francois

Μάνος Λοΐζος

170 posts in this topic

Ο Λοΐζος είχε τη δική του ιστορία...

Στις 17 Σεπτεμβρίου συμπληρώνονται 20 χρόνια από το φινάλε της ζωής του Μάνου Λοΐζου. Και μια επανέκδοση σε 12 CD «ανακεφαλαιώνει» το έργο του

ΧΑΡΗ ΠΟΝΤΙΔΑ

Αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει στο σύνολό της τη δουλειά του Μάνου Λοΐζου είναι ότι τα περισσότερα τραγούδια του έγιναν επιτυχίες. Τραγούδια απλά, με ωραίες μελωδίες, περίεργες ενίοτε (για την εποχή τους) ενορχηστρώσεις, τραγούδια mε φρεσκάδα και αμεσότητα.

Στις 17 Σεπτεμβρίου θα έχουν συμπληρωθεί 20 χρόνια από τον θάνατό του. Στις 17 Σεπτεμβρίου του 1982, ο γλυκός άνθρωπος, ο φίλος, ο συναγωνιστής, ο μελωδός πέρασε διά παντός, στα 45 του μόλις, στην αντίπερα όχθη, αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητη (για το ελληνικό τραγούδι) κληρονομιά, που συνεχίζει να είναι ζωντανή, ολοζώντανη, κυρίως στο λάιβ ρεπερτόριο καθιερωμένων και νεώτερων τραγουδιστών.

«Έλεγε συχνά ο Λοΐζος, μεταξύ σοβαρού και αστείου», γράφει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος στο βιβλίο του («Μάνος Λοΐζος», Εκδόσεις Κάκτος), «είμαι σε θέση, όταν έχω κέφι, να μελοποιήσω και τον τηλεφωνικό κατάλογο».

«Δεν απέχει πολύ από την αλήθεια αυτή η κουβέντα», συνεχίζει. «Ο Μάνος, όποιους στίχους έπαιρνε στα χέρια του, τους έντυνε με χρυσάφι. Κατά την άποψή μου, αυτός ο σπουδαίος δημιουργός δεν έχει αποτύχει σε κανένα τραγούδι του. Όλα του τα τραγούδια είναι επιτυχημένα. ’λλα περισσότερο και άλλα λιγότερο (...) Το να δημιουργεί κανείς εξαιρετικές μελωδίες, δεν έχει να κάνει με το αν είναι προικισμένος μουσικός. Ο Λοΐζος λίγα πράγματα γνώριζε από μουσική (μήπως γνώριζε ο Τσιτσάνης:D. Ήταν, όμως γεννημένος μελωδός».

Γεννήθηκε το 1937 στην Αλεξάνδρεια, όπου πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, και σε ηλικία 17 ετών ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει Φαρμακευτική. Φαρμακευτική βέβαια δεν σπούδασε ποτέ, ούτε Οικονομικά που δοκίμασε λίγο αργότερα. Το 1962 θα κυκλοφορήσει από τη Fidelity το πρώτο του 45άρι με τον «Δρόμο» («Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία...»), με ερμηνευτή τον Γιώργο Μούτσιο. Το 1962 είναι και η χρονιά της πρώτης του κοινής συναυλίας με τον Λεοντή στο «Ακροπόλ», όπου τους παρουσίασε στο κοινό ο Μίκης Θεοδωράκης.

Ανήκοντας πάντα στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς κυνηγήθηκε από τη χούντα και πολλά από τα τραγούδια του λογοκρίθηκαν, με αποτέλεσμα να γνωρίσουμε μεγάλο μέρος της δουλειάς του τη δεκαετία του '70. Κάθε εμπόδιο για καλό (μπορεί να πει κανείς) και μάλλον δεν θα πέφτει πολύ έξω. Γιατί ήταν εκείνη ακριβώς την εποχή που τροφοδοτήθηκε με «νέο αίμα» η ελληνική δισκογραφία, νέους συνθέτες και νέες φωνές, που υποστηρίχθηκαν σοβαρά από τις εταιρείες τους και έδωσαν νέα ώθηση στο ελληνικό τραγούδι. Ο Μάνος Λοΐζος ανήκε, τότε, στην ευρεία παρέα της «άνοιξης» του τραγουδιού: Λευτέρης Παπαδόπουλος (που ήταν και στενός φίλος), Γιάννης Νεγρεπόντης, Δημήτρης Χριστοδούλου, Αχιλλέας Θεοφίλου (ο παραγωγός), Μανώλης Ρασούλης (στα τέλη του '70) και οι νέες φωνές, τότε, Χαρούλα Αλεξίου, Γιώργος Νταλάρας, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Δήμητρα Γαλάνη, Γιάννης Καλαϊτζής συνέδεσαν την πορεία τους στον χώρο.

