Sign in to follow this  
Followers 0

Ξαρχακος - Συναυλια στο Παλλάς

57 posts in this topic

One of my most favorite albums is the Ksarxakos concert in Pallas 1988 where Dalaras sings together with Dimitra Galanh.

It is at first sight the same music, BUT the sequence is a little different and few tracks too. Moreover at the CD Rempetiko we find other artists.

In an other thread, by coincidence I saw a post by Francois, it was allready mentioned that there is also a difference between the original Vinyl Album and the CD. (I only know the CD)

Mentioned as well somewhere else how well/bad our famous composers can sing.

Here To Praktoreio is sang by Dimitra Galanh wheras at Rempetiko it is Ksarxakos himself who sings it. (I prefer Galanh)

Well for review here are covers of these very good albums.

BTW about Rempetiko, it was Sarper who made me aware of that movie some time ago. Meanwhile I got a video tape from a friend and as well the written scenario in Greek. I can post that if there is interest in it


Share this post

Link to post
Share on other sites

This is really great, Odyseus3 !!! Thanks a lot for the scenario. This is the kind of document that is going to be very useful to those who want to learn Greek (but you have to order the film, of course)...

Share this post

Link to post
Share on other sites

Francois thanks for your compliment.

(but in fact you owe it to Sarper who put me on track of this movie some time ago)

PROBLEM is while reading scenario you cannot LOOK at the movie.

So it is time consuming.

For learning Greek I added a post, in "General Discussion" at the bottom of the main page, about a book (in german) on Modern Greek that I found.

Have a look at it despite you may perhaps not speak german

Share this post

Link to post
Share on other sites

At "Live στο Παλλάς" CD, there is one of my favourite songs, "O Mauros Hlios". I also like very much "Stou Thoma" (No 8), "Na me Thimase" and "Ta paidia tis Aminas". :D

This is a wonderful CD with powerful and special versions of the songs are included. :D

In my opinion, Xarhakos is (except for a leader composer) an authentic successor of rembetiko song. His bouzouki's melodies are characteristic. :D

Share this post

Link to post
Share on other sites
PROBLEM is while reading scenario you cannot LOOK at the movie.

I don't really mind, as I know the film by heart - no problems in understanding Greek... :D but I mean it can be excellent exercise to read the scenario of a scene and then, watch the scene, or the other way round. :D

Let's thank Sarper too, of course... :D

Share this post

Link to post
Share on other sites


Ela Odysseus3,

In addition too the Live cd of Pallas, if you have the double cassette version like I do, you'll find as usual some of the tracks have been left out on the cd because of Ram space such as the beautiful ballad that Dalaras sings titled :


And also lets not forget the

the Klassiko Tragoudi from Xarhakos,

"Savvato Sthn Keseriani"

or better known as

"To Apomesimero"

And, also for the record,

How come Xarharkos chose not to include

the tracks from the movie:

1. "Kaiyome"

2. "Sthn amfiali

& finally,

3. "Stou Thoma"

That song is listed on there 2wice already.

Why did Xarhakos needed Dalaras to sing a 2nd time again

especially when it was no different version then the first one excluding the Guitar prelude??

We could have had an extra different song on the CD version if it werent for this. To play 2 songs in a row in the same manner to me seems a waste.

But what are you goin to do.

Without a doubt these were great songs from the movie and both Dalaras & Galanis should have sang these extra numbers too that were left out.


Share this post

Link to post
Share on other sites
In my opinion, Xarhakos is (except for a leader composer) an authentic successor of rembetiko song. His bouzouki's melodies are characteristic. :D

Yes, Maraki, he is not a bad composer (although I am not always "charmed" by his songs, but he is not a rebetiko composer, and no one will ever replace Tsitsanis, Papaioannou, Vamvakaris, Mitsakis, Batis, Hatzichristos, Keromytis, Kaplanis and all the other ones... :D

Share this post

Link to post
Share on other sites

:D francois,

As far as I know Xarhakos music, I conclude that he is a major composer. I also remembered a Savopoulos statement. Shortly, he said that he places at the top of Greek music Hadjidakis and Tsitsanis, after them Theodorakis and at third position Xarhakos.

