Sign in to follow this  
Followers 0
soc

This song reminds me of

106 posts in this topic

Κάθε τραγούδι είναι και μιά ανάμνηση... :rolleyes:

-Το "Corsica"... :rolleyes:

Αγόρασα το CD της Μεσογείου στις 8 του Δεκέμβρη. Γύρω στις 2 η ώρα το είχα στα χέρια μου! Και μετά μπήκα στον Ηλεκτρικό για να πάω στο Μελωδία! Όλο το CD μου θυμίζει αυτή τη διαδρομή. Όταν έφτασε η σειρά του Corsica είχα βγεί απ' τον Ηλεκτρικό και ήμουν ακριβώς μπροστά στο Καραϊσκάκη. Όπου πήγα σ' ένα Goody's που έχει από κάτω για να ρωτήσω από πού θα πάω στην Εθν. Μακαρίου. Κάτι μου είπαν αλλά δεν κατάλαβα τίποτα γιατί εκείνη την ώρα με είχε μαγέψει το τραγούδι και πού να έχω μυαλό να σκεφτώ τους δρόμους... :blush: Τελικά (απ' ότι φαίνεται... :razz: ) έφτασα στο Μελωδία με τη βοήθεια μιας καλής κυρίας που με οδήγησε μέχρι το δρόμο που έψαχνα! :razz:

:confused:

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Αντίο Φίλε". Μου θυμίζει έναν φίλο που μου στάθηκε στις πιο δύσκολες στιγμές, σαν πραγματικός φίλος... Και που δυστυχώς πριν λίγο καιρό έφυγε από την χώρα, προς Αμερική...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το "Αν δείς στον ύπνο σου ερημιά" που είναι ένα απ' τα αγαπημένα μου αυτό τον καιρό...

Για πρώτη φορά το άκουσα ένα από τα βράδια που ξενύχταγα με τις... θρυλικές ραδιοφωνικές εγγραφές! Το θυμάμαι σα να ήταν χθές! Πρέπει να ήταν τον χειμώνα του 2000. Νομίζω ότι ήμουν συντονισμένη στον ΣΚΑΪ 100,4 (που ήταν τότε...). Δε θυμάμαι την εκπομπή, πάντως θυμάμαι ότι έβαζε πολλά και καλά παλιά τραγούδια! Απ' το '99 άκουγα πάρα πολύ τη συλλογή Χρώματα του χρόνου, οπότε ξεχώριζα άνετα πλέον τη φωνή του Νταλάρα στα παλιά τραγούδια! Όταν άρχισε το τραγούδι, απ' την εισαγωγή μού φάνηκε ωραίο. Όταν άρχισε να τραγουδάει ο Νταλάρας χάρηκα που πέτυχα ένα τραγούδι του που τότε δε το ήξερα! Ο στίχος του με συγκλόνησε! Ξαφνικά παράτησα ότι άλλο έκανα εκείνη τη στιγμή (νόμίζω κάτι πρέπει να έγραφα, για το σχολείο ίσως...) και στάθηκα τελείως ακίνητη περιμένωντας με αγωνία ν' ακούσω την κάθε λέξη! Και ειδικά σ' αυτό το "Αν δείς στον ύπνο σου εκκλησιά, αν δείς την Παναγία , κάνε τον πόνο μου χαρά, το δάκρυ μου ευτυχία" άρχισα να κλαίω! Και μετά από κάποιο καιρό ήρθε μιά μεγάλη χαρά: ανακάλυψα σε διδκοπωλείο το CD στο οποίο υπάρχει αυτό το τραγούδι! "Νάτανε το 21..." :razz:

--------------------------------------

Γενικά απ' ότι έχω παρατηρήσει στις ραδιοφωνικές εγγραφές που έκανα μου άρεσαν πάρα πολλά τραγούδια του Κουγιουμτζή συγκεκριμένα... Τότε βέβαια δεν είχα ιδέα από συνθέτες!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το τραγούδι "Έτσι και αλλιώς σε περιμένω" με τον Γιώργο Νταλάρα και τον Πάνο Κατσιμίχα μου θυμίζει την κλασική ταινία του Bergman "Η Έβδομη Σφραγίδα (The Seventh Seal)".

Η συνομιλία του Νταλάρα με τον Κατσιμίχα (Θάνατο) μου θυμίζει έντονα τις συνομιλίες του ιππότη με τον Θάνατο... Γενικά όλη η ατμόσφαιρα του τραγουδιού μου θυμίζει την ατμόσφαιρα της ταινίας.

Ίσος σε κάποιους να ακούγεται αστείο αλλά αυτά τα συναισθήματα μου δημιουργούνται :):)

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Mia vradia sto Leverkuzen" reminds me how I had been working in Cologne doing a library research for weeks at a time - far from home and also relying on kindness of strangers as in this song (there was a story somewhere on the forum about origins of the lyrics to this song). Byking along the Rhein - and passing the beautigful Japanese garden close to Bayer in Leverkuzen was one thing I miss.

One of the other many memories is a funny story comprised of mixed ingredients of the Cologne landscape: Dom, Zoobruecke, Claudius Therme, and Koelsch people. I am enjoying my deserved relaxation floating in the outside pool with a view of the Dom, and suddenly someone turned the artificial stream on - making waves and knocking my glasses into the water. Loosing an opportunity to enjoy full moon view over the Dom from the Zoobruecke is not the most disastrous consequence in this situation. :D

However, someone must have noticed my terrified expression, and I heard an announcement: Die Dame hat Ihre Brille verloren! The pool surface became completely depopulated - with 20-something heads disappearing under the water. Within the next 30 seconds I was reunited with my glasses!

This exceptional adventure made me to take two important life decisions: 1)love thy neighbor and 2) get contact lenses (at least one has been accomplished so far). :D

And thinking in philosophical terms: isn't it interesting how we get easily touched and pleasantly excited by casual kindness of strangers (because we don't expect it), but we expect much more from those with whom some kind of a bond has been already formed? A blank stare from a stranger does not hurt, but indifference from those on the other side of the bond does.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αυτό το τραγούδι

«Πολλές σημαίες στη ζωή μας κουρελιάστηκαν

με δέκα ονόματα μας πήραν τα καράβια

.....

Πολλές σημαίες στα καράβια μας αλλάξαμε

πολλά ονόματα τους δώσαμε τις νύχτες»

μου θυμίζει αυτό το τραγούδι

«και μια σημαία

σ' ένα μπαλκόνι

αλλάζει χρώματα

και με σκοτώνει»

p.s.

δεν εννοώ ότι μοιάζουν τα δυο τραγούδια, εννοώ ότι το ένα φέρνει στο νου μου το άλλο, όπως μπορεί να κάνει μια τυχαία κουβέντα ή εικόνα...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...
Sign in to follow this  
Followers 0