Sign in to follow this  
Followers 0
EKOSTEL

Τάσος Γκρους - Ό,τι αγαπάς υπάρχει

1 post in this topic

https://atexnos.gr/τάσος-γκρους-οτι-αγαπάς-υπάρχει-cd-βι/

gkrous.jpg

Τάσος Γκρους, ”Ο,τι αγα­πάς, υπάρ­χει”, cd & βι­βλίο (Με­τρο­νό­μος 2019)

Πα­ρου­σιά­ζει ο Ηλίας Τσέ­χος //

Να λαμ­βά­νεις δη­μιουρ­γί­ες με­γά­λων καλ­λι­τε­χνών, σπου­δαί­ων, είναι ενέρ­γεια με­τά­λη­ψης ολύ­μπια, ανα­συ­ντάσ­σε­ται η ανάσα στα όρια ζωής και θα­νά­του, ευ­τυ­χής, επαρ­κής, θρη­νώ­δης, ουχί ημε­ρο­μη­νία λή­ξε­ως ή παύση χάους.

Ο Τάσος Γκρους, δη­μιουρ­γός αθό­ρυ­βος, κο­ρυ­φαί­ος συν­θέ­της, λα­τρεύ­ο­ντας τη μου­σι­κή και την ποί­η­ση στους ναούς του, μας κερνά το ένατο (9) cd εκ­δό­σε­ών, από το 1988 με τις ”Μορ­φές” του, πάνω από 30 συμ­με­το­χές σε συλ­λο­γι­κούς δί­σκους και για την ιστο­ρία, 2 πλα­τι­νέ­νιοι δί­σκοι, 3 χρυ­σοί και εξα­κο­λου­θεί να πα­ρά­γει.

”Ό,τι αγα­πάς, υπάρ­χει” 2019, έχεις δεν έχεις τύχη, 17 άσμα­τα, ύμνοι αιω­νί­ων, αι­μο­δο­τούν οι ποι­η­τές, Θα­νά­σης Βε­νέ­της, Ιω­άν­νης Βη­λα­ράς, Γκί­ντερ Γκρας, Ηλίας Γκρης, Πωλ Ελυάρ, Βαγ­γέ­λης Κάσ­σος, Γιώρ­γος Μπασ­δέ­κης, Πά­μπλο Νε­ρού­ντα, Ηλίας Τσέ­χος, στι­χουρ­γούν οι Βαγ­γέ­λης Βε­λώ­νιας, Θο­δω­ρής Γκό­νης, Ηλίας Κα­τσού­λης, Ιω­άν­νης Πα­νου­τσό­που­λος, Alice Tori, κυ­κλο­φο­ρούν με τις φωνές των Φω­τει­νή Βε­λε­σιώ­του, Καλ­λιό­πη Βέττα, Τάσου Γκρους, Πα­ντε­λή Θα­λασ­σι­νού, Αρ­γυ­ρώς Κα­πα­ρού, Αλέ­ξαν­δρου Κα­ψο­κα­βά­δη, Γιώρ­γου Με­ράν­τζα, Γιώρ­γου Ντα­λά­ρα, Γιάν­νη Πα­λα­μί­δα, Μάρ­θας Φριν­τζή­λα, απαγ­γε­λία Βαγ­γέ­λης Βε­λώ­νιας, ενορ­χη­στρώ­νο­νται από τους Νίκος Βε­λώ­νιας, Γιάν­νης Κ. Ιω­άν­νου, Γιώρ­γος Ντα­λά­ρας, Αλέ­ξαν­δρος Κα­ψο­κα­βά­δης και τα ει­κα­στι­κά από την Αλε­ξία Γκρους.

Ανα­φέ­ρο­νται στον πρό­λο­γο, από τον Βαγ­γέ­λη Βε­λώ­νια και επί­λο­γο από τον Τάσο Γκρους στο βι­βλίο, τα τα­ρα­χώ­δη της αγά­πης και της μνή­μης: Βαγ­γέ­λης Βε­λώ­νιας – ”Στα μέσα Δε­κέμ­βρη του 2017, με πήρε τη­λέ­φω­νο ο Τάσος από την Ιτα­λία. Η φωνή του είχε το γρέζι της λύπης που γδέρ­νει τον ήχο. Μου είπε το άσχη­μο νέο. Ο γιος μου ”έφυγε”. Ήταν μια στιγ­μή από εκεί­νες που νιώ­θει κα­νείς ότι όλες οι φρά­σεις του κό­σμου, είναι ανή­μπο­ρες να μι­λή­σουν για το ακα­τα­νό­η­το. Δεν θυ­μά­μαι τί­πο­τα από όσα μπό­ρε­σα να ψι­θυ­ρί­σω. Μου είπε πως θέλει να κάνει έναν δίσκο, βα­σι­σμέ­νο στην ποί­η­ση, στη μνήμη του Γιώρ­γου… Τώρα έχου­με στα χέρια μας έναν δίσκο με τρα­γού­δια, που μπο­ρούν να μας μα­θαί­νουν ότι, σπου­δά­ζο­ντας κα­νείς την ποί­η­ση, τη σιωπή, και τη θνη­τό­τη­τα, μπο­ρεί να βα­δί­ζει χωρίς να τρε­κλί­ζει… Αγα­πη­μέ­νε μου Τάσο ‘ότι αγα­πά­με υπάρ­χει’ για πάντα”.