As far as Xarhakos rembetiki identification is concerned, I consider that he carries inside rembetiko song and this is expressed in some compositions of his. Besides, the production of the rembetiko song stops basically at the decade of 50s and this circle closes with the great rembetes (Vamvakaris, Tsitsanis, Hadjichristos, Genitsaris, Moshonas ). After that, many newer composers stepped with respect on rembetiki tradition. In my view, one of them is Xarhakos.


Share this post

Link to post
Share on other sites
As far as I know Xarhakos music, I conclude that he is a major composer.

A good composer, no doubt about it, but no more (as far as Greek music is concerned). :D

I have been listening to Greek music since I was a child and have been disappointed by Xarchakos, quite a lot of times, even by some of his "rebetiko"-like songs of Ferris' film.

I still admire and respect him though because he has composed some very nice songs ("Savvatovrado sthn Kaisariani" for example), but I will not list him just after Hadjidakis and Theodorakis, nor will I take him as an example of "authentic successor of rembetiko song". I am a great admirer of rebetika (have listened to those songs for 30 years and play the bouzouki), and I can tell you that his name does not come to my mind when I think about my beloved rebetika songs.

:D :lol: :lol: :D

Share this post

Link to post
Share on other sites


You may be right but there is a difference in the way, perhaps, you come to your conclusion. You play bouzouki and therefore you judge on music in a professional way. So is the "Technically best piece of music" at the same time "The most beautifull" to hear?

I must admit "Just to listen and if I like it a lot, than I call it a beautifull song" despite it is by Ksarxakos, Theodwrakhs or......Markopoulos maybe.

And which part has the singer in it?

So consider the song "Ειν' αρρωστια τα τραγουδια" (in the past I had this as my signature in this forum) and it is a song I like very much, like the other song just mentioned "Μαυρος ο ηλιος" .

Reason I bring it up is that Giannhs Parios sings it too at a CD on Ksarxakos. But I don't like it as I like the Dalaras version.

Here is the cover of Ξαρχακος/Παριος


Share this post

Link to post
Share on other sites
So is the "Technically best piece of music" at the same time "The most beautifull" to hear?

Not necessarily, of course... :D

There are songs I like to listen to but that I don't like to play, and there are songs that I don't like to listen to but that I enjoy playing a lot... :D

Share this post

Link to post
Share on other sites
I have been listening to Greek music since I was a child and have been disappointed by Xarchakos, quite a lot of times, even by some of his "rebetiko"-like songs of Ferris' film.

First of all, I respect your experience and view and in no case it was my intention to appear as I know all answers.

However, I love rembetika and Greek music (as you do) and I have formed an opinion (right or wrong).

If I understand correctly, we disagree on two points:

1.As far as Xarhakos significance as composer is concerned.

I like very much his music (Aponi zwi, Ftwxologia, Ti exei kai klaiei to paidi, Vale ki allo piato sto trapezi, the songs of Rebetiko). I think Im not the only one that recognizes his contribution to Greek music.

2.As far as his relation with rembetiko is concerned.

I believe rembetiko is declining in 50s. This period, Greek song is changing direction. Most recent composers (Kougioumtzis, Spanos, Nikolopoulos, Xarhakos ), that express this change, take rembetikos motives into consideration ( some more, others less). These (good or bad) songs arent rembetika. Maybe laika or entehna, but not rembetika.

Now, Xarhakos case: I believe (I may be wrong) there are rembetikos motives in his songs, among many innovating ones. His compositions, however, arent rembetika.

About his Rembetiko: Because of the film, he tries to render smyrneiko rembetiko thematically, orchestrally and stylistically (ifologika). In my opinion, successfully.

Im interested in your opinion. Could you explain your reservations?

Share this post

Link to post
Share on other sites

In a thread on "S'agapw giati eisai wraia" Christos Regnis has found 'Old words" back on that particular subject,

In this thread on Ksarxakos it may be handy to ADD A LINK to "Old words " on the subject REMPETIKO which started as I remember by a question about Kwstas Ferrhs.