Αθάνατα τραγούδια όπως αυτά σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου από το LΡ «Σταθμός» - «Το παλιό ρολόι», «Η δουλειά κάνει τους άνδρες»- ή από τις «Θαλασσογραφίες» - «Κόκκινο, γλυκό μου στόμα», «Δέκα παλληκάρια», «Τζαμάικα» - έχουν καταχωρηθεί στις «κλασικές» επιλογές, σε εκείνη τη βάση τραγουδιών που έδωσε χρώμα και ύφος στις δεκαετίες '60 και '70. Για να μην πούμε για στίχους όπως το «Μερτικό μου απ' τη χαρά» («Δεν θα ξαναγαπήσω») που τότε πέρασε κάπως στα... ψιλά και σήμερα μεσουρανεί στα λάιβ προγράμματα. Ή τραγούδια όπως τα «Αx χελιδόνι μου», «Καλημέρα ήλιε», «Τ' ακορντεόν», «Ο γέρο νέγρο Τζιμ», «Όλα σε θυμίζουν», «Σ' ακολουθώ» κ.ά.

ΙΝFΟ

Η Μinos-ΕΜΙ επανεκδίδει τη συνολική δισκογραφία του Μάνου Λοΐζου σε 12 CD: δέκα ολοκληρωμένοι δίσκοι από το 1968 μέχρι το 1980, ένα CD με σκόρπιες ηχογραφήσεις και ένα CD με τη δουλειά του πάνω σε ποίηση Ναζίμ Χικμετ, σε απόδοση Γιάννη Ρίτσου. Την επανέκδοση επιμελήθηκαν η Μυρσίνη Λοΐζου (κόρη του Μάνου Λοΐζου), ο Γιώργος Τσάμπρας και ο Πέτρος Παράσχης. Ο δε ραδιοφωνικός σταθμός Μελωδία κυκλοφορεί ένα διπλό CD με όλες τις γνωστές φωνές της εποχής μας (από Μελίνα Κανά και Χρήστο Θηβαίο μέχρι Κώστα Θωμαΐδη και Διονύση Τσακνή) με επανεκτελέσεις τραγουδιών του.

ΤΑ ΝΕΑ , 07-09-2002 , Σελ.: P29

Κωδικός άρθρου: A17433P291

Share this post


Link to post
Share on other sites

Σ' έναν δίσκο πολυσυμμετοχικό

Ολοι για τον Μάνο Λοΐζο

«Αυτός ο δίσκος έχει πολλή περιπέτεια μέσα του», διαπίστωσε ο Πάνος Κατσιμίχας στη προχθεσινή παρουσίαση του διπλού cd του «Μελωδία FM 99,2», «Μάνος Λοΐζος, 20 χρόνια μετά...».

Είναι ένας δίσκος πολυσυμμετοχικός, όπου τραγουδοποιοί και τραγουδιστές της νέας γενιάς, «δοκιμάζουν να φέρουν στο σήμερα» κάποιο τραγούδι του Λοΐζου, ο καθένας με το δικό του τρόπο. «Θέλαμε το διαφορετικό του καθενός από τη "φωλιά" του», εξήγησε ο διευθυντής του «Μελωδία» Οδυσσέας Ιωάννου.

Ετσι, ο καθένας από τους συμμετέχοντες (Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Μανώλης Λιδάκης, Μελίνα Κανά, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Κώστας Θωμαΐδης, Ανοιχτή Θάλασσα, Διονύσης Τσακνής, Σωκράτης Μάλαμας, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Μιλτιάδης Πασχαλίδης, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Χρήστος Θηβαίος, Νίκος Ζούδιαρης) δεν διάλεξε μόνο τραγούδι ή τραγούδια, αλλά και στούντιο, μουσικούς, ενορχηστρωτή και ηχολήπτη.

Ο δίσκος ηχογραφήθηκε, τελικά, σε 10 διαφορετικά στούντιο, με 30 διαφορετικούς μουσικούς, χωρίς τα μεγάλα «σουξέ» του Λοΐζου, όπως το «Ολα σε θυμίζουν», το «Αχ χελιδόνι μου», ή το «Δρόμο». Με τη φωνή του όμως στο «Σ' ακολουθώ» και σε δυο τραγούδια από τα «Γράμματα στην αγαπημένη», σε ποίηση Ναζίμ Χικμέτ. «Δεν θέλαμε να φτιάξουμε ένα "εγκυκλοπαιδικό λήμμα" που να συνοψίζει τον Λοΐζο», τόνισε ο Οδυσσέας Ιωάννου, που κάθησε στο πάνελ μαζί με τέσσερις εκ των συντελεστών του δίσκου, τους: Πάνο Κατσιμίχα, Μελίνα Κανά, Αλκίνοο Ιωαννίδη και Κώστα Θωμαΐδη.

«Ρίξαμε κλήρο για να καθορήσουμε την ημερομηνία της παρουσίασης, λέγοντας πως θα την κάνουμε κι όποιος καλλιτέχνης είναι στην Αθήνα και μπορεί, θα παραβρεθεί», είχε εξηγήσει νωρίτερα το... τυπικόν της βραδιάς. Εξ αρχής είχε, επίσης, ξεκαθαρίσει πως το cd, από μόνο του προέκυψε διπλό, μετά την περσινή μεγάλη συναυλία στη μνήμη του Λοΐζου στο Θέατρο Βράχων, για τα δέκαχρονα του «Μελωδία».

