Sign in to follow this  
Followers 0
EKOSTEL

Συναυλία για τη Διεθνή Αμνηστία, ΜΜΑ. 10 Δεκεμβρίου 2018

14 posts in this topic

Το φωτογραφικό άλμπουμ της χτεσινής συναυλίας για τη Διεθνή Αμνηστία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, όπως δημοσιεύθηκε στην επίσημη σελίδα του Γ.Νταλάρα.

 

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δεν συμφωνώ -παραδόξως- με τον Γ. Μυζάλη όσον αφορά το τραγουδιστικό σκέλος της συναυλίας. Αναφορικά με το κομμάτι της Διεθνούς Αμνηστίας είναι ένα πολύ ευρύτερο θέμα  και θέλει πολύ πολύ συζήτηση που δεν είναι της παρούσης. Θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά (όχι ως προς τους σκοπούς και την δράση της ΔΑ που μόνο θετική μέχρι σήμερα είναι και δεν έχουν ακουστεί και σύννεφα λαθροχειριών που υπάρχουν πάνω από αντίστοιχους οργανισμούς) και δεν είναι το κατάλληλο μέρος. Σ

Το τραγουδιστικό μέρος το βρήκα πολύ καλύτερο από το αναμενόμενο. Σε αυτό βοήθησαν νομίζω ο περιορισμένος αριθμός των συμμετεχόντων τραγουδιστών-τριων και η επιλογή αυτών (με εξαίρεση τον Μάστορη που δεν καταλαβαίνω γιατί τον έχει τόσο ψηλά) καθώς και ότι υπήρχε ένας-ο Νταλάρας- που λειτούργησε σαν άτυπος "συντονιστής" της συναυλίας. Τα τραγούδια που επιλέχτηκαν συμβάδιζαν με το κοινωνικό-ανθρωπιστικό μήνυμα της συναυλίας.  Εντυπωσιακή η Νέγκα στο "Νυν και Αεί" αλλά και η Αντωνοπούλου στο "Έτσι πρέπει να γίνει". Ο Νταλάρας απέδειξε άλλη μια φορά πόσο "πεισματάρης" είναι και μας χάρισε εκτός των αναμενόμενων (Ανεμολόγιο, Σαν τον Μετανάστη) το Una moneda le di σε μια παθιασμένη και γεμάτη ένταση ερμηνεία. Είναι χαρακρητιστικό ότι όταν ξεκίνησε γύρισε στον Παπαχριστούδη και τον ρώτησε μεταξύ αστείου και σοβαρού "Θα το βγάλουμε"; (στο μεσοδιάστημα των τραγουδιών ψιλέβηχε) για να πάρει την απάντηση "ναι, όσο βγάλουμε". Και το υπερέβγαλε ολόκληρο και καθηλωτικά. Αν κάτι θα ήθελα παραπάνω θα ήταν περισσότερα ντουέτα, αν και ξέρω ότι σε αυτές τις βραδιές, όπου όλες οι ετοιμασίες γίνονται βιαστικά, κάτι τέτοιο είναι δύσκολο.

Ένα τελευταίο και χαρακτηριστικό. Όταν ο Νταλάρας εμφανίστηκε στη σκηνή έλαβε ένα χλιαρό χειροκρότημα (ίσως από τα πιο χλιαρά που έχω ακούσει σε είσοδο). Όσο ολοκληρώνονταν οι ερμηνείες του το χειροκρότημα αυξάνονταν με αποκορύφωμα το latin όπου το κοινό καταχειροκρότησε. Καταφέρνει στα 70 του σχεδόν πια να κερδίζει όσους πάνε να τον ακούσουν και δεν αποτελούν δικό του κοινό. Είναι πολύ ωραίο κατά την έξοδο να ακούς εντυπωσιασμένους από τις ερμηνείες τους ακροατές. 

Συγχαρητήρια αξίζουν φυσικά στην ορχήστρα και στους μουσικούς καθώς και σε όλους τους συντελεστές της όμορφης αυτής βραδιάς. 

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

ευχαριστούμε για τις εντυπώσεις! Αλλά είναι τόσο θλιβερό να μιλάμε για το αν κέρδισε το χειροκρότημα ο ΝΤΑΛΑΡΑΣ ρε παιδιά. Λες και είναι κανενας νέος που βγήκε τριτη φορα στη σκηνη. Μιλάμε για τον άνθρωπο που γέμισε 2 φορές το Ολυμπιακό... Κανενας ουτε ξένος καλλιτέχνης δεν το χει πετύχει αυτό... Ειναι τοοσο θλιβερο πως ήταν και πως εξελίχθηκε το όνομα του.. Πώς έγινε αυτό γιατί εγινε και σε τέτοιο βαθμό να τον μισεί ενας στους δύο ελληνες.. Γιατί δεν έγινε ποτέ με Μπιθικωτση ποτε με Καζαντζίδη και όλοι πίνουν νερό στο όνομα τους. Το ίδιο θα πρεπε να γίνεται και τώρα με τον Νταλαρα με αυτά που χει καταφέρει για μας για το ελληνικό έθνος παγκοσμίως... Να ναι θρυλος.. Να βγαίνει και να γινεται χαμος..Πώς διαμόρφωσε ετσι τη καριέρα του μηπως η υπερβολική προσοχή στη καριέρα ή η τελειως αποστροφή απο αυτήν και τη φήμη της έφερε αυτο το αποτέλεσμα.. Μόνο ο ίδιος ξερει.. 