I don't know how to put a LINK of that into this thread.

Therefore Christos Regnis or Francois can you deal with that.

Additional question on emoticons. I ONLY SEE THEIR LINKS but how to SEE them as picture without the need to click at the link.

Share this post

Link to post
Share on other sites

Talking about Ksarxakos one may as well think of the CD by Dalaras titled TA KATA MARKON which is from 1991.

It has the song Gramma sto Marko Bambakarh as track #11 who is subject in an other thread.

I add Covers here for review


Share this post

Link to post
Share on other sites

Thanks Sarper.

This is a very HANDY way to get the older "sunk away" information back.

I recently checked several threads from their beginning and saw several topics are "Invented again" because new members are NOT supposed to fully check out the entire bulk before adding a post.

I saw Francois had a topic on Ksarxakos before somewhere in june.

which I did not notice prior to adding my post.

But ONE question remains, HOW to do this, "To specify a link".

This way our threads get "cross streets" that refer to previous information.

Share this post

Link to post
Share on other sites

In had to Copy & Paste the URL of the OLD page after having it opened.

BUt above my screen I see one constant factor: The URL of

So I copied the contribution dated july 30th by francois;francois Posted: Jul 30 2002, 04:47 PM

’πειρος Θαυμαστής

Posts: 1835

Member No.: 260

Joined: January 27, 2002

«Με πληγώνουν όσα συμβαίνουν γύρω μας»

Ανάμεσα από τον μύθο, την ιστορία και το όραμα, περνά το νέο έργο ήχου και λόγου του Σταύρου Ξαρχάκου «Ωδή - Πορείας Εγκώμιον», που είναι αφιερωμένο στον Νίκο Γκάτσο. Έπειτα από επτά χρόνια, ο συνθέτης λύνει τη σιωπή του, σε μια αποκλειστική συνέντευξη


Τη μουσική ταυτότητα της Ελλάδας αντανακλά η σύνθεση «Ωδή - Πορείας Εγκώμιον» του Σταύρου Ξαρχάκου, που είναι ένα έργο ορχηστρικό, εμπνευσμένο από την ποίηση του Νίκου Γκάτσου

«Μια ευγενική κάρτα με θερμά λόγια του Νίκου Γκάτσου, που μου έστειλε, μαζί με την "Αμοργό" το 1971 στο Παρίσι, μου δημιούργησαν μια εσωτερική διέγερση. Μια αλληλουχία συναισθημάτων, τα οποία επί χρόνια λειτουργούσαν μέσα μου. Τώρα ήρθε η στιγμή που αυτά παράγονται σε ήχους και ρυθμούς».

Ο Σταύρος Ξαρχάκος λύνει τη σιωπή του και έπειτα από επτά χρόνια μιλάει κατ' αποκλειστικότητα πάλι στα «ΝΕΑ». Αναλύει με λεπτομέρειες το νέο του έργο «Ωδή - Πορείας Εγκώμιον», που θα παρουσιάσει με την ΚΟΕΜ (Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής), πρώτη εκτέλεση, στο Ηρώδειο, το Σάββατο 3 Αυγούστου, στο διήμερο αφιέρωμα για τον Νίκο Γκάτσο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Την Παρασκευή 2 Αυγούστου (πρώτη ημέρα του αφιερώματος) η Δήμητρα Γαλάνη θα ερμηνεύσει τραγούδια σε στίχους Νίκου Γκάτσου, που έχουν μελοποιήσει οι Μάνος Χατζιδάκις, Μίκης Θεοδωράκης, Δήμος Μούτσης και Σταύρος Ξαρχάκος.