Επιτέλους, το cd κυκλοφορεί, έπειτα από αναβολές και πολυάριθμες δυσκολίες -«δεν είχε τίποτα εύκολο αυτός ο δίσκος», είπε ο Ιωάννου χαρακτηριστικά- «για ν' αγαπηθεί και να αμφισβητηθεί», κατέληξε, διευκρινίζοντας: «Θέλουμε ν' αμφισβητηθεί το αποτέλεσμα και όχι η πρόθεση».

«Προπάτορα των τραγουδιών μας» χαρακτήρισε τον Μάνο Λοΐζο ο Πάνος Κατσιμίχας. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης μίλησε για έναν «πνευματικό άνθρωπο που γεφύρωσε δυο γενιές χωρίς να προδίδει καμία, αφήνοντας και παρακαταθήκη για το μέλλον». Αλλά και για έναν δημιουργό, που κατόρθωσε όντας πολύ προσωπικός να εκφράσει, ταυτόχρονα, τα μεγάλα σύνολα. «Ο Μάνος Λοΐζος ανάπνεε μελωδίες», πρόσθεσε ο Κώστας Θωμαΐδης. Η Μελίνα Κανά, συγκινημένη, θυμήθηκε την περσινή συναυλία - στιγμές της περιέχει ο δίσκος, όπως το «Δεν θα ξαναγαπήσω» με τον Σωκράτη Μάλαμα, δύο μέρες μετά την κηδεία του Στέλιου Καζαντζίδη: «Τέτοιες βραδιές ούτε είναι εύκολο να δημιουργούονται ούτε είναι εύκολο να τις ζούμε, γιατί η ζωή δεν είναι για πάντα...».

Μ.ΒΛ.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 12/09/2002

Share this post


Link to post
Share on other sites

For those who want to know MORE about Loizos.

Thanashs Sglibos has written "H dikh tou istoria"

With a prolog in it by Lefterhs Papadoopoulos.

For ilustrating this thread I attach FRONT and BACK cover of this book that costs some 10 EURO

post-6-1032680055.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ - Ο Μ. Λοΐζος

Το 'χω ξαναπεί, μου φαίνεται, αλλά η επανάληψη, πιστεύω, δεν κάνει κακό, όταν πρόκειται για ωραία πράγματα... Λοιπόν: είχαμε πάει, με τον Μάνο Λοΐζο - αύριο συμπληρώνονται 20 χρόνια από τον θάνατό του - ως εκπρόσωποι της ΕΜΣΕ, στο Γενικό Λογιστήριο, όπου μας περίμενε να του εκθέσουμε τις θέσεις μας για την αντιμετώπιση της πειρατείας του δίσκου, ο τότε υπουργός - ή υφυπουργός - των Οικονομικών, Αθανάσιος Κανελλόπουλος (μακαρίτης κι αυτός...).

Είπαμε τα δικά μας, με τον δέοντα σεβασμό, είπε ο Κανελλόπουλος το σχέδιο που είχε στο μυαλό του για να εξουδετερώσει τη «μάστιγα», διαφωνήσαμε και σηκωθήκαμε να φύγουμε. Δεν θυμάμαι για ποιο λόγο, όμως, ο υπουργός, θύμωσε ξαφνικά κι άρχισε να μας μιλάει με επιθετικότητα, χρησιμοποιώντας βαριές εκφράσεις. «Ας μη του απαντήσουμε», ψιθύρισα στον Λοΐζο, γιατί δεν μου αρέσουν οι καβγάδες. Αλλά ο Μάνος είχε γίνει Τούρκος. Αναψοκοκκίνισε και, κοιτάζοντας τον «Θανασάκη» εξοργισμένος, του φώναξε: «Ένα έχω να σας πω: κάποτε θα πεθάνουμε. Αλλ' από σας, δεν θα μείνει τίποτα. Ή σχεδόν τίποτα! Ενώ τα δικά μου τραγούδια, θα ζουν πολλές δεκαετίες!»...

Τα τραγούδια του Λοΐζου, πράγματι, ζουν και βασιλεύουν, εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Αλλά και ο ίδιος ο Μάνος «ζει»: εφέτος, όλη η χρονιά, στην Κύπρο, ήταν αφιερωμένη στη μουσική του και την προσωπικότητά του. Πέρυσι, ο «Μελωδία», για να τον τιμήσει, οργάνωσε μια μεγάλη συναυλία. Αυτές τις μέρες, στο Περιστέρι, και ώς το τέλος του μηνός, όλος ο κόσμος θα τραγουδάει Λοΐζο. Και, προς το τέλος του μήνα, η Μinos, θα βγάλει μια σειρά από δίσκους, με ολόκληρο το έργο του, με επιμέλεια της Μυρσίνης, της κόρης του!

Αγαπήθηκε πολύ ο Λοΐζος. Και αγαπιέται. Ένα βιβλίο που έγραψα, προ ετών, για τη ζωή του - «Κάκτος» - εξαντλήθηκε με το «καλημέρα». Και όταν είπα, στις Πρέσπες, στις 24/8, ότι «τη συνάντηση αυτή, που είναι για μένα, την αφιερώνω στον Μάνο Λοΐζο», οι 10.000 παριστάμενοι δεν σταμάτησαν να χειροκροτούν, επί τρίλεπτο!