Ενώ ο Τάσος Γκρους συ­νο­μι­λώ­ντας με το πα­λι­κά­ρι του, μας δένει: ”Πέ­ρα­σε ακρι­βώς ένας ολό­κλη­ρος χρό­νος, από τότε που είπες ‘φεύ­γω’. Ένα φευ­γιό αβά­στα­χτο και άδικο. Όμως το ξέ­ρεις, ότι δεν έχει πε­ρά­σει ούτε μια στιγ­μή χωρίς να είσαι εδώ. Μέσα στην καρ­διά και την ψυχή μας.Το ξέρω. Θέ­λεις να εκ­φρά­σω την βαθιά ευ­γνω­μο­σύ­νη μας σε όλους τους αν­θρώ­πους του νο­σο­κο­μεί­ου Άγιος Σάβ­βας, καθώς και στους για­τρούς στην Ιτα­λία, που έδω­σαν την άνιση μάχη να σε κρα­τή­σουν μαζί μας.Το έχω κάνει ήδη.Το ξέρω. θέ­λεις να εκ­φρά­σω και ένα με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ στους ποι­η­τές, στους στι­χουρ­γούς, σε όλους τους ενορ­χη­στρω­τές, τρα­γου­δι­στές, μου­σι­κούς, ηχο­λή­πτες, τε­χνι­κούς, που ερ­γά­στη­καν με με­ρά­κι και αγάπη γι’ αυτά τα τρα­γού­δια που είναι αφιε­ρω­μέ­να στη μνήμη σου. Το έκανα κι αυτό. Μόλις τώρα. Εσύ μόνο να ξέ­ρεις ότι εμείς, θα παίρ­νου­με στα χέρια μας την κι­θά­ρα σου και θα ’ναι σαν να σ΄αγκα­λιά­ζου­με. Έτσι, θα είσαι πάντα εδώ. Δεν θα λεί­πεις ούτε στιγ­μή. Το ακούς; Ούτε στιγ­μή…”

”Ό,τι αγα­πάς, υπάρ­χει”, cd & βι­βλίο, Με­τρο­νό­μος 2019, ένας πλη­ρό­τη­τας δί­σκος, από το άφα­ντο πα­ρελ­θόν μέχρι το ετοι­μόρ­ρο­πο μέλ­λον συ­γκι­νή­σε­ων, ένας ενορ­χη­στρω­τι­κός χορός αν­δρών, μα­ε­στρι­κά εκ­πλή­ξε­ων, αλ­λιώς αρ­χι­νώ­ντας, δια­φο­ρε­τι­κά κα­τα­λή­γο­ντας τα άσμα­τα, έντε­χνο και σύγ­χρο­νο μάτι, οι ποι­η­τές να λά­μπουν το στε­ρέ­ω­μα, νι­κώ­ντας την απώ­λεια, ανα­χω­ρώ­ντας φιλί φιλί με τον θά­να­το, να συ­νεν­νο­ού­νται και ”τι είναι η ποί­η­ση; Η ζωή που αν φεύ­γει / Στον ίδιο τόπο να έρ­χε­ται” (η.τ) , οι ερ­μη­νεί­ες, οι φωνές, ένα εκ­κρε­μές χει­μάρ­ρων αγά­πης και μνή­μης, ένας δί­σκος που μο­νο­ρού­φι ακού­γε­ται, ισο­δύ­να­μο θαρρώ των ”Αχ! Έρωτα” Λόρκα, Χρή­στου Λε­ο­ντή, ”Το χα­μό­γε­λο της Τζο­κό­ντα” Μάνου Χα­τζι­δά­κι και αν νιώ­σε­τε δυο τρεις στιγ­μές στις μου­σι­κές ει­σα­γω­γές ασμά­των ομοιό­τη­τες, με ήχους Χα­τζη­δά­κι… ”οχι, όχι, δεν είναι έτσι, και οι δυο τους, συ­να­ντούν τον Αντό­νιο Βι­βάλ­ντι! Χαίρε αλη­σμό­νη­τε Giorgio…Κερ­νώ­ντας ου­ρα­νούς και γαίες!

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...
Sign in to follow this  
Followers 0