Η αφετηρία για το καινούργιο έργο ήχου και λόγου του Σταύρου Ξαρχάκου ήταν το Παρίσι, το 1971. Ο διακεκριμένος μουσουργός, μας λέει:

«Δύσκολοι καιροί, το 1971, όταν πήρα στα χέρια μου τα λόγια και το ποιητικό έργο που μου έστειλε ο Γκάτσος. Κυριάρχησαν μέσα μου έκπληξη, συγκίνηση, ενθουσιασμός, ανάταση. Διάβασα με προσοχή την "Αμοργό". Την ξαναδιάβασα. Και ασυναίσθητα κάθησα στο πιάνο. ’ρχισα να παίζω ό,τι μου έβγαινε. Δεν προχώρησα όμως τότε να μελοποιήσω κάτι από την "Αμοργό", που πραγματικά με συνέπαιρνε. ’φησα τη σκέψη μου ελεύθερη να τρέχει μέσα στα χρόνια που περνούσαν. Συνέθεσα κομμάτια πάνω σε στίχους του Νίκου Γκάτσου. Η "Αμοργός" έπαιζε με τα συναισθήματά μου. Δεκαπέντε χρόνια μετά, το 1986, όταν βρισκόμουν στη Νέα Υόρκη, ένιωσα την ανάγκη, με αφορμή κάποια γεγονότα, να επικοινωνήσω με τον Γκάτσο στην Ελλάδα. Και του έστειλα μια επιστολή. Είχα διαβάσει πάλι την "Αμοργό"».

Το έργο αντανακλά τη μουσική ταυτότητα της χώρας μας. Αρχίζει από το 2500 π.Χ. και φτάνει μέχρι σήμερα. Οι εμπνεύσεις του Ξαρχάκου στηρίζονται στον «Ορέστη» του Ευριπίδη (Α' Στάσιμο). Μετά, στην άλωση της Πόλης. Ακολουθεί του 1821. Ύστερα ο Επικήδειος του Μακρυγιάννη, από τον ιατρό Α. Γούδα. Επειτα περνάμε στη Μικρασιατική Καταστροφή (1922), μετά στον κυπριακό αγώνα και ερχόμαστε στο 2000.

Όταν φτάνουμε στον Κυπριακό Αγώνα - εξηγεί ο Σταύρος Ξαρχάκος - υπάρχει μια συγκλονιστική επιστολή από έναν αγωνιστή προς την αγαπημένη του, που της μιλάει για αγάπη, για έρωτα, λίγο πριν εκτελεσθεί. Και στο σημείο αυτό έχουμε τα δύο κυρίαρχα στοιχεία της ποίησης του Νίκου Γκάτσου: έρωτας και θάνατος. Και εδώ ο ποιητής βασίζεται στην αρχαία γραμματεία».

Ιστορική αναδρομή και «Αμοργός»

Επτά χρόνια μετά την τελευταία του συνέντευξη, ο Σταύρος Ξαρχάκος μιλάει και πάλι αποκλειστικά στον Πάνο Γεραμάνη, με αφορμή το νέο του έργο «Ωδή - Πορείας Εγκώμιον»

Η πρωτότυπη σύνθεση του Ξαρχάκου «Ωδή - Πορείας Εγκώμιον» είναι ένα ορχηστρικό έργο, εμπνευσμένο από την ποίηση του Γκάτσου. Μετά τα βιώματα και τις αναδρομές στα ιστορικά γεγονότα, υπάρχει η απαγγελία μεγάλου μέρους της «Αμοργού» από τον Δημήτρη Λιγνάδη. Γενικά είναι ένα πρωτόγνωρο έργο, μια μουσική δημιουργία με τεράστιο μουσικό ήθος. Είναι τα πρώτα συμπεράσματα από τα ακούσματα αυτής της μουσικής σύνθεσης σε στούντιο, αλλά και στις πρόβες της Κρατικής Ορχήστρας Ελληνικής Μουσικής. «Το έργο θα το χαρακτήριζα σουίτα», λέει ο Ξαρχάκος, που έχει πετύχει ένα μοναδικό δέσιμο οργάνων και μια θαυμάσια ενορχήστρωση. Όργανα φυσικά, με ενιαίο ήχο που βγαίνει από παραδοσιακά μοτίβα, τα οποία χρησιμοποιεί ο συνθέτης.