Ο Μάνος Λοΐζος, πιστεύω, ήταν ένας συνθέτης, που γνώριζε, όσο ελάχιστοι ομότεχνοί του, την τέχνη της μελωδίας. Και ήταν και σπουδαίος άνθρωπος! Έντιμος, ειλικρινής, τρυφερός, προοδευτικός με τη σωστή έννοια, ερωτικός, χαριτωμένος, Ανατολίτης και Ευρωπαίος συνάμα, μαγικός, ιδίως όταν σουρούπωνε κι ετοιμαζόταν το φεγγάρι να βγει για τσάρκα.

Αχ, μωρέ...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Για τον Μάνο...

Όλα σε θυμιζουν αχ χελιδονι μου,μα η μερα εκεινη δεν θ'αργησει αλλα πες μου πως γινεται να σ' ακολουθω,να σε ψαχνω,να σ' αγαπω...πες μου ηλιε μου σε παρακαλω γιατι λειωνουν τα νειατα μας στη δουλεια και στον αγωνα...

Κι αν ειμαι rock τσε,τιποτα δεν παει χαμενο...

Χορεψε λεβεντοπαιδο το ζειμπεκικο της ευδοκιας πανω σ΄ενα δελφινι δελφινακι μαζι με το σεβαχ το θαλασσινο....

:music::)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Όλα σε θυμιζουν

Apostoli, thanks so much for this post!

Ok., a bit late, but ....never too late!

''Όλα σε θυμιζουν'...

and Dalaras did a great 'έχο ένα καφενέ' at the concert at Petroupolis, dedicated to Loizos!

www.musiccorner.gr

Share this post


Link to post
Share on other sites

http://www.enet.gr/online/online_p1_text.j...=113&id=8636328

From Elefterotypia:

Για μια νότα ζωής

Επιμέλεια: Φώτης Απέργης

Είκοσι χρόνια μετά το θάνατο του Μάνου Λοΐζου συμβαίνει κάτι παράξενο: το παράδειγμά του, ως ενός ανθρώπου που συνεργαζόταν σχεδόν αποκλειστικά με φίλους μόνον όταν είχε διάθεση και με οδηγό μονάχα το μεράκι, μοιάζει στην εποχή της βιομηχανίας ξεχασμένο... Τα τραγούδια του, όμως, αυτοί οι τρυφεροί ή γιορτινοί ύμνοι στον πιο καθημερινό και ουσιαστικό ανθρωπισμό, παίζονται ακόμα στα ραδιόφωνα και διασκευάζονται ξανά.

Τώρα, η Minos- ΕΜΙ κυκλοφορεί σε νέα επεξεργασία όλους τους δίσκους του. Από τα νέα εσώφυλλα διαλέξαμε μερικές άγνωστες, ωραίες λεπτομέρειες που αποκάλυψαν στο Γιώργο Τσάμπρα ο Μάκης Μάτσας και ο Αχιλλέας Θεοφίλου, ο σκηνοθέτης Λάκης Παπαστάθης και, πάνω απ' όλους, οι στιχουργοί των τραγουδιών του Λευτέρης Παπαδόπουλος, Φώντας Λάδης και Μανώλης Ρασούλης. Θα σας θυμίσουν μιαν άλλη χώρα, που άκουγε άλλα τραγούδια, με άλλες ελπίδες...

«Ο Σταθμός» (1968)

*Στις 13/12/68 σε συνέντευξη τύπου, ο Δημήτρης Μυράτ παρουσίασε τη νέα ετικέτα Minos, η οποία κάνει την εμφάνισή της στην ελληνική δισκογραφία με αυτόν το δίσκο.

*Παρά τις πιέσεις του Μάτσα, ο Λοΐζος στην αρχή δεν ήθελε καθόλου το Γιώργο Νταλάρα ως ερμηνευτή του «Σταθμού»: «Πίστευε ότι μοιάζει στον Μπιθικώτση κι ότι αυτό δεν του έδινε την ευκαιρία να λειτουργήσει σαν κάτι καινούριο μέσα στο δίσκο. Τελικά πείθεται και τον αφήνει να πει το "Ητανε οχτώ-εννιά", αλλά επειδή το κάνει λίγο με το ζόρι, βάζει μια χορωδία από πάνω για να μην ακούγεται και πολύ καλά», θυμάται ο Μάτσας. «Βέβαια, όταν γνωρίστηκαν λίγο παραπάνω, μου έλεγε πόσο λάθος είχε κάνει».

*Η μελωδία του τραγουδιού «Το παλιό ρολόι» είχε χρησιμοποιηθεί παλιότερα με άλλους στίχους που μιλούσαν για «Κρητικό σταφύλι». Ενώ το «Η δουλειά κάνει τους άντρες» είχε πρωτοτραγουδήσει η Ελένη Ροδά στην ταινία του Γρηγόρη Γρηγορίου «Τρούμπα '67».

