Δείτε ακόμη:
dalaras.com ©2001 



Του Γιώργου Παπαδάκη


Είκοσι εννέα ετών γίνεται εφέτος η καριέρα του Γιώργου Νταλάρα. Δεν υπάρχει στη μεταπολεμική περίοδο κανένας άλλος έλληνας τραγουδιστής του οποίου η πορεία να χαρακτηρίζεται από τόσο σταθερά και συνδεδεμένα μεταξύ τους ανοδικά βήματα. Ξεκίνησε ως κιθαρίστας και τραγουδιστής το 1965 σε ηλικία 15 χρόνων και το 1968 ηχογράφησε τα πρώτα του τραγούδια. Στα μακρινά και ξορκισμένα χρόνια της δικτατορίας δέσποζαν στον χώρο του λαϊκού τραγουδιού οι "παραπληρωματικές" φωνές των κορυφαίων Καζαντζίδη και Μπιθικώτση. Ο Νταλάρας ήρθε να καταθέσει έναν τρίτο ήχο με διαφορετικό, εναλλακτικό ήθος. Δεν είχε το σπηλαιώδες λαϊκό μεγαλείο του Καζαντζίδη ούτε το μεταξύ χάλκινου και κλαρίνου συγκρατημένο πάθος του Μπιθικώτση. Ήταν μια φωνή ηχητικώς περισσότερο λυρική, κινητική και με καμπύλες. Ένα Βελούδο χωρίς την πολυτέλειά του. Και ήταν ακόμη λιγότερο ετεροβαρής και "προσχεδιασμένη" για τούτο εκείνο το είδος τραγουδιού, πιο εύπλαστη, πιο έτοιμη να ανταποκριθεί στην αποστολή του "εργαλείου" από άποψη ηθοποιητικής επεξεργασίας. Είχε δηλαδή τη μοίρα να παλέψει μόνο με τα δικά της όπλα, το σπαθί της τέχνης, χωρίς τη βοήθεια άλλων παράπλευρων μύθων.

Στη δημόσια εικόνα του Νταλάρα κυριαρχεί η ιδιότητα του τραγουδιστή -και βεβαίως ως τραγουδιστής διαθέτει σπάνιες φωνητικές αρετές, τόσο τεχνικής όσο και χρώματος- αλλ' αυτή η εικόνα τον αδικεί. Πιστεύω ότι η ισχυρή υποστήριξη που έχει στη δημιουργική δράση του είναι ότι είναι μουσικός. Αυτή η φύση, νομίζω, τον ώθησε, π.χ., να στραφεί κάποτε και σε άλλους -πλην των "οικείων" του- χώρους, με κορυφαία, σημαντική και πολυσήμαντη κίνηση την ενασχόλησή του με τη δημοτική μουσική. Ας μου επιτραπεί επίσης να υπογραμμίσω και τη σημασία που έχει το γεγονός ότι ο Γιώργος Νταλάρας είναι και ένας εξαίρετος κιθαριστής και ότι επίσης παίζει πολύ καλά ένα από τα δυσκολότερα λαϊκά όργανα όπως είναι το ούτι ότι ακόμη παίζει και ως οργανοπαίκτης σε ηχογραφήσεις και ότι τα όργανα δεν μαθαίνονται μόνο με τη μελέτη και την άσκηση αλλά και με την αφιέρωση και το πάθος. Για τον Γιώργο Νταλάρα δεν μπορεί κανείς να πει ότι βρέθηκε την κατάλληλη ώρα στο κατάλληλο μέρος. Αυτό που πρέπει να παρατηρήσουν, ιδίως οι νέοι συνάδελφοί του, δεν είναι τόσο ό,τι διακηρύττει διά στόματος όσο εκείνο που διακηρύττει διά... σώματος και πνεύματος : η εργασία. Και είναι αυτό ένα μεγάλο μήνυμα. Η αφιέρωση του Γιώργο Νταλάρα σε μια τέχνη και ο τρόπος που την ασκεί είναι, για την εποχή της έκπτωσης που ζούμε, μια σοβαρή πολιτική πράξη. Πιο σοβαρή και πιο διαρκής, κατά τη γνώμη μου, από τη συμμετοχή του σε πολιτικά φεστιβάλ ή τις πρωτοβουλίες με συναυλίες όπως αυτή της Ίμβρου, του Καυκάσου, των Ελλήνων της Διασποράς, της Κύπρου κ.ά. Τέτοιες πρωτοβουλίες έχουν ασφαλώς την αξία τους, αλλά η συνεχής και σταθερή προσήλωση -του επιτυχημένου με την τρέχουσα έννοια καλλιτέχνη -στη σκληρή δουλειά με σκοπό να ευρύνει το πεδίο των αναζητήσεών του και να βελτιώσει τις κατακτήσεις του είναι μια στάση που παίρνει την αξία ακριβού προτύπου μέσα στο γενικότερο τοπίο της φτήνιας. Και επειδή ανάμεσα στα άλλα που σπανίζουν στην κοινωνία μας είναι και τα αγαθά πρότυπα, βρίσκω ότι είναι πιο σημαντικό, πιο αισιόδοξο και πιο πολιτικό απ' όλα τα άλλα ότι ο Γιώργος είναι όλο και απαιτητικότερος από τον εαυτό του, ότι κουράζει και ταλαιπωρεί τους συνεργάτες του, ότι διυλίζει αμφότερα: τον κώνωπα και την κάμηλον.