Στα θέματα που στήριξε τις εμπνεύσεις του ο Ξαρχάκος, περιλαμβάνεται και ένα παλιό λαϊκό τραγούδι:

«Σαν της Σμύρνης το γιαγκίνι

στον ντουνιά δεν έχει γίνει

κάηκε κι έγινε στάχτη

κι ο Κεμάλ έβγαλε τ' άχτι».

Βασικό ρόλο σ' αυτή την καινούργια πρωτοποριακή σύνθεση έχουν παίξει οι καταβολές και τα ακούσματα από τα παιδικά του χρόνια μέχρι σήμερα, όπως τονίζει ο Σταύρος Ξαρχάκος:

«Από τα παιδικά μου χρόνια στο σπίτι μας στα Εξάρχεια, στη Θεμιστοκλέους 43, είχα μια ποικιλία από μουσικά ακούσματα. Απέναντί μας υπήρχε μια ταβέρνα, "Το Μαρκόπουλο", όπου τα Σαββατοκύριακα έπαιζε ένα τρίο από πλανόδιους μουσικούς. Ο ένας έπαιζε κιθάρα, ο άλλος μπουζούκι και μια κοπέλα ακορντεόν. Τραγουδούσαν υπέροχα τα ρεμπέτικα και τα λαϊκά. Με άγγιζε πολύ αυτή η μουσική. Οι ίδιοι έπαιζαν και στις παράγκες του Πολυγώνου. Ήμουν τότε 8 χρόνων. Με τους ήχους των ρεμπέτικων πήγαινα στο σπίτι μου, όπου η γιαγιά μου (μητέρα της μάνας μου, που καταγόταν από τη Ζάκυνθο) τραγουδούσε υπέροχα καντάδες και επτανησιακά τραγούδια. Υπήρχε όμως και κάτι άλλο πιο σημαντικό για μένα. Το βυζαντινό στοιχείο που κυριάρχησε μέσα μου από μικρό παιδί. Όταν πήγαινα στην εκκλησία, στη Ζωοδόχο Πηγή τής οδού Ακαδημίας. Εκεί ντυνόμουν παπαδάκι και ήμουν ψάλτης. Ήξερα όλα τα τροπάρια. Όλες αυτές οι μουσικές καταβολές και κάποιες άλλες αργότερα μ' έκαναν να διαμορφώσω έναν δικό μου μουσικό κόσμο, που σε συνδυασμό με τις μελέτες και άλλες εμπειρίες με όπλισαν με γνώση, ώστε να μπορώ ν' ανταποκρίνομαι σ' αυτό που χάραξα και υπηρετώ».

Μιλώντας πιο ειδικά για το έργο του «Ωδή - Πορείας Εγκώμιον», ο Σταύρος Ξαρχάκος τονίζει:

«Τα πρωτογενή μουσικά υλικά του ηχητικού αποτελέσματος αντλούνται από τη μυθική, μεταφυσική και ρεαλιστική υπόσταση του οργανισμού "Ελλάδα". Η παρουσίαση των υλικών αυτών γίνεται άλλοτε "αφηγηματικά" και άλλοτε "λειτουργικά", δημιουργώντας προοπτικές και αξιοποιώντας διαστάσεις και δυναμικές που δομούν το ηχητικό περιβάλλον.

Στη διάρκεια της παρουσίασης του έργου, ο ηθοποιός Δημήτρης Λιγνάδης θα απαγγείλει αποσπάσματα από το μοναδικό ποιητικό έργο του Νίκου Γκάτσου "Αμοργός" και θα διαβάσει κείμενα που σημάδεψαν την ιστορική και πολιτισμική διαδρομή της Ελλάδας».

Ο Σταύρος Ξαρχάκος, μιλώντας για τους επόμενους στόχους και τα σχέδιά του, λέει ότι θέλει να συμβάλει, ώστε να περάσει στο ευρύ κοινό ο πλούτος της ελληνικής μουσικής. «Αυτό είναι ένα ζητούμενο που αποτελεί μέρος του μουσικού μου ονείρου, το οποίο δεν γνωρίζω πόσο μπορεί να πραγματοποιηθεί ή αν θα παραμείνει όνειρο, να τρέχει μαζί με τα σύννεφα που χάνονται στους ορίζοντες του χάους». Όταν αναφέρεται στη σημερινή εποχή, λέει ότι νιώθει πολύ άσχημα: «Ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος νιώθω πληγωμένος, στην ψυχή, στ' αυτιά, στα μάτια μου, με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Τα ζω, τα ακούω και τα βλέπω.