«Θαλασσογραφίες» (1970)

*Ο Λοΐζος ήταν λεπτολόγος, αλλά όχι και εντατικοποιημένος. Ωσπου να ολοκληρωθεί αυτός ο δίσκος, ο Παπαδόπουλος είχε παράλληλα ηχογραφήσει το «Δρόμο» με τον Μίμη Πλέσσα, το «Μια Κυριακή» με τον Γιάννη Σπανό και «Τα τραγούδια του Λόρκα» με τον Γιάννη Γλέζο. Τα τελευταία, μάλιστα, τα προόριζε για τον Λοΐζο. Αλλ' αφού πέρασαν έξι μήνες χωρίς να μελοποιήσει τους στίχους του, σταμάτησε να περιμένει.

*Αλλά και στο στούντιο ο Λοΐζος δεν καταλάβαινε από κανόνες μπρος στο μεράκι του: στη «Γοργόνα» είχε 15 μουσικούς να περιμένουν ώρες ώσπου να βρει τον ήχο που ταίριαζε σ' ένα... τριγωνάκι, ένα «τριάνκολο», που παίζει κάθε τέσσερα μέτρα. Στο τέλος, οι μουσικοί σηκώθηκαν και είπαν: «λοιπόν, παιδιά, γράψτε εσείς το τριάνκολο κι εμείς ερχόμαστε μια άλλη μέρα».

«Ευδοκία» (1971)

*Ο Λοΐζος δεν έγραψε μόνο τη μουσική, αλλά συμμετείχε σε όλο το ντουμπλάζ της ταινίας του Αλέξη Δαμιανού - βηξίματα, τριξίματα, χτυπήματα όπλων κ.λπ. Ντουμπλάρει, μάλιστα, με τη φωνή του τον «παντρεμένο» με τον οποίο πάει η Ευδοκία. Ντουμπλαρισμένη, όμως, είναι και η φωνή της Μαρίας Βασιλείου με κείνη της Ροδά, την οποία πρότεινε ο συνθέτης.

*Το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» γράφτηκε στο σπίτι του, κάπου στον Ερυθρό. Τζουρά έπαιζε ο Γιώργος Μουφλουζέλης. Μαζί ήταν και τα παιδιά τους και, βέβαια, ο Δαμιανός, που στο τέλος σηκώθηκε και φίλησε ενθουσιασμένος τον Λοΐζο.

«Να 'χαμε, τι να 'χαμε» (1972)

*Πολλές φορές, οι ατέλειωτοι αυτοσχεδιασμοί στο στούντιο κατέληγαν σε πατέντες: για τον «Λιόντα» ο Λοΐζος έβαλε εφημερίδες μεσ' στο πιάνο και πειραματιζόταν με κάθε μικρόφωνο, ώστε το ένα να παίρνει την ηχώ κάποιου άλλου.

«Καλημέρα ήλιε» (1973)

*Αρχικά ο συνθέτης φανταζόταν με χορωδίες τα περισσότερα τραγούδια. Του άρεσε η Χάρις Αλεξίου, αλλά τη θεωρούσε λαϊκή τραγουδίστρια και φοβόταν ότι, επειδή αυτά τα κομμάτια δεν ήταν λαϊκά, δεν θα μπορούσε να τα πει.

*Φοβούμενος τη λογοκρισία, άλλαξε τους στίχους: το «Ποιος το ξέρει τι θα φέρει η νύχτα αυτή» έγινε «πού γυρνάς τη νύχτα αυτή» και το τραγούδι μετατράπηκε σε ερωτικό.

«Τα τραγούδια του δρόμου» (1974)

*Ο «Τρίτος Παγκόσμιος» υπήρχε ήδη από το '66 και είχε παρουσιαστεί σε συναυλία στο «Κεντρικόν». Η ΕΔΑ, μάλιστα, μέσω του Μίμη Δεσποτίδη, πίεσε τον Λοΐζο να μην το παρουσιάσει, γιατί ήταν «αντιδραστικό τραγούδι». Εκείνος απάντησε: «Δεν ξέρω εγώ ποια είναι η γραμμή του κόμματος, αλλά το τραγούδι θα το παρουσιάσω ο κόσμος να χαλάσει».

«Τα Νέγρικα» (1975)

*Ξάφνιασαν συνδυάζοντας στοιχεία «των δύο αντιμαχομένων μέχρι τώρα παρατάξεων - λαϊκών συνθετών και γιε γιε», όπως είχε γράψει ο Δημήτρης Γκιώνης το 1966 στη «Δημοκρατική Αλλαγή». Εκτός από τη Μαρία Φαραντούρη το έργο τραγουδούσαν σε συναυλίες οι Διονύσης Σαββόπουλος, Γιώργος Μούτσιος και Γιώργος Ζωγράφος. Η τελευταία δεν έγινε ποτέ: την είχε προγραμματίσει η Πανσπουδαστική στις 21 Απριλίου 1967...

«Τα τραγούδια μας» (1976)

*Λοΐζος και Λάδης δεν έγραφαν μόνο τραγούδια μαζί. Πήγαιναν σε διαδηλώσεις, αλλά και ταβέρνες. Το «Καράβια αλήτες» γράφτηκε μέσα σ' ένα πατσατζίδικο, του Νώντα, στην αρχή της Αλεξάνδρας.

