βαθιά…» (Σπανού) με όλη την σκοτεινιά και την υγρασία ενός αργού ζεϊμπέκικου απ’ την «λίμνη του Αλή Πασά».

Γιώργος Ανδρέου και Τάνια Τσανακλίδου σε εκείνο το θεατρικό (από γεννησιμιού του ) «Αντίο Δρόμοι του Βερολίνου» και το μοναδικό «Κάτω από την Μαρκίζα» (Γιάννη Σπανού) -ειδικά το τελευταίο με όλο τον λυρισμό και το πάθος της Τσανακλίδειου «σχολής».

Λάκης Χαλκιάς και σαν να μην πέρασε μια μέρα – η φωνή του, η φιγούρα του το στιλ του. Όταν τον ακούς να τραγουδάει τα «Μαλαματένια Λόγια» και «Τα λόγια και τα χρόνια» με εκείνη την «στρογγυλεμένη» ( πλέον) προφορά που θυμίζει την καταγωγή του, μην ξαφνιαστείς αν …βουρκώσει ο ορίζοντας. Ο χρόνος, χρόνια δεν κοιτά, εσύ μέσα στον κόσμο ,εσύ τότε, στα 70ς, το πρώτο ξύπνημα, οι πρώτες απορίες και η «Θητεία» του Μαρκόπουλου σαν χρωματιστή ψηφίδα από το σάουντρακ της ζωής σου.

Πόσα «πρόσωπα» είχε αυτός ο άνθρωπος, σκέφτομαι, τι «ποταμός» το χέρι του (!) πόσο δικός του ο λυρισμός που διατρέχει τους στίχους του, αλλά και πόσες οι ..μεταμφιέσεις –αδύνατον να τον κλείσεις σε ένα στιλ. «Να σε έχει ο κάτω κόσμος ξεχασμένο/ και ο πάνω κόσμος να ναι οι τροχοί»- ο Μίλτος Πασχαλίδης έχει τον τρόπο του να μιλήσει στο κοινό μέσα από την «Δίκοπη Ζωη» του Μικρούτσικου, ενώ η στιβαρή φωνή της Φωτεινής Βελεσιώτου μάς πάει στα «Γράμματα στον Μακρυγιάννη» (Θα σε Ξανάβρω στου Μπαξέδες) του Ηλ. Ανδριόπουλου. Ασπασία Στρατηγού και Γιώργος Νταλάρας «Στα χρόνια της υπομονής» , Χρήστος Νικολόπουλος (με το μπουζούκι του εννοείται) και Γιώργος Νταλάρας στο «Άνοιξε το συρτάρι μου με τα παλιά τεφτέρια» -όταν το ζεϊμπέκικο αποκτάει στίχο που πατάει στη γη μεν, αποφεύγει την «μπαναλιτέ» των τετριμμένων εικόνων δε. Μπαναλιτέ και Μάνος Ελευθερίου, όχι δεν επιτρέπεται, είναι δυο έννοιες που τους χωρίζουν ωκεανοί.

Ο άνθρωπος αυτός είχε μια σπάνια μείξη ήθους , αστικής ευγένειας και «φλέβας υπόγειας» που πήγαινε και εύρισκε «ρίζα» με την ευθύβολη ματιά λαϊκού ανθρώπου. Του λιμανιού και του σαλονιού, ταυτόχρονα. Και πάντα στις επάλξεις. Κάπως εξηγείται και η όψιμη γνωριμία του και η συμπάθεια του με τον Μιχάλη Μυτακίδη των Active Member. «Χοντρούλη, άργησες να έρθεις στην γιορτή» του είχε πει πρόσφατα ο ποιητής κι εκείνος δεν πρόλαβε (όπως μας είπε) να ρωτήσει τι εννοούσε. Όμως του απάντησε από σκηνής. Η Σανταζίνια διάβασε ένα κεφάλαιο (Τα κουφέτα του δίσκου) από το βιβλίο του «Είναι αρρώστια τα τραγούδια» και ο Μιχάλης, στη συνέχεια έβαλε μπρος την τέχνη του (ραπάροντας) με τον υπολογιστή στα πόδια του. Είπαμε, πάντα στις επάλξεις ο ευγενής κύριος Μάνος – μέχρι το τέλος του. Ξεχωριστές στιγμές επίσης ήταν όταν ο Μανώλης Λιδάκης είπε την «Διαθήκη» (ναι ναι το σουξέ του Πασχάλη Τερζή), η Ηρώ Σαία το «Είναι αρρώστια τα τραγούδια», ο Μαχαιρίτσας τον «Άμλετ της Σελήνης» και το «Δεν είμαι άλλος» (από τις μεγάλες επιτυχίες των τελευταίων χρόνων του Θάνου Μικρούτσικου), αλλά και όταν προς το φινάλε πλέον, η Μαρία Φαραντούρη μόνη της και σε σύμπραξη με τον Νταλάρα, πέρασαν σε εποχές ηρωικές με τα «Τραγούδια του Αγώνα» του Μίκη Θεοδωράκη να μας θυμίζουν το πολιτικό τραγούδι των 70ς και μια ακόμα πλευρά του ποιητή. Και της ζωής μας βέβαια.. Εκείνη που μεγάλωσε, ονειρεύτηκε, θύμωσε, ερωτεύτηκε, έψαξε τον εαυτό της με τα τραγούδια του. Γι αυτό και δεν θα τον χάσει ποτέ

Χάρη Ποντίδα

 
#load_content_with_ajax
2 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ευχαριστούμε!Λείπουν πλέον από τις εφημερίδες πλέον τα συναυλικά ρεπορταζ του παρελθόντος και είναι μια ακόμα έλλειψη στον τύπο....

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Λείπουν όντως.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...
Sign in to follow this  
Followers 0