Δεν μπορώ πια να βρω άλλους τρόπους έκφρασης και επικοινωνίας, παρά μόνο μέσα από τη μουσική και την ποίηση. Οι συναυλίες είναι μια απευθείας επαφή μου με τον κόσμο, που γνωρίζει και θέλει ν' αποσπασθεί απ' αυτόν τον πολύ κακό τρόπο ζωής που του έχουν επιβάλει και τον κρατά εγκλωβισμένο μακριά από τα προβλήματα, τις τέχνες και τον πολιτισμό».

«Τι απομένει; Το Αιγαίο»

Ο Σταύρος Ξαρχάκος στις πρόβες της Κρατικής Ορχήστρας Ελληνικής Μουσικής. Το «Ωδή - Πορείας Εγκώμιον» είναι η τελευταία μουσική εργασία του μετά τους δίσκους «Ρεμπέτικο», το έργο με την Μπάλτσα, τα τραγούδια με τη Μούσχουρη, το «Κατά Μάρκον» με τον Γιώργο Νταλάρα και το θεατρικό «Αμάν - Αμήν» με την Πόλυ Πάνου και άλλους λαϊκούς τραγουδιστές

Για πρώτη φορά, ύστερα από 17 χρόνια, ο Σταύρος Ξαρχάκος φέρνει στη δημοσιότητα μία ανέκδοτη επιστολή του, που έστειλε από τη Νέα Υόρκη (1986) στον Νίκο Γκάτσο. Δημοσιεύουμε αποσπάσματα:

«Ξαναδιαβάζω την Αμοργό και δεν ξέρω για ποιο λόγο αισθάνομαι την ανάγκη, την βαθιά ανάγκη, να σας μιλήσω για την αγωνία που είχα την εποχή που έλαβα το ποίημα μαζί με μια επιστολή σας. Ήταν το 1971 στο Παρίσι.

Η ίδια αγωνία, αν όχι βαθύτερη με κατέχει και σήμερα.

Ήταν Πάσχα και μόλις είχα γυρίσει από την πρωινή καθημερινή μου βόλτα στον κήπο του Λουξεμβούργου. Μου είχε γίνει εμμονή να παρατηρώ τις αλλαγές του χρόνου από τα λουλούδια και τα κλαδιά των δέντρων. Έμενα πολύ κοντά στο πάρκο, στην Cour de Rohan, κάποια άλλη φορά αξίζει να σας μιλήσω γι' αυτήν την ιστορική αυλή. Μόλις είχα γυρίσει φουντωμένος όπως και τα δέντρα στον κήπο του Λουξεμβούργου, όταν αντελήφθηκα κάπου μία γνώριμη μυρωδιά σαν αυτή των Εξαρχείων, κάπου στον τοίχο του σπιτιού μία αχτίδα ήλιου έμπαινε ίδια όπως και στο σπίτι της Καλλιδρομίου, λίγο πιο πέρα φωνές παιδιών από το γειτονικό σχολείο την ώρα του διαλείμματος. Σύμπτωση! Από τότε που γεννήθηκα όπου και να κατοικούσα πάντα υπήρχε δίπλα ένα σχολείο. Ο ήχος γνώριμος και αναρωτιέμαι τι θα γινόμουνα χωρίς αυτόν.