*Η «Τσιμινιέρα» δεν αφορούσε τις απεργίες της Πυρκάλ, όπως νόμιζαν πολλοί. Ο Λάδης το έγραψε επηρεασμένος από τους πολιτικούς αγώνες που είχε ζήσει στην Ιταλία.

*Ο Λοΐζος ονειρευόταν να ηχογραφήσει την «Τσιμινιέρα» στα ναυπηγεία της Ελευσίνας. Ηθελε να καλέσει όλους τους εργάτες της περιοχής να τραγουδήσουν ζωντανά μαζί. Τελικά, όμως, το ηχογράφησε με μεγάλη χορωδία στο στούντιο, που ντουμπλαρίστηκε μάλιστα για να φαίνεται μεγαλύτερη. Τα τραγούδια πρωτοπαρουσίασε στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ στην Καισαριανή. Οι νέοι δεν τον άφηναν να φύγει. Σύντομα η λογοκρισία απαγόρευσε τη μετάδοση των εννέα από τα έντεκα...

«Τα τραγούδια της Χαρούλας» (1979)

*Οταν τελικά ο Λοΐζος θέλησε να γράψει λαϊκά τραγούδια με την Αλεξίου, δεν ήξερε όλους τους λαϊκούς δρόμους. Ο Θεοφίλου ζήτησε τότε από τον Νικολόπουλο και τους έγραψε σε μια κασέτα: νιαβέντι, ουσάκ, σαμπά, μινόρε κ.λπ. Για ένα μήνα, ο Λοΐζος την άκουγε αδιάκοπα...

*Τέταρτο-πέμπτο στην κάθε πλευρά του δίσκου βινυλίου, έβαζαν τότε το τραγούδι που δεν πολυπίστευαν εμπορικά. Εδώ διάλεξαν αυτό που αποδείχθηκε... το διαχρονικότερο: το «Ολα σε θυμίζουν».

*Ο Λοΐζος δίσταζε να γράψει τσιφτετέλια, φοβούμενος ότι ήταν εκτός ιδεολογικής γραμμής. Πέρασαν έξι μήνες μέχρι να συνθέσει το πρώτο και πάλι, θυμάται ο Ρασούλης, «το έκανε μ' ένα δικό του τρόπο, έβαζε τζουράδες και το έκανε λίγο σαν συρτομπάλο».

*Αλλά και η Αλεξίου δίστασε στον «Φαντάρο» να πει τη λέξη «γκόμενα». Ετσι ο στίχος έγινε «η πόλη σαν τη γόησσα/ σαν την παλιά αρχόντισσα».

«Για μια μέρα ζωής» (1980)

*Στο κύκνειο άσμα του, ο Λοΐζος πειραματιζόταν με ήχους ηλεκτρικούς, ήθελε μάλιστα να χρησιμοποιήσει το συγκρότημα του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Είχε ηχογραφήσει 24 όργανα για τελικά να χρησιμοποιήσει οκτώ.

*Ο Λάδης είχε φανταστεί το «Η μέρα εκείνη δε θ' αργήσει» σαν πολιτικό τραγούδι. Αλλά, προκειμένου, λέει, να του «αλλάξουν άλλοι τους στίχους», το έκανε ερωτικό ο ίδιος.

*Αν και το ύφος ήταν νέο, τα περισσότερα τραγούδια του άλμπουμ ήταν παλιά. Ενα από τα λίγα καινούρια ήταν το «Σ' ακολουθώ», που, όχι, δεν γράφτηκε καλοκαίρι, αλλά το Πάσχα του 1980.

«Εχουμε χωρίσει κι οι δύο τότε», θυμάται ο Θεοφίλου, «έρχεται Μεγάλη Πέμπτη στο σπίτι μου στη Νέα Σμύρνη και μένουμε μέχρι την Τρίτη του Πάσχα χωρίς να βγούμε καθόλου. Πίνουμε, και καθώς είμαστε λιώμα, κάποια στιγμή πιάνει την κιθάρα και σκαρώνει αυτό το τραγούδι».

Share this post


Link to post
Share on other sites

:)

Vre pedia

Sas Parakalo,

Ena rotisi?

Without having to try and read & comprehend every word in Greek to get an answer Can someone here please tell me in English,

How did Loizos die? and what age was he?

Was he sick, wounded or die in a tragedy?

He was still a very young man for his untimely death unknown

Surely Dalaras and he would have continued to colloborate and compose other new songs Mazi if it weren't for his untimely death.

:razz:

Share this post


Link to post
Share on other sites

During the last years of his life Loizos had health problems, but, as Lefteris Papadopoulos says in his book about Loizos, he didn´t watch out at all. So, he had two strokes, the first on June and the second on September 1982, that led to his death in Moscow in 17 September 1982.

Share this post


Link to post
Share on other sites

An_yparxei_logos,

Thank you for your correspondence.

I see now that Loizos was indeed ill,

and unfortunately it looks as if he went on to sucumb to even worse conditions.

