Δεν αντέχω τον ήλιο μας ξένο
και σκυμμένα τα σπίτια, μάνα
τ'όνειρό μου να μένει δεμένο
στο σκοτάδι χαμένο

Μια φωνή στην καρδιά μεγαλώνει
στους ορίζοντες φεύγει, μάνα
μακρινή σαν φιλέρημο αηδόνι
που βογγά δεν τελειώνει