Φαίνεται ότι η μουσική μόνο το ερέθισμα χρειάζεται γιατί ειλικρινά δεν θυμάμαι πώς βρέθηκα στο πιάνο, άνοιξα το κασετόφωνο σαν να ήξερα ότι αυτή η στιγμή δεν επρόκειτο να επαναληφθεί και έπεσα στα πλήκτρα με εκείνη τη λαχτάρα που αισθάνομαι όταν πέφτω στη θάλασσα κάτι καυτερές αυγουστιάτικες μέρες, γυμνός, σαν να θέλω να χαθώ μες στο νερό, να νοιώσω τη θάλασσα να ορμάει και να χάνεται μέσα μου. Και να χάνομαι μέσα της.

Ιδού λοιπόν το αποτέλεσμα. Και μετά σιωπή. Κάποιο τηλεφώνημα. Και πάλι σιωπή.

Γιατί όμως η ίδια αγωνία και σήμερα και μάλιστα πιο έντονη; Γιατί άραγε τότε αυτή η θύμηση; Γιατί αυτή η σιωπή; Γιατί αυτές οι κραυγές; Τότε όπως και τώρα;

Ευτυχώς, στο τέλος υπάρχει πάντα το Αιγαίο. Αυτό το Αιγαίο της Παναγίας, το βαθύ και το γαλάζιο με τα πανηγύρια και την ασετυλίνη, οι ψαράδες να ματσακωνίζουν τα καΐκια. Μυρίζω μίνιο και πίσσα.

Τι τα θέλω τώρα αυτά εγώ; Εγώ που είμαι τόσο μακριά από τη λογοτεχνία αλλά τόσο μέσα στη θάλασσα.

Μήπως τελικά αυτό θα με σώσει; Τι άλλο; Όλα τόσο πρόσκαιρα.

Προσωπικά βίτσια και επαγγελματικές διαστροφές.

Τι κρίμα ένας τόσο χαρισματικός τόπος με τόσο άξιους ανθρώπους και τόσο ασήμαντους κυβερνήτες. Κατάρα θα μου πείτε. Ναι, που να πάρει ο διάβολος, κατάρα.

Τι μας απομένει λοιπόν;

Το Πέλαγος.

Το Αιγαίο.

Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα με ήλιο στο νησί.

Το σήμερον κρεμάται.

Όζον, μόλυβδος, φρέον, γενικό σύνδρομο και κάπου μακριά η πατρίδα.

Αυτά από μένα, τώρα θα συνεχίζω ξαναδιαβάζοντας: με την πατρίδα τους δεμένοι στα πανιά.

Νά 'στε πάντα καλά.


Σταύρος Ξαρχάκος»

«Ο Γκάτσος, κάτι ακριβό που πέρασε από τη ζωή μας»

Ο Νίκος Γκάτσος

Με αφορμή το αφιέρωμα του Σταύρου Ξαρχάκου στον Νίκο Γκάτσο, ο Μάνος Ελευθερίου σε σημείωμά του αναφέρει μεταξύ άλλων:

«Ας προσπαθήσουμε, έστω και τηλεγραφικά, να βρούμε ψύχραιμα μιαν άκρη στη στιχουργική των τραγουδιών του Νίκου Γκάτσου, με την ευκαιρία που ο Σταύρος Ξαρχάκος είχε την ευγένεια να τιμήσει με αγάπη και σεβασμό τη μνήμη του μεγάλου απόντα φίλου του και συνεργάτη.

Το έχω γράψει και άλλοτε. Τα τραγούδια του είναι τρίλεπτα μονόπρακτα με όλους τους κανόνες της θεατρικής οικονομίας. Όπως ακριβώς τα τραγούδια των συνομηλίκων του Αλ. Σακελλάριου, Γ. Γιαννακόπουλου, Κ. Κοφινιώτη, Χαρ. Βασιλειάδη και Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Ευτυχισμένες ώρες του τραγουδιού όχι πάντα ευτυχισμένων ανθρώπων.