His music sung by Dalaras, Alexiou, Papakonstantino & whomever else will always be remembered & cherished eternally.

etsi pos oli mas Tha Sakolithoume Mazi Me Ta Tragoudia tou.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Olga, damit du nicht solange suchen musst :)

Dies habe ich im Lesbos Reisefuehrer aus dem Michael Mueller Verlag gefunden:

Theophilos Chatzimichail, 1873 in Varia als eines von 8 Kindern eines Schusters geboren, war nicht gerade das, was man die Freude seiner Eltern nennen wuerde: An der Schule wenig interessiert, ebenso wenig an einer Stelle als Lehrling seines Vaters, zog er es vor, seinen Grossvater, einen Ikonenmaler, bei der Arbeit zu beobachten. Bald schon galt er als der toelpelhafte Sonderling, der lieber malte oder mit den Nachbarskindern Theater spielte, als mit einem anstaendigen Beruf Geld zu verdienen. Dem Spott, den er von vielen Seiten erdulden musste, entfloh der jugendliche Theophilos ins kleinasiatische Smyrna, wo er am griechischen Konsulat arbeitete, wohl als eine Art Gehilfe des Portiers und stolz auf seine Taetigkeit fuer Griechenland. Seinen Nationalstolz unterstrich er fortan mit seiner Kleidung, dem traditionellen griechischen Faltenrock Fustanella.

Doch auch in Smyrna hielt es ihn nicht lange, Theophilos zog weiter. Mehr als ein Jahrzehnt verbrachte er in Thessalien, auf der Pilion-Halbinsel und in Volos. In manchen der dortigen Doerfer sind Wandmalereien von ihm zu sehen, unter anderem in einer Baeckerei von Ano Volos.

Als Theophilos nach langen Wanderjahren auf seine heimatinsel zurueckkehrte, war ihm die malerei zum Lebensinhalt geworden. Reichtuemer brachte sie ihm nicht. Auch auf Lesbos zog er umher, immer noch verhoehnt und ruhelos, und malte auf Tueren und Fenstern, an die Waende von Kaffehaeusern und Geschaeften, oft nur fuer eine Mahlzeit, einen Becher Wein oder gar umsonst.

Theophilos Entdeckung verdanken wir dem gebuertigen Lesbier Teriade, einem bekannten Kritiker und Maezen der Pariser Kunstwelt, gleichzeitig Foerderer von Picasso, Matisse und Braque. Ende der 20er Jahre lernte er bei einem Heimatbesuch Theophilos kennen und sicherte sich die Schaffenskraft des praktisch mittellosen Kuenstlers mit einem Exklusivvertrag besondere Art: Teriade sorgte fuer Theophilos Lebensunterhalt und beschaffte ihm Leinwand und Farben, als Gegenleistung sollte Theophilos kuenftig ausschliesslich fuer Teriade arbeiten. Der Kuenstler hielt sich an die Abmachung. Von der Sorge ums taegliche Ueberleben befreit,, malte Theophilos wie im Rausch Bild auf Bild. Als Teriade 1934 wieder nach Lesbos kam, warteten an die 120 Gemaelde auf ihn..und die Nachricht von Theophilos Tod, der am 26. Maerz des gleichen Jahres an einer Lebensmittelvergiftung gestorben war. Erst posthum erreichte Theophilos die ihm zeitlebens verwehrte Anerkennung, fanden seine Werke den Weg bis in den Louvre.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Im o.g. Reisefuehrer heisst es dann noch zum Theophilos Museum in Varia auf Lesbos:

Insgesamt 86 Gemaelde des volkstuemlichen Kuenstlers birgt das 1965 von Teriade, dem Literaturnobelpreistraeger Elytis und anderer Kuenstlern gestiftete Museum. Theophilos Themenbogen spannt sich von der griechischen Goetterwelt und Geschichte bis zum Alltag seiner Landsleute. Er malte Sappho und Alkaios, die Kaempfe Alexanders des Grossen und die Belagerung von Konstantinopel, Fischer beim Tanz und ein Flugzeug ueber Petra, die Stadtansicht von Plomari und den Golf von Gera. Auf Perspektive und Anatomie legte Theophilos wenig Wert, stellte Hauptfiguren oft viel groesser und farbiger dar als Nebenrollen und folgte damit, unbeabsichtigt vielleicht, durchaus byzantinischem Stil. Der Museumsdirektor, Herr Damdoumis, beschreibt Theophilos Werk folgendermassen: Diese Malerei wird von einer Lebendigkeit, einer Frische und Spontaneitaet und von munteren Farben gekennzeichnet. Es handelt sich um eine Malerei, in der sich verliebte Maedchen, junge Maenner, Helden aus der griechischen Mythologie, Leiter der Revolution von 1921, Volksfeste, Krieg, zarte Szenen angenehm und gleichzeitig sanft mischen

Share this post


Link to post
Share on other sites

We have to remember that 21 years ago, in September 17th Manos Loizos left us...

As I was informed, this evening at 7 o' clock, there's a tribute to his memory from the state TV channel ET-3.