 

Θα μπορούσαμε να έχουμε μια γενική εικόνα του προγράμματος τραγουδιών? Στο ogdoo δεν αναφέρεται τιποτα..

Share this post


Link to post
Share on other sites

and to give a small comment, it was one of the best concerts I saw this year!! Every singer was great, the musicians fantastic!!!! the accoustics great!!

and,  with a concert like this we can't change the world, but give a, even small sign, that we try to take care...

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites
 
 
Μια γυναίκα στην πλατεία

Για τον Γιώργο Νταλάρα

13 Δεκεμβρίου 2018 | 05:00
 
Για τον Γιώργο Νταλάρα | tanea.gr

«Πιο sold out αυτοαναφλέγεται» θα μπορούσε να είναι το σλόγκαν της συναυλίας που έδωσε στο Μέγαρο Μουσικής το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας με διευθυντή του Γαβριήλ Σακελλαρίδη – έναν άξιο άνθρωπο που έδωσε ρέστα στη διοργάνωση και την υλοποίηση αυτής της βραδιάς. Κι ομολογώ πως ήταν χαρά και τιμή για μένα να προλογίσω την εκδήλωση με την ιδιότητα του μέλους της ΔΑ.

 

Ποιος είπε πως το Μέγαρο είναι μόνο για κλασική μουσική; Ο κόσμος συμμετείχε και τραγουδούσε μαζί με τους σημαντικούς ερμηνευτές που αφιλοκερδώς ένωσαν τις δυνάμεις τους για να στηριχτεί αυτή η πρωτοβουλία. Κι ήταν πραγματικά ένας κι ένας όλοι όσοι «δώρισαν» τη φωνή τους και τραγούδησαν γι" αυτούς που δεν έχουν φωνή. Αλφαβητικά η Ρίτα Αντωνοπούλου, ο Χρήστος Θηβαίος, ο Χρήστος Μάστορας, η Γιώτα Νέγκα, ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο εμβληματικός Διονύσης Σαββόπουλος, η Μαρίνα Σάττι (το λατρεύω αυτό το κορίτσι) και η Μάρθα Φριντζήλα. Ηταν όλοι εκεί και τραγούδησαν με ενθουσιασμό και πάθος για τον κοινό μας σκοπό.

 

Αφησα τελευταίο τον Γιώργο Νταλάρα. Ο άνθρωπος σήκωσε τα μανίκια, πήρε τη συναυλία στην πλάτη του κι όργωσε τη σκηνή. Εκτός από τα δικά του τραγούδια, συντρόφεψε κι εκείνα των συναδέλφων του. Και το έκανε σεμνά. Διακριτικά. Στάθηκε πολλές φορές στο ημίφως κι έριξε τους προβολείς στους άλλους.

 

Και γιατί όχι άλλωστε, θα μπορούσε να πει κάποιος. Υστερα από μια τέτοια καριέρα τι ανάγκη έχει; Τι περισσότερο πια να αποδείξει στο κοινό του και στον εαυτό του; Γιατί να μην ξεπετάξει κάνα δυο τραγουδάκια και να φύγει όπως κάνουν σε άλλες συναυλίες άλλοι;

 

Ομως ο Νταλάρας δεν είναι οι «άλλοι». Ο Νταλάρας σε κάθε εμφάνιση αισθάνεσαι πως δίνει εξετάσεις και πως «λογοδοτεί» στο κοινό, σαν να είναι η πρώτη του φορά. Ανεβαίνει στη σκηνή, ιδρώνει τη φανέλα και – με φωνή 25χρονου – ξεσηκώνει τον κόσμο.

 

Προφανώς στα 50 χρόνια πρωταθλητισμού θα έχει κάνει και λάθη, σας το λέω εγώ η αλάνθαστη. Ομως στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει είναι το ταλέντο του και το πάθος του. Α, κι αυτή η ρημάδα η σπίθα στο βλέμμα για καθετί που αξίζει να αγωνιζόμαστε σ" αυτή τη ζωή.

 

Κι όπως λέμε κι εμείς οι τρελές βορείων προαστίων – chapeau, Γιώργο Νταλάρα.

2 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...
Sign in to follow this  
Followers 0