Η πρώτη βραδιά θα κυλήσει με τη φωνή της κυρίας Δήμητρας Γαλάνη. Στη δεύτερη βραδιά θα ακουστούν τα μουσικά «σχόλια» του ιδιοφυούς Σταύρου Ξαρχάκου πάνω στην πολύτροπη «Αμοργό» του Νίκου Γκάτσου. Απ' όσο κατάλαβα ακούγοντάς τα (και όπως μπορεί να τραυλίσει κάποιος φανατικός ακροατής χωρίς να είναι κριτικός) κατέληξα ότι ο Ξαρχάκος κάνει ακριβώς το ίδιο που θα έκανε και ο Γκάτσος. Συνεχώς παραπέμπει σε εικόνες, σε πρόσωπα, σε κείμενα, σε πάθη μιας ατέλειωτης Μ. Εβδομάδας του ελληνικού λαού.

Κάποια στιγμή σκέφτηκα ένα φωτισμένο πάλκο μιας παλιάς, λαϊκής ορχήστρας ενός συνοικισμού της Αθήνας να ταξιδεύει νύχτα πάνω στα κύματα σαν επιτάφιος. Κινήσεις μυροφόρων. Υπαίθριοι χοροί με αναστεναγμούς σε αυλές και αλώνια αγωνιστών του '21, όπως μας τις παραδώσανε τα σχέδια των φιλελλήνων ταξιδιωτών στις μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης. Κι ακόμη κράτησα ήχους αρχαίων οργάνων, κύματα που έρχονται από την Ιωνία και την Κύπρο και που φέρνουν αιώνες τώρα δάκρυα και αίματα, σφαγές και ξεριζωμούς ανθρώπων, θροΐσματα φύλλων, έρωτες, συναντήσεις και αποχωρισμούς και ελπίδες. Ας ευγνωμονούμε τον Σταύρο Ξαρχάκο γι' αυτά τα «θεία δώρα» του κι ας θυμόμαστε πάντα τον Νίκο Γκάτσο σαν κάτι ακριβό που πέρασε από τη ζωή μας».

Για τη δισκογραφία

Εκτός από τη συναυλία στο Ηρώδειο, ένα τόσο σημαντικό έργο πώς θα φτάσει στο ευρύ κοινό; Θα κυκλοφορήσει σε δίσκο; ρωτάμε τον Ξαρχάκο, ο οποίος μας λέει την άποψή του: «Αν ζούσαμε σε άλλες εποχές, που η δισκογραφία έπαιζε έναν πολύ μεγάλο ρόλο στον τρόπο της προώθησης του τραγουδιού, τότε θα μπορούσαμε να ελπίζουμε στην κυκλοφορία σε δίσκο αυτού του έργου. Αυτή η δισκογραφία δεν υπάρχει πια. Επομένως, ποιος να το πάρει το έργο, αφού ούτε αναλώσιμο είδος είναι ούτε κλωνοποιημένο τραγούδι. Αυτό το έργο ειδικά χρειάζεται μια άλλη υποστήριξη. Μόνο με συναυλίες μπορεί να φτάσει στον κόσμο. Είναι μουσικό έργο με λόγο, που δεν δίνει αφορμές για τηλεοπτικά παράθυρα ούτε μπορεί να γίνει πρωτοσέλιδο. Πώς να σταθεί, λοιπόν; Μόνο με συναυλίες και κυρίως στην περιφέρεια».


Αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής Διεύθυνση: Σταύρος Ξαρχάκος Ωδείον Ηρώδου Αττικού, 2 και 3 Αυγούστου. Εισιτήρια στα ταμεία του Ελληνικού Φεστιβάλ - Πανεπιστημίου 39, τηλ. 010-3221.459

ΤΑ ΝΕΑ , 29-07-2002 , Σελ.: P22

Κωδικός άρθρου: A17399P221

Share this post

Link to post
Share on other sites

Μία ερώτηση σχετικά μ' συτό το CD:

Έχω την εντύπωση πως από το cd λείπουν δύο τραγούδια που υπήρχαν στο δίσκο βιλυλίου (Η νύχτα, Σαββατόβραδο στην Καισαριανή)

Έχει ακούσει κανείς τπτ για το άν θα κυκλοφορήσει αυτό το cd σε επανέκδοση ΜΕ τα τραγούδια αυτά;

Share this post

Link to post
Share on other sites
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   You have pasted content with formatting.   Remove formatting

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

Sign in to follow this  
Followers 0