Share this post


Link to post
Share on other sites

I just came across this in Athens News (from September 2001) that I thought was quite interesting

A youthful tribute to musical icon Manos Loizos

MARIA PARAVANTES

One of Greece's dearest composers Manos Loizos is remembered on September 17

MANOS Loizos passed away some 20 years ago but he continues to live on through his music. The man who shunned the spotlight but managed nonetheless to compose songs that to this day are sung by a great many Greeks is remembered on September 17 at the Theatro Vrachon - Melina Mercouri.

The creme of the - mostly young - crop: troubadours Alkinoos Ioannidis, Christos Thyvaios, Kostas Thomaidis, Miltos Paschalidis, hip-hoppers Active Member, songsmiths Thanos Mikroutsikos and Nikos Zoudiaris, singers Dimitra Galani, Elli Paspala, Eleni Tsaligopoulou, Melina Kana, balladeer Socratis Malamas and rockers Vassilis Papakonstandinou and Lavrentis Mahairitsas pay tribute to Loizos with the lasting musical legacy he left behind.

By the time Greeks discovered him, he had already died. Loizos was a unique personality. A recluse of sorts, he hid away, guitar in hand, in his small home breathing life into lyrics of use, abuse, everyday life and politics.

Loizos, the man and his work, was all about politics. He emerged in the late '60s in a time of change, Greece was struggling to find an identity and music was the vehicle. It was in the vibrant small clubs (boite) of central Athens that Greek song and, in turn politics, were played.

Loizos was a major part of that boite culture producing favourites like "Fantaros", "I Gorgona", "Mia Kalimera Einai Afti", "Paporaki to Bournova", "Tzamaika" as well as the phenomenally popular instrumental "To Zeibekiko tis Evdokias". His output was diverse musically-speaking. Ta Negrika, a potent electric album composed some 26 years ago and interpreted by a magnificent Maria Farantouri, is only one example of his musical genius.

Most of today's great performers - Alexiou, Dalaras, Farantouri, Papakonstantinou - owe a great deal to Loizos. Some 20 or so years later, younger artists still perform his songs, paying tribute to a man who stood (and stands) for sincerity in art - a rare quality then and now.

* For the buff: Ta Negrika, Ta Tragoudia tis Haroulas, Thalassografies, Ta Tragoudia Mas, Ta Tragoudia tou Dromou, Kalimera Ilie

ATHENS NEWS , 14/09/2001

Share this post


Link to post
Share on other sites

Where can I find some information about Manos Loizos in English?

In a way most of us in Turkey are familiar with Loizos without even realizing, because many years ago a turkish group recorded several songs of his (Teli Teli, Ola se timizoun etc...) with turkish words written by a famous poet. That songs became very popular.

After I started to being interested with Greek music I tracked also Loizos of course (Ta Tragoudia tis Haroulas is a little treasure I think) and recently I bought Ta Tragoudia tou Sebax which is fantastic. But it's hard to find any info about Loizos in english so I would be grateful if you can direct me to an english source (if there is any...)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tίποτα δεν πάει χαμένο...

OΣO περνάει ο καιρός τόσο πιο αισθητή γίνεται η απουσία του Μάνου Λοΐζου ως δημιουργού και φωτισμένου ανθρώπου, που άνοιξε δικούς του δρόμους στο ελληνικό τραγούδι. Χθες συμπληρώθηκαν 22 χρόνια από τότε που ο τόσο σημαντικός συνθέτης έφυγε από τη ζωή. Ο πρόωρος θάνατός του δημιούργησε πολύ μεγάλο κενό στη σύγχρονη ελληνική μουσική πραγματικότητα. Με ταλέντο, γνώσεις, φαντασία και πλημμύρα από συναισθήματα, ο Μάνος Λοΐζος από νεαρή ηλικία έδωσε καινούργια τραγούδια και έργα με ποιότητα. Ακολουθώντας το μουσικό στυλ του Θεοδωράκη και του Χατζιδάκι, ο Μάνος Λοΐζος μελοποίησε κορυφαίους ποιητές, ενώ πολύ μεγάλο μέρος του έργου του το συνέθεσε σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Συνεργάστηκε με τους πιο σημαντικούς τραγουδιστές: Καζαντζίδη, Φαραντούρη, Νταλάρα, Μαρινέλλα, Αλεξίου κ.ά, ενώ ερμήνευσε και ο ίδιος δικά του τραγούδια, όπως τον θρυλικό «Δρόμο» της Κωστούλας Μητροπούλου, τον «Τσε», το «Ακορντεόν». Τραγούδια και έργα με αντιφασιστικό περιεχόμενο και προοδευτικές θέσεις, που συνδύαζαν τη μελωδική τέχνη με την ποιότητα του λόγου και άγγιζαν πραγματικά τις πλατιές μάζες του λαού μας. Σήμερα, στην εποχή που το ελληνικό τραγούδι είναι βυθισμένο σε μια μεγάλη κρίση και σε τέλμα, τα έργα και τα τραγούδια του Μάνου Λοΐζου αποτελούν μια μεγάλη ανάγκη για την ποιότητα και ένα στήριγμα για το μουσικό μας πολιτισμό.

http://www.simerini.com/nqcontent.cfm?a_id=162151

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Loading...