Δείτε ακόμη:
dalaras.com ©2001 




Το σημείωμα αυτό το έγραψα όχι για ιδιαίτερο λόγο, ούτε για να πω τι ωραίος που είναι ο Νταλάρας, απλώς δε μου αρέσει που κάποιοι μιλάνε χωρίς να ξέρουν. Και συνήθως αυτό κάνουν όσοι δεν ξέρουν: μιλάνε. θα πω κάποια πράγματα ορμώμενος από ό,τι αηδία έχω ακούσει κατά καιρούς.


Ο Γιώργος Νταλάρας είναι ο πιο ανήσυχος και δραστήριος Έλληνας καλλιτέχνης. Ασχολείται με πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Αυτή η τάση του έχει δημιουργήσει μεγάλες αντιπάθειες, τόσο στο χώρο του, όσο και στους ευρύτερους κοινωνικούς κύκλους. Και είναι γεγονός ότι, από όσο μπορώ να αντιληφθώ, δεν υπάρχουν ουδέτερες γνώμες για το Γιώργο, παρά μόνο πολύ θετικές και αρνητικές. Αρκετοί τον θεωρούν καταχραστή και καιροσκόπο, όμως η αλήθεια είναι ότι σε κάθε βήμα του είχε τη στήριξη του κοινού του, και την ευρεία αποδοχή του ειδικού μουσικού κοινού.

Πιθανότατα είναι ο πιο δημοφιλής Έλληνας τραγουδιστής όλων των εποχών. Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει κανείς απαλασσόμενος από το άγχος να αποδώσει στους μεγάλους λαϊκούς τραγουδιστές των παλιοτέρων ετών (Καζαντζίδης, Μπιθικότσης) περισσότερη βαρύτητα από αυτή που τους αναλογεί. (συνήθως μεγαλοποιούμε τα του παρελθόντος,όχι άδικα αρκετές φορές)Πράγματι ο Μπιθικότσης έχει σφραγίσει σημαντικά έργα της ελληνικής μουσικής με την ερμηνεία του. Βεβαίως ο Καζαντζίδης έχει ανεπανάληπτο μέταλλο στη φωνή του. Ωστόσο,ο Νταλάρας είναι εκείνος που σφράγισε το μουσικό τοπίο του νεολληνικού πολιτισμού με τη φωνή και την εν γένει μουσική του δραστηριότητα.

Πρώτος αυτός κατάφερε να μας γνωρίσει τα ρεμπέτικα τραγούδια των οποίων τη γνώση της υπάρξης μας είχε απαγορεύσει η περιθωριοποίηση πολλών ετών. Πολλοί αναφέρονται συχνά σε ανίερες συμμαχίες που στηρίζουν το Νταλάρα, πως οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα ο Νταλάρας μένει, πως παντού βλέπεις το Νταλάρα μπροστά σου και άλλα, χαριτωμένα μερικές φορές, άλλες φορές κακοήθη. Γιατί μόνο αυτό το χαρακτηρισμό μπορείς να αποδώσεις σε γενικόλογες αφοριστικές αναφορές που στερούνται επιχειρηματικής έμπνευσης. Το να βρίσει κανείς σήμερα το Νταλάρα είναι τετριμμένο, έχει γίνει όπως αυτό που λένε οι περισσότεροι ανόητοι και εξυπνάκηδες όταν τους δοθεί βήμα: "Οι πολιτικοί είναι κλέφτες" κ.ο.κ.

Γιατί όμως να βρίσει κανείς το Νταλάρα και όχι τον Πάριο ας πούμε. Και γιατί δεν τον έβριζαν με την ίδια θέρμη πριν δεκαπέντε χρόνια. Μα δεν είναι ο Νταλάρας που φταίει. Ανακατεύεται σε πολλά, είναι γεγονός. Είναι μεγάλο κρίμα όμως να αμφισβητείς και πόσο μάλλον να απορρίπτεις την προαίρεση κάποιων ενεργειών ή κάποιας δραστηριότητας. Είναι άδικο να λες ότι ο Νταλάρας παίρνει λεφτά για την Κύπρο όταν δεν έχεις ιδέα. Μήπως του τα έδωσες εσύ; Τότε πες το δυνατά, μην κρύβεσαι.

Άλλοι πάλι λένε ότι ο Νταλάρας τη μια είναι αριστερός, την άλλη δεξιός, γίνεται και εθνικιστής αν πουλάει και γενικώς όπου πουλιούνται ιδέες και σκέψεις, κάπου εκεί είναι και ο Νταλάρας. Λοιπόν, πρώτη απάντηση είναι η έκκληση για σπουδή στην πολιτική επιστήμη. Τι είναι η Αριστερά άραγε; Αριστερά πάνω από όλα είναι εκείνος ο ιδεολογικός χώρος όπου κανείς σκέφτεται ελεύθερα. Μπα,και τι είναι αυτή η ελευθερία; Και τότε η Δεξιά τι είναι; Δεν είναι παρά το αντίπαλον δέος, η αντίδραση της οποίας την ύπαρξη και δράση απαιτεί η επιστήμη της Φυσικής. Αν και πρέπει να της αποδώσουμε τη δράση, καθώς η Αριστερά είναι η αντίδραση στη Δεξιά, στη συντήρηση.

Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για μας. Εμάς μας αρκεί ένα "ματζαφλάρι" ή ένας αφελής συζητητής (ή μήπως είναι ένα και το αυτό) για να πούμε κάτι αφοριστικό. Να καταγγείλουμε κάτι. Κάτι όμως που να έχει πέραση. Ο Νταλάρας έχει πέραση; Όταν αγοράζονται οι δίσκοι του, όταν ακούγονται τα τραγούδια του, όταν στις εμφανίσεις του συρρέει πλήθος κόσμου, σημαίνει ότι είναι επικαιρότητα. Δεν την υπηρετεί, αυτή τον ξεζουμίζει. Πώς όμως; Δεν έκανε επεισοδιακό χωρισμό ο Νταλάρας, δεν ερωτεύτηκε την μπαργουμαν της Ιερά Οδού, ούτε χαστούκισε το μάνατζερ των Πυξ Λαξ. Ναι αλλά τραγουδάει για την Κύπρο το κορόιδο. Μέχρι και στην Ίμβρο έδωσε συναυλία για την ενίσχυση κάποιου συλλόγου λέει. Ιμβριωτών μάλλον. Και για ένα σχολείο στη Σάμο. Ή στη Χίο. Ντροπή του!

Γιατί ένα όραμα πάντα εμπνέει. Ακόμη και αν, κατά τον αφορισμό, είναι προϊόν. Το ερώτημα είναι λοιπόν αν εμείς κρίνουμε το όραμα ή την προαίρεση. Αν κρίνουμε το όραμα, που δε νομίζω, μάλιστα. Έχουμε λόγο και βούληση να αρθρώσουμε και ουσιώδη λόγο. Να πούμε ότι πάνω που είχαμε ξεχάσει την πληγή της Ίμβρου, πάνω που είχαμε βολευτεί με την Κύπρο, έρχεται ένας και μας πουλάει τον δήθεν πόνο του για τις χαμένες πατρίδες. Και τι μας νοιάζει βρε αδερφέ εμάς. Εμάς μας αρκεί να πάμε να εκτονωθούμε ένα βράδυ με δηλητήρια, να πεθάνουμε για λίγο στον αέρα, σαν αετοί, και να πάμε για ύπνο απαλλαγμένοι από κάθε προβληματισμό και αγωνία, αφού πρώτα θρηνήσουμε και λιγάκι την αδυναμία της σάρκας και του σώματος μας, εκστασιαζόμενοι στη δίνη του παραλιακού μας χορού. Αλήθεια, δε μας χέζεις ρε Νταλάρα;

Εκτός αν συμφωνούμε με το όραμα, η λήθη δε στέριωσε μέσα μας, αλλά ο Νταλάρας νομίζουμε ότι ανακατεύεται για να βρεθεί στην επικαιρότητα. Αυτό όμως είναι αήθεια όταν το λες έτσι, στον αέρα. Αλλιώς καλύτερα να μην το πούμε βρε παιδιά. Πώς αισθάνεται κάποιος από εμάς όταν μαθαίνει ότι κάποιος τρίτος που δεν τον γνωρίζει είπε κακιά κουβέντα, και ψέμα, για εκείνον. Ας σκεφτούμε ότι κάπως έτσι αισθάνεται και ένας κύριος Νταλάρας. Τον οποίο κατατρέχει η φήμη του. Μα, αλήθεια ,πώς μπορεί κάποιος με εκατομμύρια, να έχει αυτό τον προβληματισμό, αυτή την αγωνία για το μέλλον. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να σας απαντήσω με αξιοπιστία, εκτός αν προσφερθεί κάποιος να μου χαρίσει μερικά εκατομμύρια. Πάντως τολμώ να πω πως δε σχετίζονται αυτά τα δυο. Αυτό που βαραίνει εδώ είναι το κατά πόσο κάποιος είναι μέσα στον κόσμο, αντιλαμβάνεται τον πόνο και τη μιζέρια γύρω του. Αυτό είναι το όπλο όχι μόνο για τον καλλιτέχνη, αλλά και για αυτόν που ως στόχο έχει μόνο τη μεγιστοποίηση του κέρδους, τον επιχειρηματία. Αυτό που μπορούμε να υποθέσουμε είναι ότι αυτή η ενέργεια αποδίδεται διαφορετικά ανά περίπτωση.

Τουλάχιστον, ας δώσουμε το δικαίωμα στο Γιώργο Νταλάρα να μας μιλήσει με την μουσική. Ας μην του αναγνωρίσουμε την πρωτοπορία στα μουσικά δρώμενα του τόπου. Ας ξεχάσουμε το ρεμπέτικο και το σμυρνέικο που μας θύμισε. Ας ξεχάσουμε ότι πήρε τα τραγούδια από τα νυχτερινά μαγαζιά και τα έβαλε στα θέατρα όλου του κόσμου. Ας παραμερίσουμε τη βοήθεια που παρείχε σε πολλούς καλλιτέχνες που διαπρέπουν στην εποχή μας να κάνουν το πρώτο τους βήμα μαζί του. Ας αγνοήσουμε ακόμη και ότι είναι πολύ καλός μουσικός. Ότι έχει μάθει δεκάδες μουσικά όργανα. Ότι κάνει καταπληκτικές ενορχηστρώσεις. Ας ξεχάσουμε και ότι ό,τι έκανε ο Νταλάρας, το έκαναν έπειτα και οι υπόλοιποι του μουσικού τοπίου. Ας μη νοιαστούμε για το όραμα. Και, προς Θεού, ας απαλλαγούμε από το σύνδρομο ότι εμείς θα αλλάξουμε αυτό τον κόσμο. Ας αρκεστούμε μόνο στο προϊόν-Νταλάρας. Στα τραγούδια. Αλήθεια, δε μας αρκούν ούτε αυτά;